Bolesław Leśmian

Dusiołek

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Dusiołek

Szedł po świecie Bajdała[1],  

Co go wiosna zagrzała, —  

Oprócz siebie — wiódł szkapę, oprócz szkapy — wołu,  

Tyleż tędy, co wszędy[2], szedł z nimi pospołu.  

Zachciało się Bajdale  

Przespać upał w upale,  

Wypatrzył zezem ściółkę ze mchu popod lasem,  

Czy dogodna dla karku — spróbował obcasem.  

Poległ cielska tobołem  

Między szkapą a wołem,  

Skrzywił gębę na bakier i jęzorem mlasnął  

I ziewnął w niebogłosy i splunął i zasnął.  

Nie wiadomo dziś wcale,  

Co się śniło Bajdale?  

Lecz wiadomo, że, szpecąc przystojność[3] przestworza,  

Wylazł z rowu Dusiołek, jak półbabek[4] z łoża.  

Pysk miał z żabia ślimaczy, —  

(Że też taki żyć raczy!) —  

A zad tyli[5], co kwoka, kiedy znosi jajo.  

Milcz, gębo nieposłuszna, bo dziewki wyłają[6]!  

Ogon miał ci z rzemyka,  

Podogonie zaś z łyka.  

Siadł Bajdale na piersi, jak ten kruk na snopie, —  

Póty dusił i dusił, aż coś warkło w chłopie!  

Warkło, trzasło, spotniało!  

Coć się stało, Bajdało?  

Dmucha w wąsy ze zgrozy, jękiem złemu przeczy, —  

Słuchajta, wszystkie wierzby, jak chłop przez sen beczy!  

Sterał we śnie Bajdała  

Pół duszy i pół ciała,  

Lecz po prawdzie nie długo ze zmorą marudził, —  

Wyparskał ją nozdrzami, zmarszczył się i zbudził.  

Rzekł Bajdała do szkapy:  

Czemu zwieszasz swe chrapy?  

Trzebać było kopytem Dusiołka przetrącić,  

Zanim zdążył mój spokój w całym polu zmącić!  

Rzekł Bajdała do wołu:  

Czemuś skąpił mozołu?  

Trzebać było rogami Dusiołka postronić,  

Gdy chciał na mnie swej duszy paskudę wyłonić!  

Rzekł Bajdała do Boga:  

O, rety — olaboga!  

Nie dość ci, żeś potworzył mnie, szkapę i wołka,  

Jeszcześ musiał takiego zmajstrować Dusiołka?  

Przypisy:

[1]

Bajdała — Człowiek opowiadający bajki.

[2]

Tyleż tędy, co wszędy (współcz.) — tu i ówdzie.

[3]

przystojność (współcz.) — piękno.

[4]

półbabek — podstarzała kobieta

[5]

tyli — tutaj: tak duży

[6]

wyłają — przywołają to do porządku przy pomocy słów.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dusiolek

Tekst opracowany na podstawie: Bolesław Leśmian (1877-1937), Łąka, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa, 1920

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Aleksandra Sekuła, Olga Sutkowska.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.