Bolesław Leśmian

Dziewczyna

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Dziewczyna

Władysławowi Jaroszewiczowi, Jego entuzjastycznym zapałom dla dzieł twórczych i szczerym wyczuciom czarów poetyckich

Dwunastu braci, wierząc w sny, zbadało mur od marzeń strony,  

A poza murem płakał głos, dziewczęcy głos zaprzepaszczony.  

I pokochali głosu dźwięk i chętny domysł o Dziewczynie,  

I zgadywali kształty ust po tym, jak śpiew od żalu ginie...  

Mówili o niej: „Łka, więc jest!” — I nic innego nie mówili,  

I przeżegnali cały świat, — i świat zadumał się w tej chwili...  

Porwali młoty w twardą dłoń i jęli w mury tłuc z łoskotem!  

I nie wiedziała ślepa noc, kto jest człowiekiem, a kto młotem?  

„O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!” —  

Tak, waląc w mur, dwunasty brat do jedenastu innych rzecze.  

Ale daremny był ich trud, daremny ramion sprzęg i usił!  

Oddali ciała swe na strwon owemu snowi, co ich kusił!  

Łamią się piersi, trzeszczy kość, próchnieją dłonie, twarze bledną...  

I wszyscy w jednym zmarli dniu i noc wieczystą mieli jedną!  

Lecz cienie zmarłych — Boże mój! — nie wypuściły młotów z dłoni!  

I tylko inny płynie czas — i tylko młot inaczej dzwoni...  

I dzwoni wprzód! I dzwoni wspak! I wzwyż za każdym grzmi nawrotem!  

I nie wiedziała ślepa noc, kto tu jest cieniem, a kto młotem?  

„O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!”  

Tak, waląc w mur, dwunasty cień do jedenastu innych rzecze.  

Lecz cieniom zbrakło nagle sił, a cień się mrokom nie opiera!  

I powymarły jeszcze raz, bo nigdy dość się nie umiera...  

I nigdy dość, i nigdy tak, jak tego pragnie ów, co kona!...  

I znikła treść — i zginął ślad — i powieść o nich już skończona!  

Lecz dzielne młoty — Boże mój! — mdłej nie poddały się żałobie!  

I same przez się biły w mur, huczały spiżem same w sobie!  

Huczały w mrok, huczały w blask i ociekały ludzkim potem!  

I nie wiedziała ślepa noc, czym bywa młot, gdy nie jest młotem?  

„O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!” —  

Tak, waląc w mur, dwunasty młot do jedenastu innych rzecze.  

I runął mur, tysiącem ech wstrząsając wzgórza i doliny!  

Lecz poza murem — nic i nic! Ni żywej duszy, ni Dziewczyny!  

Niczyich oczu, ani ust! I niczyjego w kwiatach losu!  

Bo to był głos i tylko — głos, i nic nie było, oprócz głosu!  

Nic — tylko płacz i żal i mrok i niewiadomość i zatrata!  

Takiż to świat! Niedobry świat! Czemuż innego nie ma świata?  

Wobec kłamliwych jawnie snów, wobec zmarniałych w nicość cudów.  

Potężne młoty legły w rząd na znak spełnionych godnie trudów.  

I była zgroza nagłych cisz! I była próżnia w całym niebie!  

A ty z tej próżni czemu drwisz, kiedy ta próżnia nie drwi z ciebie?  

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziewczyna

Tekst opracowany na podstawie: Bolesław Leśmian (1877-1937), Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa, 1936

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Aleksandra Sekuła, Olga Sutkowska.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.