© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2014

© Copyright by Teresa Zabiegała, 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki: Teresa Zabiegała

Korekta: Klaudia Dróżdż, Karol Rutski

Skład: Wojciech Ławski

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad

Książka wydana 
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-63506-65-0

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Z wdziecznosci

za wszystko, co bylo, jest i bedzie…

Wprowadzenie

Wiemy już wiele o potędze przyciągania miłości, szczęścia, dostatku, a także o sile naszej podświadomości, która może urzeczywistniać marzenia.

Ale jak dotąd, wszystko to, co najwspanialsze tylko nielicznym z nas się udało, albo udaje, osiągnąć.

Dlaczego tylko niewielka liczba osób wykorzystuje tak wspaniałe rady, skoro te wszystkie możliwości tkwią w każdym z nas?

Jakiego ogniwa w tym łańcuchu działań brakuje albo co też przeszkadza, co blokuje przypływ i przepływ miłości jako największej siły we Wszechświecie, a tym samym i w nas, ludziach?

Aby naprawić, znaleźć oraz przywrócić tę tak niezbędną i jakże potrzebną każdemu, i w każdym z nas, równowagę – wystarczy uzdrowić w sobie to wszystko, co hamuje dopływ do nas wszelkiej pomyślności oraz tego wymarzonego szczęścia.

Do osiągnięcia prawdziwego szczęścia potrzebna jest nam

BEZWARUNKOWA MIŁOŚĆ!

Jak ją osiągnąć? I gdzie ją znaleźć?

Każdy ma ją w sobie, we własnym sercu! Trzeba tylko skorzystać z odpowiedniego klucza do jego otwarcia. Każdy z nas nosi go w sobie… i tylko od niego samego zależy, czy i kiedy zacznie go używać!

Wszyscy przecież, bez wyjątku, pragniemy takiej prawdziwej miłości i szczęścia. I każdy z nas może to mieć…

Zapraszam w podróż w głąb serca i duszy dla lepszego zrozumienia celu własnego życia oraz pełniejszego poznania samego siebie i otaczającego nas świata.

Co nami kieruje?

Przychodzimy na ten świat, dorastamy i żyjemy krócej lub dłużej, ale dlaczego się rodzimy?

Dlaczego trzeba nam borykać się z tyloma przeciwnościami losu, doznawać bólu i cierpieć, bać się, otrzymywać coś, a potem tracić?

Od samego początku pragniemy ciepła i miłości, które nam wszystkim są niezbędne do szczęścia, czyli do prawdziwego, udanego i satysfakcjonującego życia.

Nasze życie niesie ze sobą i te przyjemne, i te mniej przyjemne momenty.

Kiedy jest beztroskie, cieszymy się nim bezgranicznie, wręcz upajamy każdą radosną chwilą.

Ale kiedy pojawiają się trudności, z którymi trzeba walczyć i walczyć, to zaczynamy się zastanawiać: ale nie nad tym, po co nam to jest dane, do czego potrzebne; tylko: dlaczego to inni mają życie dużo łatwiejsze od tego naszego.

I na pierwszy rzut oka nie widać, jaki to wszystko ma sens.

Pragniemy, lecz nie widzimy sprawiedliwości, równości ani też celu tego, co się z nami i wokół nas dzieje.

Każdy ma swoje poglądy, wizje i plany na życie. A ono toczy się swoim własnym torem, czy nam to zawsze odpowiada, czy też nie.

Każdy z nas ma prawo wyboru.

Może akceptować to, co życie ma dla niego w planie, albo decyduje się iść swoją własną drogą.

Taka przez siebie samego wybrana droga zawsze jest trudniejsza do pokonania, ale często też potrzebna nam do zrozumienia sensu tego, co nas w życiu spotyka.

Nic przecież nie dzieje się bez przyczyny.

Ze wszystkiego, czego doświadczamy, zawsze czegoś się uczymy. Bo taki jest cel naszego życia.

Inaczej nie chodzilibyśmy wcale po tym świecie, chyba że już tylko jako wzór wszelkich cnót i doskonałości, aby być dobrym przykładem dla innych.

I bylibyśmy tak przepełnieni najczystszą miłością, czyli taką, która akceptuje wszystkich i wszystko dokładnie takimi, jakimi są.

Ale my tak daleko jeszcze nie doszliśmy, my nadal się uczymy.

Wykształcenie, jakie zdobywamy, jest nam potrzebne do wykonywania określonego zawodu, ale w życiu najważniejsze dla każdego z nas jest podnoszenie poziomu świadomości i zdobywanie mądrości, które prowadzą nas do prawdziwej miłości i szczęścia.

I żeby osiągnąć pełnię szczęścia, czyli to, co jest dla nas najważniejsze, to w dążeniu do tego celu wciąż się udoskonalamy poprzez czerpanie lekcji z życia.

Ten, komu ta nauka sprawia mniej trudności, kto szybciej pojmuje, dlaczego coś się nam regularnie powtarza, ten szybciej też ma szansę na wyciąganie z tego, co i dlaczego go spotyka, odpowiednich wniosków i na dokonywanie potrzebnych zmian.

Dlatego też, idąc przez życie, borykamy się z wieloma trudnościami.

Każdy z nas radzi sobie z czymś innym. Z tym właśnie, co on sam powinien w sobie zmienić, uzdrowić, ulepszyć albo też udoskonalić.

Sami wybieramy, co, kiedy i jak się dzieje. Idziemy przez życie, każdy z nas swoją własną drogą.

Sami też i we właściwym czasie, gdy do czegoś dojrzejemy, podejmujemy decyzje, a potem ponosimy konsekwencje naszych wyborów, co oznacza, że również sami jesteśmy odpowiedzialni za cały przebieg naszej życiowej drogi.

W naszym życiu mamy wpływ na wiele z tego, co robimy. I zdecydowanie na wszystko, co do siebie przyciągamy, a co powstaje ze strachu.

Ale nasza życiowa droga ma dużo więcej aspektów.

Poradzić sobie musimy także z tym bagażem, jaki dźwigamy ze sobą od urodzenia.

Jedni nazywają to przeznaczeniem, drudzy – losem, a jeszcze inni – karmą.

I tego właśnie nie jesteśmy w stanie ani nie możemy ominąć.

Aby iść dalej, musimy to po prostu przeżyć i jak najlepiej umiemy – uleczyć, tak aby nigdy więcej już do nas nie wróciło.

Każdy z nas przyszedł na ten świat, aby się czegoś nauczyć, coś dobrego zrobić, coś dobrego po sobie pozostawić – dla przyszłości, dla świata, dla innych, ale przede wszystkim dla samego siebie.

Zawsze staramy się uczyć, coś ulepszać, naprawiać, uzdrawiać stare wzorce zachowań i być wciąż lepsi, doskonalsi niż poprzednie pokolenie czy też nawet wszystkie wcześniejsze generacje.

Całą siłę do tych zmian mamy w nas samych.

Wystarczy tylko chcieć. I mieć odwagę, i działać. I wierzyć, że nam się uda, że osiągniemy oczekiwany sukces.

Od najwcześniejszych lat naszego życia jesteśmy podporządkowywani jakimś zasadom współżycia w rodzinie i w społeczeństwie.

Mieszkamy w określonym miejscu na świecie, w jakimś państwie, przynależymy do danego środowiska, chodzimy do szkół, pracujemy i odpoczywamy, należymy do przeróżnych organizacji, klubów, kółek zainteresowań…

Środowisko, w którym żyjemy próbuje nas ujednolicać, często narzuca nam swoje własne poglądy, a my, aby móc być członkiem danej grupy, godzimy się na bardzo wiele. Na szczęście, nie wszyscy i nie na wszystko, i nie na zawsze.

Każdy z nas pragnie, aby gdzieś, do jakiegoś miejsca i ludzi przynależeć, ale każdy potrzebuje też podkreślać swoją indywidualność.

Każdy z nas chce być podziwiany, szanowany i kochany właśnie za swoją wyjątkowość, a nie za to, że w niczym prawie nie różni się od reszty, albo że grzecznie robi to, co inni mu robić każą.

Każdy z nas jest unikatowy, nie ma na świecie dwóch całkiem identycznych osób.

Tę naszą wyjątkowość, idąc przez życie, próbujemy na swój sposób podkreślać, czy to sposobem bycia, czy wyglądem, czy różnymi talentami, gdyż taka właśnie jest nasza ludzka natura.

Takie specjalne jest również nasze dążenie do doskonałości, choć nie zawsze i nie każdy z nas jest tego świadomy.

Nasza nauka

Rodzimy się i od tego momentu wstępujemy na Uniwersytet Życia, i uczymy się tamże, jeśli chcemy, do końca naszego istnienia.

Czego musimy się uczyć i jaka konkretna wiedza jest nam potrzebna?

To, czego się uczymy, to są zawsze indywidualne lekcje, i każdy ma je inne do przerobienia w swoim życiu, ponieważ każdy z nas jest po prostu inny.

Inaczej widzimy, czujemy, słyszymy, a nasz smak i węch też mają inne upodobania.

Mamy różne poglądy, myśli, uczucia, inne emocje próbują nami władać lub władają.

Każdy z nas ma prawo do uczenia się na własnych błędach i do dojrzewania w swoim własnym tempie i według własnych upodobań.

I każdy z nas otrzymuje też od życia takie lekcje do nauczenia, takie ćwiczenia do przerobienia, jakie tylko jemu są potrzebne, aby stawać się coraz lepszym, coraz doskonalszym, aby leczyć to, co w nim samym jest do uzdrowienia.

Dlaczego?

Nikt z nas nie rodzi się doskonały. Nasz świat, Ziemia, jest dla nas jedną wielką szkołą życia. A my chcemy, dążymy do tego, aby stawać się coraz lepszymi i zdrowszymi.

Czasami pomagamy sobie nawzajem lub tylko my – komuś albo też ktoś – nam.

Jeśli jest to konieczne, to w tej nauce pomagają nam lekcje asertywności, które dostajemy w prezencie od losu.

Nie bez powodu zdarza się, że znajdujemy się w sytuacjach, kiedy zmuszeni jesteśmy walczyć o siebie, aby się po prostu ratować z niekorzystnych dla nas układów i nie pozwalać innym, by pod jakimkolwiek względem wyrządzali nam krzywdę.

Niektórych ludzi dotykają choroby psychiczne, ponieważ zbyt twarde realia życia przerastają ich, a oni, nie umiejąc im sprostać, uciekają przed nimi w bezpieczny dla nich obszar świadomości.

Ci silniejsi potrafią stanąć do walki o samych siebie i wtedy wygrywają.

Bądźmy dobrzy dla samych siebie, a dla innych dobrym przykładem do naśladowania.

Nie pozwalajmy się nikomu i niczemu niszczyć. Brońmy siebie i swoich praw.

Akceptujmy również wybory innych, pozwalajmy im na bycie samym sobą.

Szanujmy także prawo innych do przerabiania ich własnych życiowych lekcji.

Każdy z nas z każdej sytuacji, teoretycznie albo praktycznie, czegoś się uczy.