Charles Baudelaire

Nieszczęście

tłum. Antoni Lange

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Nieszczęście

By tak ciężki unieść głaz  

Syzyfowe trza mieć siły;  

Choć mi trudów pot jest miły —  

Sztuka długa — krótki czas.  

W dal od sławnych mogił, w dal  

Idzie — w pusty szlak cmentarny  

Serce me jak bęben gwarny —  

Grzmiąc ponurych marszów żal.  

Skarb niejeden pogrzebany  

Śpi w ciemności zapomnianej  

W głębi — z dala od łopaty!  

Z żalem rozlewają kwiaty  

Swą — jak tajnia[1] — słodką woń  

Na samotnych głębi toń!  

Przypisy:

[1]

tajnia — miejsce tajemne.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-nieszczescie

Tekst opracowany na podstawie: Baudelaire, Karol (1867-1821), Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Katarzyna Dąbek, Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.