Charles Baudelaire

Ideał

tłum. Antoni Lange

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Ideał

Nie, nigdy tych piękności winietkowych roje,  

Wytwory schorowanej, wynędzniałej ery,  

Z nóżkami do ciżemek, z twarzą bladej cery —  

Nie zadowolą serca takiego jak moje.  

Niech Gavarni[1], ten malarz istot z chorym ciałem,  

Weźmie swoich suchotnic szczebiotliwe stada!  

Nie dla mnie z tego grona żadna róża blada,  

Żadna się z mym nie zrówna krwawym ideałem.  

Otchłani mego serca ciebie trzeba, ciebie,  

Lady Makbet, kobieto z potęgą zbrodniczą,  

Śnie Eschyla[2] — zrodzony na północnej glebie!  

Lub ciebie, Nox[3], o córo Michała-Anioła,  

Co śpisz w milczeniu świętym — z twarzą tajemniczą,  

Kutą rylcem genialnym u tytanów czoła!  

Przypisy:

[1]

Gavarni, Paul (1804–1866) — właśc. Hippolite-Guillaume-Sulpice Chevalier, fr. malarz i grafik doby romantyzmu.

[2]

Eschyl — Ajschylos z Eleusis (525–456 p.n.e.), jeden z najwybitniejszych tragików greckich; twórca m.in. trylogii tragicznej Oresteja, w której ważną rolę grają postacie srogich bogiń zemsty, Erynii (Eumenid).

[3]

Nox (łac. nox, nocis: noc) — częściej: Nyks w mit. gr. bogini nocy; córka Chaosu, miała dzieci ze swoim bratem, Erebem (bóg ciemności podziemnej): Hemerę (boginię dnia), Nemezis (boginię przeznaczenia, uosobienie gniewu bogów), Etera (uosobienie materii pierwotnej oraz bóg najwyższego kręgu niebios) i Charona (przewoźnik dusz zmarłych przez Styks); zaś z Tartarem (bóg otchłani podziemnych) synów: Tanatosa (Śmierć) i Hypnosa (Sen); ponadto bez udziału pierwiastka męskiego zrodziła m.in.: Eris (boginię niezgody), Mojry (prządki ludzkiego życia) i Erynie (boginie zemsty); przedstawiano ją zwykle jako uskrzydloną kobietę w ciemnej szacie, często z zasłoniętą twarzą, na rydwanie, w otoczeniu gwiazd.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-ideal

Tekst opracowany na podstawie: Baudelaire, Karol (1867-1821), Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Justyna Lech, Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.