Juliusz Słowacki

Do pastereczki siedzącej na Druidów kamieniach w Pornic nad oceanem

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Do pastereczki siedzącej na Druidów kamieniach w Pornic[1] nad oceanem

Jak ty mi jesteś wdzięczna[2],  

Duszeczko moja mała,  

Słoneczna i miesięczna,  

Prawie bez krwi i ciała.  

Gdyś wysoko siadała  

Z główką w zorzy pierścieniach,  

Na Druidów[3] kamieniach,  

Śród jałowcowych krzaków  

Ćwieki twoich chodaków  

Błyskały mi na lice  

Jako dwa półksiężyce  

Czerwoną zorzą ranną;  

I byłaś mi zarazem  

Chłopeczką i Dyjanną[4],  

Zjawieniem i obrazem,  

Kochanką i dziecięciem,  

Smutkiem — i niebowzięciem.  

Włoski twoje jak zboże  

Złote i przezroczyste  

Wiatr unosił na morze,  

A we włoskach ogniste  

Ranunkuły[5] z doliny,  

Jak maki Ukrainy,  

Zdawały się ogniami,  

Które tobie do lica  

Przypięła upiorzyca  

Śpiąca w grobie pod nami.  

Za tobą — szafir mórz  

Dzielił kibić[6] na dwoje;  

Nad głową — jak zawoje  

Jutrzenki pełne róż  

I chwasty w dyjamentach  

Około ciebie skrzyły,  

A ty na monumentach  

Stróżka — i duch mogiły,  

Z niewinnością na licach,  

Z nóżkami na księżycach.  

Przypisy:

[1]

Pornic — miasteczko w Bretanii w płn-zach. Francji; w XIX w. popularne kąpielisko.

[2]

Jak ty mi jesteś wdzięczna — W później ustalonej wersji wiersza (w: Juliusz Słowacki, Dzieła wszystkie, red. J. Kleiner, Wrocław 1960, t. XII, cz.1, s. 188) tekst poniższy poprzedzony jest dwiema strofami: Boże, błogosław tej małej pasterce/ Na druidycznych siedzącej kamieniach,/ Tak że jej głowa w zorzowych płomieniach/ Była... a za nią morza pas — po serce./ A jej chodaki na białych krzemieniach/ Podkute jasnym ćwiekiem w półmiesiące,/ A włoski złote z wiatrem igrające,/ A jakieś przeszłe anielstwo w spojrzeniach. Błogosław miejscu, gdzie ona usiadła/ I o swej nędzy mówiąc łzy perłowe/ Lała — i perły te nieszczęsne jadła,/ Albowiem w dziecku tym słychać królowę/ Ducha, która tu w nieszczęście popadła/ I na ciernisku położyła głowę.

[3]

druid — a. druida; staroż. kapłan celtycki; druidzi przewodniczyli obrzędom rel., sprawowali sądy oraz przepowiadali przyszłość.

[4]

Dyjanna — właśc. Diana, rzym. odpowiedniczka bogini Artemidy w mit. gr.; bliźniaczej siostry Apollina, dziewiczej bogini łowów, lasów, zwierząt i dzikiej przyrody.

[5]

ranunkuł — rodzaj kwiatu o barwie żółtej lub pomarańczowej.

[6]

kibić — tułów kobiety od ramion do bioder; stan, talia.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/do-pastereczki-siedzacej-na-druidow-kamieniach-w-pornic-nad-oceanem

Tekst opracowany na podstawie: Słowacki, Juliusz (1809-1849), Dzieła. Pierwsze krytyczne wydanie zbiorowe, t. I., Wiersze drobne, wyd. Bronisław Gubrynowicz, Lwów 1909; Pierwodruk: z autografu wyd. Gubrynowicz, Lwów 1909, t. I., s. 200-203. Poszerzenie o 14 wersów wstępnych: J. Słowacki, Dzieła wszystkie, red. J. Kleiner, Wrocław 1960, t. XII, cz.1, s. 188.

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.