Juliusz Słowacki

Tak mi, Boże, dopomóż

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Tak mi, Boże, dopomóż

Idea wiary nowej rozwinięta,  

W błyśnieniu jednym zmartwychwstała we mnie  

Cała, gotowa do czynu i święta;  

Więc niedaremnie, o! nienadaremnie  

Snu śmiertelnego porzuciłem łoże.  

Tak mi dopomóż, Chryste Panie Boże!  

Mały ja, biedny, ale serce moje  

Może pomieścić ludzi milijony.  

Ci wszyscy ze mnie będą mieli zbroje —  

I ze mnie piorun mieć będą czerwony,  

I z mego szczęścia do szczęścia podnoże.  

Tak mi dopomóż, Chryste Panie Boże!  

Za to spokojność już mam i mieć będę,  

I będę wieczny — jak te, które wskrzeszę —  

I będę mocny — jak to, co zdobędę —  

I będę szczęsny — jak to, co pocieszę —  

I będę stworzon — jak rzecz, którą stworzę.  

Tak mi dopomóż, Chryste Panie Boże!  

Chociaż usłyszę głosy urągania,  

Nie dbam, czy wzrastać będą — czy ucichać...  

Jest to w godzinie wielkiej zmartwychwstania  

Szmer kości, który na smentarzach[1] słychać.  

Lecz się umarłych zgrają nie zatrwożę.  

Tak mi dopomóż, Chryste Panie Boże!  

Widzę wchód jeden tylko otworzony  

I drogę ducha tylko jednobramną...  

Trzymając w górę palec podniesiony  

Idę z przestrogą — kto żyw — pójdzie za mną...  

Pójdzie — chociażbym wszedłszy szedł przez morze...  

Tak mi dopomóż, Chryste Panie Boże!  

Drugi raz pokój dany jest na ziemi  

Tym, którzy miłość mają i ofiarę...  

Dane zwycięstwo jest nad umarłemi,  

Dano[2] jest wskrzeszać tych, co mają wiarę...  

Na reszcie trumien — Ja — pieczęć położę.  

Tak mi dopomóż, Chryste Panie Boże!  

Lecz tym, co idą — nie przez czarnoksięstwa,  

Ale przez wiarę — dam, co sam Bóg daje:  

W ich usta włożę komendę zwycięstwa,  

W ich oczy — ten wzrok, co zdobywa kraje —  

Ten wzrok, któremu nic dotrwać nie może.  

Tak mi dopomóż, Chryste Panie Boże!  

Z pokorą teraz padam na kolana,  

Abym wstał silnym Boga robotnikiem.  

Gdy wstanę — mój głos będzie głosem Pana,  

Mój krzyk — ojczyzny całej będzie krzykiem,  

Mój duch — aniołem, co wszystko przemoże.  

Tak mi dopomóż, Chryste Panie Boże!  

Lipca 13. — [1842]

Przypisy:

[1]

smentarz (daw.) — a smętarz, dziś popr.: cmentarz.

[2]

dano (...) jest — dziś: dane jest.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/tak-mi-boze-dopomoz

Tekst opracowany na podstawie: Słowacki, Juliusz (1809-1849), Dzieła. Pierwsze krytyczne wydanie zbiorowe, t. I., Wiersze drobne, wyd. Bronisław Gubrynowicz, Lwów 1909; Pierwodruk: ”Dziennik Narodowy”, Paryż 30 lipca 1842, nr 70, s. 281.

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.