Copyright © Weronika Wierzchowska, 2017

Projekt okładki

Agencja Interaktywna Studio Kreacji

www.studio-kreacji.pl

Zdjęcie na okładce

© Jonas Hafner/Trevillion Images

Redaktor prowadzący

Michał Nalewski

Redakcja

Maria Talar

Korekta

Mirosława Kostrzyńska

Bożena Hulewicz

ISBN 978-83-8097-916-1

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Rozdział 1

Budzik brutalnie wyrwał ją ze snu. Wyłączyła irytujące urządzenie szybkim wytrenowanym ruchem, aby hałas niepotrzebnie nie obudził Kamila. Blanka zawsze wstawała pierwsza. Potrzebowała więcej czasu, by zebrać się do pracy, przygotować zdrowe drugie śniadanie, bo oboje nie cierpieli żarcia ze stołówki, i ogarnąć się w łazience na tyle, żeby móc się pokazać ludziom. Robiła też kawę i niosła mu ją do łóżka – to był taki codzienny miły gest na rozpoczęcie dnia.

Usiadła i dopiero wtedy sobie uświadomiła, że już nie musi tak szybko uciszać budzika. Miejsce Kamila na łóżku było zimne i puste, a jego część pościeli nietknięta i równo ułożona. Wyprowadził się w piątek, tak na rozpoczęcie weekendu. Precyzyjnie to zaplanował, tego była pewna. Zawsze działał w sposób przemyślany i bezwzględny. Nie spodziewała się jednak, że jego zimne wyrachowanie obróci się kiedyś przeciw niej. Ciekawe, czy zrobił to w piątek zgodnie z zasadami korporacyjnymi, stosując socjotechnikę wyuczoną na szkoleniach i mityngach z trenerami kariery? Właśnie w piątki najlepiej jest wyrzucać ludzi z pracy, by w weekend przetrawili poniżenie, a ich gniew na firmę się wypalił. Wtedy w poniedziałek rozpoczęliby dzień nie od planowania zemsty, ale od poszukiwania nowej pracy. Czyżby ten sam trik zastosował wobec niej? W weekend miała się wypłakać, a w poniedziałek rozpocząć szukanie nowej miłości?

Kamil wpadł po pracy zabrać swoje rzeczy, głównie ubrania, książki i ulubiony kubek. Aż dziwne, że przez siedem lat wspólnego mieszkania zgromadził tak mało osobistych przedmiotów. Zostawił jej wszystko, co wspólnie kupili – meble, ozdoby i sprzęt elektroniczny, a nawet kuchenny. Miał w nosie rupiecie, zależało mu tylko na tym pieprzonym kubku. No i jeszcze na domu, który budował. Miał uwić w nim dla nich gniazdko, gdzie będą mogli w spokoju odpoczywać poza miastem. Zabrał klucze i dziennik budowy, nawet jej nie informując, że przejmuje nieruchomość. Machnęła na to ręką, niech go cholera, razem z jego domem i nową kochanką.

Blanka powlekła się do łazienki i spojrzała w swoje odbicie. Ze zgrozą spostrzegła, że ma upiornie podkrążone i przekrwione oczy. Wcale nie wyglądała tak z powodu niewyspania i przepłakania całej nocy, bo nie uroniła ani jednej łzy, a spała jak zabita. Wygląd zombie zawdzięczała dwóm wypitym w samotności butelkom wina. W samotności, bo jedyna przyjaciółka, Ada Milewska, nie mogła wesprzeć jej swoim towarzystwem. Uczepiła się nowego faceta i gdy ten zaproponował jej wspólny wypad nad jeziora, wyjechała z nim, bez chwili wahania porzucając przyjaciółkę w potrzebie. Trudno mieć o to do niej pretensję, facet był naprawdę przystojny i sprawiał wrażenie porządnego gościa, nie jakiegoś wariata, których Ada przyciągała niczym magnes. Blanka wybaczyła jej zatem tę próbę ułożenia sobie życia, chociaż w głębi duszy oczekiwała, że przyjaciółka będzie trzymała ją za rączkę i ocierała łzy. Ada tyle razy przeszła porzucenie, że nie robiło to na niej większego wrażenia, ale dla Blanki był to jednak wielki debiut. Żyła z Kamilem jak dobre małżeństwo, choć przez siedem długich lat nie zdążyli wziąć ślubu. Zapomniała już, jak to jest być samej.

Krople do oczu trochę pomogły, tak samo makijaż. Wcześniej wzięła prysznic i połknęła dwie aspiryny. I tak krok po kroku doprowadziła się do ładu, choć do pracy wyszła już spóźniona. W dodatku musiała pognać do tramwaju, czego też od lat nie praktykowała. Zwykle jeździła z Kamilem jego służbowym wozem. Wiózł ją pod samą firmę, gdzie na parkingu czekało na niego menedżerskie miejsce. Tak się bowiem składało, że pracowali razem, a dokładnie – Kamil był bezpośrednim przełożonym Blanki.

Weszła do gmachu z duszą na ramieniu. Nie miała pojęcia, co takiego naszykował dla niej niedawny kochanek. Tego, że coś przyszykował, była bowiem pewna. Skinęła głową znudzonemu strażnikowi, który odprowadził ją wzrokiem. Czuła jego spojrzenie, pełne współczucia czy może raczej pogardy? Trudno powiedzieć, w każdym razie wszyscy pracownicy już z pewnością doskonale wiedzieli, że laska kierownika w końcu utraciła pozycję. Może część koleżanek przyjęła to z autentycznym współczuciem, ale Blanka zdawała sobie sprawę, że inne mniej lub bardziej otwarcie się z niej śmiały i cieszyły z jej życiowej porażki. Trudno było im się dziwić. Niestety, Blanka nigdy nie dawała powodów do tego, by ją szczerze lubiły. Bez najmniejszych skrupułów wykorzystywała pozycję konkubiny szefa, co siłą rzeczy budziło zawiść i niechęć do jej osoby.

Wydawało się jej, że nigdy z Kamilem nie przesadzali z nepotyzmem. Kiedy się jednak zastanowiła, jak musiało to wyglądać z boku, aż nią wstrząsnęło. Czy była ślepa? Chyba raczej zadufana w sobie, skoro sądziła, że wszystko jest w porządku.

Doktora Kamila Nachowiaka poznała w Zakładzie Chemii PAN, gdy przyjęto ją na doktorat. Starszy od niej kilka lat naukowiec o ugruntowanej pozycji, który przygotowywał właśnie habilitację, z własnej inicjatywy wziął ją pod swoje skrzydła. Od razu zaimponował młodej chemiczce, był opiekuńczy i czuły, ale też dominujący, bardzo męski i zdecydowany. Szybko zostali parą. Kamil dbał o to, by praca naukowa poszła jej szybko i sprawnie, część eksperymentów zrobił za nią i przygotował całą dokumentację do jej pracy doktorskiej. Kiedy znalazł dodatkową robotę poza instytutem, natychmiast pociągnął Blankę za sobą. Po jakimś czasie objął kierownictwo zakładu w firmie i dopilnował, by jego dziewczyna też się w niej znalazła, i to z pensją trzy razy wyższą niż ta, którą mogłaby uzyskać na uczelni jako adiunkt.

W firmie też się nie przepracowywała, co musiała teraz ze skruchą przyznać. Kamil pilnował, by dostawała zadania niewymagające specjalnego wysiłku, jako szef zawsze wystawiał jej najwyższe oceny na kwartalnych podsumowaniach i przyznawał wysokie premie uznaniowe. Wszystko to musiało kłuć w oczy całą załogę, szczególnie nagrody i uznanie, które Blanka dostawała za rutynowo przeprowadzone analizy i robienie zwykłych raportów z badań. Pozostali musieli harować w pocie czoła i gęsto się tłumaczyć z każdego niepowodzenia czy opóźnienia. Doktor Nachowiak był bowiem pobłażliwy wyłącznie wobec swoich ulubieńców, czyli dla kochanki oraz asystentki Joasi, sekretarki, którą można by nazwać śliczną, gdyby nie szpecił jej nieco rozbieżny zez i okulary z grubymi szkłami.

Rozmyślając z rosnącą pokorą nad swoją dotychczasową karierą, opartą wyłącznie na jechaniu na plecach Kamila, oraz nad swoją wyniosłą postawą wobec koleżanek i kolegów z pracy, Blanka otworzyła drzwi kartą magnetyczną i powędrowała przez korytarz do szatni. Była spóźniona już ponad godzinę. Wcześniej zdarzało się to, gdy Kamil miał gorszy dzień, ale wtedy oboje przyjeżdżali spóźnieni. Nie musieli się z tego tłumaczyć, bo niby komu? Dział HR w osobie dwóch pań siedzących w gabinecie na ostatnim piętrze nie zajmował się kontrolowaniem godzin pracy menedżerów. Natomiast zarząd firmy pokładał w kierownikach, a zatem i w doktorze Nachowiaku, pełne zaufanie i nie interesował się tym, co się dzieje w poszczególnych zakładach. Liczyły się wyłącznie efekty pracy. Zlecenia wykonane w terminie, do tego bezbłędnie i na najwyższym poziomie.

Blanka założyła biały fartuch i pomaszerowała do labu. W jasno oświetlonym pomieszczeniu szumiała pracująca aparatura, jaśniały włączone monitory komputerów i brzęczało radio. Unosił się zapach alkoholu, widocznie niedawno któryś z pracowników coś dezynfekował. Za szybą, w części biurowej, gdzie przygotowywano dokumentację, nikogo nie zastała. Biurka były puste, choć na jednym stała niedopita kawa. Znaczy wszyscy wywędrowali całkiem niedawno.

– Zebranie! – wrzasnęła, łapiąc się za głowę.

Zapowiadano je od tygodnia, ale przez problemy osobiste całkiem wyleciało Blance z głowy. Do tej pory nie musiała się kłopotać zapamiętywaniem takich rzeczy, nawet nie wpisała sobie spotkania do terminarza w telefonie. Kamil często zwalniał ją z obecności w posiadówach, na których obsztorcowywał, motywował i zagrzewał do pracy załogę. Zwykle po prostu rozdysponowywał na zebraniach zadania na nadchodzący okres i wyznaczał cele do realizacji. Takie tam korporacyjne pranie mózgów, by zmusić ludzi do harowania dłużej i szybciej. Kto by się przejmował podobnymi bzdurami?

Teraz jednak wiele się zmieniło. Powinna być na spotkaniu, jak każdy pilny pracownik. Już nie była gwiazdą, chyba że upadłą. Ruszyła więc do sali konferencyjnej, po drodze mijając boks, w którym pracowała sekretarka szefa Joasia Kowalska. Dziewczyna siedziała przy komputerze i pilnie stukała w klawiaturę. Blanka zmierzyła ją jadowitym spojrzeniem. Starała się pohamować emocje, zapanować nad gniewem, ale przyszło jej to z wielkim trudem. Udało jej się tylko powstrzymać przed odezwaniem się do dziewczęcia. Joasia spojrzała na nią przez swoje mocne szkła, a może gdzieś obok, trudno powiedzieć przez tego zeza.

– Ślepa flądra – syknęła pod nosem Blanka. – Kameleonica w pinglach jak denka od słoików! Obyś zdechła…

Dziewczyna zupełnie ją zignorowała, tym razem nawet nie udając przychylności. I pomyśleć, że do tej pory były sojuszniczkami, stojącymi po tej samej stronie barykady. Z jednej strony była załoga, z drugiej one dwie i szef. Joasia do tego stopnia się spoufaliła, że traktowała Blankę jak starszą siostrę, robiła jej herbatki i przynosiła do biurka, by przy okazji pogadać o babskich sprawach. Pytała o rady, zwierzała się i dzieliła najnowszymi plotkami. Niedawno Blanka domyśliła się po nieco przygaszonym zachowaniu dziewczyny, że coś się z nią dzieje, i zapytała wprost, czy nie ma jakichś problemów.

– Zakochałam się chyba, i to w chłopaku przyjaciółki – przyznała zezowata ślicznotka. – I nie wiem, co robić. Jak wybrnąć z tej sytuacji, by kogoś nie skrzywdzić?

Blanka pocieszyła ją i z uśmiechem oznajmiła, że rozumie jej rozterki, ale Joasia nie powinna mieć skrupułów. Najważniejsze to zabiegać o swoje szczęście. Człowiek ma życie takie, na jakie sobie zapracował. I nie ma co oczekiwać na dary losu, na to, że wszystko się samo ułoży. Powinna walczyć i na nic się nie oglądać. Skoro kocha jakiegoś szczęściarza, to niech mu to okaże i się nie przejmuje konkurentką.

Nawet przez myśl jej nie przeszło, że gówniara ma na myśli Kamila, a owa przyjaciółka to właśnie Blanka. Powinna wcześniej spostrzec, że dzieje się coś złego, przeanalizować to, ile czasu ta dwójka spędza razem. Doktor Nachowiak coraz częściej bowiem zabierał asystentkę w teren, na spotkania i konferencje. Tylko że był od niej starszy niemal dwadzieścia lat! Ona była tylko chudą zezowatą pokraką, niemal jeszcze dzieckiem!

Blanka znów spojrzała na dziewczynę, która zastygła z posągową miną. Trzeba jej przyznać, że trzymała nerwy na wodzy, i choć się bała rozwścieczonej baby, której odbiła faceta, nie dała tego po sobie poznać. W dodatku wcale nie jest taką pokraką. Te wielkie okulary nawet dodają jej uroku, a do zeza można się przyzwyczaić lub wysłać ją na operację korekcyjną. W dodatku ma piękne lśniące blond włosy i długie nogi, a dziś założyła bluzkę z kuszącym dekoltem.

Blanka poczuła, że policzki zapalają się jej rumieńcami. Pchnęła drzwi sali konferencyjnej, by wśliznąć się do środka. I prawie się zderzyła z wychodzącym mężczyzną. Wysoki chudzielec w rozchełstanej wygniecionej koszuli omal jej nie stratował. Uśmiechnął się przepraszająco, ale nie raczył powiedzieć nawet słowa, tylko bezczelnie przestawił ją w bok jak przedmiot i poszedł sobie. Blanka poczuła od niego przykry słodki zapach.

Padlina? – pomyślała z odrazą.

Miała ochotę wrzasnąć na chudzielca, że co to ma być, czemu śmiał jej dotknąć! Łapy przy sobie, śmierdzielu! – dodała tylko w myślach i odwróciła się do zebranych. Większość spojrzała na nią, ale zasadniczo bez specjalnego zainteresowania. Nie umknęło uwadze Blanki, że dwie wydry z jej labu, Basia i Patusia, spojrzały na siebie porozumiewawczo i uśmiechnęły się złośliwie. Zatem już zdążyły ją obgadać, a teraz będą za plecami się z niej wyśmiewały. Praca w takich warunkach zapowiada się nieciekawie. Co za upadek!

Ledwie usiadła, a Kamil zakończył zebranie, dziękując wszystkim za dobrą robotę i życząc zapału do dalszej pracy. Blanka przyjrzała mu się uważnie, w środku gotując się jednocześnie z żalu, gniewu i rozpaczy. Na szczęście nie wybuchnęła ani płaczem, ani wściekłością. Jak przystało na introwertyczkę, dusiła w sobie wszelkie uczucia, starając się nie uwalniać ich na zewnątrz.

Kamil Nachowiak był postawnym, eleganckim mężczyzną po czterdziestce. Jeszcze nie zaczął się starzeć, ale nie wyglądał już na młodzieńca. Prawdziwy dominujący samiec w kwiecie wieku. Widać było, że zestarzeje się w sposób godny, jeszcze przez długi czas pozostając atrakcyjnym mężczyzną. To dzięki latom dbania o zdrowie, dietom pilnowanym przez Blankę i treningom uprawianym często wspólnie. I pomyśleć, że już nigdy nie pojadą na konie, na kajaki czy choćby na głupią wycieczkę rowerową. Teraz będzie mu towarzyszyła młoda seksbomba w mocnych okularach. Aż chciało się wyć.

– Doktor Blewa w końcu dotarła – zauważył chłodno. – Proszę chwilę zostać. Skoro nie raczyła pani pojawić się w pracy punktualnie, będę musiał poświęcić trochę swojego czasu.

Ile ja ci czasu poświęciłam, draniu? – pomyślała, ale nic nie odpowiedziała.

Siedziała nieruchomo, czekając, aż wszyscy wyjdą. Kamil niespiesznie odłączył laptop od konferencyjnego rzutnika. Widocznie wystąpienie wspomagała prezentacja. Ciekawe, czy to Joasia ją zrobiła? Wczoraj, gdy Blanka zalewała się w pestkę, oni siedzieli w nowym domu, pachnącym świeżością i nowymi meblami. W domu, który Kamil wybudował dla niej, a nie dla tej blond laski! Pewnie zezowata cholera robiła mu tę prezentację, a on masował jej plecy. Potem… ech, lepiej o tym nie myśleć!

– Wprowadzamy pewne zmiany organizacyjne – powiedział bez wstępów. – Szefostwo Gen-Toksu oczekuje wzrostu efektywności pracy przy jednoczesnym obniżeniu kosztów. Wiesz zresztą, jak jest, akurat tobie nie muszę chyba sadzić tych głodnych kawałków korporacyjną nowomową. Ma być szybciej i taniej, czyli ta sama śpiewka co zawsze. Na całym świecie i we wszystkich branżach jest tak samo. Zarząd wynajął nowych strategów, którzy mają pchnąć firmę ku większej kasie. Poprzestawiali kwadraciki obrazujące zespoły i zakłady, przesunęli kompetencje i podległości służbowe. Wyleci kilku niepotrzebnych kierowników niższego stopnia, wejdzie nowy system ocen i nagród, ble, ble, ble. Do tego Gen-Toks zatrudnia ponad setkę zewnętrznych ekspertów, naukowców z państwowych instytutów i uczelni. Mamy zmniejszyć ich liczbę, a z biegiem czasu zupełnie z nich zrezygnować. Sama wiesz, ile taki profesorek sobie życzy za podpisanie ekspertyzy, którą robią za niego adiunkci, doktoranci lub nawet studenci. Chrzanić tych pazernych starych dziadów. Zarząd zdecydował, że mamy stopniowo przejmować ich obowiązki, podkupując uczelnianych naukowców i zatrudniając ich u nas. Nie będzie to łatwe, bo ci lepsi wcale się nie palą do porzucania ciepłych posadek na uczelniach. Ale nie będę cię tym zanudzał. Coś słabo wyglądasz, wszystko w porządku?

– W porządku? – jęknęła. – Porzuciłeś mnie dla młodej lali, w dodatku dla swojej sekretarki. To jak motyw z jakiejś gównianej telenoweli! Jak się możesz pytać, czy wszystko w porządku?

– Myślałem, że już to sobie wytłumaczyliśmy. Nie ma sensu unosić się gniewem – odparł lodowatym tonem.

Patrzył przy tym beznamiętnie, jakoś obco, z milczącą groźbą. Wiedziała, że teraz zupełnie nic dla niego nie znaczy. Wyrzucił ją ze swojego życia, zastąpił młodszym egzemplarzem. Lepiej będzie, jeśli się z tym pogodzi i nie próbuje mu czegokolwiek utrudniać. To właśnie mówiło to jego beznamiętne zimne spojrzenie – odpuść lub cię zniszczę. Poczuła strach, skuliła się na krześle.

– Zmiany organizacyjne wchodzą z początkiem miesiąca – kontynuował. – Pewne kroki przedsięwzięliśmy jednak od razu. Będzie rozwijany dział zoologiczny, moim zdaniem niepotrzebnie, ale ktoś w zarządzie widocznie lubi zwierzątka. Niech tam. Na początku powstanie interdyscyplinarny zakład podległy mojemu, ale zachowujący sporą samodzielność. Znaczy ja jestem szefem, ale nie zamierzam ingerować w jego pracę. Na razie będzie się składał z dwóch osób. Z lidera i członka zespołu. Liderem jest nowy pracownik, spadochroniarz z PAN-u. Zostałaś wyznaczona jako konieczne mu wsparcie. Potrzebuje bowiem chemika toksykologa, który zajmie się robieniem analiz i sporządzaniem raportów. W związku z tym twoje kompetencje i obowiązki się nie zmieniają, zostajesz tylko przesunięta do nowej komórki. To właściwie awans.

– Awans? – bąknęła.

– Tylko nie w górę, a jakby to powiedzieć, hm… W bok!

– Awans w bok – stwierdziła z rezygnacją.

A więc Kamil się jej zwyczajnie pozbywa. Nie będzie mu się pałętała w okolicy gabinetu i zatruwała załogę złością i pretensjami. Nie będzie jątrzyła i uprzykrzała życia Joasi. Nie będzie obciążała jego sumienia i przypominała mu o ohydnej zdradzie, którą ją skrzywdził. I tak miała szczęście, że pod pretekstem restrukturyzacji zwyczajnie nie wywalił jej na bruk.

– Kiedy zaczynam?

– Po wyjściu z tej sali. Opróżnisz biurko, pudła przyniesie pan Czesio i przeprowadzi cię do nowego labu – odparł, wsuwając laptop pod pachę. – Pewnie twój lider już czeka z robotą, zatem się pospiesz.

– Gdzie ten nowy lab? – spytała, zastanawiając się, czy to nie na ostatnich piętrach gmachu, w których dopiero co pokończono remonty.

– Pan Czesio cię zaprowadzi. A teraz idź już, nie mam czasu. – Skinął na nią ponaglająco. – I naprawdę źle wyglądasz, jakbyś się czymś struła. Może chcesz wziąć wolne i pójść do lekarza?

– Nic mi nie jest – odparła ze złością. – Czuję się jak nowo narodzona.

* * *

Pan Czesio nie powiódł jej jednak do windy, ale pchając wózek z pudłami wypełnionymi sprzętem biurowym i laboratoryjnym, pomaszerował dziarsko na sam koniec korytarza, by zjechać pochylnią na najniższy poziom techniczny umieszczony do połowy pod ziemią.

– Suterena – pomyślała Blanka. – Laboratorium w suterenie. Wspaniały ten awans w bok.

Nie odezwała się jednak, tylko szła za technikiem z podniesioną głową, ściskając pod pachą służbowy laptop. Korytarz, rozświetlony czerwcowym słońcem wpadającym przez okna, został z tyłu. Blanka wkroczyła w ponury świat piwniczny skąpany w trupio białym świetle jarzeniówek. Minęli jedne stalowe drzwi, za którymi szumiały jakieś maszyny, sprężarki do wytwarzania nadciśnienia i próżni, pompy i piec od ciepłej wody. Przeszli dalej, mijając kolejne wrota, tym razem od magazynu próbek, odczynników i diabli wiedzą czego jeszcze. Zapowiadało się na to, że Kamil upchnął nową pracownię w najciemniejszym i najodleglejszym lochu. Blanka była przekonana, że Basia i Patusia już się pokładają ze śmiechu, wiedząc, dokąd szef odesłał nałożnicę, która utraciła względy.

Pewnie zrobił to, licząc, że Blanka się załamie, podda, złoży wypowiedzenie i zupełnie zniknie z jego życia. Będzie miał czyste ręce i spokojne sumienie, przecież nie wyrzucił jej, sama odeszła, by w końcu rozpłynąć się w niebycie.

– Niedoczekanie – mruknęła pod nosem, czując narastającą złość.

Nie cierpiała bycia ofiarą. To się zupełnie kłóciło z jej charakterem. Nie należała do osób o dominującej osobowości, ale też nie znosiła, gdy ktoś nią pomiatał, próbował podporządkować czy też wykorzystywać. Kamil tymczasem traktuje ją jak śmiecia, którego można wywalić do piwnicy, gdzie po cichu zarośnie pajęczynami. Nie pozwoli na to, o nie!

– Co pani mówiła? – spytał Czesio, facet około pięćdziesiątki, który ubierał się wyłącznie w przybrudzony roboczy kombinezon.

– Nic – wycedziła. – Daleko jeszcze?

– To tamte drzwi. – Wskazał blaszane wrota zamykające korytarz.

Stłumiła cisnące się na usta przekleństwo. Kamil nie mógł jej chyba bardziej poniżyć, niż zsyłając do ostatniego lochu, na samym dnie. Może to nie był jego pomysł, ale Joasi? Wyszło wszak, że jest podstępną żmiją i nie zawaha się przed niczym. Ciekawe zatem, czy to koniec upokorzeń, czy jeszcze coś wymyślili? Kim był ów lider, szef nowej komórki organizacyjnej? Można się było wszystkiego spodziewać, firma zatrudniała fachowców w najróżniejszych dziedzinach. Blanka wiedziała tylko, że jej nowy partner, czy raczej nieformalny przełożony, jest zoologiem lub czymś takim. Tego tylko brakowało, nie miała najmniejszej ochoty pracować z laboratoryjnymi zwierzętami. Choć jednak w firmie nie było zwierzętarni, dotychczas też żaden z zakładów nie starał się o pozwolenie na eksperymenty na zwierzętach. Wszystko się jednak zmieniało.

Gen-Toks był specyficznym przedsiębiorstwem, czerpiącym zyski z badań laboratoryjnych i ekspertyz, głównie kryminalnych. Najwięcej roboty miał wchodzący w skład firmy Zakład Biologii i Genetyki, nieustannie przeprowadzający testy na ustalenie ojcostwa oraz na zlecenie prokuratury, identyfikujący ślady biologiczne zostawione na miejscach przestępstw. To ostatnie zlecały Gen-Toksowi także biura detektywistyczne i prywatne osoby. W ofercie firma miała bowiem tak zwane testy na zdradę, pozwalające przyłapać małżonka na niewierności, i to z naukowym udowodnieniem winy. Blanka pracowała w Zakładzie Toksykologii, zarabiającym głównie na zleceniach prokuratury, sądów i policji. Jej dział zajmował się zarówno identyfikacją narkotyków, jak i badaniem dowodów rzeczowych, wszelkiego rodzaju próbek z miejsc przestępstwa lub pobranych od podejrzanych. Potem sporządzano z tego ekspertyzy kryminalistyczne, których używano w czasie śledztw lub procesów. Firma miała atest Polskiego Towarzystwa Medycyny Sądowej i Kryminologii, do tego współpracowała z licznymi państwowymi placówkami badawczymi i nieustannie rywalizowała z Instytutem Ekspertyz Sądowych. Zarząd oczekiwał rosnących wpływów, choć rynek, na którym działał Gen-Toks, był dość ograniczony. Nic dziwnego, że starali się poszerzyć ofertę. Ale czemu akurat o zwierzęta?

Wzruszyła ramionami i pchnęła drzwi, by wpuścić Czesia z wózkiem. Nie kwapiła się, żeby wcześniej zapukać, więc zupełnie zaskoczyła mężczyznę, który był w środku. Wysoki chudzielec, który tak ją zdenerwował w sali konferencyjnej, podskakiwał na jednej nodze, tyłem do wchodzących, w samych gaciach i koszulce. Drugą nogę próbował wcisnąć w nogawkę białego kombinezonu. Odwrócił się i widząc kobietę, chyba się nieco speszył, bo szarpnął ubranie tak mocno, że z trzaskiem rozerwał je w kroku.

– A niech to – mruknął, ściągając zniszczony kombinezon.

Podszedł do niej i uśmiechając się nieśmiało, wyciągnął rękę na powitanie.

– Zatem to pani! – Wyglądał na zadowolonego. – Doktor Blewa, jak sądzę? Będziemy razem pracowali, bardzo się cieszę. Jestem Patryk Ulatowski, do niedawna z Instytutu Zoologii PAN. Próbowałem się wcisnąć w to cholerstwo przed wyruszeniem w teren, ale to chyba głupi pomysł. Przecież po zebraniu próbek będę musiał zdjąć ten kombinezon, czyli rozebrać się przy ludziach. Tak bez spodni chyba nie wypada, prawda? Lepiej będzie, jeśli pojadę w ubraniu i wciągnę na nie strój ochronny na miejscu, choć jest dziś bardzo słonecznie i ciepło.

– Och, gorący mamy czerwiec tego roku! – zauważył oczywiste pan Czesio, który wprowadził wózek i przyglądał się z ciekawością zagraconemu pomieszczeniu.

Blanka zignorowała głupie wywody Ulatowskiego i również się rozejrzała po swoim nowym miejscu pracy. Pomieszczenie było duże, z dwoma stojącymi naprzeciw siebie biurkami. Lab zaopatrzono w dygestorium, czyli zabudowany stół laboratoryjny z wyciągiem, kilka regałów i szafę, ale większość miejsca zajmowały pudła, niektóre pootwierane. W jednych widać było książki i segregatory, w innych plastikowe pojemniki. Blanka podeszła do nich, pociągając nosem. To od nich śmierdziało padliną i tym właśnie smrodem ciągnęło też od Ulatowskiego.

– Coś się tu panu zepsuło. – Wskazała palcem pojemniki.

– To pożywka dla moich milusińskich – przez upał szybciej się rozłożyła. Nie miałem czasu jej wymienić, bo okazało się, że jest zebranie, a teraz dostałem pilne wezwanie i muszę jechać – stwierdził, wciągając spodnie. – Obawiam się, że jeśli nie zrobię tego do południa, eksperyment pójdzie w diabły. Zgniłe mięso w pewnym momencie zaczyna wydzielać amoniak, który zabije większość larw…

– Larw? Hoduje pan owady? – Blanka poczuła nieprzyjemny niepokój. Nie cierpiała robali, najbardziej pająków, ale larwy też nie budziły w niej sympatii.

– Proponuję, byśmy przeszli na ty, przecież będziemy ze sobą spędzali dużo czasu – powiedział z uśmiechem. – Owady? Owszem, jestem entomologiem, po doktoracie na Weterynarii Sądowej.

– Ale jak to owady? Po co, u licha, potrzebny ci chemik do hodowli owadów? Ja się na tym zupełnie nie znam! – zaczęła panikować, ze zgrozą patrząc na pojemniki z zepsutym mięsem. Teraz była pewna, coś się w nich ruszało!

– A ja zupełnie nie znam się na chemikaliach. I właśnie dlatego nas połączono, mamy wzajemnie się uzupełniać – wyjaśnił krótko i ruszył w kierunku biurka. Podniósł stojącą na nim wielką torbę i zarzucił ją sobie na ramię. – Nasza pracownia będzie się zajmowała entomotoksykologią. To całkiem nowa dziedzina wiedzy, która bada występowanie toksyn w tkankach owadów nekrofagicznych.

– Co? Nekrofagicznych? Znaczy żywiących się trupami, tak? – jęknęła Blanka.

Ale Kamil ją załatwił! Choć to może pomysł Joasi? Wstrętna, mściwa suka! Ale co Blanka jej zawiniła, czym zasłużyła sobie na tak straszliwą zemstę? Zesłać ją do lochu, w którym panoszy się wariat hodujący robale żrące zwłoki, to przecież nieludzkie!

– Ładniutkie, nadałyby się na ryby – powiedział Czesio, który tymczasem przycupnął przy pudłach i podniósł jedno, by nim potrząsnąć. – Tłuste i duże, na przynętę w sam raz! Ma pan tego więcej? Nie odstąpiłby pan słoika z tymi robaczkami?

Patryk podszedł do technika i wyjął mu pudełko z rąk, robiąc przy tym nadąsaną minę. Delikatnie postawił pojemnik na regale i czule poklepał przykrywkę.

– To larwy muchówek z gatunku ścierwic – wyjaśnił. – Wyrosną na piękne szare muchy z bardzo kosmatymi nóżkami. Są obiektami eksperymentu, tak jak wszystkie pozostałe owady. Nie wolno ich męczyć ani dotykać bez mojego pozwolenia. Dziękujemy już panu za pomoc, do widzenia.

Odprowadził zaskoczonego Czesia do drzwi i niemal siłą wypchnął na korytarz. Blanka tymczasem biła się z myślami. Może jednak zrezygnować z pracy, rzucić to wszystko w diabły i wyjechać w Bieszczady? Tyle bohaterek powieści kobiecych znalazło tam szczęście, może i jej się uda?

Doktor Ulatowski znów złapał torbę, potem się zawahał, pochylił nad kolejną. Spojrzał uważnie na Blankę stojącą ze zmarszczonym czołem. Podał jej drugą torbę i wetknął w rękę coś, co wyglądało na przyrząd do łapania motyli. Widziała go jako mała dziewczynka w bajkach dla dzieci. To chyba pan Kleks ganiał po łące, wymachując charakterystyczną siatką na długim kijku.

– Co to jest? I po co mi to? – spytała, domyślając się odpowiedzi.

– Siatka entomologiczna, a to czerpak. W torbie masz zestaw pęset, probówek i słoiczków na próbki. Ja wezmę resztę sprzętu. Pomożesz mi.

– Jedziesz łapać robale, OK, to twoja działka. Ale powtarzam po raz drugi, ja się na tym nie znam!

– To się poznasz. Mamy się wspierać. Po powrocie, w ramach rewanżu, pomogę ci przygotować próbki do badań, nic się nie martw. Razem robota pójdzie sprawniej i przy okazji oboje się czegoś nauczymy – rzekł lekkim tonem. – No chodź, bo na nas czekają. Policja jest tam już od rana, jeśli się nie pospieszymy, wszystko zadepczą i poniszczą, wypłoszą też wszystkie owady.

– Kiedy ja… – bąknęła Blanka. – Jak to policja? Mamy jechać na miejsce zbrodni? Czekaj, ja jestem od badań laboratoryjnych. Nie zbliżam się nawet do miejsc przestępstw, wszelkie próbki dostajemy z Zakładu Medycyny Sądowej, przygotowane przez patologa.

– To się teraz trochę zmieni. Ale nie martw się, nie będziesz musiała kroić nieboszczyka. Nas interesują wyłącznie owady. Idziemy!

Nie oglądając się za siebie, ruszył do wyjścia. Blanka stała chwilę, bijąc się z myślami. Mogłaby teraz rzucić torbę na ziemię, pójść do gabinetu Kamila i założyć mu siatkę entomologiczną na łeb. Trzasnąć drzwiami i w ten sposób zakończyć karierę. Tylko pewnie i tak by ją wyśmiano. Dała się pokonać, i to tak łatwo, oddając pole jakiejś zezowatej Joasi.

– Dobrze, idę! – rzuciła. – Tylko zostawię torebkę. Masz dla mnie kombinezon?

– Mam kilka zapasowych w torbie – odparł Ulatowski i zamknął za nimi drzwi.

* * *

Wóz Patryka był starym rupieciem, terenowym pudłem marki Suzuki, które dawno nie widziało ani mechanika, ani myjni samochodowej. Mimo to jeździło, zaskakująco sprawnie radząc sobie w warszawskich korkach. W końcu wydostali się na obwodnicę i pomknęli w kierunku Poznania, by zjechać z trasy na wysokości Pruszkowa. Samochód nie miał klimatyzacji, więc Blanka otworzyła okno, żeby się nie ugotowali. Ciepły wiatr z hukiem wpadający do środka uniemożliwił rozmowę, i całe szczęście, bo nie miała najmniejszej ochoty na zaprzyjaźnianie się z nowym kolegą. Wielkolud o rozwichrzonej czuprynie wydawał się jej raczej odpychający. Wiedziała, że to irracjonalne, ale podświadomie czyniła go współodpowiedzialnym za swój ostateczny upadek. Zdawała sobie sprawę, że był tylko narzędziem w rękach Kamila i Joasi, pionkiem użytym do tego, by ją poniżyć, ale i tak nie mogła się przemóc, by choćby odpowiedzieć na jego uśmiechy. Siedziała z nadąsaną miną, wystawiając twarz na wiatr.

Minęli Komorów z jego eleganckimi willami poukrywanymi za wysokimi murami, potem ogródki działkowe i w końcu dotarli na kompletne zadupie, w którym domki tkwiły porozrzucane z rzadka na zalesionych parcelach. Przed jedną z nich na podjeździe stały radiowozy. Dla przybyłych nie było miejsca, więc Patryk wjechał swoim czołgiem między drzewa. Zgasił silnik i odwrócił się do Blanki.

– Zdajesz sobie sprawę, że wzywają mnie tylko w szczególnych przypadkach? – spytał z filuternym uśmiechem. – Gdy lekarz nie jest w stanie określić dokładnego czasu zgonu, bo nieboszczyk jest w zbyt zaawansowanym stadium rozkładu. Widoki i zapachy nie będą zatem należały do przyjemnych. Mam tu maski przeciwpyłowe, do których wkładam wacik z kilkoma kroplami olejku miętowego. To potrafi zupełnie sparaliżować zmysł węchu, nie pomaga jednak na widok. Jadłaś śniadanie? Nie będzie ci szkoda go zwrócić?

Zrozumiała, że żartuje. Próbował wywołać w niej przerażenie, skłonić do protestów lub próśb o zostawienie w samochodzie, a może nawet do histerii. Czy to jakaś inicjacja? Sprawdza, jak bardzo miękką babkę dostał do zespołu? Może jest po prostu zwykłym dupkiem, dziwakiem niestroniącym od okazji do pokazania wyższości i poniżania słabszych?

– Nie musisz się troszczyć o mój żołądek i powonienie – powiedziała. – Daj mi kombinezon i wysiadaj, bo chcę się spokojnie przebrać.

Miejsca w kanciastym blaszanym pudle nie było wiele, ale i specjalnie przebierać się Blanka nie musiała. Od kilku dni panowały upały, więc miała na sobie bawełnianą przewiewną bluzkę z długim rękawem i spodnie z dzianiny, a na nogach zwykłe sandały. Wciągnęła zatem na to kombinezon i wyskoczyła z wozu. Po przejściu kilku kroków poczuła, że zaczyna się pocić. Ubiór ochronny wykonano z tworzywa sztucznego, nieprzepuszczającego wilgoci, przez co człowiek szybko zaczynał się w nim gotować.

Patryk zdążył się przebrać i zataszczyć sprzęt przed domek. Na schodkach siedział w niedbałej pozie mężczyzna o znudzonej twarzy, bez jakiejkolwiek przyjemności palący papierosa. Zdawało się, że nawet cierpi z tego powodu, choć może też przez upał. Ulatowski przywitał się z nim i zaczął rozmawiać, czekając na Blankę. Kiedy ta w końcu podeszła, w oczach mężczyzny pojawił się błysk zainteresowania.

– Pozwól, Blanko, to aspirant Orzechowski z dochodzeniówki – przedstawił ją Patryk. – Jacku, pozwól, to doktor Blewa, toksykolog.

Ubrany po cywilnemu policjant skinął jej niedbale głową i wstał, by zaprowadzić ich na tyły domostwa.

– Prokurator pewnie już pojechał? – spytał Patryk.

– Zakręcił się tylko, zobaczył, co i jak, i się zmył – przyznał aspirant Orzechowski. – Doktor też obejrzał tylko trupa, wpisał się w protokół i pojechał. Czekaliśmy już tylko na was, chcemy w końcu zabrać ciało. Wystarczająco długo tu leżało.

– Podejrzewacie morderstwo? – wtrąciła Blanka.

– Nieee, raczej nie. – Policjant machnął ręką, odganiając niesforną muchę. – Co za cholery! Pełno tu tego przez nieboszczyka.

Ulatowski pokiwał głową i odebrał od Blanki siatkę do łapania owadów, szykując się do akcji. Tymczasem znaleźli się w zadbanym ogrodzie, pełnym kwiatów i starych drzew owocowych. W jego dalszej części widać było dwóch policjantów w mundurach, z których jeden fotografował miejsce znalezienia zwłok. Blanka w końcu poczuła nieprzyjemny zapach przebijający się przez woń kwiatów. Przystanęła odruchowo, a na jej twarzy pojawił się grymas obrzydzenia. Policjant spojrzał na nią z ciekawością, która szybko zamieniła się w kpinę. Jego mina zdradzała, co myślał – baba robi w majtki od samego zapachu trupa.

– Czekaj, już starczy. – Ulatowski również się zatrzymał. – Nie musisz tam podchodzić, tylko cię sprawdzałem. Zdałaś egzamin, nie robiłaś fochów, nie spanikowałaś, znaczy, że masz jaja. Zostań tutaj i przygotuj pojemniczki na okazy. Muszę wyzbierać owady żerujące na zwłokach i w okolicy. Trzeba będzie je uśpić i poopisywać. Porobisz etykiety zgodnie z formatką. Zaraz dam ci numer sprawy, pewnie pan aspirant go zna.

W pierwszej chwili poczuła ulgę, ale mina Orzechowskiego ją wkurzyła i wyparła samozadowolenie. Nie będzie jakiś prostacki gliniarz się z niej naśmiewał.

– Nie jestem twoją laborantką, tylko partnerką – oznajmiła zimno. – Idę z wami, chcę wszystko obejrzeć. Daj mi tylko tę maseczkę przeciwsmrodową.

Orzechowski wzruszył ramionami i poprowadził ich dalej. Przedstawił technikowi kryminalnemu, który ubrany w kombinezon, podobnie jak przybyli, siedział w cieniu i kończył swój protokół. Blanka jednak nie zwróciła na niego uwagi, patrzyła w miejsce, nad którym stał fotograf. Ciało leżało na szczęście twarzą do ziemi, to ją uspokoiło. Najbardziej bała się tego, że nie zniesie widoku ludzkiej facjaty w stanie rozkładu, że naprawdę zwymiotuje i zrobi z siebie widowisko na oczach tych wszystkich zblazowanych macho. Orzechowski wyglądał bowiem, jakby miał za chwilę zasnąć ze znudzenia.

– Co to, ciało leży między ulami? – ożywił się doktor Ulatowski.

Blanka też je dostrzegła, pomalowane w jaskrawe barwy skrzynie ze spadzistymi daszkami, przycupnięte wśród owocowych krzewów. Nieboszczyk leżał w okręgu, które tworzyły, z szeroko rozłożonymi rękami. Blanka zbliżyła się za pozostałymi, dociskając maseczkę do twarzy i inhalując się olejkiem miętowym. Aspirant przypalił kolejnego papierosa, kaszlnął i pomachał gwałtownie rękoma, odganiając owady.

– Spokojnie, tylko je drażnisz – upomniał go z naganą Patryk.

– A idźże w cholerę z tym latającym paskudztwem – warknął policjant. – Pszczółki pieprzone! To właśnie one zabiły tego grubasa. Patrzcie, obok leży maska pszczelarska. Facet mieszkał sam, hobbystycznie uprawiał ogródek i hodował pszczółki. Skoro padł trupem od ukąszeń, musiał być uczulony na pszczeli jad. Pewnie któraś dostała mu się pod maskę i go dziabnęła. Zaczął się miotać i sprowokował do ataków następne pszczółki. Jad zaczął działać, poszkodowany poczuł duszności, zdarł maskę, by złapać oddech, i padł trupem. Gotowe, sprawa rozwiązana!

– Nie miał rodziny? To pewnie dlatego znaleziono go po dość długim czasie. – Blanka pokiwała głową. – Wielki facet, naprawdę kawał chłopa. Miał dość ciekawy styl, nosił różowe spodnie.

– Pewnie pedał. – Orzechowski wzruszył ramionami.

Blanka starała się nie przyglądać zbyt uważnie odsłoniętym częściom ciała nieboszczyka. Skóra już zdążyła nabrać paskudnej barwy i dobrały się do niej owady. Wokół unosiło się mnóstwo much i pszczół. Patryk rzucił partnerce torbę z pojemnikami, a sam zabrał się do roboty. Machał ostro i energicznie siatką, jakby kosił niewidzialną trawę. Wcale nie tak łapał motyle pan Kleks.

– I hawajska koszula – dodała Blanka, przyglądając się nieboszczykowi, zamiast zająć się przygotowaniem pojemniczków na okazy. – Znam jednego profesora, który się tak ubiera. Na oficjalne spotkania potrafi założyć marynarkę, ale na przekór konwenansom przynajmniej koszulę musi mieć na przykład fioletową, a do tego krawat w palmy. Jest szefem mojej przyjaciółki…

– Ten też był profesorem. – Policjant spojrzał na nią uważniej. Wyciągnął z kieszeni notatnik i chwilę go kartkował. – Jan Reckert.

Blanka zamarła z pojemniczkami w obu rękach. Jeszcze raz spojrzała na trupa, a potem na policjanta.

– O Jezu, to naprawdę on? – jęknęła.

– Wszystko na to wskazuje – przyznał aspirant. – Do niego należał dom. Zgłoszenie otrzymaliśmy od miejscowej policji. Szpital zgłosił zaginięcie profesora i lokalny dzielnicowy przyjechał zobaczyć, czy nie ma go w domu. No cóż, dobrze go pani znała?

– Spotkałam kilka razy, kiedyś zamieniłam parę zdań, ale na służbowe tematy. Robiliśmy analizy chemiczne na zlecenie szpitala, a profesor czasem pisał dla firmy opinie – powiedziała, znów nie mogąc oderwać spojrzenia od ciała. – Moja przyjaciółka była jego podwładną. Och, lubiła szefa, był ponoć równym facetem.

– Miał jakichś wrogów? Utrzymywał ciekawe znajomości? Kochanki, może kochanków?

– Nie mam pojęcia. – Pokręciła głową.

– Trudno, nieważne. Niech prokurator się tym zajmie – burknął aspirant i zatrzasnął notatnik. – Zresztą i tak na razie wygląda to na śmierć naturalną. Pewnie nie będzie żadnego śledztwa. No i jak tam, długo jeszcze?

Ostatnie pytanie skierował do zasapanego i spoconego Patryka, który wręczył Blance zawiązaną siatkę pełną brzęczącej zdobyczy.

– Załatw je octanem etylu, w torbie znajdziesz spryskiwacz. Potem powyjmuję uśpione okazy. Teraz przygotuj mi probówki, a ja pincetą zdejmę owady pełzające i larwy z ciała – oznajmił, ocierając pot wierzchem dłoni. Potem uśmiechnął się do policjanta. – Jeszcze z pół godziny i będziecie mogli go wziąć. Później jeszcze będę musiał zebrać owady z ziemi pod nim i pobrać próbki gleby…

– Po co? – zdumiała się Blanka.

– Larwy niektórych gatunków, gdy już się najedzą, zakopują się, by się w spokoju przepoczwarzyć – odparł z dumą w głosie, jakby mówił o swoich dzieciach. Blanka stwierdziła, że entomolog chyba jednak ma coś nie po kolei w głowie. Sprawiał wrażenie podnieconego i uradowanego. – Musimy zebrać wszystko, co chodzi, pełza i lata.

– Złapałeś też pszczoły – zauważył Orzechowski.

– One także lubią żerować na nieboszczykach, ale dobrze skruszałych. Piją płyny, które wyciekają w czasie gnicia…

– Dość! – Policjant uniósł rękę. – Więcej nie chcę wiedzieć.

Blanka też starała się o tym nie myśleć, nie wyobrażać sobie, co teraz się działo wewnątrz i na zewnątrz profesora Reckerta. Jak bogate i różnorodne życie tętniło na ciele martwego naukowca.

– Badając larwy i dorosłe owady, określisz czas zgonu – podsumowała. – Ale po co nam pszczoły?

– Sprawdzimy, co jadły, i na tej podstawie ustalimy, czy profesor nie został otruty! – odparł z entuzjazmem Patryk. – A teraz zabierz się w końcu do etykietowania probówek, bo każę ci wyciągać larwy z ucha tego nieszczęśnika.

Blanka zrobiła groźną minę i miała już mu odpyskować, że rozkazywać to on może co najwyżej swojej żonie i że nie jest żadnym jej przełożonym, ale liderem zespołu, co właściwie gówno znaczy! Powstrzymała się jednak, bo wielkolud uśmiechnął się i mrugnął znacząco. Zaczynała się domyślać, co oznaczają te jego durnowate miny – po prostu dziwak miał upodobanie do żartów, zresztą wyjątkowo kiepskich. Machnęła zatem ręką i zabrała się do pracy. Będzie musiała się przyzwyczaić do współpracy z wariatem, bo jednak nie zamierzała się poddawać i rezygnować. Po pierwsze, utrze nosa Kamilowi i jego kochance, po drugie, zadania w nowym dziale wydają się niezwykle ciekawe. Od lat nie czuła zainteresowania robotą, wykonując rutynowo te same czynności. Przynajmniej to zmieniło się na lepsze.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI