Copyright @ Jarosław Rybak

Warszawa 2021

Wydanie drugie

ISBN 978-83-932658-6-2

Projekt okładki: Marcin Kazuch

Autor zdjęcia, które stało się inspiracją okładki: st. chor. Piotr Soyka

(Patrol żołnierzy Task Force-50 w Afganistanie, wiosna 2017 r.)

Zdjęcia z archiwów: 1. Pułku Specjalnego Komandosów, Daniela Dmitriewa, Ireneusza Dorożańskiego, Dowództwa Wojsk Specjalnych, Bogdana Kołtuńskiego, Macieja Maleckiego, Artura Morgulca, K. P., Zdzisława Plaskoty, Piotra Porady, Combat Camery DO SZ (st. chor. sztab. mar. Arkadiusza Dwulatka i Adama Roika), Jarosława Rybaka, Wiliama Selby`ego, Piotra Soyki, Romana Syczewskiego, Georga`a Thiebes`a, Jarosława Wiśniewskiego, W.I.R SOF MED Center, Wojskowego Klubu Biegacza „Meta”, Tadeusza Wronowskiego oraz innych osób związanych z polskimi siłami specjalnymi.

Autor starał się dochować szczególnej staranności w celu ustalenia wytwórców materiałów fotograficznych. Dlatego Czytelnicy posiadający informacje o takich osobach – niewymienionych w powyższym podziękowaniu – proszeni są o kontakt z wydawnictwem.

Bez pisemnej zgody wydawcy żadna część tej książki nie może być powielana i rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób (elektroniczny, mechaniczny, łącznie z fotokopiowaniem, nagrywaniem na taśmy lub przy użyciu innego systemu). Wykorzystanie informacji zawartych w niniejszej książce (włącznie z publikacjami w internecie) wymaga podania źródła!

Podstawa prawna: Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 nr 24, poz. 83): „Art. 115. 1. Kto przywłaszcza sobie autorstwo albo wprowadza w błąd co do autorstwa całości lub części cudzego utworu albo artystycznego wykonania, podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.”

Wydawnictwo CreatioPR
ul. Magiera 16a/31, 01-873 Warszawa
www.creatiopr.pl
biuro@creatiopr.pl

Od autora

Lubliniec to pierwsza jednostka specjalna, której bramę przekroczyłem. Najpierw, w 1987 r., jako młody chłopak, który przyjechał na przysięgę wojskową kolegi odbywającego zasadniczą służbę wojskową. Następnie – jako dziennikarz piszący reportaże o lublinieckich komandosach.

Od 1997 r. piszę o polskich siłach specjalnych. Towarzyszyłem żołnierzom w koszarach, na poligonach i misjach w Kosowie, Macedonii, Bośni, Kuwejcie, Libanie, Kongu, Iraku i Afganistanie. Jako jedyny dziennikarz z Polski, w 2006 r., uczestniczyłem w ćwiczeniach Sił Odpowiedzi NATO na Wyspach Zielonego Przylądka.

W 2004 r. zostałem pierwszym dziennikarzem, któremu Kapituła ds. Odznaki GROM przyznała Honorową Odznakę Jednostki Specjalnej GROM. W 2011 r. otrzymałem Odznakę Pamiątkową Jednostki Wojskowej Komandosów z Lublińca.

W 2011 r. ukazał się „LUBLINIEC.PL. Cicho i skutecznie”. Przypadł do gustu Czytelnikom. Po ponad 10 latach od pierwszego wydania książki nie słabnie zainteresowanie tą publikacją. Czytelnicy systematycznie o nią pytają. Nie zamierzałem ponownie jej wydawać do czasu, gdy nie odezwało się kilku komandosów z Lublińca. Co prawda już zdjęli mundury, ale nadal pamiętają o jednostce, w której służyli przez lata. Wspólnie postanowili, że do pierwszego wydania należy dodać ostatnią część zawierającą historię JWK z ostatniej dekady.

Drugie wydanie książki to efekt zaangażowania „Karwasia”, „Krychy”, „Łasucha”, „Matki”, „Modiego”, „Sikora”, „Wira” „Soyersa”, i „Wodza”.

Ta książka jest dla mnie szczególna również z innego powodu. Dzięki połączeniu tradycyjnego opisu z możliwościami, jakie dają technologie komputerowe, powstała niezwykła publikacja. To chyba pierwsza na polskim rynku pozycja, pozwalająca tak mocno poczuć emocje towarzyszące tajnym operacjom naszych sił specjalnych. Nigdy wcześniej filmy nagrywane w czasie akcji nie służyły za ilustrację do żołnierskich opowieści!

Dzięki kamerom montowanym na hełmach możemy na świat patrzyć oczyma specjalsów. Słyszeć przenikliwy warkot śmigłowców, huk wystrzałów czy odgłosy świadczące o używaniu karabinków z tłumikami. Materiał filmowy uzupełnia kilkaset kolorowych zdjęć oraz ponad 350 stron relacji bezpośrednich uczestników opisywanych działań w Polsce, Macedonii, Pakistanie, Iraku i Afganistanie.

Jarosław Rybak

Warszawa, wrzesień 2021 r.

Głos weteranów z Lublińca

Przed 10 laty ukazał się „LUBLINIEC.PL. Cicho i skutecznie”. To był ważny moment dla budowy tożsamości Jednostki Wojskowej Komandosów. Pierwszy raz obszernie opisano, kim jesteśmy, co robimy i skąd się wywodzimy. Wcześniej znali nas głównie ludzie z branży. Z czasem maksyma „Cicho i skutecznie” stała się naszym znakiem rozpoznawczym.

Czas szybko biegnie. W ciągu dekady Lubliniec – jak popularnie nazywa się naszą jednostkę – zmienił się diametralnie. Żołnierze są teraz zdecydowanie lepiej wyposażeni i przygotowani do prowadzenia operacji specjalnych. Zapisali piękną kartę w historii misji w Afganistanie, gdzie odnosili spektakularne sukcesy. Gdy zmieniła się sytuacja geopolityczna z bardzo delikatną i odpowiedzialną misją trafili na Ukrainę.

W czym tkwi tajemnica sukcesów? Mimo upływu lat trzon jednostki nadal stanowią ludzie opisani w książce. To dowód, że dobrym żołnierzom wystarczy pozwolić działać, dać odpowiedni sprzęt i właściwe zadania. Dzięki ich pasji i determinacji szybko pojawią się efekty.

Nie chcemy, aby o tym zapomniano. Dlatego postanowiliśmy przyczynić się do wznowienia książki „LUBLINIEC.PL. Cicho i skutecznie”. To fotografia naszej rzeczywistości sprzed dekady. Oprócz nowego ostatniego rozdziału nie ma tam uzupełnień. Czytając o historii, szkoleniu, wyposażeniu oraz pierwszych selekcjach – Czytelnicy jeszcze lepiej zrozumieją, jak daleką drogę przeszła nasza jednostka, by trafić do światowej elity.

Służba była naszą pasją. Lata wyrzeczeń, krew i pot z misji połączyły nas trwałą więzią. Zdobyte doświadczenia pozwoliły odnaleźć się w cywilu. Jesteśmy już byłymi żołnierzami JWK, ale jednostka i służący w niej ludzie są nam bliscy. Dlatego chcemy przypomnieć, dlaczego Polacy mogą być dumni z Jednostki Wojskowej Komandosów z Lublińca.

Część pierwsza

W środku afgańskiego piekła

Powrót z udanej operacji. Komandos wyprowadza ze śmigłowca zatrzymanego taliba. Obok idą dwaj afgańscy policjanci. W czasie tej zmiany żołnierze z Lublińca zatrzymali ponad 50 rebeliantów. Wśród nich był pierwszy aresztowany przez Polaków człowiek z top listy najbardziej poszukiwanych.

Rodzynki na „Kopcu Kreta”

Pierwszy poważny sukces odnieśli komandosi z bazy „Warrior”. Był tym większy, że przeprowadzony w najniebezpieczniejszym rejonie nadzorowanym przez Polaków. W 2010 r. wszyscy polegli nasi żołnierze oraz zdecydowana większość rannych służyła właśnie w „Warriorze”.

Ludzie z Lublińca byli pierwszym pododdziałem sił specjalnych, który na stałe trafił do tego obozowiska. Co prawda, kiedyś w okolicy pojawili się GROM-owcy, ale na krótko. Rozpoznanie terenu prowadzili też zwiadowcy z 2. Pułku Rozpoznawczego z Hrubieszowa.

Specjalsi zajęli dwa murowane budynki. W jednym urządzili sobie lokum, drugi budynek był miejscem pracy sztabu oraz pełnił rolę zaplecza. Zamknęli uliczkę biegnącą między budynkami, dlatego nikt niepożądany nie kręcił się w pobliżu. Wydzielili także własny parking.

– Najważniejszym naszym zadaniem było zrobienie porządku z ostrzałami nękającymi obozowisko – wspomina chorąży, który trafił tam na początku maja 2010 r. Baza otoczona wioskami zamieszkałymi przez zwolenników talibów była codziennie atakowana. Często dochodziło do trzech ataków rakietowych na dzień: – Trwało to trzy, cztery doby, potem dawali nam trochę oddechu, bo czekali na nową partię rakiet. I zaczynało się od początku...

„Warrior” nie był wymarzonym miejscem do prowadzenia działań specjalnych. Wtedy na lądowisku tego małego, polowego obozowiska funkcjonował jedynie krótki pas startowy. Dlatego nie mogły tam lądować szturmowe Mi-24, a tylko transportowe Mi-17. Na lepsze zmieniło się to w grudniu 2010 r.

Do tego pogoda decydowała czy śmigłowce stacjonujące na co dzień w bazie „Ghazni”, w ogóle mogły się wznieść. Dolot zajmował do godziny.

Adam Roik / „Combat Camera” Dowództwa Operacyjnego SZ

Śmigłowiec szturmowy Mi-24, podstawowe wsparcie z powietrza polskich żołnierzy operujących w Afganistanie.

Ponieważ okolice bazy usiane były domami lokalsów – jak slangowo nazywano okolicznych mieszkańców – wsparcie przez amerykański CAS (ang. Close Air Support), czyli samoloty i śmigłowce bliskiego wsparcia z powietrza, było ograniczone i bardzo trudne.

Podobnie jak w „Ghazni”, najsilniejszym polskim orężem były armatohaubice. – Gdy w czasie ataku żołnierze kryli się w schronach, obsługi Dan przystępowały do roboty. Artylerzyści byli błyskawiczni, namierzenie celu i otwarcie ognia zajmowało im poniżej minuty – opowiada podoficer.

Punkt kontrolny, na którym komandosi zbierają dane biometryczne: odciski palców oraz skany siatkówki oka.

Przeciwnik atakował od północy i południa. Teren podzieliły bowiem między siebie dwie duże, świetnie zorganizowane grupy rebeliantów. Północ była terenem nie tak zabudowanym, jak południe. Ostrzały prowadzono z różnych miejsc, ale strzelający zawsze mieli świadomość, że w tym kierunku nasza artyleria może odpowiadać ogniem. Dlatego większość ostrzałów prowadzili z zaludnionego południa. I to dokładnie z jednego miejsca – wzgórza nazywanego „Kopcem Kreta”. Wzniesienie otaczała wioska. Gdy zbliżały się do niej polskie patrole, z zabudowań strzelano z granatników przeciwpancernych lub z karabinów snajperskich.

Na wzgórze prowadziły dwie drogi, obie ukryte w wąwozie lub za wałem z ziemi, a przez większą część roku dodatkowo zasłaniane łanami zboża. Przeciwnik mógł więc swobodnie przemieszczać się i przygotowywać do ataków. Talibowie byli tak pewni siebie, że wyznaczyli tam stałe stanowiska strzeleckie, aby łatwiej i szybciej ustawiać na nich prowizoryczne wyrzutnie. Żołnierze PSZ parę razy organizowali duże operacje czyszczenia okolicy. Wtedy niszczyli stanowiska ogniowe, ale były one szybko odbudowywane.

Informacje o miejscu, skąd strzelano były niezwykle skromne. Wtedy w „Warriorze” nie było jeszcze balonu obserwacyjnego, ani bezpilotowców.

Komandosi uznali, że ich priorytetem jest uciszenie wzgórza. Operację zaplanowano na noc z 27 na 28 maja. Dogadali się z żołnierzami z 3. Batalionu Zmechanizowanego z Zamościa. – Ludzie z tej jednostki to świetne chłopaki! Działali na Rosomakach. Zawsze można było na nich liczyć – komplementuje oficer z Lublińca.

Przed operacją przeprowadzono trening zgrywający oba pododdziały. Należało dopracować ciche otwieranie i zamykanie drzwi w Rosomakach, bezszelestne wyskakiwanie w całkowitej ciemności z wieloma kilogramami oporządzenia na sobie. W nocy najskuteczniejszą „bronią” talibów był ich słuch, więc musiano działać po cichu.

Do operacji wytypowano dziesięciu komandosów.

Pamiątkowe zdjęcie uczestników akcji na „Kopcu Kreta”, wykonane tuż przed wyjazdem z bazy.

Przeszukanie jednej z wielu rodzynkarni. Komandosów wspiera saper, który jest przewodnikiem psa wyszkolonego do poszukiwania materiałów wybuchowych. Akcję ubezpieczają śmigłowce.

Użycie śmigłowca odpadało, bo cel był za blisko bazy. Nocny przelot obudziłby tubylców. Równie dobrze można byłoby wymaszerować z „Warriora” pieszo.

Przed północą z bazy wyjechały cztery Rosomaki. Te świetne transportery są maksymalnie wyciszone, więc po najbliższej okolicy rozeszło się tylko ciche buczenie potężnych silników. Z kierowcami ustalono trasę: najpierw przejazd po drodze, potem off road, czyli kluczenie po okolicy. Szybko okazało się że trzeba zmienić wcześniej ustaloną trasę. W okolicę przywędrowali Kuczi. Żołnierze nie przypuszczali, że ci wędrowni pasterze ustawią tak wiele namiotów.

Częsty widok w naszej strefie w Afganistanie: wędrowni pasterze Kuczi.

– Jazda po Afganistanie to zawsze rosyjska ruletka. Drogi są zaminowane. Na bezdrożach jest mnóstwo starych min z wojny z Rosjanami. Talibowie ustawiają też śpiochy – miny naciskowe czekające na pojazdy. Ze względu na ukształtowanie terenu ruch pojazdów kanalizuje się w określonych punktach. To właśnie w nich zakopywane są śpiochy – tłumaczy komandos.

Jadąc na pierwszą dużą operację, komandosi słuchali piosenkę „Arki Noego”: „Strach ma wielkie oczy/ Ale nas nie zaskoczy/ Robi groźne miny/ Ale my się nie boimy”.

Przed świtem Rosomaki na moment zatrzymały się obok wadi – suchego koryta okresowej rzeki. Specjalsi błyskawicznie się w nim ukryli. – W czasie całego naszego działania transportery miały pozostać w okolicy pozorując typowy patrol. Ich załogi były gotowe do udzielenia nam wsparcia. Utrzymywaliśmy z nimi stały kontakt. Przez zamontowane w transporterach termowizory chłopaki z Rosomaków monitorowali teren informując nas o ruchach tubylców – wspomina uczestnik operacji.

Byliśmy do dyspozycji

St. plut. Marcin Nurkowski, w plutonie „Świętego” dowódca drużyny operującej na Rosomakach, w kraju dowódca drużyny rozpoznawczej w 7. Brygadzie Obrony Wybrzeża w Słupsku:

Służyłem na trzeciej zmianie, ale chciałem się jeszcze raz sprawdzić, dlatego starałem się, żeby jeszcze raz pojechać do Afganistanu. Sześć miesięcy to trochę za mało, aby stwierdzić czy nadaję się na żołnierza. Do tego misja wciąga. W Afganistanie działamy pod wielkim obciążeniem psychicznym, w warunkach naprawdę bojowych. To bardzo niebezpiecznie, ale warto było...

Chłopaków z Lublińca poznałem już w bazie. Byliśmy plutonem zmotoryzowanym, działaliśmy na Rosomakach, mieliśmy więc lepsze od innych uzbrojenie i osłonę. Dlatego przełożeni zdecydowali, że to my wesprzemy specjalsów. Pierwsze zadanie polegało na tym, aby dostarczyć ich w rejon operacji i zabezpieczyć teren. Dla nas też to był pierwszy poważny wyjazd z bazy. Szybko przypadliśmy sobie do gustu, bo potem oni chcieli jeździć tylko z plutonem „Świętego”. Teraz trudno mi nawet policzyć ile razy wyjeżdżaliśmy wspólnie. Byliśmy zawsze do ich dyspozycji.

Zwykle w bazie nikt nie wiedział, że „Święty” wyjeżdża z Lublińcem. My też w ostatniej chwili dowiadywaliśmy się, gdzie jedziemy i co będziemy robić. To nie wynikało z nieufności, ale ze względów bezpieczeństwa. Na pytania kolegów odpowiadaliśmy, że zaliczyliśmy kolejny rutynowy patrol.

Ktoś z zewnątrz mógł się domyśleć, że bierzemy udział w „operacji specjalnej” tylko dlatego, że nasze Rosomaki jechały pod bazę komandosów. Potem oni pakowali cały swój sprzęt i montowali na „Rośkach” dodatkowe anteny.

Żołnierzy z 1. Pułku łatwo było rozpoznać zarówno w bazie, jak i poza nią. Wyróżniali się umundurowaniem, sprzętem i zachowaniem. Byli skrytymi, skromnymi profesjonalistami. Ich umiejętności przewyższały wyszkolenie żołnierzy z innych jednostek. Nawet tych z kawalerii powietrznej czy z brygady desantowo-szturmowej. Mówiliśmy często, że chłopaki z Lublińca robią robotę konkretną, nie zajmują się pierdołami. Tego można im pozazdrościć.

Chętnie dzielili się doświadczeniem. Natomiast dla nas to była niezła frajda uczyć ich szybkiego i bezszelestnego wsiadania i wysiadania z „Rośka”, sprawnego otwierania zaryglowanych drzwi, samemu będąc na zewnątrz. W końcu mogliśmy wykazać, że czegoś nie umieją...

Niektórzy żołnierze zazdrościli im, że chodzą w cywilnych ubraniach, że mogą mieć brody. Odpowiadali wtedy: „Prosimy bardzo. Bramy w Lublińcu są otwarte dla każdego, trzeba się tylko zgłosić na selekcję”.

Od celu dzieliły ich dwa kilometry marszu. Pirotechnik, idący na czele kolumny, szukał śpiochów. Szybko okazało się, że zdjęcia, na podstawie których planowano działanie, były zbyt stare. Erozja spowodowana przez deszcze zmieniła teren.

Bezszelestnie doszli do jednej z bardzo popularnych w okolicy plantacji winorośli przeznaczonych na rodzynki.

Wszystkie rodzynkarnie były do siebie podobne. Plantacje otaczał potężny mur z gliny. Wewnątrz wznoszono budynek szeroki na jakieś 2 metry, długi na 10 i wysoki na 5 m. Ta konstrukcja miała w ścianach sporo otworów ułatwiających rozwieszanie suszonych roślin. Winorośle sadzono w grządkach, takich jak na nasze ziemniaki, ale zdecydowanie wyższych, bo sięgających metr nad powierzchnię.

Rodzynkarnia znajdowała się 200 m od miejsca, skąd prowadzono ostrzały. Komandosi planowali więc ukryć się we wnętrzu budynku. Dwóch snajperów miało obserwować stanowiska odpalania rakiet.

Przeszukanie kolejnej rodzynkarni. Pryzmy ziemi to grządki, na których sadzono winorośle.

Dopiero na miejscu zobaczyli, że wyjście z budynku jest tak usytuowane, że z zewnątrz może je szachować jeden ukryty strzelec. Do tego mury są na tyle grube, że w razie dostania się pod ostrzał, niebezpieczna dla komandosów byłaby próba wysadzenia awaryjnego przejścia w ścianie.

Zmieniono więc plan. Wszyscy rozlokowali się poza budynkiem w taki sposób, aby wzajemnie się ubezpieczać. – Bardzo starannie się zamaskowaliśmy, zdając sobie sprawę, że będzie to element decydujący o powodzeniu całej operacji – mówi podoficer.

– Po świcie z zachowania miejscowych wywnioskowaliśmy, że nas nie zauważyli. Kamień spadł mi z serca. Wiedziałem, że gdyby zebrali swoich ludzi, to nie wrócilibyśmy do bazy bez strat. Walcząc w wiosce, na wsparcie z powietrza nie było co liczyć. Ale dzieci spokojnie biegały, chłopi przechodzili dosłownie na wyciągnięcie ręki. Sam się dziwiłem, że nikt nas nie zauważył – dodaje operator.

Oficerowie analizujący ataki talibów przewidywali, że tego dnia nastąpi ostrzał. Komandosi mieli napastników zatrzymać lub – gdyby podjęli walkę – obezwładnić.

Czas mijał, a rebelianci się nie pojawiali. Przewidziano taką ewentualność, dlatego grupa była przygotowana na prowadzenie obserwacji nawet przez dwie doby.

Przed południem ukryci żołnierze zauważyli miejscowego chłopa z motyką. Nie wzbudził ich szczególnego zainteresowania, dopóki nie zaczął iść w kierunku rodzynkarni.

Na plantacji wieśniak spokojnie zaczął się zajmować pieleniem grządek. – Pracował jakieś dwa metry ode mnie. Zachowywał się bardzo naturalnie. Wiedzieliśmy, że przed największym upałem wróci do domu, bo miejscowi zazwyczaj przeczekiwali go w chałupach. Porozumiewając się przez radio, planowaliśmy dwa warianty. Skoro nas nie zauważył, to możemy spokojnie czekać na talibów. Ale jeśli zauważył, ale ma na tyle zimną krew, że nie dał tego po sobie poznać, wróci do domu, zaalarmuje kogo trzeba i cali stąd nie wyjdziemy... – relacjonuje komandos.

Zatrzymanie chłopa też było ryzykowne. Jeśli z nastaniem największego upału nie pojawiłby się w domu, rodzina mogła zacząć go szukać i szybko trafić do rodzynkarni...

Dowódca zdecydował, że mniejszym złem będzie zatrzymanie lokalsa. Został błyskawicznie obezwładniony, nie miał nawet szans krzyknąć.

– Trzymamy go. Tłumacz po cichu i spokojnie przekonywał, że źle się dla niego skończy, jeśli choć piśnie... Chłop był przerażony, jakby jakieś diabły zobaczył. Zresztą faktycznie wyglądaliśmy, jakbyśmy spod ziemi wyszli. Z jednej strony tłumacz mu groził, z drugiej mówił, że w „Warriorze” pojawiła się nowa jednostka. Taka, co zrobi tu porządek, jeśli ostrzały się nie skończą – kontynuuje podoficer.

Wieśniak nie stawiał oporu, kiedy zdejmowali mu odciski palców i skanowali siatkówkę oka. Jednocześnie tłumacz dał chłopu zabrane na operację zapasy jedzenia. Wytłumaczył, że to rekompensata za nieprzyjemności.

Miejscowy chłop zatrzymany w rodzynkarni.

– Powinien już wrócić do domu, więc należało czekać na szukających go. Ale stwierdziliśmy, że damy sobie jeszcze godzinę. Może jednak talibowie przyjadą? Czas uciekał, w każdej chwili na plantację mogli wejść poszukujący zaginionego. Ubezpieczenie zostało powiadomione, Rosomaki zbliżały się do wioski, ale musiały utrzymywać się w odległości, z której nie trafiłby w nie granatnik przeciwpancerny – wspomina podoficer.

Na sygnał specjalsów transportery ruszyły na pełnych obrotach, w tym samym momencie zamaskowani żołnierze wybiegli z rodzynkarni. Liczyła się każda sekunda, bo zarówno komandosi, jak i załogi transporterów pamiętały, że prawie każdy patrol zbliżający się do wioski był ostrzeliwany.

Każda operacja to wiele godzin maksymalnej koncentracji oraz olbrzymiego wysiłku fizycznego. Trzeba wejść w najmniejsze zakamarki, takie jak ta ciasna piwnica. Widzimy dokładnie to samo, co operator uczestniczący w akcji. Kamera zamontowana jest na hełmie żołnierza.

Tym razem skończyło się bez wymiany ognia. Ekipa szczęśliwie wróciła do bazy.

– Nie byliśmy zadowoleni z tej operacji. Duży wysiłek, duże niebezpieczeństwo, a cel nie został osiągnięty! Ale szybko okazało się, że efekt psychologiczny był potężny. Weszliśmy w matecznik talibów, a chłop musiał być bardzo przekonujący, bo błyskawicznie ustały ataki z „Kopca Kreta”. A przecież to z tego miejsca najczęściej w nas walili! Po jakichś trzech miesiącach znowu zaczęły się ostrzały z południa. Nie stanowiły już takiego zagrożenia. I nie były to ataki rakietowe, ale pojedyncze strzały z dział bezodrzutowych SPG-9 oraz moździerzy. Prowadzono je z różnych miejsc, ale nie z tego, w którym przygotowaliśmy zasadzkę – podkreśla oficer.

Też nie byłem zadowolony ze swojej akcji

Tadeusz Wronowski, zdjęcie zrobiono w październiku 1943 r.

Kpr. pchor. Tadeusz Wronowski, ps. „Przygoda”, odznaczony m.in. Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych, żołnierz batalionu Parasol, którego tradycje dziedziczy Zespół Bojowy „C”:

5 października 1943 r., w domu przy al. Szucha, w samym sercu dzielnicy niemieckiej w Warszawie, dowodziłem akcją zlikwidowania dwojga agentów gestapo. Sęk w tym, że wyrok podziemnego polskiego sądu trzeba było wykonać 120 m od siedziby gestapo!

W mieszkaniu nie zastaliśmy agentów, a kierowca naszego ubezpieczenia zastrzelił przypadkowego gestapowca. Trafiliśmy pod huraganowy ogień, bo w tym miejscu praktycznie każdy Niemiec miał broń.

Akcja miała przebieg tragiczny. Zginął jeden z nas, mieliśmy czterech rannych. Do tego, nie trafiliśmy tych, na których polowaliśmy! Bardzo to przeżywałem. Szybko jednak okazało się, że polowaliśmy na płotkę, a trafiliśmy szczupaka! Przypadkowo zastrzelonym gestapowcem był SS-Obersturmführer Josef Lechner, szef gestapowskiej sekcji przeznaczonej do walki z sabotażem i dywersją na terenie dystryktu warszawskiego. Niemcy byli przekonani, że to on był naszym celem. Po tej akcji postawili szlabany przy wjeździe do al. Szucha i kontrolowali wszystkich wchodzących.

Na prawym rękawie munduru komandosa widać plakietkę Parasola. Zespół Bojowy „C” dziedziczy tradycje tego batalionu Szarych Szeregów. – Jesteśmy dumni z naszych poprzedników. Historie o tym, jakie operacje podczas okupacji wykonywali żołnierze z Parasola robią olbrzymie wrażenie na naszych zaprawionych w bojach sojusznikach – przekonuje oficer.