Dla drużyny futbolu amerykańskiego Cook County Vikings – trenerów, kadry i graczy. Jesteśmy z was dumni. Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia. List do Filipian 4,13

jeden

Przez dwie godziny każdej nocy, od poniedziałku do soboty, Isadora Presley stawała się taką dziewczyną, jaką była kiedyś.

– Witajcie w „Moim Niemądrym Sercu”, gdzie wierzymy, że wasza prawdziwa miłość może mieszkać z wami po sąsiedzku. Chciałabym przesłać specjalne pozdrowienia dla nowej rozgłośni w Seattle, która właśnie zasiliła szeregi Nocnej Sieci Spragnionych Miłości. ZłamaneSerceWBuffalo, jesteś na linii. Witamy w programie.

Biały błysk światła rozdarł noc za oknem położonego na piętrze domowego studia Isadory i ogarnął wątłe gałązki śliwy japońskiej, uginające się pod naporem letniej wichury. Issy spojrzała na zegarek. Jeśli dobrze pójdzie, ma jeszcze trzydzieści minut, czyli zdąży z programem, zanim zacznie się burza.

Inna sprawa, że pogoda koniecznie musi się poprawić na jutrzejszy doroczny Piknik Rybacki w Deep Haven. Issy nie mogła się już doczekać chwili, kiedy siądzie na ganku i będzie mogła podziwiać fajerwerki odpalane na kempingu przez drużynę Elks, jednocześnie udając, że życie wcale o niej nie zapomniało.

Jutro przystanie na rogu ulicy i obejrzy paradę, pomacha kolegom z klasy przejeżdżającym Main Street na platformie ich rocznika, a potem znów posiedzi na ganku, słuchając muzyki dobiegającej z parku. Może nawet uda jej się usłyszeć radosne okrzyki towarzyszące corocznym zawodom w log-rollingu[1]. Mogła niemal poczuć na języku słodko-kwaśny smak fishburgera – ze świeżym sandaczem amerykańskim i sosem tatarskim domowej roboty. Kathy będzie nalewać kawę w oddziale Java Cup. A dochodzący z następnej ulicy rześki zapach smażonego oleju towarzyszący pączkom będzie starał się ze wszystkich sił wywabić ją z domu do sklepu Lucy, do „Najlepszych Pączków na Świecie”. Issy stanęłaby w kolejce, która na pewno wychodziła na ulicę i ciągnęła się za róg i dalej, aż do biura nieruchomości, bo w takim ogonku zawsze trzeba było czekać na donuta[2] z lukrem.

Przez dwadzieścia pięć lat swojego życia ani razu nie opuściła tego pikniku. Dwa lata temu to się jednak zmieniło.

Od tamtego czasu nie uczestniczyła w większości wydarzeń. Teraz przełknęła gulę, która zbierała jej się w gardle.

– Dziękuję, że odebrałaś mój telefon, Panienko Niemądre Serce. Chciałam powiedzieć, że słucham twojego programu każdej nocy. Pomaga mi czekać na mój ideał.

ZłamaneSerceWBuffalo miała wysoki, słodki głos, który mógł należeć do uczennicy z college’u o prostych blond włosach i niebieskich oczach. Ale radio potrafiło zamaskować wiek, rasę, a nawet płeć. Prawda była taka, że gdy Issy słuchała własnych podcastów, sama czasami nie mogła rozpoznać swojego głosu, kiedy łagodniał ze współczucia lub obniżał się i stawał nieco chropowaty, gdy udzielała porad.

Mogłaby oszukać samą siebie, że wie, co robi. Oszukać samą siebie, że prowadzi inne życie, takie, które sięga daleko poza cztery ściany i przydomowy ogród.

– Bardzo mnie to cieszy, ZłamaneSerce. On gdzieś tam na pewno jest. Co mogę dzisiaj dla ciebie zrobić?

– Cóż, myślę, że go znalazłam. Spotkaliśmy się kilka tygodni temu na zajęciach karate i byliśmy już na trzech randkach…

– Trzech? ZłamaneSerce, wiem, że jesteś pewnie zakochana po uszy, ale trzy randki to za mało, aby mieć pewność, że mężczyzna jest dla ciebie idealny. Udany związek wymaga…

– Czasu, prób i zaufania. Wiem.

A więc ZłamaneSerce słuchała programu regularnie. Świetnie, a zatem może uda się pohamować jej entuzjazm, rozgonić nieco tę odurzającą „miłosną mgłę” – kolejne określenie, które Issy sama ukuła.

– A zatem wiesz również, że nie da się tego zrobić w ciągu trzech randek, chociaż Panienka Niemądre Serce zaleca, aby dać sobie spokój po trzech randkach, jeśli mężczyźnie brakuje potencjału, by być dziesiątką.

– Ale wydaje się, że może nią być. Ma wszystko, czego chcę.

– Skąd to wiesz?

– Stworzyłam swoją dziesięciopunktową listę wymogów, tak jak pani radziła. No i oczywiście wielką trójcę.

– Wielka, kluczowa trójca. Wygląda na to, że wiesz, czego szukasz.

– O to właśnie chodzi. On posiada większość cech z mojej listy i zastanawiam się, czy koniecznie musi mieć je wszystkie. Czy… powiedzmy… siedem na dziesięć by nie wystarczyło?

– Sama mi to powiedz, ZłamaneSerce. Czy pasuje ci romans na siódemkę? Czy może pragniesz dziesiątki?

– A co, jeśli nie wiem, jakie to uczucie mieć dziesiątkę?

Jakie to uczucie mieć dziesiątkę. Tak, Issy sama chciałaby to wiedzieć.

– Dobre pytanie, ZłamaneSerce. Myślę, że dla każdego wygląda to inaczej. Zostań na linii. Odbierzmy telefony od innych dzwoniących i zobaczmy, czy ktoś ma dobrą odpowiedź. Albo wejdź na forum na stronie „Mojego Niemądrego Serca”. Widzę, że Kupidyn27 napisał tam post: „Miłość to poczucie, jakby nic nie mogło ci się stać”. Bardzo ładnie, Kupidynie27. Mamy jeszcze innych dzwoniących?

Issy wyciszyła ZłamaneSerce i kliknęła na kolejną osobę na liście połączeń.

– PrafdziwaMiłość, jesteś na antenie. Jak to jest z tą dziesiątką?

– Być z dziesiątką to wiedzieć, że masz w kimś oparcie. – Powiedział chropowaty, niski głos z rodzaju tych, które stają się takie po wypaleniu dwóch paczek papierosów dziennie.

– Świetna odpowiedź, PrafdziwaMiłość. Mamy nadzieję, że znajdziesz w kimś oparcie. – Issy wyciszyła słuchacza. – Mów śmiało, WietrzneMiasto.

– To wiedzieć, że jesteś kochany… mimo wszystko.

Kochany, mimo wszystko. Och, Issy chciała wierzyć, że to możliwe.

– Bardzo mi się to podoba, WietrzneMiasto. Ktoś jeszcze?

Forum ożyło, odpowiedzi spływały jedna po drugiej. Na linii telefonicznej pojawił się użytkownik o nicku DumaIPasja723. Duma dzwoniła przynajmniej raz w miesiącu, zwykle z jakimś nowym dylematem, i rozgrzewała forum do czerwoności. Issy powinna zaoferować tej dziewczynie darmowy abonament.

Przełączyła się z powrotem do ZłamanegoSerca.

– Czy któraś z tych odpowiedzi pasuje do tego, co czujesz?

– Może. Nie wiem.

– Panienka Niemądre Serce radzi, abyś poczekała na dziesiątkę, ZłamaneSerce. Ideał na pewno gdzieś tam jest, może nawet w twoim sąsiedztwie.

Zrobiła przerwę na reklamę. Spot o czekoladowej poczcie kwiatowej. Zdjęła słuchawki i pomasowała sobie uszy.

Na zewnątrz padał deszcz. Równomierne bębnienie o dach przerywane czasem pojedynczymi stuknięciami o parapet. Od czasu do czasu rozlegał się gniewny ryk, wiatr przybierał na sile. Issy miała nadzieję, że nie zapomniała zamknąć okien od frontu, nim rozpoczęła program na antenie. Kolejna błyskawica rozjaśniła niebo. Tym razem o szybę pacnęło kilka srebrnych liści zerwanych z drzewa. Och, jej serduszki okazałe leżały pewnie całkiem przygięte do ziemi, i to po tak długim czasie, jaki poświęciła na ich pielęgnację.

Koniec reklam.

– Widzę, że mamy na linii DumęIPasję. Mam nadzieję, że opowie nam coś o swoim najnowszym romansie. Cieszę się, że wróciłaś do nas, Dumo. Jak się dzisiaj miewasz?

Spodziewała się łez – albo przynajmniej żałosnego lamentu o tym, jak to Duma śledziła swojego chłopaka do restauracji i znalazła go w romantycznej scenerii z jakąś lalunią. Ekscesy Dumy stały się podstawą tego programu. Za każdym razem, gdy dzwoniła, słuchalność programu Issy rosła pod sufit.

– Jestem zaręczona!

Issy prawie jej nie poznała: to przez tę radość w głosie i pisk na końcu.

– Kyle poprosił mnie o rękę! Udało mi się, Panienko Niemądre Serce! Czekałam na prawdziwą miłość i ostatniej nocy ona pojawiła się na moim progu z pierścionkiem!

– Och, to… wspaniale, Dumo. – Issy starała się nie dopuścić, by słuchacze wyczuli szok w jej głosie. Nie, nie tylko szok. Nawet… no dobrze, zazdrość.

Dawno, dawno temu Issy marzyła o znalezieniu mężczyzny doskonałego. Marzyła, że będzie stała na chodniku koło Lucy podczas Pikniku Rybackiego, z nadzieją, że ktoś poprosi je do tańca przy mlecznym świetle gwiazd rozsianych na sierpniowym niebie. Ale kto odważyłby się zatańczyć z córką trenera futbolu? A jeśli chodzi o Lucy, to po prostu nie mogła zebrać się w sobie i odpowiedzieć tak. Słodka, nieśmiała Lucy, zużyła całą swoją odwagę na jednego chłopaka.

Wystarczyło jedno złamane serce Lucy w ostatniej klasie liceum, by scementować prawdę: dziewczyna musiała mieć standardy. Musiała czekać na doskonałą miłość.

Issy ułożyła wtedy listę i dopracowała ją jeszcze w college’u. Dobra, solidna dziesięciopunktowa lista cech mężczyzny idealnego. A najważniejsze spośród nich były trzy pierwsze, wielka trójca: to właśnie je – oprócz bycia chrześcijaninem – powinien posiadać facet idealny: współczucie, odpowiedzialność, skłonność do poświęceń. To były wskaźniki tego, czy dziewczyna powinna w ogóle zgodzić się na pierwszą randkę.

Jeśli oczywiście pojawiłby się na horyzoncie jakiś mężczyzna. No bo przecież Issy nie mogła sama szukać sobie partnera, prawda?

– Och, Dumo, jesteś pewna? – Odpowiedziała jej cisza. Issy wcale nie chciała zabrzmieć tak ostro, niemal potępiająco. – Chodzi mi o to, czy… czy to dziesiątka?

– Jestem już zmęczona czekaniem na dziesiątkę, Panienko Niemądre Serce. Mam dwadzieścia sześć lat i chcę wyjść za mąż. Nie zamierzam zostać starą panną.

Dwadzieścia sześć. Issy pamiętała swoje dwudzieste szóste urodziny, rok temu. Świętowała je z Lucy, która przyniosła pączki z dżemem. Śpiewały potem na cały głos hity ABBY.

A na koniec Issy odważyła się nawet wyjść na ganek. Pomachała do Cindy Myers, sąsiadki, która akurat wyjmowała pocztę ze skrzynki na listy.

Tak, pamiętny dzień, bez wątpienia.

– Jesteś wciąż młoda, Dumo. Dwadzieścia sześć lat to nie jest starość.

– Ale tak to właśnie wygląda, kiedy wszyscy wokół ciebie wychodzą za mąż. Jestem gotowa, on zapytał, więc się zgodziłam.

Issy wzięła głęboki wdech.

– To cudownie. Wszyscy bardzo się cieszymy, prawda, forumowicze?

Na forum jednak rozgorzały dyskusje o zadowalaniu się czymś niższym niż dziesiątka. Nie było wśród nich ani jednego niemądrego serca.

– Dziękuję, bo… Chciałabym, abyś pojawiła się na moim ślubie, Panienko Niemądre Serce. To dzięki tobie spotkałam Kyle’a. Chciałabym, żebyś świętowała z nami.

Issy zaśmiała się cicho. Był to wysoki i krótki dźwięk, który wskazywał na strach. Cudownie.

– Dziękuję… dziękuję uprzejmie za twoje zaproszenie, Dumo, ale…

– Nie rozumiesz. To będzie ogromny ślub. Wiem, że nie powinniśmy ujawniać naszych prawdziwych danych na antenie, ale jestem ci tak wdzięczna za pomoc, że po prostu musisz wiedzieć. Mój ojciec to Gerard O’Grady.

– Gubernator stanu Kalifornia? – Ten były aktor, który został miliarderem, a później zaangażował się w politykę?

– Tak. – Zachichotała Duma. – Planujemy już ślub. Odbędzie się w naszej posiadłości w Napa Valley. Chcę, żebyś tam była, w pierwszym rzędzie, razem z moimi rodzicami. Tak bardzo mi pomogłaś.

– Och, hmm, Dumo…

– Lauren. Jestem Lauren O’Grady.

– Dobrze, Lauren. Jest mi bardzo przykro, ale nie będę mogła się zjawić.

– Dlaczego nie?

Dlaczego nie? Ponieważ za każdym razem, gdy oddaliła się dalej niż przecznicę od swojego domu, świat zaczynał ją przygniatać i wysysać z jej płuc powietrze? Ponieważ nie mogła pozbyć się z pamięci swądu skóry jej matki, gdy ta płonęła żywcem, jej krzyków, czucia jej gorącej krwi na rękach? Ponieważ za każdym razem, gdy Issy choćby pomyślała o wejściu do samochodu, to przed oczami miała mroczki i oblewał ją zimny pot?

No i przede wszystkim dlatego, że będą musiały minąć lata, nim zdoła wyrwać się ze szponów paniki, która ją więziła, atakując raz po raz.

– Zasadą naszej stacji jest…

– Jestem pewna, że mój ojciec będzie potrafił przekonać stację do wyrażenia zgody. Proszę, nie odmawiaj mi. Zastanów się jeszcze. Przyślę ci zaproszenie.

Po tych słowach rozłączyła się.

Na antenie przez kilka sekund panowała głucha cisza, nim Issy była w stanie powiedzieć cokolwiek.

– Nie zapomnijcie odwiedzić forum na stronie „Mojego Niemądrego Serca”. Żegna się z wami Panienka Niemądre Serce, która mówi, że wasza doskonała miłość może mieszkać tuż po sąsiedzku. – Wyciszyła mikrofon. Piosenka Karen Carpenter Close to You zasygnalizowała koniec programu.

Owszem. Dawno, dawno temu naprawdę wierzyła w swój slogan.

Dawno, dawno temu wierzyła w …i żyli długo i szczęśliwie.

Na antenie rozpoczął się kolejny program. „The Bean” – późnonocny przegląd sportowy z Chicago, podczas którego można było poznać wyniki meczów futbolu rozgrywanych w całym kraju. Issy nie miała wpływu na to, jakie audycje sąsiadowały z jej własną. Cieszyła się, że do pewnego stopnia ma wpływ na to, jakie reklamy pojawiały się podczas „Mojego Niemądrego Serca”.

W drodze do łazienki zamknęła okno i wyjęła z komody ręcznik, po czym rzuciła go na wykafelkowaną podłogę i weszła na niego bosymi stopami. Zatrzymała się przed sypialnią rodziców. W ciągu dwóch lat pokój nie został ani razu wywietrzony, ale Issy wciąż otwierała do niego drzwi. Jej oczy omiatały wtedy małżeńskie łoże z baldachimem, sekretarzyk w stylu królowej Anny, toaletkę oraz okno, które wychodziło na ogród.

Tym razem zostawiła drzwi lekko uchylone, po czym zeszła po schodach. Drzwi wejściowe zamknięte – tak; okna w salonie również.

Błyskawica znów zajaśniała na nocnym niebie, przecinając ciemność na pół. Migotała wystarczająco długo, by oblać światłem nieduży budynek biblioteki po drugiej stronie ulicy oraz kosz na śmieci, który toczył się po chodniku w dół ulicy, pchany wiatrem. Kawałek dalej, w dół wzgórza, w stronę miasta, bujało się zawieszone nad ulicą światło sygnalizacyjne. Burza zmieniła skrzyżowanie w all way stop[3], mrugająca czerwień oblewała krwistym światłem szklisty chodnik.

Issy ściągnęła z kanapy dziergany pled i owinęła się nim; kiedy szła do kuchni, frędzle kapy ciągnęły się za nią po drewnianej podłodze. Nacisnęła przycisk i światło lamp oblało pomieszczenie – stroik z białych hortensji w wazonie koloru mleka na okrągłym czarno-białym stole, blaty kuchenne z czarnego marmuru, podłogę wyłożoną czarno-białymi kafelkami. Trochę retro, trochę współcześnie – taki właśnie był gust jej matki: eklektyczny.

Grzmot po raz kolejny zatrząsł domem, unosząc włoski na karku Issy. Tak bardzo nienawidziła burz.

Wysunęła rękę spod pledu i włączyła palnik pod czajnikiem. Ostatniego pączka z codziennej dostawy od Lucy zostawiła na górze, w swoim gabinecie. Spojrzała na karteczkę przyklejoną do szafki: Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam?. Prawda. Ale co, jeśli Bóg wcale nie był z tobą? Nieważne, Issy nie zamierzała ignorować żadnej szansy pomocy.

Kolejny podmuch wiatru i coś nagle przetoczyło się przez taras znajdujący się na tyłach domu. O nie, tylko nie jej bodziszki! Nagle coś uderzyło w tylne drzwi. Szkło zadrżało.

Dlaczego jej matka zdecydowała się zmienić bardzo solidne dębowe drzwi na szklaną szybę? Issy nigdy tego nie pojęła.

Czajnik zagwizdał. Issy wyłączyła palnik, sięgnęła po kubek…

Wycie… i nie, to wcale nie był wiatr. To brzmiało tak… jakby coś było ranne. Może przestraszone.

Serce podeszło jej do gardła. Przełknęła ślinę, by wróciło na swoje miejsce. Znała ten rodzaj wycia. Zwłaszcza w taką noc jak ta.

Chowając dłoń pod pledem, Issy podeszła do drzwi i zamknęła je na klucz. Zgasiła światło w kuchni, po czym wyjrzała w ciemność.

Żadne jarzące się oczy nie odwzajemniły jej spojrzenia, żaden potwór z wielkimi zębiskami nie przyciskał paszczy do jej okna. Włączyła zewnętrzne światło, by skąpało w blasku taras wyłożony cedrowymi deskami. Poduszki na wyblakłych meblach z drzewa tekowego wirowały w powietrzu, nie odfruwając w dal tylko dzięki cienkim troczkom. Doniczki z bodziszkami leżały przewrócone. Czarna, zmieniona w błoto ziemia, była rozbryzgana po całym tarasie. Burza przygniotła też krzak serduszki okazałej, rosnącej na dole przy schodach.

Issy powinna była przynajmniej przykryć cenne żółte róże Pilgrim jej matki.

Rzuciła pled na krzesło, podwinęła nogawki, z szafy przy drzwiach wyjęła kurtkę przeciwdeszczową i narzuciła kaptur na głowę.

Otworzyła drzwi i wyszła na deszcz. Powietrze było chłodne i wywołało u niej gęsią skórkę. Potop zbudził do życia sosnę zwyczajną – posiwiałego wartownika rosnącego na krańcu posesji. Jej porośnięte ramiona gestami wyrażały niebezpieczeństwo.

Ale któż miałby ją skrzywdzić tutaj, w jej własnym ogródku? Zwłaszcza że ojciec wzniósł wokół posesji potężny płot z porządnych sosnowych desek. Otaczały ją, odgradzały od świata, nie licząc Lucy, która wykorzystywała go jako skrót w drodze do miasta.

To nie tak, że Lucy zamykała bramę na klucz. No dobrze, czasami. No dobrze, zawsze. Ale Lucy miała klucz do furtki i do domu, więc to nie miało znaczenia.

Rozchlapawszy wodę na schodach, Issy popędziła mokrą ścieżką z kamieni, mijając po drodze przemoczoną, różnobarwną funkię, werbenę i krzak hortensji, z którego wiatr zerwał mnóstwo pąków. Róża pomarszczona także była w kiepskim stanie.

Nie będzie teraz na to wszystko patrzeć. Jutro oceni straty. Czasami tak jest lepiej – skupić się na tym, co jeszcze można ocalić. Na tym, co jeszcze się ma.

Dotarła do szopy, wystukała kombinację na panelu alarmowym i otworzyła drzwi. Wzięła plastikowe płachty, złożone schludnie na stojaku przy drzwiach, oraz dwie cegły, po czym pognała z powrotem na ganek. Deszcz nie zdążył jeszcze całkiem zniszczyć tu róż, gdyż osłaniała je krawędź dachu. Ale na wszelki wypadek… Issy przygniotła cegłami jeden kraniec płachty na ganku, po czym rozwinęła ją nad kwiatami. Kamienie ze skalniaka posłużyły jej za obciążniki; pognała do szopy po kolejną parę ciężarków.

Wycie znów przebiło się przez szum deszczu i rozbrzmiało we wszystkich komórkach jej ciała.

Zastygła bez ruchu, z duszą na ramieniu.

Przy krawędzi tarasu. Coś się poruszyło.

Niebo wybrało ten moment, aby rozerwać się na pół i przelać całą swoją furię na grzmot, który sprawił, że Issy podskoczyła.

Nie tylko ona.

Cokolwiek to było – widziała to tylko przez małą chwilę – rzuciło się prosto na nią, jakby była zwierzyną łowną. Issy krzyknęła, upuściła cegły i rzuciła się sprintem w kierunku tarasu. Ale drewno było mokre; dziewczyna poślizgnęła się i z impetem upadła. Grzmotnęła brodą o deski tarasu; wtedy to coś na nią skoczyło.

– Nie! Odejdź!

Ale stworzenie nie zamierzało rozszarpać jej na strzępy, nawet się nie zatrzymało. Po prostu pognało do drzwi.

Szyba rozpadła się kaskadą odłamków, gdy bestia wtoczyła się do kuchni. Issy gapiła się jak zaczarowana, gdy zwierzę – ogromne i włochate – ślizgało się po linoleum.

Po czym zatrzymało się nagle i padło plackiem, piszcząc.

Pies. Ogromny pies, z takim pyskiem, że mogła kochać go tylko matka, o oczach wypełnionych przerażeniem. Od łba po ogon mokry i zabłocony.

– Dobry piesek… dobry…

Błyskawica musiała oświetlić jej sylwetkę i zwierzę po prostu spanikowało, obróciło się bowiem i wystrzeliło jak z procy w głąb domu. Pazury drapały o wypastowane drewniane podłogi.

– Wracaj tu!

Z salonu dobiegł huk – tylko nie zielistka!

Pies wrócił do holu i pognał na górę po schodach.

– Nie! Chodź tu, piesku! – Issy przystanęła na progu; wciąż była na bosaka. Odłamki szkła na podłodze błyszczały jak lód. Świetnie. – Nie zniszcz niczego!

Zbiegła z tarasu, przebiegła po ścieżce w ogrodzie, otworzyła furtkę i pognała przez śliską trawę na przód domu.

Pod królikiem Tuptusiem wciąż znajdował się klucz, więc wyjęła go stamtąd i otworzyła frontowe drzwi.

Pisk opon na mokrej jezdni pochodził z jej pamięci – przynajmniej taką miała nadzieję. Potem nastąpiło uderzenie, trzask miażdżonego metalu, odgłos pękających szyb.

Obróciła się. Nie.

Pod krwawą łuną mrugającego światła stopu sedan wjechał w bok minivana. Benzyna zaczęła już płonąć.

Issy uniosła dłoń do twarzy, do wspomnienia, które wysunęło się na sam początek szeregu pozostałych. Potrząsnęła głową, jakby chciała przegonić te obrazy.

Powinna zadzwonić po pogotowie. Ale mogła jedynie cofnąć się do domu.

Zamknęła drzwi i oparła się o nie dłońmi. Zimne drewno działało kojąco. Po prostu… oddychaj. Po prostu…

Oddech jej się załamał i Issy poczuła w sobie narastający jęk, nim jeszcze wyrwał się z jej gardła.

Boże, proszę… Jak brzmiał ten werset? Jeżeli Bóg z nami… Nie… nie, ten, który dała jej Rachel. Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, ale mocy…

Usłyszała krzyki i zamknęła oczy. Przycisnęła dłoń do piersi, czując uderzenia gorąca.

Po prostu oddychaj.

Issy osunęła się na podłogę.

Jesteś bezpieczna. Nie panikuj. Po prostu oddychaj.

***

Caleb Knight przebywał w Deep Haven mniej niż trzy godziny, a Bóg już dał mu okazję, aby mógł zostać bohaterem.

– Ile osób jest w środku? – Smród benzyny wypełnił mu nozdrza, gdy Caleb przyłożył policzek do asfaltu, zaglądając do środka przewróconego minivana. Kierowca wisiał do góry nogami, przypięty pasem. Pomiędzy brwiami miał ranę; krew kapała mu na włosy, a skórę miał bladą i ziemistą. Otworzył usta, ale nie wydobył z nich żadnego dźwięku.

Mokry od deszczu podkoszulek kleił się Calebowi do ciała, a dżinsy zmieniły się niemal w gips, ograniczając ruchy. Dobrze, że dopiero co skończył wnosić ostatnie pudła i zasnął na kanapie w ubraniu, bo inaczej nigdy nie dotarłby na miejsce wypadku tak szybko.

Chociaż ten huk, właściwie tuż przed jego domem, mógłby obudzić umarłego.

– Proszę pana, proszę na mnie spojrzeć. Kto jeszcze był z panem w samochodzie? – Zmuszenie ofiary do mówienia i koncentracji obniżało ryzyko wystąpienia u niej szoku pourazowego.

– Moja żona… moja…

Dobrze, a więc mógł mówić. Przy pomocy latarki Caleb zlokalizował nieprzytomną kobietę – miał nadzieję, że tylko nieprzytomną – jak mąż wiszącą na pasie i krwawiącą z rany na głowie. Na siedzeniu za nią wisiało małe dziecko, w specjalnym foteliku. Caleb obstawiał, że miało około trzech lat, a kiedy poświecił na nie, dziewczynka szarpnęła się i zaczęła krzyczeć.

Kierowca, prawdopodobnie ojciec, ocknął się. Zaczął targać za swój pas.

– Jamie!

Caleb złapał go za nadgarstek.

– Wyciągnę ją! Ale najpierw uwolnijmy pana.

Fragmenty szyby wystawały z drzwi jak kły, Caleb zdjął więc koszulę, owinął nią rękę i usunął odłamki, zanim sięgnął za mężczyznę i poszukał zapięcia pasów.

– Proszę złapać mnie za szyję. Spróbuję pana chwycić, ale proszę się przygotować. – Nacisnął przycisk. Mężczyzna osunął się na niego. Caleb otoczył go ramieniem i powoli się wycofał, ciągnąc mężczyznę za sobą.

Dziękuję Ci, Boże – nie upadł.

Krzyki dziecka rozdzierały Caleba od środka, gdy kuśtykał w pewnym oddaleniu od samochodu. Oplótł sobie rękę mężczyzny wokół ramienia.

– Moja córka! Moja żona!

– Wyciągnę je. Proszę tu zostać.

Posadził mężczyznę na krawężniku, po czym zerknął na ciemną drogę, martwą i niezwykłą o tej porze. Gdzie jest policja? Naprzeciwko drugi samochód z wypadku już zaczynał płonąć. Caleb pobiegł pędem do niego i znalazł kierowcę – młodego mężczyznę o sylwetce eksobrońcy z drużyny futbolowej, który śmierdział tak, jakby zabrał ze sobą do domu cały pub. Facet leżał z głową opartą na kierownicy. Caleb przycisnął dwa palce do jego tętnicy szyjnej, ale nie wyczuł pulsu.

Płomienie zajaśniały pod maską, wyślizgując się krawędziami, cienkie jak ostrza. Caleb spróbował otworzyć drzwi. Ani drgnęły, więc zostawił je w spokoju.

Gdzie się podziewa straż pożarna?

Deszcz sprawił, że ulica stała się śliska, ale Calebowi udało się wejść do minivana od strony pasażera. Zdarzyło mu się parę razy w Iraku wyciągać ludzi z pojazdów, ale wtedy miał do dyspozycji odpowiedni sprzęt. Próbował teraz sięgnąć zapięcia pasów, lecz nie pozwolił mu na to wydatny brzuch kobiety. Caleb przejechał po nim dłonią, szukając zapięcia…

Ciąża. Kobieta była w ciąży. O Boże, proszę…

Przerażone wrzaski dziecka zdawały się rozszarpywać go na strzępy.

– No dalej! – wymamrotał, próbując jeszcze raz sięgnąć do zapięcia. Kiedy cofnął ramię, zobaczył, że jego dłoń jest mokra i lepka.

Krew.

Caleb przycisnął palce do szyi kobiety. Tak, jest puls. Na razie.

– Proszę pani, proszę się obudzić.

– Pali się, samochód się pali! – Głos spanikowanego ojca kazał mu wycofać się od okna. Benzyna, która wylała się z drugiego samochodu, utworzyła śmiertelny strumyk spływający prosto do minivana. Przez okno od strony kierowcy wtargnął do środka gryzący dym, wyciskający łzy z oczu.

Caleb spróbował z tylnymi drzwiami. Mocował się z nimi, ale na próżno. Naparł całym ciałem. Potrzebowałby nożyc do rozcinania karoserii…

Rozpaczliwe wrzaski dziecka zdopingowały go do działania. Obrócił się tyłem do auta, a potem z całej siły rąbnął łokciem w szybę.

Ból przeszył jego rękę, ale Caleb nie zważając na to, wślizgnął się do środka przez rozbite okno. Płomienie zaczęły już pożerać siedzenia, podsufitkę. W środku kłębił się drażniący dym. Dziecko szarpało się na boki. Caleb odpiął pierwszą rzecz, jaka rzuciła mu się w oczy – zapięcie przytrzymujące fotelik. Potem złapał go i wraz z ciasno przypiętym dzieckiem wyciągnął na zewnątrz.

Ojciec z trudem wstał, a Caleb niemal wepchnął dziecko w foteliku w jego ramiona.

– Proszę się cofnąć!

– Moja żona… jest w ciąży…

Z oddali dobiegł dźwięk syren. Nareszcie. Tyle że żona mężczyzny nie miała tyle czasu; płomienie zbyt szybko przesuwały się po podsufitce.

Boże, błagam, nie pozwól jej spłonąć! Caleb znów zanurkował do wnętrza samochodu, ale tym razem popychając kobietę; walczył, by złapać zapięcie pasa. Dotknął go. Metal zasyczał w kontakcie ze skórą, ale mimo to Calebowi udało się wcisnąć guzik.

Kobieta opadła na niego ciężko. Caleb wycofał się z okna i złapał ją za ramiona. Potrzebował dźwigni. Oparłby się nogami o samochód, ale oczywiście było to niemożliwe. Nie mógł tego zrobić, nie tracąc równowagi.

Musisz się przyzwyczaić, że nie możesz już robić tych samych rzeczy, które robiłeś wcześniej.

Głos Collina w jego głowie sprawił, że Caleb tylko wzmocnił chwyt. Wyciągał już kobietę przez okno, kiedy jej brzuch utknął we framudze. Była w potrzasku.

Ocknęła się nagle, gwałtownie, i wbiła w niego spojrzenie.

– Płonę! Płonę!

Płonę.

Nie, nie czas na wspominki.

Zwrócił się do niej tonem sanitariusza, tym samym, który udoskonalił podczas akcji w Iraku.

– Wyciągnę panią. – Chroń życie w żyjącym. Tak, tego głosu posłucha.

Nadjechał wóz strażacki; strażacy wypadli z niego i sprintem ruszyli na miejsce wypadku.

Kobieta złapała Caleba za przedramiona. Jej źrenice były rozszerzone strachem.

– Nie zostawiaj mnie! Wyciągnij mnie! Wyciągnij!

Zrobił to siłą, nie przestając nawet, gdy krzyczała.

Później nadeszła woda. Szybciej usłyszał, niż poczuł strumień, który miał ugasić ogień. Woda wlała się do minivanu i zmoczyła Caleba, gdy ten poślizgnął się i upadł na ziemię.

Niemal wrzasnął, kiedy jego kolano wykręciło się pod nienaturalnym kątem. Z trudem starał się odepchnąć kobietę z dala od auta, wykrzywiając przez to nogę jeszcze bardziej.

– Mamy tu ocalałych!

Jakoś się podniósł, opierając się na nieuszkodzonym kolanie. Obrócił się do kobiety.

Obok niej już klękała sanitariuszka o blond włosach zebranych w kucyk.

– Potrzebujemy tu noszy! – Spojrzała na Caleba, aby ocenić jego stan; zobaczyła poszarpaną skórę na żebrach, rękach i ramieniu. – Gdzie pana boli?

Nie wiedziałby nawet, od czego zacząć odpowiedź, ale nie o to pytała.

– Nie byłem uczestnikiem wypadku. Nic mi nie jest.

Przez chwilę wyglądała na skonsternowaną. Obróciła się do dwóch strażaków niosących nosze i kazała im przenieść kobietę na chodnik.

Caleb stanął na nogi i pokuśtykał za nimi.

Sanitariuszka posłała mu kolejne pełne niezrozumienia spojrzenie.

– Jest pan pewien, że nic panu nie jest?

– Co tak długo?

Pożar został już ugaszony, a generator napędzający nożyce do cięcia metalu szumiał cicho. Strażacy otworzyli drzwi, by dostać się do martwego kierowcy.

Sanitariuszka zmarszczyła brwi.

– Jesteśmy ochotnikami. Siedem minut to niezły czas reakcji, zważywszy na to, że większość z nas była już w piżamach. Jeśli chce pan złożyć skargę, proszę porozmawiać z dowódcą.

Wskazała ręką na jednego ze strażaków, w białym hełmie. Caleb wziął głęboki oddech i pokuśtykał w jego stronę. Wystarczył jeden rzut oka, by stwierdzić, że słowo ochotnik jest tutaj kluczowe. Mężczyzna, brzuchaty, z jednodniowym zarostem i o zmęczonych oczach, wyglądał tak, jakby ktoś właśnie wyciągnął go spod pierzyny, gdzie znajdował się w stanie hibernacji.

Spojrzał na Caleba.

– Wszystko w porządku, proszę pana?

– Nie, nic nie jest w porządku. Chcę wiedzieć, dlaczego dotarcie tutaj zajęło wam aż siedem minut.

Mężczyzna zacisnął usta i odwrócił się, by nadzorować wyciąganie ofiary z wozu.

– Joe, kogo tu mamy?

Strażak obejrzał się, wstrząśnięty.

– To Zach Miller. – Potrząsnął głową.

Coś jakby prawdziwy ból przemknęło przez twarz dowódcy. Mężczyzna obrócił się do Caleba.

– Jest pan nowy w mieście?

Gniew Caleba się ulotnił.

– A… tak. Jestem nowym trenerem futbolu. Dopiero co przyjechałem.

Dowódca przyglądał mu się przez chwilę, mrużąc oczy.

– A więc powinien pan wiedzieć, że ten dzieciak w samochodzie był kilka lat temu jednym z najlepszych defensywnych futbolistów w całym stanie. A teraz jego rodzice i mieszkańcy miasteczka będą go pamiętać tylko dlatego, że zginął, zabijając przy tym niemal trzy osoby.

Caleb nie wiedział, co odpowiedzieć.

Podszedł do nich policjant w płaszczu przeciwdeszczowym.

– Pastorze, chcesz, abym to ja porozmawiał z jego rodzicami?

Dowódca pokręcił głową.

– Znam Marci i Grega. Ja im powiem.

Pastor? Caleb przyjrzał się uważnie mężczyźnie w białym kasku. Potrafił docenić kaznodzieję, który rzeczywiście działał w parafii, i to nie tylko głosząc kazania.

Obejrzał się i zobaczył, jak sanitariusze umieszczają odurzoną lekami kobietę w karetce.

– Przykro mi z powodu tego chłopaka. – Nie spojrzał na pastora.

– Nie znoszę tego skrzyżowania. Zimą, albo kiedy pada, to wzgórze zmienia się w taflę lodu. Zabiło więcej ludzi, niż chciałbym pamiętać. – Westchnął pastor. – Proszę posłuchać, prawdopodobnie ocalił pan dzisiaj życie całej rodziny. Ale jeśli ma pan jakieś zastrzeżenia co do naszej pracy, proszę się nie krępować i też włączyć się w naszą działalność. Proszę pojechać z nami do remizy, dołączyć do ekipy. – Ściągnął rękawiczkę i wyciągnął dłoń. – Dan Matthews.

Caleb uścisnął ją, kompletnie zaskoczony ofertą dowódcy. Może ciemności kryły go lepiej, niż sądził.

– Caleb Knight.

– Miło mi cię poznać, trenerze.

Trener. To brzmiało dobrze, bardzo tego potrzebował.

– Byłbym zaszczycony, ale… – Ta część jego życia została zamknięta, pomimo pragnienia Caleba, aby ocalać ludzi, aby się im poświęcać. – Jednak nie.

– Szkoda. Przydałby się nam ktoś z twoim instynktem.

Caleb cofnął się do krawężnika.

Blond sanitariuszka zamknęła drzwi karetki.

– Ktoś powinien obejrzeć twoją nogę.

Tak, ktoś powinien to zrobić.

Ale szczerze mówiąc, Caleb i tak spędził za dużo czasu na jej oglądaniu. Albo raczej na próbach, by tego nie robić. To dopiero walka, nieprawdaż?

Deszcz nie zacinał już tak bardzo, gdy Caleb kuśtykał w stronę domu. Nie miał pojęcia, że zamieszkał praktycznie w centrum miasteczka – w domu na rogu, mniej więcej w połowie dzielnicy w górę wzgórza od skrzyżowania z autostradą, z widokiem na jezioro i o rzut beretem od biblioteki, sklepu spożywczego, stacji benzynowej i kawiarni. A po drugiej stronie ulicy rozciągało się urocze śródmieście, którego okna wychodziły na Jezioro Górne.

Może tutaj rozpocznie nowe życie. Zacznie od nowa. W miejscu, gdzie ludzie będą widzieć Caleba Knighta, a nie jego blizny.

Lampka na tarasie rozświetlała ogród na tyłach sąsiedniego domu, chociaż światła na piętrze już zgaszono, gdy Caleb wnosił ostatnie pudło.

Może jego sąsiad także słyszał w swojej głowie głosy, które sprawiały, że przewracał się z boku na bok w godzinach porannych.

Twoje życie jest teraz inne, ale przyzwyczaisz się.

Nie ma się czego wstydzić.

Dla twojego kraju jesteś bohaterem.

Twoja niepełnosprawność może być czymś dobrym, jeśli tylko na to pozwolisz.

Tak, pewnie, że może. Musiał przyznać, że dzięki temu otworzyły mu się oczy na Bożą łaskę, na drugą szansę. Dzięki temu zadecydował, że stanie się człowiekiem, którym powinien być. Którym będzie.

Ale jednocześnie wcale nie było mu przez to łatwiej spać. Nie, kiedy odgłosy i zapachy pustyni, smak strachu i jego własnej krwi wracały, aby go torturować. Stąd wzięło się jego uzależnienie od nocnych talk-shows. Programy wypełniały głowę Caleba głosami, które nie mogły go skrzywdzić.

Oby udało mu się połączyć z Internetem i złapać „The Bean”.

Wspinając się po schodach na ganek, Caleb wspierał się na poręczy. Zatrzymał się, aby odpocząć i złapać oddech. Musiał wejść do środka, zanim ktoś go zobaczy.

Z drugiej strony, musiało być już koło północy. Kto mógłby teraz zobaczyć nowego trenera drużyny futbolowej kuśtykającego do swojego domu?

Otworzył drzwi i wszedł do środka.

Zamykając je, oparł się na stoliku przy wejściu. Jeszcze dziesięć kroków. Mógł przejść jeszcze dziesięć kroków.

Nie… nie mógł. Ciepło rozchodzące się w jego nodze sprawiało, że miał ochotę wyć. Obrócił się, oparł plecami o drzwi i osunął na podłogę. Szamocząc się z mankietem, chciał podwinąć nogawkę. Cholera, coś mu nie wychodziło…

Rozpiął pasek i zdjął dżinsy. Potem drżącymi rękami sięgnął w dół i zsunął silikonową pończochę, która łączyła krótki kikut podudzia z protezą.

[1] Sport, w którym zawodnicy stają na dwóch końcach kłody zanurzonej w wodzie i próbują zrzucić z niej oponenta bez dotykania go.

[2] Rodzaj okrągłego pączka z dziurką w środku, często z kolorową polewą i posypką.

[3] Rodzaj skrzyżowania, przed którym należy, zgodnie z przepisami, zatrzymać samochód.

Projekt okładki: Alicja Krygier

Zdjęcia: Rido, stockedup (fotolia.com), susanmaywarren.com

Cytaty z Pisma Świętego za: Biblia Tysiąclecia, wydanie V.

Originally published in the U.S.A. under the title: Deep Haven #4 My Foolish Heart autorstwa Susan May Warren

Copyright © 2011 by Susan May Warren

© for the Polish edition by Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o.o.,

Poznań 2017 with permission of Tyndale House Publishers, Inc.

All rights reserved.

ISBN 978-83-8065-121-0

Wydawca:

Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o.o.

Wydawnictwo

ul. Chartowo 5, 61-245 Poznań

tel. 61 659 37 13

wydawnictwo@swietywojciech.pl

Zamówienia:

Dział Sprzedaży i Logistyki

ul. Chartowo 5, 61-245 Poznań

tel. 61 659 37 57 (-58, -59), faks 61 659 37 51

sprzedaz@swietywojciech.pl • sklep@mojeksiazki.pl

www.swietywojciech.pl • www.mojeksiazki.pl

Konwersja do e-wydania: Wydawnictwo Święty Wojciech