Redakcja

Anna Sakiewicz

Zdjęcie na okładce

© Henk Badenhorst

Redakcja techniczna, skład, łamanie oraz przygotowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Joanna Szewczyk

Wydanie I, Chorzów 2013

Wydawca:

Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 32-348-31-33, 32-348-31-35

fax 32-348-31-25

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej:

DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2012

ISBN 978-83-7835-169-6

1

Niedziela, 14 marca 2010

Mężczyzna siada za biurkiem.

Wszystko w nim wydaje się nieobecne, dziwnie odległe. Jego głos jest matowy, pozbawiony emocji, oczy jakby nie widziały ani mnie, ani pomieszczenia, w którym się znajdujemy. Widać po nim zmęczenie. Kiedy chodził po pokoju, gestykulował żywo i opowiadał, bałam się, że zamilknie, zapadnie się w siebie, zapomni, że tu jestem, i pozwoli, by te myśli zostały niewypowiedziane. Że nie przekuje ich w słowa, tak bym mogła zrozumieć. Gdy co kilka chwil napotykał moje spojrzenie, wydawał się zaskoczony. Ale na szczęście mówił dalej, by dać mi to, po co przyszłam.

– Czy teraz rozumiesz? – Chwilę wytrzymuje moje spojrzenie. Przytomnieje trochę. Odrywa się od swoich myśli, chce sprawdzić, czy dobrze je ubrał w słowa, czy wszystko to, co powiedział, nie zawisło gdzieś w próżni. Teraz potrzebuje odpowiedzi ode mnie.

Czuję, jak krew ścieka mi po podbródku. Ciepły, łaskoczący strumyk. Chciałabym się podrapać, ale ręce mam ciasno skrępowane za plecami.

Może to widok krwi właśnie tak go zaskakiwał, gdy wcześniej rzucał mi przelotne spojrzenia. Jest przyzwyczajony do jej widoku, ale może do tej pory nie kojarzył jej z przemocą. Może jest zdziwiony, że teraz w taki sposób musi przelewać krew.

Gdzieś na skraju świadomości czai się ból. Pieczenie wokół ust, tępy ból z lewej strony klatki piersiowej po kopnięciu w żebra. Nie czuję tego bólu, nie boli mnie. Jestem tylko świadoma jego istnienia. On uprzedza, czeka w kolejce, by zawładnąć świadomością. Zaatakuje z całą mocą, kiedy ustąpi napięcie, poziom adrenaliny we krwi się obniży, a cała moja świadomość przestanie się koncentrować na słowach mężczyzny.

Teraz najważniejsze są słowa.

Staram się odkryć ich znaczenie, poskładać to wszystko w całość. Zrozumieć to, co się w nich kryje. Przecież tym się zajmuję. Zajmuję się słowami i ich sensem.

Białko.

Białko to duża cząsteczka, właściwie – bardzo duża… Zbudowana jest z aminokwasów połączonych wiązaniami peptydowymi. To skomplikowana, trójwymiarowa układanka z cząsteczek, takich jak: węgiel, tlen, wodór, azot, siarka i fosfor. Do tego czasami jeszcze kationy metali… Budowa białka jest bardzo skomplikowana, aby ją logicznie opisać trzeba uwzględnić cztery poziomy budowy łańcucha polipeptydowego. Struktura pierwszorzędowa to kolejność aminokwasów w łańcuchu polipeptydowym, drugorzędowa – to ułożenie łańcucha w przestrzeni… Dalej… dalej, do cholery…

– Czy rozumiesz? – głos mężczyzny jest ostry, pobrzmiewa chłodno w otaczającej nas ciszy. Przecina moje gorączkowe myśli. – Wydaje mi się, że zawodowo zajmujemy się w tej chwili tym samym, prawda? Translacją? Translacją nazywamy proces uwalniania informacji genetycznej z DNA. A pani podobno jest tłumaczem?

Wygląda, jakby naprawdę chciał, bym zrozumiała. Jakby podzielał trochę moją determinację i rozpacz.

– Nie rozumiem, że dla tego można zabić – odpowiadam.

Jest trochę rozczarowany. Jego ciało rozluźnia się, flaczeje na fotelu.

O czym on wtedy mówił?

Co to były za słowa?

Jaki numer podał?

Myśl, myśl do cholery.

Te słowa to może być moja ostania szansa.

Ostatnie słowa, jakie słyszałam w życiu.

– No to zacznijmy od początku – mówi mężczyzna i opiera się wygodnie.

Widzę, jak jego spojrzenie znowu traci ostrość. Teraz muszę słuchać uważniej. Zrozumieć.

Zacznijmy więc od początku.

2

Niedziela, 7 marca 2010

Dezorientacja jest od dłuższego czasu moją zmorą. Dezorientacja utrudnia podróżowanie, uniemożliwia dotarcie do celu. Każdy człowiek powinien w życiu dokądś zmierzać. Wydaje mi się, że łatwiej się żyje, kiedy do czegoś się dąży. Wtedy wszystko nabiera sensu. Ja tymczasem od dłuższego czasu błąkam się bezmyślnie od dnia do dnia. Nie tylko nie wiem, dokąd zmierzam, w tej chwili nie wiem nawet, gdzie się znajduję.

Pogubiłam się.

Jeszcze przed chwilą świat nie istniał i było OK. W miarę, jak odzyskuję przytomność, wracam do swojego, raczej gównianego życia.

Pojawiają się myśli. Myśli tworzą świat.

Pojawia się smak wymiocin w ustach. Nieznośny ból w karku.

Pojawia się nieodparta chęć, by jeszcze na chwilę opuścić własne towarzystwo. Nie mogę już jednak tego zrobić, ponieważ powoli trzeźwieję. Cała czuję się jakaś drętwa, jakbym nie miała żadnej kontroli nad własnym ciałem. Znowu muszę się zmierzyć z egzystencją.

I muszę koniecznie umyć zęby.

Najpierw trzeba otworzyć oczy, sprawdzić, jak straszny okaże się ból głowy. Potem można usiąść i sprawdzić, jak na zmianę pozycji zareaguje żołądek. Jeżeli uda się wstać i dojść do toalety bez dodatkowych atrakcji, można mieć nadzieję na udany dzień.

Kiedyś wydawało mi się niewiarygodne tak się upić, by nie wiedzieć, gdzie się jest, co się robiło. Urwany film. A tu proszę, zdarza mi się to coraz częściej. Ten stan przypomina te krótkie chwile zaraz po przebudzeniu, kiedy niczego się nie rozumie. Dezorientacja.

Mając już świadomość problemu, dzielnie otwieram oczy.

Ostre światło tylko wzmaga ból głowy. Mam wrażenie, że mój mózg staje w płomieniach, żołądek niebezpiecznie się kurczy, pragnąc się pozbyć resztek świństwa, które w siebie wlałam. Wszystko wokół skąpane jest w słońcu, co nie wywołuje radości na takim kacu. Siadam bardzo powoli, jednak zmiana pozycji i tak jest koszmarem. Czuję się paskudnie. Nieraz już przyszło mi się zmierzyć z konsekwencjami upojnej nocy i jeżeli czuję się paskudnie, to znaczy, że jest naprawdę źle. Dawniej podjęłabym właśnie silne postanowienie, że nigdy więcej nie doprowadzę się do takiego stanu. Jakiś czas temu przestałam składać podobne obietnice.

Być samotną pijaczką i do tego kłamczuchą – to już naprawdę nieładnie.

Kilka razy przesuwam językiem po zębach, by pozbyć się okropnego osadu. Język mam sztywny i kwaśny.

Rozglądam się po pokoju i już wiem, że nie będzie łatwo. Teraz oprócz walki z mdłościami dodatkowo muszę jeszcze zorientować się, gdzie ja w ogóle jestem.

Nie wykonując zbyt gwałtownych ruchów, staram się rozejrzeć wokoło. Siedzę na wąskim łóżku w niewielkim, skąpanym w słońcu pokoju. Dokładnie naprzeciw łóżka znajduje się duże okno, przez które wlewa się ta oślepiająca jasność. Osłaniam oczy dłonią, by choć trochę sobie ulżyć.

Ściany w kolorze ciepłego brązu ozdabiają obrazy w jasnych, pastelowych tonacjach. Awangardowe, geometryczne bazgroły przypominają mi, że świat jest czterowymiarowym labiryntem, w którym wszystko jest względne. Skoro ktoś takie obrazy uznaje za sztukę, to względność jest naczelną cechą wszechświata. Oprócz obrazów na tle ścian odcinają się małe „gąszcze” paproci doniczkowych. Wśród tej zieleni, na niskim stoliku stoi pokaźnych rozmiarów akwarium. Oceaniczna fototapeta na tylnej ścianie, naturalne kamienie, kępy podwodnych roślin, oświetlenie i ryby, których kształty i kolory sugerują, że ewolucję – oprócz doboru naturalnego – determinują także zasady estetyki. Ten sześcienny mikrokosmos przyciąga wzrok, hipnotyzuje, jednak teraz nie mogę się na nim skupić. Nie dochodzi mnie żaden dźwięk, oprócz melodyjnego syku filtra z akwarium.

Nie wydaje mi się, bym była tu kiedykolwiek wcześniej.

Do pokoju wchodzi mężczyzna.

Kiedy nasze spojrzenia się spotykają – kamienieje. Odwraca nerwowo wzrok, jakby się zawstydził.

„Mężczyzna jak tyczka”, jak mawiała moja matka, wysoki i chudy. Ma ciemne, krótko przystrzyżone włosy, brązowe, głęboko osadzone oczy, pociągłą twarz. Jego zmęczenie, zmarszczki, smutek w oczach każą myśleć, że ma około czterdziestu pięciu lat. Speszenie, przestępowanie z nogi na nogę, skulona sylwetka sprawiają, że wygląda jak gówniarz wezwany na rozmowę do pani dyrektor za przeszkadzanie na lekcjach. Czarny, zapięty wysoko pod szyję polar, czarne spodnie, czarne myśli na mój temat, czarne chmury nad jego czołem – sytuacja rodem z czarnej komedii.

Mam fotograficzną pamięć do twarzy. Przyglądam mu się jeszcze chwilę, ale – na tyle, na ile mogę być czegoś pewna w takim stanie – jestem pewna, że go nie znam.

Czarno to widzę.

– Przepraszam, nie wiedziałem, że już się obudziłaś.

Mówi po islandzku.

Ten język, którego jakiś czas nie słyszałam, swoim szeleszczeniem i płaską intonacją pomaga mi się zlokalizować. Trochę lepiej w czasie niż w przestrzeni, ale to i tak już coś.

Jest niedziela, siódmy marca, wczoraj wróciłam na Islandię z wakacji na Grenlandii. Jestem w Seltjarnarnes, na obrzeżach Reykjavíku. Zanim z lotniska krajowego, obsługującego tylko połączenia lokalne, pojechałam do mojego domu, zatrzymałam się pod latarnią morską w Seltjarnarnes, by powłóczyć się trochę brzegiem oceanu. To moja ulubiona trasa spacerowa, stęskniłam się za tym miejscem jak za domem. Dodatkowo po kilkutygodniowym pobycie na Grenlandii elektryczna łuna dużego miasta omamiła mnie. Byłam spragniona światła. Noc polarna w Ittoqqortoormiit nie jest, co prawda, szczególnie długa, słońce pojawia się już dwudziestego stycznia, ale takich fajerwerków to tam nie mają.

Wczoraj w czerni pochmurnej arktycznej nocy Reykjavík wyglądał jak ławica iluminujących morskich stworzeń, zanurzonych w ciemnych głębinach oceanu. Ze względu na ilość gatunków takich zwierząt naukowcy podejrzewają, że bioluminescencja jest najpopularniejszym sposobem komunikacji na naszej planecie. Jestem lingwistką i zajmuję się językiem ludzkim, tym – najwyraźniej – mniej popularnym sposobem porozumiewania się.

Na spacer po wybrzeżu zabrałam ze sobą johnniego walkera. Często spotykamy się w sklepach wolnocłowych na lotniskach. Potem noc jakoś mi się rozmyła w jego objęciach. Przyszła bezzębna ciemność.

Pamiętam tego mężczyznę jak przez mgłę. Podszedł do mnie, gdy walcząc o utrzymanie pionu, próbowałam otworzyć samochód. Wyczerpały się baterie w pilocie i byłam zmuszona otwierać drzwi samochodu kluczykiem. Złośliwy zamek uciekał przede mną i chował się w ciemnościach. Ze wszystkiego, co mówił mężczyzna, dotarło do mnie tylko tyle, że zamierza zadzwonić na policję. Najwyraźniej nie powiedziałam, że wcale nie pcham się do samochodu, by prowadzić. Potrzebowałam tylko kluczy od domu. Wtedy rozpłakałam się spektakularnie. Co prawda, z zupełnie innego powodu niż strach przed policją, ale tego już nie było potrzeby mu tłumaczyć.

Zaraz potem poziom alkoholu osiągnął w mojej krwi stężenie, które wyłączyło moją głowę i zapanowała nicość. Dezorientacja.

Czy to może być izba wytrzeźwień?

– Jestem w Seltjarnarnes, prawda? – pytam. Mój głos jest zachrypnięty, jego dźwięk mnie zaskakuje, jakbym dawno go nie słyszała.

– Tak – odpowiada śpiesznie.

Przyjechałam na Islandię, by tu zamieszkać, jakieś pięć lat temu. Tak mniej więcej. Mam trudności z lokalizowaniem wydarzeń w czasie, w przeszłości wszystko mi się rozmywa. Ludzie często odmierzają przeszłość ważnymi wydarzeniami, na przykład narodzinami kolejnych dzieci, rozstaniami i powrotami, pogrzebami bliskich, ślubem czy rozwodem. Reszta się zlewa, ale te ważne wydarzenia pozwalają utrzymać jako taki ład czasowy w tym, co było. Ludziom samotnym i bezczynnym trudniej zorientować się w czasie. Brakuje tych istotnych ważnych wydarzeń, wszystko się zlewa.

Nie rzuciły mnie tu zawirowania losu ani jakiś konkretny zbieg okoliczności. Po skończeniu studiów na Oksfordzie postanowiłam tu po prostu zamieszkać. Wybrałam ten kraj. Nie znałam tu nikogo, nie miałam rodziny, nie ciągnęła mnie praca. Chodziło o wyspę samą w sobie, o jej piękno. Po dwóch krótkich pobytach turystycznych przyjechałam do Reykjavíku po raz trzeci, by poszukać jakiegoś miejsca dla siebie.

Ludziom często wydaje się, że będą szczęśliwsi w pięknym miejscu, ale to nie dlatego tu przyjechałam. Ciągłe podróże z moją matką zdemitologizowały dla mnie sens przemieszczania się. Straciłam tę cenną iluzję, która wielu ludzi pcha naprzód. Wrażenie, że gdzie indziej będzie inaczej, będzie lepiej, że można zacząć od nowa tylko dlatego, że przerzucisz swoje życie w miejsce oddalone o kilkaset kilometrów, może na drugą półkulę. Ja już wiem, że to tak nie działa. Wiele razy próbowałam odciąć się, zacząć od nowa, stworzyć jakąś granicę w czasie i przestrzeni, która powstrzyma te rzeczy, które się za mną wlekły. Wlekły i wlekły przez te wszystkie lata, które zlały się ze sobą. Wiele chciałam zostawić za sobą. Jednak zmiana otoczenia nie zmieniała nic we mnie. Cieszę się, że zrozumiałam to wcześnie, bo przestałam tęsknić do tych wszystkich miejsc, w których mnie nie ma. Nie liczyłam, że krajobrazy Islandii złagodzą moje problemy.

Seltjarnarnes odkryłam przypadkowo i okazało się idealne. To miejsce odzwierciedla mój charakter.

Na zachodniej krawędzi półwyspu Reykjaness Reykjavík wpełza na niewielki cypel, wypełniając go niemal szczelnie. Na jego szczycie miasto pozostawia trochę miejsca na malowniczą latarnię morską, ścieżkę ekologiczną propagującą wiedzę o ptakach i rybach, trasę rowerową. Przy tym pocztówkowym widoku osiedle małych zadbanych domków, z małymi zadbanymi ogródkami, w których nieliczne rośliny, czujące się dobrze na tej szerokości geograficznej, również są zadbane. W malowniczych domach mieszkają malowniczy ludzie, którzy na pewno mają dobre życie. Przypływy i odpływy, sól morska wisząca w powietrzu w wilgotne dni, panorama na czarną, majestatyczną górę Esję. Dla mnie to najpiękniejsze miejsce na Ziemi.

Odwiedzałam ten półwysep kilka razy, zanim dowiedziałam się, że to nie dzielnica stolicy, a odrębne od niej miasto. Seltjarnarnes to kilkadziesiąt ulic, dwa kilometry kwadratowe, cztery tysiące osób urbanistycznie kompletnie wchłoniętych w przestrzeń stolicy, a jednak stawiających czynny opór. Opór przeciw olbrzymowi, który chciał zeżreć i przetrawić ich tożsamość. Seltjarnarnes to miasto ze swoimi rogatkami, urzędami, pieczątkami, znaczkami pocztowymi.

Czuję się tu dobrze, bo też lubię trzymać się na dystans. Kiedy świat podpełza zbyt blisko, staję na rogatkach i zaczynam batalię. Nie z jakiegoś konkretnego powodu, to bardziej cecha charakteru. Dlatego pomyślałam, że będę tu pasować.

Nie rozczarowałam się.

– Masz tu jakieś żaluzje, na litość boską?

– A… tak. – Włącznikiem na ścianie opuszcza zewnętrzną żaluzję okna. Zostawia niewielką szparę, tak by pokój nie utonął w całkowitej ciemności. Ulga jest natychmiastowa.

– A konkretnie? – pytam.

Mam wrażenie, jakby to nie był mój głos. Może mam chrypkę. Może to nadmiar alkoholu. Alkohol drażni struny głosowe i powoduje chrypkę. A może ostatnio za mało się odzywam. Zdarzały mi się już momenty, kiedy odzwyczajałam się od brzmienia swojego głosu.

– To znaczy? – najwyraźniej nie zrozumiał pytania.

Odkasłuję i mam nadzieję, że pójdzie mi lepiej.

– Chodzi mi konkretnie o budynek. Nie…

– A… jestem twoim sąsiadem, jesteśmy w moim domu. Na Nesbali.

Aha. Fantastycznie.

– Wyjdź teraz – wiem, że mój głos jest zimny, a islandzki perfekcyjny, nie zdradza śladu obcego akcentu. – Ogarnę się trochę i przyjdę do ciebie.

– Potrzebujesz pomocy? – musiałam prezentować się zaiste żałośnie, skoro zadał takie pytanie.

– Nie, nie potrzebuję pomocy absolutnie w niczym. – Gromię go spojrzeniem. – I wczoraj też nie potrzebowałam.

On spuszcza wzrok i wychodzi.

Wcześniej miałam szereg argumentów, by twierdzić, że nie mam problemu z alkoholem. Od dzisiaj muszę chyba zacząć myśleć inaczej.

Wiele bym dała za to, by wrócić do stanu niepewności sprzed kilku minut. Niepewność pozwala przypuszczać, że wszystko wygląda inaczej. Niepewność daje nadzieję. Chyba właśnie dla tej niepewności warto się zalać. Nie czuć, kim się jest, zapomnieć na chwilę o tym wszystkim, o czym nie chce się pamiętać.

Dopiero po wygrzebaniu się spod kołdry, zauważam, że mam na sobie ciepły dres, zdecydowanie nie mój. Nerwowo zerkam pod bluzę w poszukiwaniu mojego stanika i pod spodnie, by sprawdzić, czy dalej mam na sobie swoje majtki – na szczęście wszystko jest na swoim miejscu. Są szanse, że nieznajomy nie oglądał mnie zupełnie nagiej. Nie widzę nigdzie moich ubrań.

Przygnieciona ciężarem zawstydzenia i bólu głowy nie mogę podnieść się z łóżka.

Nie mam najmniejszej ochoty dyskutować z obcym mężczyzną o tym, czy wyprał już moje zarzygane ubrania. Nie chcę się przed nim tłumaczyć, słuchać kazań i dziękować, że się mną zajął. Powinnam się wytłumaczyć przed lustrem. Gdy byłam młodsza i bardziej się przykładałam do życia, urządzałam sobie w trudnych sytuacjach samosądy przed lustrem. Jednak jakiś czas temu przestałam w nim dostrzegać siebie.

Analizuję dokładnie wszystko, co zostało w mojej pamięci, w obawie o to, co mogłam tu wczoraj wyprawiać. Pamięć po upojnej nocy wraca stopniowo. Pojawiają się obrazy, które dotyczą jakby kogoś innego. Pamiętam, jak wymiotowałam w łazience. Jak koncentrowałam się na tym, by trafić do toalety, a on mnie trzymał. Nie pamiętam, bym z nim rozmawiała, bym się z nim kochała. Pamiętam jego głowę sterczącą zza drzwi pokoju.

Cholera jasna.

Z ciężkim westchnieniem udaję się wykupić moje fanty.

Na miękkich nogach wychodzę z pokoju i próbuję namierzyć mojego „wybawcę”. Znajduję się w niewielkim korytarzu łączącym chyba wszystkie pokoje na tym piętrze. Po domu niosą się dźwięki radia, i to nimi się kieruję. Mijam niewielką łazienkę, drzwi są otwarte. Niepewnie wchodzę i omywam twarz zimną wodą, płuczę usta. Waham się chwilę przed wyjęciem czystego ręcznika z wiklinowego kosza. Jakoś boję się go sobą ubrudzić. W końcu wycieram twarz rękawem dresu; przecież i tak nadaje się już do prania. Na chwilę zatrzymuję wzrok na moim odbiciu w lustrze. Próbuję ułożyć rozczochrane włosy mokrymi dłońmi. Marne to wysiłki. Moje oczy schowane są w wąskich szparkach za opuchniętą skórą, moja twarz wydaje mi się obca. Nic nie mogę zrobić, by wyglądać godniej, trochę mniej jak ktoś taki jak ja po nocy takiej jak moja.

Dźwięki jazgotliwych reklam radiowych prowadzą mnie do kuchni. Jest to nowoczesna, ładna kuchnia. Jest tak czysta i pusta, że wygląda jak ekspozycja producenta mebli, jakby nikt nigdy w niej nie gotował. Radio stoi na pustym blacie kuchennym a obok radia mój wybawca w czarnym polarze, pochyla się nad gazetą. Na mój widok prostuje się i cofa o krok. Po całych dwóch sekundach wbija wzrok w podłogę. Może chodzi o ten cholerny dres. Może jest nim zmieszany jeszcze bardziej niż ja.

– Dzień dobry – brzmi głupio, ale nic innego nie przychodzi mi do głowy. Odpowiada bladym uśmiechem, biegając wzrokiem po gazecie. Rozglądam się po pomieszczeniu, czy nie witam się z kimś jeszcze. Na szczęście nie mam więcej publiki dzisiejszego ranka. – Przepraszam za kłopot.

– Nie ma sprawy. Ludzie powinni sobie pomagać – odpowiada, nie podnosząc na mnie wzroku. Brzmi to tak banalnie. A przecież to życiowa mądrość, nic śmiesznego.

Gestem ręki zaprasza mnie, bym usiadła przy stole, ale odmawiam. Nie wydaje mi się, żebyśmy mieli o czym rozmawiać.

– Dobrze się czujesz? – pyta, jakby go to naprawdę obchodziło. – Może napijesz się kawy lub herbaty?

– Nie. Powinnam już iść. Daj mi kluczyki… i co tam jeszcze masz mojego. Przede wszystkim moje ubrania. – Ta ostatnia uwaga przynosi pożądany skutek i mężczyzna zalewa się rumieńcem. Może w ten sposób chociaż trochę osłabię jego pozycję. Zabawne, że to on jest całą sytuacją taki zawstydzony. Wina leży po mojej stronie, a powody do wstydu zaledwie kilka centymetrów od niej, również na moim terytorium.

– Byłaś zmarznięta i przemoczona. – Co słowo spogląda to na mnie, to na gazetę lub na blat. – W nocy trochę sypał mokry śnieg. Naprawdę musiałaś się przebrać. Nie pije się na dworze w taką pogodę. Mogłaś zamarznąć. To nieodpowiedzialne.

Nic nie odpowiadam. Milczenie uznaje się z zgodę. Mam nadzieję, że tyle mu wystarczy, bo nie zamierzam się kajać.

– Mogę już dostać moje rzeczy? – pytam wreszcie.

Wstaje i wychodzi. Po chwili wraca z moimi ubraniami poskładanymi w kostkę z wojskową precyzją. Pachną płynem do płukania na kilometr, chyba wlał go za dużo. Na szczycie kształtnej piramidki leżą kluczyki z mojego samochodu.

– Samochód został na parkingu?

– Tak. Na parkingu, blisko przejścia do latarni.

Latarnia w Seltjarnarnes jest nieco oddalona od brzegu. Suchą stopą można do niej dojść tylko w czasie odpływu. Gdy wody oceanu podnoszą się, nie można się do niej dostać bez łódki.

– Przepraszam, nie wiem nawet, jak się nazywasz. – Mężczyzna spogląda na mnie z ukosa.

I bardzo dobrze, że nie wiesz. Większości ludzi język rozwiązuje się po alkoholu, są rozluźnieni i towarzyscy. Ja w ogóle tak nie reaguję, może dlatego, że przeważnie piję sama. Najczęściej po spożyciu alkoholu jestem tak samo zamknięta w sobie, jak przed pierwszym łykiem. Nic więc dziwnego, że nie opowiedziałam mu o swoim życiu, o mojej ostatniej miłości, że nie powiedziałam mu, jak się nazywam.

– Cathy, a ty?

– Einar Elvarsson. – Wreszcie spogląda mi w oczy.

Jeżeli odebrał to pytanie jako chęć nawiązania konwersacji, to się pomylił. Spytałam tylko z tego powodu, iż dwustutysięczna populacja Islandii wydaje mi się maleńka, skompresowana i pozbawiona anonimowości. Wolę wiedzieć, jak się nazywa, by nigdy więcej na niego nie trafić, by na przykład wyjść z poczekalni, jeżeli okaże się, że to właśnie on przyjmuje w poradni stomatologicznej.

– Naprawdę przebrałem cię tylko dlatego, że bałem się, że się pochorujesz – burczy, nie patrząc na mnie. – Masz ochotę coś zjeść?

Wiem, że natychmiast muszę coś zjeść, by udobruchać dokazujący żołądek.

– Tak, ale u siebie. Mieszkam dwie przecznice od ciebie.

– Wiem, jednak wolałem, żebyś nie była sama.

Powinnam mu być wdzięczna. Nie zadzwonił na policję, nie odstawił mnie na izbę wytrzeźwień. Mógł to przecież zrobić.

Jestem rozczarowana sobą. Zrezygnowana zgarniam ubrania pod pachę, zamykam w pięści kluczyki i wychodzę. Naprawdę nie chcę go już dużej narażać na moje towarzystwo.