Redakcja

JADWIGA KWIECIEŃ

Projekt okładki

MAREK J. PIWKO

Zdjęcie na okładce

© FERRAN TRAITE SOLER

Korekta

URSZULA BAŃCEREK

Skład i łamanie

GRZEGORZ BOCIEK

Wydanie I, Chorzów 2012

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 32-348-31-33, 32-348-31-35

fax 32-348-31-25

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Copyright by Wydawnictwa Videograf SA

© Copyright by Jan Paweł Krasnodębski

ISBN 978-83-7835-070-8

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

I
Wiosna

Jestem upadłym aniołem…

Jak długo…? Szarpią mną wiatry i resztki skrzydeł opadają gdzieś… nie wiem gdzie… A potem będzie słońce i stanę się już wyschnięty, na amen… Co mi pozostało? Czemu tak ważna ta drewniana strzała, czy to Sealiah mi o niej mówił? Takie życie poza piekłem… Nie dla mnie! Ale jeszcze pomyślę, coś zrobię… Krzywdzić! Krzywdzić! Mordować! Post mortem est nulla voluptas…

– Istotnie… Ulica Jabłoni – powiedział starszy mężczyzna z rozwianą grzywą siwych włosów.

– Jabłoni… – powtórzyła za nim kobieta w jasnym futrze.

– To rudera, Danusiu. Dałem się wrobić – mężczyzna osłonił się od wiatru, zapalał papierosa. – Tylko, proszę, nie mów, że nie powinienem palić. Tu trzeba wpakować majątek, kochanie! – Objął kobietę.

– Zaczekaj moment, Czesiu. – Wywinęła mu się, przeszła do stojącego obok terenowego samochodu, po chwili była z powrotem. – Tylko mi nie mów, że nie powinnam pić! – Odkręciła nakrętkę srebrnej piersiówki. – Grzeszymy! – powiedziała.

– Nawet w tym ogrodzie są jabłonie. Karłowate – powiedział Czesław.

– Świetnie! Uwielbiam zbierać jabłka. Kompoty, przetwory… – mówiła Danuta. – Czereśnie są. Coraz bardziej mi się tu podoba.

– Zapnij futro i postaw kołnierz, żebyś mi się nie zaziębiła, droga żono. Wietrzysko paskudne!

– Robisz się zgryźliwy, drogi mężu. Pomyśl, Tomek przyjeżdża…

– Zobaczy to i wyjedzie.

– Zajmie się wszystkim. To piękny dom, osiem mieszkań. Wszystkie nasze dzieci będą z nami! Wreszcie wszyscy będziemy razem! Za miastem i z ogrodem…

– Aha! – Mężczyzna zapalał kolejnego papierosa.

– Jesteś stary tetryk! Wracamy! Mam dzisiaj masę pracy! A ty już nie pal!

– Można było sprzedać… – powiedział.

– Zawsze można sprzedać – odparła.

– Nie można! To rodzinne. Skąd mogłem wiedzieć, że wujek, o którym zupełnie zapomniałem, przepisze mi swoje domostwo. Prawie zbankrutowałem, płacąc podatek. Cholerne podatki!

– Czesiu! Ogród jest, ulica ładnie się nazywa, nasze dzieci będą z nami, poza miastem. Jedziemy! Jutro muszę oddać tłumaczenie.

– Więc może otworzę tu firmę. Suszarnię ryb. Dzisiaj jadę dorwać wreszcie tego wielkiego suma. Mówiłem ci, kochanie?

– O sumie tak. O tym, że dzisiaj – nie.

Podchodzili do auta.

– Więc już wiesz – powiedział. Odwrócił się. – Wiesz, to naprawdę piękny dom. Gdybym był młodszy wprowadziłbym się od razu i remontował sam. Ale jestem stary i wolę łowić ryby. – Zapalił silnik.

Samochód zabuksował w piachu.

– Ładnie jest – powtórzył.

– Pięknie – powiedziała Danuta. – A pieniądze na remont są. Więc w czym problem?

– Problem jest w tym, że już kilka tygodni poluję na tego suma! – Ruszył ostro. Kobieta nalała do nakrętki kolejną porcję złocistego trunku.

– Nie pij tyle! – ostro powiedział Czesław. Dojeżdżali do szosy, z której skręcili w szeroką ulicę, potem w jeszcze jedną. Jechali przed siebie.

– Wreszcie się uwolnię! – powiedziała kobieta. – Tutaj masz miejsce. Przestrzeń.

– Widzę. A od czego się uwolnisz, Danusiu?

– Od tej brudnej, strasznej windy!

– Hm… A ja nie będę mógł chodzić pieszo na nasze kochane siódme piętro!

– Będziesz mógł chodzić po drzewach – powiedziała kobieta.

– Jasne! Wiesz? Ale my zajmiemy mieszkanko na dole. Będę mógł wychodzić sobie oknem! O! Zawsze o tym marzyłem! Wiesz, Danusiu, będę sobie siusiał przez okno, pozwolisz mi, prawda? – śmiał się i spojrzał na kobietę.

– Trzymaj kierownicę! – powiedziała. – Jedź swoim pasem! Zarzuca nas. Chyba nie mamy nic z kołami?

– Wszystko jest dobrze… – Zakaszlał. – Przypal mi papierosa, proszę! – Czesiu, nie pal!

Mężczyzna otarł pot z czoła.

– Hamuj! – zawołała kobieta.

– Spokojnie… Wiesz… podoba mi się ten dom. I ogród. Wiesz… – Samochód zarzuciło na prawy pas. Ktoś trąbił.

– Czesiek! Co się dzieje? Może ja poprowadzę? Dobrze się czujesz? Piłam niewiele…

– Wszystko pod kontrolą, Danusiu, wszystko…

– Jedź wolniej!

– Tak jest! Stęskniłem się za Tomkiem. Wielki przedsiębiorca! Może nie zapomniał naszego języka. A może tutaj zostanie? Kiedy to oni byli?

– Ela jest fajna. I dba o niego. No i Damian, nasz Damianek, wnuczysko kochane!

– Spotka się cała rodzina. Jak na pogrzebie!

– No, wiesz…

– Muszę zapalić! Umrę bez papierosa!

– Mógłbyś przynajmniej palić słabsze! – Kobieta przypaliła papierosa i podała mu.

– Ela to głupia niemiecka dupa! – powiedział.

– Czesiu!…

– Artur. Taki zdolny. Jaga. Wojtuś. Oj, Danuśka, jak wszyscy od nas się odsunęli!

– To nie tak!

– Na starość człowiek zostaje sam. Dobrze jest, gdy palić może. – Ponownie otarł ręką czoło.

– Dobrze się czujesz, kochanie?

– Znakomicie, Danuśka, znakomicie! Tak. Aga jest śliczna!

– Widzisz, teraz wszyscy będziemy razem. Blisko…

– Ale będziemy się kłócić!

– Jedź ostrożniej! Uderzyłbyś w barierkę! Zaraz będziemy! Nie pędź tak!

– Nie histeryzuj! I to psisko będzie mogło się wybiegać! Jak jej tam? Buszi!

– A rozmawiałam już z panem Antonim, wiesz? Wszystkiego dopilnuje!

– Świetnie!… Danusiu!…

– Uważaj, światła!! Stój! Co się z tobą dzieje?!

– Wszystko w porządku!

– Masz zielone! Ruszaj!

– Tak jest!

– Czesiu, ty jesteś… Blady jesteś! Uważaj!

Koło nich przejechał wielki tir, trąbiąc przeraźliwie.

– Papierosa! – powiedział mężczyzna.

– Zaraz będziemy! No, ustaw się na prawym pasie, wjeżdżamy tutaj! Czesiek! Nie żartuj sobie!

– Tomek, Tomeczek, Ela, Elunia, Damianek kochany… Arturek, Jaga. Agnieszka… Wojtuś… Nasze dzieci, Danusiu. Ich żony, mężowie, ich dzieci… Ulica Jabłoni… My razem… Ależ mnie!…

– Skręcaj! Uważaj! Co się dzieje?!

– Już dobrze! Tak spokojnie!…

– Czesiek, słup!

– Tak… To korzonki!…

– Zatrzymaj się! Ja poprowadzę!

– Spokojnie… Dojeżdżamy!…

– Kobieta! Hamuj!!! Co się dzieje?

– Tyle lat razem…

– Jedziesz zygzakiem. Zatrzymaj się!

– Wszystko dobrze…

– Stań, mówię!

– Dobrze… Tomek, Wojtek, Aga, Arturek… Buszi…

Mężczyzna chwycił się za pierś, skulił się. Kobieta złapała kierownicę, auto leciało wprost na betonowy słup.

Kobieta szarpnęła ręcznym hamulcem, ale samochód wbił się w beton latarni.

– Jezu!… Co ci jest?

– Dobrze… – Mężczyzna opadł na jej kolana.

– Czesiu!…

– Umieram, kochanie… Danusia mo…ja…

Kobieta wyskoczyła z rozbitego samochodu, wysypała zawartość torebki, szukając telefonu, dzwoniła na pogotowie.

Czesław leżał na siedzeniu z pianą na ustach, nieruchomo. Kobieta płakała. Gdzieś z oddali dochodził sygnał pogotowia ratunkowego. Odgłos przybliżał się, syrena była coraz głośniejsza, bardzo głośna, nie do zniesienia…

Ambulans zatrzymał się z piskiem opon.

Wyskoczyli ludzie.

– Proszę się nie ruszać! – powiedział mężczyzna w białej kurtce.

– Już jest dobrze… – odezwał się Czesław.

– Proszę nic nie mówić! Wyciągnijcie go! Ostrożnie!

– Serce jak dzwon… Wygodny tron… – mówił Czesław.

Z wyciem podjechał policyjny radiowóz, za nim wielki wóz straży pożarnej.

– Zawał. Zapewne rozległy. Pani zostaje, jedziemy na Wilsona.

Karetka ruszyła z przejmującym wyciem.

Kobieta siedziała na chodniku. Płakała.

– Musi pani wszystko opowiedzieć! – policjant dotknął jej ramienia.

– Odczepcie się!

– Proszę się uspokoić. Wykonujemy obowiązki – odpowiedział policjant. – Proszę do radiowozu! Potem odwieziemy panią do szpitala.

– Chyba że zamówi pani taksówkę! – oschle powiedział drugi policjant.

– Tak… – wyszeptała kobieta.

Była połowa kwietnia, słońce zachodziło na czerwono.

***

Mam takie wrażenie, że wszystko gdzieś pędzi bez mojego udziału, jakby przeciekało, gubię się w tym… i to potwornie męczące, i spać nie mogę…

Wysportowany mężczyzna w średnim wieku, ubrany w białe adidasy, dżinsy i koszulkę z emblematem czarnego konia w galopie, spacerował po gabinecie.

Za biurkiem siedział mężczyzna w luźnym chabrowym garniturze, bawił się długopisem.

– Może usiądziesz, Tomek – zaproponował. – Może napijesz się kawy?

– Nie, Ben, dzięki, tak wpadłem na chwilę.

– Aha…

– Może coś mi podpowiesz, albo raczej sam na coś wpadnę w atmosferze twojej sterylności i sterylności twojej luksusowej kliniki.

– A jak z Elą? – zapytał Ben.

Tomek machnął ręką.

– Rozmijamy się – powiedział. – Chyba staramy się w ogóle nie widzieć… na wszelki wypadek.

– Rozumiem. Ale dzieciak, Damian, dobrze pamiętam?

– Tak, Damianek. Będzie miał cztery latka. Za pół roku. Chyba nie ma ojca ani matki, opiekuje się nim kobieta, studentka, mieszka u nas.

– Aha! A twoje życie seksualne?

– O co ci chodzi?

– Pytam wyraźnie. Chyba jeszcze nie masz andropauzy.

– Pod psem. Niekiedy biorą mnie jakieś kobiety, ale to zwykle kolacje, nic więcej.

– Masturbujesz się?

– Owszem. Szczególnie w te bezsenne noce.

– I taka forma ci wystarczy?

– Dobrze wiesz, że nie!

– Kiedyś biegałeś. Jak to teraz wygląda?

– Tak… Biegam w kółko za swoim ogonem.

– Czyli cały czas poświęcasz firmie czy firmom, a życie gdzieś z boku. Kochasz się ze swoją pracą, ale i w tym nie wiesz, czy zadowalasz partnerkę. Wiesz, że ściskasz kurczowo ten malutki telefon?

– Pierniczę, Ben!

– Ale co ty pierniczysz, Tomek? Może za dużo rzeczy już spierniczyłeś?!

– Daj mi spokój! I muszę jechać do Polski, kupiono dom, w którym ma być cała rodzina. Muszę pomóc w tym. Obiecałem. Mojej matce kochanej obiecałem.

– To „kochanej” powiedziałeś rzeczywiście, naprawdę od siebie? Kochasz ją?

– Tak.

– A ojciec?

– Może być. Wiesz sam, jak to jest, gdy zmienia się kraj…

– Wiem. Dam ci serotoninę i coś na sen, jeśli chcesz.

– Nie, Ben. Nienawidzę tabletek.

– Jedź ze mną jutro na tenis.

– Mam zebranie prezesów.

– Aha! W sobotę. – Spojrzał na kalendarz. – Tak, sobota. Wiesz, mam przyjaciółkę, spotykamy się w weekendy. Tam jest dużo dziewcząt. Nie może być tak, że czterdziestoletni facet wali kapucyna w bezsenne noce.

– Daj spokój!

– Jedź, dobrze radzę. Musisz jakiś ład wprowadzić w to swoje zabiegane życie. Twój pracoholizm jest już na bardzo wysokiej skali. Niekiedy można z takiej drabiny zlecieć.

– Tak.

– Potrzebujesz odmiany. Albo i odpoczynku, lenistwa, jeśli zechcesz. Abyś mógł na nowo przyjrzeć się sobie i pomyśleć, jakie wartości w życiu są naprawdę ważne. Mogę cię przyjąć na oddział. Tu są dobre warunki, by wgłębić się.

– Przestań! Oszalałbym!

– Okej.

– Tak, kocham matkę i muszę tam jechać, doprowadzić to wszystko do ładu, tak!

– Super! Najlepiej, jakbyś sam coś tam burzył czy budował.

– Ale nie mam komu przekazać tu swoich spraw. Terminy gonią terminy, muszę mieć rękę na pulsie.

– Oczywiście, zawsze się tak wydaje.

– Serio, Ben!

– Tak, tak, znam to. Jest tu kilku takich klientów, którym się podobnie wydawało. A teraz cieszą się z promieni słońca i gry w szachy. Za czym ty właściwie tak gonisz?

– Ech, przemyślę to. Idę. Dzięki!

– Będę w Polsce na dwudziestolecie matury. Naszej matury. Pamiętasz?

– Tak…

– Zapraszali cię?

– Nie wiem. Mam tyle świstków. Cześć!

– Usiądź na chwilę, Tomek!

– Spieszy mi się, Ben!

– Zmierzę ci ciśnienie. Ani słowa! Siadaj. To aparat nadgarstkowy, ale bezbłędny. No, rozluźnij się! Podaj lewą rękę. Pomyśl o czymś miłym. O kordonie samochodów z twoimi towarami przebijającymi się przez dżunglę.

– Już?

– Tak. 170 na 95. Za wysokie. Powinieneś kontrolować. I tętno nieładnie ci skacze.

– Czuję się świetnie. Fizycznie.

– To może rzutować na ten psychiczny galimatias. Siekierę w łapę i drewno rąbać! Palisz?

– Skądże!

– Ja rzuciłem.

– I jak ci było? Ciężko?

– Nie… – wysunął szufladę.

Przypalał długiego papierosa.

– Więc palisz!

– Ale skąd! Raz na ruski miesiąc. Przyjdź do naszego internisty z tym ciśnieniem. Porobi badania. Nie goń tak. Jedź ze mną na dupy w sobotę. Komnaty piękne w pięknym zamku! Zadzwoń! Obiecaj, że zadzwonisz!

– Zadzwonię, Ben. Lecę!

Porwał przewieszoną przez fotel marynarkę. Pokiwał głową przyjacielowi, który, osnuty dymem, bystro na niego patrzył. Wyszedł z gabinetu.

– Pan powie profesorowi, to musi być w raporcie, Matka Boska miała niemieckie pochodzenie, a Jezus Chrystus. – usłyszał ojczysty język.

Wyminął trzęsącego się człowieka, zbiegł po schodach.

Dzień zbliżał się ku zachodowi. Wsiadł do swojego nowego, dwumiesięcznego Lexusa LS 460 i wyjechał z obrębu kliniki. Podobnie jak Ben, od dwunastu lat mieszkał w Berlinie… Pomyślał, że ruszy teraz przed siebie, drogą na Słubice, ujrzy polską granicę, zawróci, a w sobotę na pewno pojedzie z Benem do jakiegoś erotycznego zamku.

Cierpliwie przejeżdżał przez miasto, wreszcie miał przed sobą autostradę. Opuścił szyby i jechał bardzo szybko, ciesząc się z uderzającego w niego chłodnego powietrza. Był już przy moście. Zatrzymał się na poboczu. Za mostem był jego kraj, jego rodzice, rodzeństwo… Odziedziczony dom… Dwudziestolecie matury…

– Ech! – Splunął. Dzwonił telefon.

– To ty, mamusiu?

– Tomek, kochany mój, ojciec jest w szpitalu, ciężki stan, nie wiem co robić… Tomeczku…

– To jadę… Tak, jadę do ciebie. Uspokój się, mamo!

– Szpital na Wilsona, synu.

– Tak, mamo. Czekaj na mnie! I bądź spokojna! Bądź spokojna…

***

– Może umyłbyś sobie wreszcie te kudły, zalęgną ci się jakieś robale, w ogóle mógłbyś ruszyć dupsko i wykąpać się, śmierdzisz już, mój drogi. – Dziewczyna siedziała na brzegu biurka, patrzyła w lusterko i malowała usta.

– Trafiłem! – zawołał chłopak i wyciągnął do góry ręce. – Zobacz, ile krwi, przebiłem go bagnetem na wylot.

– Wiesz, że te twoje zabawy mam gdzieś – powiedziała. – Zwariujesz od tych gier.

– To nie gra. To życie – powiedział. – Teraz wykupię jego ziemię! A potem zmierzę się z Planetą Czarno-Czarnego! Zwyciężę!

– Fajnie! Co będziemy z tego mieli?

– Daj spokój, Jaga!

– Chciałabym się z tobą kochać jak kiedyś, a ty śmierdzisz jak…

– Dobra, dobra… Daj fajkę!

– Nie ma fajek!

– Idź kup!

– Kasy nie ma!

– Co się, do cholery, dzieje?! – wrzasnął.

– Wisimy za mieszkanie ponad pół roku. Wczoraj był ten tłuścioch, powiedział, że nas wyrzuci.

– Aha!

– Artur. – Pochyliła się ku niemu. Perfumami nacierała dłonie i miejsca za uszami. – Ładnie pachnę?

– Ładnie pachniesz!

– Ale już cię nie biorę?

– Jaga, zajęty jestem!

– Tak! Zajęty!

– Właśnie! Zajęty! Spadaj i przywieź jakąś kasę!

– A ty myślisz, że ja kurwa jestem?

– Jaguś! Masz te swoje kontakty.

– W porządku! Nie przeszkodzi ci, jak wrócę z takim przystojniaczkiem z telewizji i będziemy się tutaj kochać?

– Będę zajęty! A tamta wnęka jest niewidzialna. Chcę okrążyć, a potem obstawić swoimi ludźmi cały Ogród.

– Chryste, pomyśleć, że kończyłeś z wyróżnieniem filozofię i chcieli dać ci stypendium na doktoranckie, a teraz…

– Poczytaj Steinera. Zrozumiesz.

– Dlaczego mi z tobą dobrze, ty pajacu?! Wychodzę!

– Spadaj! I wracaj, bo jeszcze mi nie przeszkadzasz i nie wiem, dlaczego cię lubię.

– Coś podobnego! Aha! Chyba twoja matka dzwoniła!

– Właśnie! Przecież mamy jakiś dom. Olejemy tego dupka, wyprowadzimy się po cichu. A to kutas, zaczaił się! Rąbnąłem go!

– Poczekaj! Matka dzwoniła ze szpitala, coś się stało z twoim ojcem.

– Co?! – Poderwał się.

Był wysoki, blady i chudy.

– Co ci? Zaraz się przewrócisz!

– Połącz mnie z matką!

– Kochany synek!

– Rób, co mówię, nie pyskuj!

– Nie połączę cię. Nie mam nic na karcie.

– Pieprzone!

– Szpital na Wilsona! Chyba… – powiedziała dziewczyna.

– Jadę tam! – Zakładał kurtkę.

– Strasznie śmierdzisz!

– Ty!… Puść to głośniej! Ten kawałek! No, pospiesz się!

Odkręciła radio na cały regulator.

Nie wierzę w nic co wiem

Niewiara ta niewiele zmienia

Bo jeśli świat jest tylko narkotycznym snem

To nie ma z tego przebudzenia…

– Świetne! Znajdź mi to na you tube!

– Przecież też wychodzę!

– Jak wrócisz! – Porwał laptop, pocałował dziewczynę w policzek. – W tym nowym domu będzie super, zobaczysz, Jagusiu!

– Może wyjdziesz z tego i odnajdziemy się.

– Nie piernicz! Lecę na postój taksówek! Wilsona, mówiłaś?

– Tak, Wilsona. Chyba. Przecież nie masz pieniędzy na taksówkę!

– Bo jeśli świat jest tylko narkotycznym snem, to nie ma z niego przebudzenia! – powiedział. – Pieniądze… – Machnął ręką.

Trzasnął drzwiami.

Od paru lat mieszkał z Jagą, przepiękną dziewczyną, w małym domku na skraju osiedla. Ściągnął włosy do tyłu, wyjął z kieszeni kurtki gumkę, związał włosy w kucyk. Przy szosie był postój taksówek. Wsiadł do pierwszej.

– Szpital. Na Wilsona – powiedział. – Tylko szybko! Cały Ogród! Muszę ich skupić w tym kościele w centralnym punkcie, o tak! – Otworzył laptop.

– Coś pan mówił? – spytał taksówkarz.

– Nic. Wilsona. Nie mam pieniędzy, poczeka pan… Bo jeśli świat jest tylko narkotycznym snem… Świat… narkotycznym… Ciekawe to! Świat, czyli tutaj! Hm! To nie ma z niego przebudzenia…

– Będzie musiał pan dać jakiś zastaw! – powiedział taksówkarz.

– Tak… Całe życie panu zastawię, niedowiarku!!

Spojrzał przez szybę. Przez granatowe chmury usiłował przebić się księżyc…

***

– Nie musisz mieć wyrzutów sumienia, maleńki, wszystko było dobrze – powiedziała smukła czarnowłosa dziewczyna.

Wychodziła z łazienki, owijała się wielkim jedwabnym szlafrokiem.

– Aga!… – odezwał się siedzący na łóżku mężczyzna.

Usiłował zawiązać krawat na białej koszuli.

– Rączki ci się trzęsą – zauważyła dziewczyna. – Zostaw to mnie.

Usiadła obok.

– Nie wiem, co dzisiaj mi się stało…

– Ależ tak! Masz! Zakładaj chomąto, wytwornisiu! Wiesz, zawsze myślałam, że jak ktoś łysieje tak od czubka głowy, rozumiesz, jak aureola świętego, to w łóżku jest znakomity. Rzeczywistość obala moje mity.

– Widzę, że chcesz mnie dobić. – Mężczyzna wstał.

Usiłował objąć dziewczynę, lecz ta sprytnie się wykręciła.

– Ładnie ci z łysinką – powiedziała. – Tak świątobliwie. A jeśli masz kompleksy, zrób sobie przeszczep, forsy masz jak lodu, co za problem. Jesteś motylem.

– Nie rozumiem.

– Nie szkodzi.

– Aga! Mógłbym wypić ze dwa drinki i pojechałbym taksówką?

– A samochód?

– Wpadłbym po niego.

– Ale ty parkujesz na moim miejscu, świętoszku. Wróć grzecznie do żonki, kwiatki kup, nie pij, nie warto.

– Aga!… Mój samochód stoi za twoim. A drink dobrze by mi zrobił.

– Pospiesz się! – powiedziała ostro. – Stanąłeś na moim miejscu, a obok jest miejsce profesora, z którym właśnie się umówiłam. Tak, motylku!

– Dlaczego nazywasz mnie motylkiem?… – Wkładał marynarkę.

– Nie wiem. Tak sobie. Motyle lecą do światła, o, do świecy. I giną.

– Trudno cię zrozumieć. Jezu, takie niewiniątko, kto by przypuszczał, że jesteś taka lwica.

– Widzisz, jestem dużą świecą.

– A ja ją zdmuchnąłem?

– Raczej jednak nie!

– To lecę. Kiedy się spotkamy?

– Nigdy!

– Aga! Proszę.

– Nigdy, maleńki! Nigdy! Spłonąłeś! I nie dzwoń. Jak będziesz się czepiał, wykręcę numer twojej żony.

– Może ci się jeszcze odmieni… – Z przewieszonym płaszczem stał przy drzwiach. – Będę cierpliwy!

– Zapomnij! I uważaj, cherubinku. Lubię biczować facetów.

– Jezu!

– Było naprawdę w porządku. Było tak, jak miało być…

– Przy tobie człowiek gubi się i miota, jesteś taką zdobywczynią.

– Owszem. Wierz mi, najpiękniejsze są takie jednorazowe chwile. Kolejny spalony motyl. Do kolekcji!

– Okrutna jesteś! Zobaczysz, spotkamy się jeszcze!

– Ostrzegam! Nie przeżyjesz! Idź wreszcie! Wpisuję cię do kalendarza umarłych motyli.

– To cześć, Aga!

Pozwoliła się przytulić.

– I tak dziękuję ci za wszystko!

– To fajnie. Może przypadkiem spotkamy się na mieście i zaprosisz mnie na lody.

– Może… Pa, kochana!

– Żegnaj, motylku!

Zamknął za sobą drzwi. Słyszała odgłos windy. Potem trzask. I znowu winda.

Nastawiła głośno muzykę z Musorgskim. Patrzyła przez okno, jak gramoli się do wielkiego czarnego wozu. – Jak przedsiębiorca pogrzebowy – pomyślała. Śmiesznie wyglądał z góry, taki mały, z tym wyłysiałym plackiem na czubku głowy. Udało mu się wyjechać i od razu dodał gazu, pędził jak szalony. Chwyciła suszarkę, bawiła się swoimi włosami.

Kiedyś, gdy studiowała, był wykładowcą, i żartowali często, wczoraj nieoczekiwanie spotkali się w kawiarni. Gdy wykładał na uczelni, nie miał jeszcze tej łysiny, na pewno by pamiętała.

– Niech mu ziemia lekką będzie – powiedziała.

Zmieniła płytę, leciało ostre techno. Położyła się, zamknęła oczy i zaczęła delikatnie się dotykać.

Potem mocniej. Potem jeszcze mocniej. I w momencie, gdy czuła, że za moment to nastąpi, zadzwonił telefon. Niechętnie sięgnęła po aparat.

– Co jest?! – powiedziała.

– Agusiu kochana…

– Mamo…

– Tato miał atak, jestem w szpitalu, czekam, co będzie dalej, Mój Boże!