Tytuł oryginału: Barney. The baby hedgehog

Przekład: Patryk Dobrowolski

Redaktor prowadzący: Sylwia Burdek

Korekta: Teresa Lachowska

Skład i łamanie: Bernard Ptaszyński

Copyright © for the Polish edition
by Wydawnictwo Zielona Sowa, 2013
Wszelkie prawa zastrzeżone

Text copyright © Jenny Oldfield, 2008

Illustrations copyright © Sharon Rentta, 2008

Cover illustration copyright © Simon Mendez, 2008

ISBN 978-83-7895-600-6

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa

www.zielonasowa.pl

wydawnictwo@zielonasowa.pl

Tuptuś

Tina Nolan

Ilustracje: Sharon Rentta

Rozdział pierwszy

– Ewo, jesteś tam? – zawołał Karol Marecki.

Ewa usłyszała dobiegający z dołu głos brata. Dzieci właśnie skończyły przygotowywać podściółkę i pokarm dla kuca Róży i osiołka Mikiego. Teraz dziewczynka leżała na plecach i spoglądała na pokryte pajęczynami belki pod stropem starej stodoły pana Tomasza Ignatowicza.

– Jestem na górze! – odpowiedziała.

Karol jej nie usłyszał i wybiegł na podwórze, cały czas nawołując siostrę.

„Ale mi się tu podoba! Mogłabym tak leniuchować w nieskończoność” – rozmarzyła się Ewa, leżąc między pachnącymi belami słomy, na stercie sięgającej niemal pod sam dach.

Na podwórzu jej tata rozmawiał z rolnikiem.

– Jestem panu winien zapłatę za sześć beli słomy i sześć siana – podsumował Marek, podliczając bele leżące w jego furgonetce.

– Nadal szuka pan domu dla tego małego kuca szetlandzkiego? – spytał pan Tomasz.

– A jest pan zainteresowany? – odparł z nadzieją w głosie Marek.

– Teraz już nie, moja córka Ela jest dorosła i się wyprowadziła. Tak tylko się zastanawiałem.

– Sami nie mamy pewności. Ewa wierzy, że to nasza sąsiadka w końcu przygarnie Różę. Póki co cały czas widnieje na naszej stronie internetowej, razem z uroczym Mikim!

Tomasz zaśmiał się.

– Ryk tego osła niesie się przez pola aż tutaj!

– Czyli pan się nie pisze? – uśmiechnął się szeroko Marek.

Ewa przewróciła się na brzuch, spoglądała na dół i nasłuchiwała.

– Raczej nie… – odrzekł pan Ignatowicz. – Zresztą mamy teraz sporo pracy przy budowie nowego domu dla Adama. Dostaliśmy już pozwolenie na budowę i zaczęliśmy przygotowywać fundamenty. Chodźmy, pokażę panu.

Ewa popatrzyła, jak obaj mężczyźni oddalili się, a po chwili westchnęła i położyła się z powrotem na plecach. „Jaka szkoda, gospodarstwo Ignatowiczów byłoby świetnym miejscem dla Mikiego” – pomyślała.

Zawiesiła wzrok na oświetlonej strumieniem światła ogromnej pajęczynie, gdy Karol ponownie zbliżył się do stodoły, nieprzerwanie wołając.

– Ewo! Gdzie jesteś? Obiecałem panu Tomaszowi, że zamieciemy podwórze. Nie mam zamiaru robić tego sam. Musisz mi pomóc!

Dziewczynka raz jeszcze westchnęła, po czym usiadła.

– No dobrze, zaraz zejdę – odpowiedziała.

– Natychmiast! – zdenerwował się Karol, kiedy dostrzegł siostrę. W ręku trzymał wielką miotłę.

Ewa zeskakiwała z piętra na piętro, ześlizgując się bela po beli.

– Jupi! – wołała przy tym.

– Bierz się za zamiatanie! – rzucił Karol z grymasem na twarzy. To mówiąc, wręczył jej miotłę i oboje zaczęli sprzątać.

– Ale ta miotła jest ciężka! – stęknęła Ewa po kilku minutach.

– Bla, bla, bla – przedrzeźniał ją brat.

– Właśnie, że jest! Hej, uważaj! Co to takiego? – dziewczynka przestała pracować, gdy pośród słomy dostrzegła jakiś ruch.

– Nic, coś ci się przywidziało – wymamrotał Karol i z powrotem chwycił za miotłę. – No dawaj, doprowadźmy to podwórko do porządku!

Pośród siana coś znowu zaszeleściło.

– Nie, naprawdę coś tam jest – rzekła stanowczo Ewa. – Poczekaj chwilę, sprawdzę to.

Ostrożnie przyklęknęła, uniosła garść słomy i nie zdziwiła się, gdy ujrzała wpatrzoną w nią parę błyszczących oczu.

– Co to? – zainteresował się Karol. – Mysz polna?