Opracowanie redakcyjne

Joanna Szewczyk

Agnieszka Lewko

Projekt okładki

Małgorzata Lichota

Redakcja techniczna, skład i łamanie

Damian Walasek

Opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Wydanie I, Chorzów 2011

Autor i wydawca dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak odpowiedzialności za ich wykorzystanie. Nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania treści zawartych w tej książce.

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 32-348-31-33, 32-348-31-35, fax 32-348-31-25

office@videograf.pl, www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl, www.dictum.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2013

tekst © Jakub Kornel Filipowski

ISBN 978-83-7835-261-7

Tytułem wstępu

Jak zarobić pieniądze na usłudze Short Message Service, znanej także jako SMS? To proste – trzeba nakłonić klienta sieci komórkowej do wysyłania krótkich wiadomości tekstowych na specjalny, drogi numer, a najlepiej zaangażować go w tasiemcowe konwersacje SMS-owe, za które przyjdzie mu potem słono zapłacić. W dobie multimediów nie jest to wcale proste. Potencjalne ofiary SMS-owego biznesu bombardowane są przez gazety, telewizję i internet ostrzeżeniami na temat „złodziejskich SMS-ów”. Czasy, gdy klienci sieci komórkowych dawali się nabrać na wiadomości typu: „Wygrałeś nagrodę! Aby ją otrzymać, wyślij SMS pod numer…”, w zasadzie już się skończyły… albo i nie. Biznes musi się jednak kręcić, a pieniądze płynąć. Aby tak było, pracownicy serwisów SMS podszywają się pod różne tożsamości i składają propozycje towarzyskie swoim „komórkowym” ofiarom. W ten sposób przeciągają rozmowy i wciągają klientów w wirtualne romanse, flirty oraz nakłaniają do intymnych zwierzeń. Aranżują nawet spotkania, na których oczywiście się nie pojawiają.

Każdego dnia w Polsce (i nie tylko) dziesiątki osób, głównie mężczyzn, czekają w umówionych miejscach na wirtualne dziewczyny, kochanki bądź partnerów. Ten proceder rozwija się świetnie i przynosi krocie. Policja się nim nie interesuje, ponieważ przypisana mu została mała szkodliwość społeczna. Skalę problemu mogą zrozumieć w pełni tylko ci, którzy znają go od środka. Wiedza ta drogo ich kosztuje. SMS-owy biznes erotyczny odbija się bowiem „duchową czkawką” nie tylko jego ofiarom, ale i tym, którzy złapali je w SMS-owe sidła.

Problem SMS-owego biznesu erotycznego był już poruszany w mediach, choćby w głośnym artykule Magdaleny Grzebałkowskiej Kocham cię. Zabijmy męża, który ukazał się na łamach „Gazety Wyborczej” (Duży Format, 16.08.2009). Tytuł artykułu brzmi groźnie, ale większość SMS-owych historii ma charakter anegdotyczny, a często nawet smutne przesłanie. Świadczy o tym obraz typowego klienta, powstający w trakcie drobiazgowego zbierania przez SMS-owy serwis informacji o nim. Każda z ofiar ma bowiem swoją historię, która jest skrzętnie zapisywana i ma ułatwić późniejsze konwersacje. Z tego ogromu danych wyłania się charakter ludzi decydujących się na wirtualne romanse. Ich losy są zwykle poruszające, często naznaczone patologią, odrzuceniem i ciężką sytuacją życiową. Bohaterowie Miłości za SMS to duchowi rozbitkowie, a praca z nimi często przypominała tę z telefonu zaufania. Niestety, jest to telefon – najoględniej mówiąc – zepsuty.

Łatwo się domyślić, że praca w SMS-ach wymaga dobrej kondycji psychicznej i dojrzałości. Niestety, gros załogi to studenci. Zatrudnia się ich najchętniej ze względu na niskie koszty. W tym biznesie krążą, co prawda, całkiem spore pieniądze, jednak sami pracownicy zarabiają grosze. Naprawdę porządne sumy zgarniają tylko właściciele firm. Dlatego niniejsza książka nie zawiera jedynie informacji o SMS-owym biznesie, ale i o pracy, na jaką w dzisiejszych czasach skazanych jest wielu młodych ludzi. Pracy w brudzie, smrodzie, hałasie i upokorzeniu. Wiele z sytuacji opisanych na przykład w rozdziale „Witajcie w raju” zdarza się przecież w dziesiątkach firm zatrudniających studentów i ludzi świeżo po studiach.

Opisywana przeze mnie firma wyróżnia się na tym tle jeszcze jedną dodatkową cechą: uczy tych ludzi oszustwa i zatruwa ich psychikę. Zwykle erotyczne rozmowy prowadzą tam ludzie, którzy dopiero ukończyli 18 lat, a więc według większości wskaźników medycznych są jeszcze niedojrzali. Muszą oni opisywać ze szczegółami stosunki płciowe i szybko poznają całą listę znanych ludzkości zboczeń i dewiacji. Dlatego lojalnie uprzedzam: jeśli jesteś osobą wrażliwą, ta książka nie jest dla Ciebie. Przytoczone tu rozmowy z klientami serwisu nie należą do najprzyjemniejszych w odbiorze.

Książka ta nie została wszakże napisana po to, by zamieścić w niej kilka pikantnych zdań. Napisałem ją, ponieważ omawiany w niej proceder jest poniżający zarówno dla pracowników, jak i dla klientów mamionych wizją wspaniałej przyszłości i związku z osobą, którą poznali przez SMS. Zwykle taka znajomość kończy się na kilkugodzinnym czekaniu na spodziewaną randkę w umówionym wcześniej miejscu.

W książce opisuję wszystkie znane mi sposoby i metody naciągania ludzi na SMS-y. Jako osoba posiadająca znaczne doświadczenie w tym względzie postaram się wiernie odtworzyć całe to środowisko i procesy, które poznałem jako moderator czatu SMS. Rzecz jasna, zarówno sama nazwa firmy, jak i inne pojawiające się w książce dane (takie jak np. numery telefonów czy imiona) zostały zmienione.

Na koniec dziękuję tym wszystkim, którzy zachęcali mnie do napisania tej książki, a w szczególności jednej osobie – Konradowi. Ta książka to w zasadzie jego pomysł. Jesteś wielki, stary!

Autor

Rozdział I. Seks Miłość Sprzedam

Jakieś pół roku temu, jeszcze jako student postanowiłem poszukać pracy. Kryzys był w pełni, tak więc znalezienie dobrze albo chociaż przyzwoicie płatnego zajęcia po porządnych studiach nastręczało sporo trudności. Tak jak tysiące młodych ludzi wertowałem zatem „Gazetę Wyborczą” i przeszukiwałem dział „PRACA”. I tam też, w „Ogłoszeniach drobnych” znalazłem ofertę.

Skusiło mnie zapewnienie o komfortowych warunkach (praca biurowa) i obietnica wysokich zarobków. Jak się miałem potem przekonać, jeśli w ofercie jest napisane, że zarobki są wysokie, najczęściej oznacza to, że będą niskie. Jak można bowiem nazwać pracę w pełnym wymiarze godzin, która jest wyższa tylko o 50 procent od polskiej płacy minimalnej? Może gdyby istniał obowiązek podawania rzeczywistych zarobków w ogłoszeniach i dowiedziałbym się, że będę zarabiać – w najlepszym wypadku – 11 złotych brutto na godzinę, wyrzuciłbym takie ogłoszenie do śmieci.

Po wysłaniu CV szybko otrzymałem odpowiedź. Zostałem zaproszony na „test kwalifikacyjny” do siedziby firmy. Już to powinno mnie zastanowić, bo proces poszukiwania pracy, jak większość Czytelników zapewne wie, nie polega na wysłaniu jednego CV i czekaniu, aż telefon zadzwoni. Dobrze jest składać jakieś 20 ofert dziennie i pamiętać, iż szukanie pracy w obecnych czasach także jest pracą. Po wysłaniu kilkuset ofert łatwo można dojść do wprawy i pewnych wniosków, które nasuwają się same. W tym przypadku pracodawca odpowiedział bardzo szybko i był to pierwszy sygnał, że nie mam do czynienia z pracą moich marzeń. Byłem zdeterminowany i następnego ranka udałem się na test.

Siedziba firmy znajduje się na jednym z niższych pięter kamienicy zlokalizowanej w centrum jednego z największych miast w Polsce. Praktycznie z każdej strony miasta można tam dojechać autobusem, bez przesiadek. Jak się później okazało, był to jeden z niewielu plusów zatrudnienia w tym miejscu.

Gdy dotarłem do wyznaczonego punktu, szybko wpuszczono mnie do środka. Za pierwszym razem należało nacisnąć dzwonek. Wspominam o tym dlatego, że czynność ta zawsze powodowała poruszenie i zaciekawienie wśród pracowników. Wszyscy w biurze wyposażeni byli w karty magnetyczne, które otwierały drzwi, rejestrując czas ich wejścia i wyjścia. Tylko ci jeszcze niezatrudnieni lub ludzie z zewnątrz musieli dzwonić. Ta scena wryła mi się zatem w pamięć: dzwonię, drzwi, się otwierają i widzę hałaśliwą jak ul salę z gapiącymi się na mnie pracownikami. Z początku ciężko mi było rozeznać się w sytuacji. Wszedłem do środka jak ogłupiały i próbowałem się zorientować, co dzieje się wokoło mnie. Zobaczyłem sklejkowe przegródki, w których siedzieli wpatrzeni w monitory młodzi ludzie, usłyszałem stukot palców na komputerowych klawiaturach. Dopiero po dłuższej chwili ktoś zauważył, że jestem nowy i wtedy podeszła do mnie osoba z pytaniem, czy przyszedłem na testy. Kiwnąłem głową, a ona zaprowadziła mnie do jednego ze stanowisk. Tam uruchomiła jedną z aplikacji przeznaczonych do testowania przyszłych pracowników.

Test polegał na udzieleniu odpowiedzi na 19 często pojawiających się w rozmowach pytań. Nie było żadnych ograniczeń czasowych. Zadanie polegało na udzieleniu odpowiedzi, ale głównym kryterium jakościowym było zachęcenie klienta do dalszej rozmowy. W późniejszym okresie, już jako pracownik z dłuższym stażem, odnalazłem te pliki i ponownie przejrzałem pytania. Nie było tam nic, czego bym nie usłyszał od klientów. Zdziwiły mnie natomiast sugerowane odpowiedzi. Odnalazłem je w folderze obok, jako wzory „odpowiedzi idealnych”. Były absurdalne, zrobione zapewne tylko po to, żeby szefostwo mogło się lepiej poczuć. Osoba sprawdzająca te odpowiedzi była liderem lub kimś z koordynacji. Najniższe stanowisko to moderator, tak więc oceniającym był zawsze przełożony z długim stażem. Taka osoba napisała już setki tysięcy SMS-ów i doskonale wiedziała, jak powinno się je formułować.

Wróćmy jednak do samego testu. Selekcji na poziomie ortografii dokonuje się od razu. Jeśli chodzi o treść, to każdy sam może ocenić, jak bardzo dany SMS jest zachęcający i czy ma sens. Do oceny takiej wypowiedzi nie trzeba mieć wzorów. Tu liczy się głównie doświadczenie. W zasadzie spis pytań z „idealnymi odpowiedziami” przypominał mi nową maturę.

W trakcie kolejnych dwóch dni, po pozytywnej ocenie moich odpowiedzi przychodziłem jeszcze na dwie godziny pisać SMS-y – zupełnie jak stali pracownicy firmy. Razem ze mną robiło to kilku innych kandydatów. Każdy z nas był uważnie sprawdzany. Starano się nam wytłumaczyć, jak się pisze dobre SMS-y i jak się zachować w określonych sytuacjach. Oczywiście nauka się na tym nie kończyła. Taki okres lżejszego traktowania nowego pracownika trwał miesiąc. Dopiero później czekały nas konsekwencje w wypadku wystąpienia błędów i zaniedbań.

Patrząc na nasze szkolenie z perspektywy czasu, widzę, że było ono bardzo niekompletne. O niektórych błędach, jakie robiłem, dowiedziałem się po trzech miesiącach pisania i to nie dlatego, że ktoś mi o tym powiedział. Zauważyłem po prostu, co robią inni w danych sytuacjach. Nie znaczy to, rzecz jasna, że nikt nie kontrolował naszej pracy. W celu korygowania błędów co jakiś czas dostawaliśmy od naszych bezpośrednich przełożonych wydruki na temat złych i dobrych nawyków podczas pisania wiadomości. Miałem sporo szczęścia, ponieważ osoba, której podlegałem, przykładała się do swojej pracy. Regularnie dostawałem wydruki rozmów z klientami i dzięki temu w dużej mierze powstała ta książka.

W SMS-owym biznesie wyróżniano trzy stanowiska. Byli to: moderatorzy, liderzy i koordynatorzy. Najniższą formą życia w firmie był moderator. Osoba taka musiała: po pierwsze – przychodzić do pracy na czas, a po drugie i ostatnie – zasiadać w swojej przegródce i pisać SMS-y. Nigdy nie znalazłem się wyżej w firmowej hierarchii.

Jako moderatorzy mieliśmy najkrótsze przerwy, zarabialiśmy najmniej i odwalaliśmy najgorszą robotę – czyli utrzymywaliśmy SMS-owe kontakty z klientami. O stopień wyżej od nas byli liderzy. Liderem zostawał moderator mający niezłe wyniki oraz taki, który sprawdził się w pracy i na niwie towarzyskiej. Liderzy byli zgraną grupą znajomych. Dostawali pensje ciut wyższe od naszej najwyższej stawki, ale dzięki lżejszej robocie byli w stanie dłużej przesiadywać w pracy, co dla moderatorów byłoby bardzo uciążliwe. Dzięki tym i podobnym praktykom ich zarobki nie były tak mizerne jak nasze, a w każdym razie mogły znacznie wzrosnąć. Liderzy mieli też inny grafik przerw, a raczej nie mieli go w ogóle, musieli tylko każdorazowo powiadamiać kogoś z koordynacji o swoim wyjściu. Dodatkowo korzystali z jednej półgodzinnej przerwy. Taki luksus nie przysługiwał najniższym kastom. Moderatorzy musieli obejść się smakiem.

Najwyższym stanowiskiem w firmie był koordynator. Podczas gdy moderatorów było około 150, a liderów 20, to koordynatorów na jednej zmianie było zaledwie kilku. Zajmowali osobne pomieszczenie i kontrolowali zarówno moderatorów, jak i liderów. Do ich obowiązków należało sprawdzanie SMS-ów, kontrolne obchody oraz inne zadania – w tym organizacyjne, np. ustalanie grafiku pracy. Rozpoczynając pracę, dostawało się numer identyfikacyjny na stałe. Zorganizowane to było w ten sposób, że pierwsza osoba, która tam pracowała od początku istnienia oddziału, miała numer jeden, a każdej następnej przydzielano kolejny. Mój znajdował się w okolicy 1900. Biorąc pod uwagę moment utworzenia oddziału zajmującego się SMS-ami (sama firma powstała w latach 90., ale oddział dopiero pod koniec 2005 roku), łatwo można określić przybliżoną rotację pracowników (około 260 osób rocznie). Nie muszę chyba dodawać, że takie statystyki mają tylko najgorsze i najmniej cenione profesje.

Rotacja wśród koordynatorów była praktycznie żadna, a i wśród liderów także nie była specjalnie zauważalna. Przez prawie pół roku mojej pracy nie widziałem, żeby coś się w tym zakresie zmieniło. Zupełnie inaczej wyglądało to w przypadku moderatorów. Odchodzili głównie ze względu na marne zarobki, kiepskie perspektywy i zerowy prestiż stanowiska. Ale nie wszyscy moderatorzy myśleli o jak najszybszej zmianie pracy. Niektórzy decydowali się pozostać. Nie było to jednak takie proste.

Aby dłużej zagrzać miejsce w firmie, trzeba było, jak zresztą wszędzie, odnaleźć się towarzysko. Moderatorzy kolegowali się między sobą i starali utrzymać dobre kontakty z liderami. Ci z kolei byli zazwyczaj w dobrych stosunkach z koordynatorami. Oczywiście nie wszyscy potrafili zaaklimatyzować się według przyjętych tu zasad. Kiepska płaca, marne perspektywy i moralność wołająca o pomstę do nieba odpowiadają tylko specyficznemu typowi ludzi i właśnie tacy trzęsą tym miejscem do dzisiaj.

Te wszystkie niuanse miałem jednak poznać dopiero później. Na razie dopiero wdrażałem się w SMS-owy biznes. Szybko zrozumiałem podstawową zasadę tej branży, a mianowicie: nikt nie jest tym, za kogo się podaje. Klient, pisząc do firmy na któryś z prefiksów (tak nazywaliśmy numer, na jaki wysyłano do nas wiadomości), wyobrażał sobie, że rozmawia z jakąś dziewczyną lub – jeśli była to klientka – z mężczyzną. Mylił się. Rozmawiał z prefiksem. Klaudia, Asia czy Basia były w rzeczywistości numerem bramki SMS-owej (na przykład 75432), która miała przyporządkowaną nazwę. Były też inne prefiksy z ciekawszymi nazwami, a wszystko po to, by wstrzelić się w niszowe upodobania piszących do nas ludzi. Klient nie mógł wiedzieć, że osoba, z którą rozmawia, często w żaden sposób nie przypomina ponętnej laski z anonsu; nie wiedział też, że najprawdopodobniej będzie rozmawiał z chłopakiem, bo w firmie pracowało zdecydowanie więcej mężczyzn niż seksownych dziewcząt. Nie zmieniało to jednak niczego. Jeśli klient pisał na prefiks „Jola”, to pracownicy musieli podawać się za Jolę i pisać jako chętna, napalona dziewczyna. Mogę sobie tylko wyobrazić, w jakim szoku byliby ci wszyscy klienci, gdyby dowiedzieli się, że o „robieniu laski” napisał im jakiś facet… A o owym „robieniu laski” trzeba było pisać – i to na okrągło.

SMS-y docierały do moderatorów zupełnie przypadkowo, z różnych prefiksów. Dlatego po wysłaniu romantycznych zwierzeń Kasi, odpowiadało się na SMS od samotnej Eli ze wsi, która opowiadała, jak się czuje i jak jej na nas zależy. Następnie mógł wpaść SMS od napalonego kolesia i trzeba go było pouczyć, jak ma lizać stopy swojej dominie. Jeśli w międzyczasie pan piszący do Kasi szybko odpowiedział, słało mu się szybko kolejne romantyczne zapewnienia, zastanawiając się gorączkowo, czym zaskoczyć pana od dominy, który oczekiwał kolejnych wrażeń. Wszystko to zmieniało się jak w kalejdoskopie, a odpowiadać trzeba było bez względu na własną płeć i płeć klientów. SMS-a nie można było odrzucić ani przekazać komuś innemu. Każdy klient, który wysłał wiadomość w miarę szybko, dostawał odpowiedź. Wyjątkiem były okresy, kiedy przychodziło zdecydowanie więcej wiadomości, a moderatorzy na zmianie nie nadążali z odpisywaniem. Wtedy klienci czekali nawet po kilkanaście minut, aż ich SMS znalazł się w polu tekstowym na monitorze.

Ponieważ SMS-y wpadały losowo, każdy z moderatorów miał podobne doświadczenia w kwestii rozmów z klientami. Trudno wyobrazić sobie większe równouprawnienie w firmie, każdy bowiem, bez względu na płeć, musiał rozmawiać z: kobietami, napalonymi facetami, małolatami i każdym innym typem, jaki się nawinął. W ten sposób wszyscy moderatorzy mieli jednakowo zlasowane mózgi.

Kiedy z czasem zacząłem nabierać doświadczenia, zdałem sobie sprawę, że rozmowy można było podzielić na określone fragmenty. Każdy z nich obrazował inne zasady pisania SMS-ów i różne sposoby oszukiwania klientów. Użycie większości z nich umożliwiało zaliczenie „pełnej rozmowy” z klientem. Spróbuję przedstawić typową, pełną rozmowę, biorąc pod uwagę wszystkie szczegóły i specjalne triki, które się stosuje, a przynajmniej ja je stosowałem w celu maksymalnego przedłużenia konwersacji.

Szansa na odbycie pełnej rozmowy malała wraz z coraz późniejszą porą dnia. Jeśli np. przyszedłem na zmianę na godzinę 15.00, często musiałem kontynuować rozmowy innych moderatorów. Klient rozmawiający z wesołą i nieokiełznaną Magdą na szczęście nigdy nie zauważał, że pod Madzię po godzinie 15.00 podszywa się ktoś inny. W każdym razie każda rozmowa miała swój potencjał i jeśli wcześniejszy moderator wyczerpał już większość interesujących klienta tematów, następny nie miał w tym wypadku wiele do roboty.

Załóżmy zatem, że przyszedłem do pracy na godzinę 7.00. Jest wcześnie rano i jeszcze niewielu klientów decyduje się na napisanie do swoich przyszłych niedoszłych partnerek. Większość pierwszej zmiany i tak wparuje do firmy o godzinie 8.00 lub 9.00. Dzieje się tak, ponieważ koordynacja dba o dostosowanie liczby moderatorów do liczby klientów. Rano, gdy liczba piszących stopniowo rośnie, odpowiednio zwiększa się też podaż moderatorów. W biurze witają mnie zatem pustki. Ci z nocnej zmiany właśnie zbierają się do domu, więc można zająć sobie najlepsze fotele, a czasem nawet samemu wybrać sobie numer stanowiska, przy którym spędzi się większą część dnia. To świetny bonus dla tych, którzy decydują się przychodzić do pracy o tak nieludzkiej porze.

Tak więc przed godziną 7.00 muszę być zalogowany na swoim stanowisku. Dla bezpieczeństwa odpalam sprzęt 5 minut przed początkiem mojej zmiany. Wpisuję swój login oraz hasło. Klikam dwa razy na wszystkie zakładki związane z „randkami” i po włączeniu informacji o kliencie moim oczom ukazuje się obrazek, jaki będę miał przed sobą przez następne osiem godzin. To główne okno dialogowe, w którym widać przebieg rozmowy. Kiedy prowadzimy dyskusję, uzupełnia się ona o nowe wpisy na bieżąco, a jeśli klient nie pisał od jakiegoś czasu, a teraz się uaktywnił, będziemy mogli zobaczyć jego wcześniejsze wpisy, np. sprzed kilku tygodni. W tym oknie widać maksymalnie do 40 SMS-ów od klienta, a razem z naszymi odpowiedziami jest to jakieś 80 wiadomości. Każdy SMS od nas i od klienta ma datę i godzinę oraz przypisane imię i nazwisko wysyłającego go moderatora (widoczne oczywiście tylko dla nas).

Nad oknem dialogowym znajdują się informacje o numerze i nazwie prefiksu, na jaki pisze klient. Zamieszczony jest także „licznik kolejkowy”, który wskazuje, ile wiadomości od klientów czeka na odpowiedź. Po prawej stronie okna widnieją informacje o kliencie. To prawdziwy wysyp okienek: jego imię, wiek, miasto oraz płeć. Co ciekawe, jeśli chodziło o zaznaczenie płci klienta, to opcje były nie dwie czy nawet trzy, a… cztery. Nie licząc wyboru wariantu „kobieta” lub „mężczyzna”, zaznaczyć można było bowiem „nie wiadomo” lub „różne”. To ostatnie było przydatne w wielu sytuacjach. Czasami klient płci męskiej podawał się za kobietę albo jakaś klientka chciała sprawdzić naszą „wierność” i pisała jako mężczyzna (tak, zdarzały się i takie sytuacje). Jednak okienka te zazwyczaj nie służą do podawania wynikających z opisu informacji, a ponieważ są eksponowane, zazwyczaj umieszcza się w nich dodatkowo uwagi o kliencie, w stylu: „Nienawidzę go, co za zboczony, tępy kretyn” (opinia o niezbyt lotnym kliencie z prowincji, który robił sporo błędów w pisaniu SMS-ów) czy „Renata, ta która chętnie klęka do bata :-)” (o klientce, której jedyną przewiną było to, że miała niegdyś modne i rymujące się imię).

Jeszcze niżej znajduje się miejsce na tzw. informacje właściwe – w skrócie info – o kliencie. Należało tam wpisać wiek, imię i miejsce zamieszkania. Te pierwsze informacje często ulegały zmianie. Klienci zwykle nie podawali swoich prawdziwych danych i trzeba było na bieżąco aktualizować ich tożsamość, biorąc pod uwagę ich najnowsze wymysły. W info powinny także znajdować się informacje o umówionych spotkaniach (data, godzina, miejsce).

Treść takich danych o klientach miała zwykle charakter zupełnie inny od planowanego. Wklejane tam były zatem najśmieszniejsze, najbardziej szokujące i obleśne SMS-y od klientów, oczywiście ze stosownymi komentarzami moderatorów. Była to jedna z tych rzeczy, które pozwalały się pośmiać podczas długich godzin pracy. Koordynacja, co prawda, patrzyła na takie wklejanie niezwiązanych z pracą tekstów krzywym okiem, ale na szczęście i pod tym względem tylko markowała pracę. I całe szczęście. Ta książka powstała w dużej mierze dzięki wpisom zawartym w info. Cóż, to chyba oznacza, że w tym miejscu powinienem wygłosić stosowne podziękowania dla koordynatorów. Zatem dziękuję Wam serdecznie, moi drodzy, za pozorowanie pracy. Gdyby nie Wasza postawa, nigdy nie napisałbym tej książki.

Wróćmy jednak do moderatora i jego stanowiska pracy. Na samym dole monitora znajduje się data i godzina. Po pewnym czasie zsynchronizowałem swój zegar w komórce z widocznym na monitorze, by nie spóźniać się do pracy.

W prawym dolnym rogu zamieszczona jest treść ogłoszenia, na jakie pisał klient, czyli swoista „reklama prefiksu” lub, jak kto woli, „wypowiedź reklamowa” Ani, Joli czy innej wirtualnej osoby, na przykład: „Mam na imię Jola, mam 16 lat, nudzę się, napisz”. Znajdowały się tam ważne dla nas informacje, takie jak wiek i imię dziewczyny, do której pisał naciągany człowiek. Czasami imię podane było w informacjach, a nie w prefiksie. Prefiks mógł „nazywać się” NAPALONA i wówczas jako taki pojawiał się na górze ekranu. Dopiero w oknie na ogłoszenia umieszczano imię Napalonej. Trzeba było zachować ostrożność, bo mogło dojść do pomyłki, jeśli moderator chciał się od razu przedstawić, a nie przeczytał treści ogłoszenia, na które napisał klient.

Powyżej daty i godziny znajduje się okno bieżących SMS-ów. Pojawiają się tam aktualne SMS-y lub informacja, od jak dawna klient już do nas nie pisze. Jeśli nie odzywał się od jakiegoś czasu, to zamiast wiadomości od niego dostawaliśmy tak zwane ponowienie. Taki komunikat oznaczał, że trzeba odpisać klientowi jak najszybciej po zakończeniu rozmowy, bo wtedy była większa szansa na powtórne nawiązanie z nim dialogu.

Okienko wpisywania SMS-ów umieszczone jest poniżej. Można pisać w nim wiadomości tekstowe do 160 znaków. Jednak nie wolno nam wysyłać wiadomości z polskimi znakami. Wszystkie ś, ć, ż, ź, itp. są zabronione.

Ograniczenie liczby znaków działało też w drugą stronę. Nasze SMS-y nie mogły być krótsze niż 10 znaków. Jeśli na wiadomość klienta odpisało się zwyczajnym „dobrze”, system nie akceptował tak krótkiej informacji. W okienku pojawiał się wówczas odpowiedni komunikat i trzeba było pisać od nowa.

Tak wyglądało stanowisko pracy moderatora. Po ustawieniu jasności i kontrastu oraz wyregulowaniu wielkości czcionki można było przystąpić do naciągania klientów.