Redakcja

Alicja Bronder

Projekt okładki

Pracownia WV

Zdjęcie na okładce

© Serg Zastavkin / shutterstock

Skład i łamanie

Marek Francik

Opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Magdalena Starzyk

Wydanie I, Chorzów 2015

Wydawca

Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3 C

tel.: 32-348-31-33, 32-348-31-35, fax: 32-348-31-25

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja

DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel.: 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2014

Tekst © Marta Płusa

ISBN 978-83-7835-402-4 

Mężowi za:

„Ja Cię kocham, a Ty pisz”

„Dziękuję”

Oldze za inspirację.

Witowi za poturbowanie 

1. Olga

— Mam tytuł na pornosa: „Ale baba i czterdziestu rozbójników”. Fajny, nie? — Ewka zaciąga się skrętem. — No i jeszcze „Ojciec Wkładeusz” zamiast „Ojciec Mateusz”, taki klasyk: uprawia egzorcyzmy za pomocą…

Przerywam Ewce. Myślę tylko, by jak najszybciej znaleźć się w domu — byle do domu, byle przeczyścić się, przeczyścić i będę spokojniejsza, myśląc, że znowu schudłam, byleby mieć niedowagę.

— Przyszło mi do głowy dziś nad ranem, jak się masturbowałam. W takich momentach jestem zajebiście twórcza…

— Myślałam, że od palenia tego zielska… Doprawdy? Chcesz palić w knajpie?

Siedzimy w PKP Powiśle, tu mnie ludzie nie poznają, za mało lansu w tym sezonie. Nawet nie zrobię zdjęcia z tego miejsca na Instagram. Taki obciach. Nie patrzę na ludzi wokół, nie interesują mnie, czuję, że ich przeciętny wygląd i nijaka uroda w pewien sposób przejdą na mnie i że przyzwyczaję się do tego banału. Jestem przecież córką uznanych dziennikarzy — choć może już nieco spoza mainstreamu — zatem z plebsem przebywać nie powinnam. Z Ewką też nie, bo choć zdolna, inteligentna, to nic nie osiąga w życiu, zero kariery, zero zamożnego narzeczonego. Zero. Ale uśmiecham się do Ewki, bo przynajmniej przy niej nie czuję się gorsza — patrzę na nią, gdy się z nimi porównuję, myślę sobie, że w zasadzie jestem lepsza od większości ludzi.

— Nikt się nie zorientuje, czy to skręt, czy zwykły papieros… — kontynuuje przyjaciółka. — Zresztą nie uznaję papierosów. Szkodzą zdrowiu.

— Musisz tu palić? Zaraz ktoś nas zauważy, nagra i wrzuci filmik na YouTube’a.

— I co? Policja cię zgarnie? Jak Kory nie zgarnęli, to czemu mieliby ciebie… — odpowiada sennie Ewka. — Ludzie przestaną cię lubić? Haters gonna hate anyway.

Nie tego się boję, ludzie i tak mnie nienawidzą, bo mi zazdroszczą. Boję się, że szefowie stacji, w której pracuję, zobaczą mnie na pudelek.pl i wywalą. Ewka gada, że moi rodzice nie pozwolą. Mówi to swoim obojętno-zblazowanym tonem i choć z usposobienia jest bezkonfliktowa i serdeczna, ja i tak wiem, że ona mnie atakuje. Czemu się dziwić, skoro mi zazdrości? Wszyscy mi zazdroszczą. Ewka bierze kolejnego bucha skręta i dalej wymienia tytuły pornosów, które przychodzą jej do głowy.

— Albo „Penis Rozrabiaka”! Wyobraź sobie takiego pornosa: biedny facet, bo non stop mu sterczy, natrafia na nimfomanki, te próbują mu pomagać różnymi sposobami, pozycjami, ale nic! Ciągle chodzi podniecony!

Przerywa na chwilę, po czym dodaje:

— Patrz na tego jegomościa przy stoliku obok, jak idiotycznie trzyma szklankę z drinkiem. Ciekawe, czy tak samo trzyma swojego fiutka.

— To w ogóle nie jest ciekawe.

— W sumie nie, ale tak nasz język jest skonstruowany. „Ciekawe”… Jakby interesowało nas, co dzieje się w życiu innych.

Nie lubię być poza domem. Cały dzień czuję się, jakbym była pod wodą. Trwa to, dopóki się nie rozbiorę i nie zanurzę w za duże ciuchy — wtedy mogę odetchnąć i nie mieć poczucia, że ubranie napina się na moim ciele, w miejscach, gdzie jest za dużo tłuszczu. Chciałabym być tak chuda, by nie bać się przytyć. Mieć taką niedowagę, że nawet jeśli parę kilogramów mi przybędzie, to wciąż będę atrakcyjna i przeraźliwie chuda. Ludzie zastanawialiby się, jak ja to robię, a ja bym wiedziała, że to dlatego, że mam taki zawzięty charakter. Wiedziałabym, że nie każda mogłaby wyglądać jak ja: być tak wychudzona i przez to wybijać się na tle pozostałych dziennikarek i znanych osób. Chciałabym być tak chuda, aby ludzie podziwiali to we mnie, taką nadzwyczajność. Taki mój znak rozpoznawczy. Marzę o tym, żeby być tak chuda, żeby ludzie, patrząc na mnie, myśleli: „Ona jest taka drobna, jak nikt inny. Jest taka wyjątkowa. Wygląda jak aniołek, którym trzeba się zaopiekować”.

Nie lubię być poza domem. Chyba że jak już muszę coś zjeść, to tylko przy ludziach, wówczas się objadam, by uważali, że jestem chuda, bo tak mnie wyposażyła natura. Bo mam taką przemianę materii! Ale popieprzyło mi się w głowie. Coś, kiedyś, dawno. I potem uwielbiałam (uwielbiam nadal) głodować w domu, w samotności. Z tą moją głodówką to nawet już się zaprzyjaźniłam. Czuję, że przyjaźń z głodówką wyróżnia mnie z tłumu. W domu mogę spokojnie przeczyścić się, mając kontrolę, że resztki jedzenia ze mnie znikają i jestem coraz chudsza.

Nie lubię też słuchać Ewki i jej rozważań o seksie, nie lubię tematu seksu, jak i samego seksu. Nigdy nawet nie masturbowałam się do końca, bo nie sprawiało mi to przyjemności. Za każdym razem, kiedy kocham się z moim Marcinkiem, mam nadzieję, że jak najszybciej skończy.

— W tłumie jest ciepło. W tłumie jest bezpiecznie — mówi Ewka i wsysa się dalej w swego skręta.

— Jest klaustrofobicznie. Duszę się, gdy się z nim zlewam — odpowiadam. — Jak z tobą i z…?

— Stefanem? Spoko.

Patrzę na przyjaciółkę — atrakcyjną dziewczynę, która mogłaby mieć bardzo ciekawych partnerów, a zazwyczaj wybiera sobie przeciętniaków. Ewka ma teorię, że ci mniej atrakcyjni fizycznie bardziej starają się w łóżku, bo wiedzą, że mało która zwróci na nich uwagę, więc nie chcą, by taka ich zostawiła. Twierdzi też, że są bardziej napaleni, bo — jak to ona mówi — „nie naruchali się w swoim życiu”. Ale Ewka na wszystko ma teorie.

— Nie marzy ci się jakiś fajniejszy? — pytam.

— Rzeczywistość to podróbka naszych marzeń. Po prostu coś, kurwa, nam nie wyszło. Ale ten drugi, Patryk, jest za to udany i w łóżku równie dobry co ten pierwszy… Albo „Fapman”, zamiast „Pacmana”!

— Ale co?

— Pornos! — rzuciła kumpela, zirytowana tym, że jej nie słucham.

Ona mogła non stop o pornosach i o seksie. Ja seksu z partnerem potrzebuję, żeby mieć poczucie, że on mnie kocha. Ewka nie dość, że może stale mówić o seksie, to ciągle może się pieprzyć. Po co jej to? U mnie natomiast w temacie seksu lekka zapaść. Marcin, mój partner, od siedmiu miesięcy nie może ze mną się seksić. Ile razy mnie widzi, więdnie mu. Mówi, że to przez stres. Przez to, że z powodu kryzysu boi się redukcji u siebie w serialu. Facet ma dopiero dwadzieścia osiem lat, a już nie daje rady na widok swojej narzeczonej. Po każdym nieudanym stosunku zabiera mnie do restauracji, zaprasza na kolację, zamawia sushi, a ja niedługo przestanę mieścić się w drzwiach, jeśli za każdym razem będzie starał się zrekompensować mi swoją impotencję jedzeniem. Ba, już dawno przestałabym mieścić się w drzwiach, gdyby nie to, że się głodzę.

Nie mogę zmusić się do wymiotowania — nigdy nie mogłam. Może to i dobrze, bo gdybym była bulimiczką, przy każdej stymulacji oralnej miałabym odruch wymiotny, jak to ciągle ordynarnie podkreśla Ewka. Ale przynajmniej byłabym chuda. Wszyscy mówią, że mam niedowagę, a mnie łechce to, że tak uważają. Choć dla mnie to wciąż za mało, jeszcze wiele muszę z siebie wydalić, zrzucić, aby być pięknie wychudzoną. Bo przecież z jakiegoś powodu mój facet mnie nie chce. To nie może być wina pracy. Od siedmiu miesięcy? Każde jego spojrzenie podczas seksu powoduje, że zaczyna mnie boleć żołądek — zawsze wtedy denerwuję się, że nagle zauważył u mnie jakąś fałdę, która pojawiła się niezauważona. Nigdy do tej pory mi to nie przeszkadzało, dopóki jego narząd nie zaczął odmawiać posłuszeństwa. Potrafię w trakcie kochania się nagle przerwać — zanim on zrobi to pierwszy — bo nie mogę wytrzymać tego, że nie podobam się własnemu chłopakowi i biedak musi się ze mną męczyć. Musi udowadniać, że nadal go pociągam i że mimo swojej impotencji wciąż jest mężczyzną. Więc przerywam jego cierpienie i idę do łazienki. Najczęściej wtedy z nerwów dostaję biegunki. Tak, biegunka świetnym przyjacielem kobiety — kobieta chudnie szybciej niż normalnie. Wtedy czuję się pusta i jednocześnie oczyszczona. Przeczyszczona. I od razu staję się lepszym człowiekiem… Przynajmniej w swoim mniemaniu. Gdy nie dostaję sraczki, to sama sięgam po tabletki przeczyszczające. Czasami by się wyżyć na swoim ciele i jednocześnie zrzucić gdzieniegdzie parę dekagramów. Wiadomo — tu dekagram, tam kolejny i tak zbiera się tkanka tłuszczowa.

Patrzę na swoje ręce. Może triceps należy podszlifować, ponieważ skóra zaczyna mi wiotczeć? A może to wina tyłka?

Irytuję się, gdy siedzę poza domem, między ludźmi — odliczam tylko minuty, aż wrócę do domu i się przeczyszczę. Wszystko wysram, bo brzydzę się sama sobą i chcę wydalić wszystkie toksyny i tłuszcze z mojego organizmu, inaczej czuję, niemal fizycznie, jak we mnie zalegają.

— Jak z Marcinem? — pyta Ewka, widząc, że się sobie przyglądam.

— Świetnie — odpowiadam mechanicznie i zbyt optymistycznie.

— Jadłaś coś dziś?

— Będziesz tu jarała? — dopytuję.

— A co jeszcze mam do stracenia? Z roboty mnie nie wywalą, bo roboty nie mam. Jebacy okradli mnie z pomysłów na stażu w telewizji, okradli z energii i wyrzucili. Pamiętasz, jak myślałyśmy, że wystarczy chcieć, być ambitnym i życie będzie stało przed nami otworem? Teraz to oni nas dymają od tyłu.

Ewka nakręca się po marihuanie. Raczej opowiadała sama o sobie niż o nas, ponieważ ja już mam karierę, a ona niestety dopiero zaczyna coś w swoim życiu układać. Na litość boską, przecież Ewka nawet nie ma własnego mieszkania, tylko wynajmuje, a ma już dwadzieścia osiem lat! Nie rozumiem, czemu jej rodzice te dwadzieścia parę lat temu nie zaczęli oszczędzać, by teraz kupić jej własny kąt. Bo co to znaczy, że ktoś nie ma pieniędzy? Nawet tyle, by odkładać dla siebie? To niech się potem ludzie nie dziwią, że nie mają za co żyć.

Już na studiach, na których się poznałyśmy, musiała zapieprzać. Najpierw, aby dostać się na dzienne na Uniwersytet Warszawski, ponieważ jej rodziców nie było stać na wieczorowe, czyli jak to wszyscy mówili: „na dzienne, tylko że płatne”. Owszem, to była prawda — Ewka siedziała obok mnie na zajęciach, ona na dziennych, ja na wieczorowych. Obydwie na dziennikarstwie, obydwie z takimi samymi planami, przy czym przyjaciółka miała jakiś dziwny plan zbawiania świata, marzyła o robieniu dokumentów, które przemawiałyby do ludzi i poruszałyby ważne problemy — jak sama twierdziła.

— Darmowe staże i okresy próbne, po których na pewno przyjmą młodych i zdeterminowanych ludzi — kontynuuje. — Jedna firma, druga firma, trzecia — agencja i telewizja. Okres próbny, okres pożegnań. Dziękuję za takie coś!

Robi krótką pauzę, by się zaciągnąć, krzywiąc się przy tym obrzydliwie, ale jednocześnie wygląda seksownie, choć nie wiem dlaczego.

— Mamy po dwadzieścia osiem lat, laska. Miałyśmy nadzieje i marzenia, a tu psikus, bo nic więcej nam nie zostało. Czuję się trochę jak po masturbacji przy pornosie. Krótka przyjemność, myślisz, że ci się polepszy humor, a po zakończeniu i krótkiej euforii czujesz się jeszcze gorzej. Może przez utracone nadzieje, a może to jakaś depresja postmasturbacyjna? — Śmieje się ironicznie. — Wyobraź sobie taki niezależny film „Depresja postmasturbacyjna”. Nie do końca wiem, o czym by był, ale pewnie o naszej generacji.

Gdy ktoś staje za moimi plecami, przyjaciółka przerywa słowotok.

2. Ewka

Na jakiś czas musiałam zrobić przerwę w masturbacji, bo któregoś dnia zobaczyłam krew na rękach — przetarłam kuciapę. Nie jakoś bardzo, ale nawet nie zwróciłam uwagi na ból, kiedy się onanizowałam. Dlatego wyszłam z domu i teraz siedzimy w letni wieczór w PKP Powiśle. Początek czerwca, dookoła uśmiechnięte twarze i szczęśliwe jednostki. A ja wśród innych mogę udawać szczęśliwą. Tak jakbym siadała w kinie na komedii — sadzam dupsko na jednym z foteli i jak tłum się śmieję, to i ja zarażam się śmiechem. Gdzieś z daleka słyszę „Varsovię” Brodki. Ten kawałek idealnie pasuje do tej pogody i do otoczenia. Ale ta laska jest wyjebana w kosmos.

Patrzę na Olgę, a ona wpatrzona w siebie. Pewnie pejzażu wokół nie ogarnia. Pewnie znów dziś nie jadła. Mogłaby znaleźć sobie jakiegoś normalnego faceta, a nie takiego Marcina, któremu nie sterczy na jej widok. Córka znanych dziennikarzy — chyba tylko tym się żywi. Jest z rozpoznawalnym, choć przeciętnym aktorem serialowym. Mogłaby znaleźć takiego, który ją zechce i którego fiut przy okazji wykaże entuzjazm na jej widok. Choć z drugiej strony nie dziwię mu się — schudła.

Wciąż chudnie.

Przeczyszczanie nieustanne.

Jakie to pojebane.

Dupy już nie ma prawie.

Kiedyś znalazłam u niej w torebce, gdy sięgałam po moje wesołe „pety”, jakieś przeczyszczające tablety.

Miłość doprowadza ją do sraczki.

Zazwyczaj anoreksji dostaje się w wieku dojrzewania. Olga chyba anorektyczką nie była. Przynajmniej jak ją poznałam na studiach — wyglądała w miarę normalnie. Chyba. A teraz? Anoreksja z opóźnionym zapłonem.

A może fucktycznie rzyga? Pewnie rzyga, coś tam zje i znów rzyg. I tak w kółko pierdółko. Tak do wyrzygu. I tak do kolejnego wyrzygu. Popierdoli jej się bardziej w głowie.

Cóż, każdy ma swoje odpały. Nigdy nie pytałam, co jej jest — będzie chciała, to sama powie. Ona się przeczyszcza, ja się masturbuję dwanaście razy dziennie. Ale w niczym mi to nie pomaga.

Kompulsywne siebie dotykanie.

Olga odnajduje orgazm w odchudzaniu, ja w pieprzeniu. Potrzebuję seksu dla przyjemności, skoro w życiu jest tak chujowo.

Permanentna przyjemność pieprzenia.

Jakby się tak zastanowić, to ta onanistyczna potrzeba wzrosła, gdy straciłam swoją ukochaną pracę. Dziewięć miesięcy ślęczałam tam za darmo, w tej pieprzonej redakcji telewizyjnej. Jedna z lepszych w naszym kraju. Obiecali, że po tym okresie będę miała pracę. Że mnie przyjmą. Że jestem najlepsza. Cóż, i tak było. Innych wywalali z praktyk, a ja się utrzymywałam. Moi rodzice się krzywili, bo musieli pomagać swojej jedynej córce. Inwestycja w jedyną nadzieję. Przez dziewięć miesięcy rodzice wszystko mi opłacali. Potem w tej całej darmowej robocie zaproponowali mi staż. Już płatny. Tysiąc złotych. Kupa złota! A ja się cieszyłam, jak mało kto. Że w tym wyścigu szczurów to właśnie mi się udało. Że przegoniłam całą konkurencję, że byłam najlepsza. Rzucili mi ochłapy, a ja miałam jeszcze poczucie, że powinnam im dziękować i całować ich po stopach w podziękowaniu. I wszyscy mówili: „Pracujesz w X? Wow! Stara, zazdroszczę ci! Sam fakt, że dostałaś się na staż, to już coś! Zalajkuję to w realu!”

Biorę bucha skręta i się nakręcam.

FB, fp, YT — YouTube, RedTube, rzygowina myśli i sraczka emocjonalna na twitterach i fejsach. Czytanie fuck up zamiast faux pas. Odczytywanie „faszjonistka” zamiast „faszystka”. A może i „faszystka-faszjonistka”, bo opanowały Internet i ludzie już nie chcą czytać dziennikarzy, a wolą słuchać o modzie? Wspomnienia w JPG. Zamiast Gogola — Grochola. Choć może ta ostatnia to jeszcze ujdzie. Książki z kiosków i nowości z empiku. Pseudogwiazdy lub inne gówna à la Paulo Coelho. Coelho zamiast Schopenhauera. Miłość w pigułkach, taka, co nie absorbuje za bardzo. I wszechogarniający paragraf 22. Paragraf 22 na wszystko. Wpisujemy słówko w Google, odnajdujemy i zaraz sobie coś przypominamy. Mam dwadzieścia osiem lat, młoda dupa (zależy, z jakiej epoki na to patrzymy), mamy kapitalizm, a ja żyję w komunie w tym państwie — wszystko, co moje, państwo mi zabiera. I to, i to na „k”. Jak „kurwa”, gdy rano wstaję dokądkolwiek spóźniona. „Najgorzej i najlepiej ubrane gwiazdy” — krzyczą tytuły programów telewizyjnych, dyktując, jak masz się zachowywać, ubierać, wyglądać, bo to jest superważne. „Oglądalność się podnosi, spadają poziomy”. Popkultura. Marna kulturka. Masowa histeria na nowy produkt i wspólny móżdżek. Rzyganie na zawołanie. Jak to kiedyś ktoś rzekł — czasy krótkiego hasła i kolorowego obrazka. Najlepiej pornografia w jakiejkolwiek postaci — fizycznej, emocjonalnej, mentalnej — bo tylko wtedy zarejestrujemy momenty. Hiperrzeczywistość, czyli dostrzeganie i reagowanie jedynie na obraz wydarzeń, a nie na samo wydarzenie. Brutalna penetracja mózgów sflaczałych zbędno-ordynarnymi informacjami. I żadnej mentalnej ekstazy z drugim człowiekiem. Zhomogenizowane społeczeństwo, choć każdemu się wydaje, że jest wyjątkowy. Globalny izomorfizm mentalny.

— A wyrzygujesz żarcie? — pytam Olgę, walcząc z natłokiem swoich myśli.

Kumpela z obrzydzeniem kręci głową.

— I dobrze, bo też oralnie nie mogłabyś swojego faceta pobudzać, gdybyś była przyzwyczajona do wymiotów za każdym razem, jak coś cię szturcha w gardle.

— I tak tego nie lubię robić.

Prawie spadam z krzesła.

— O czym ty mówisz?!

— Seks oralny jest ohydny i uwłaczający… Będziesz tu jarała? — dopytuje Olga.

A co jeszcze mam do stracenia? Nie mam pracy, pomysłu na siebie, bo życie zweryfikowało moje marzenia i udowodniło, że ambicję, pracowitość i talent można o kant dupy potłuc. Co innego mi zostaje? Jedyną przyjemnością jest seks i masturbacja, kiedy jestem sama w domu. Jeszcze trochę, a zamasturbuję się na śmierć. Zacznę się ocierać kompulsywnie o coś albo pobudzać się ręką tak mocno, że zapali mi się łechtaczka i zacznę płonąć. I znajdą mnie spaloną. Czaicie to?

Spaloną. Przypałowo.

„Płonęły jej lędźwia”, jak to piszą w pseudopornkach, nabierze nowego znaczenia.

Co mam do stracenia, jak tu zapalę? Zresztą bez pomocy rozśmieszających dymków w moich płucach, bez pomocy kolorowych tabletek czy „cukrów pudrów” do nosa też potrafię śmiać się jak zeschizowana. Umiem zręcznie rechotać i udawać rozbawioną, by według ustanowionych norm być przyjacielską i towarzyską, gdy w środku ryczę. Bez pomocy potrafię mówić: „Wszystko jest OK!”, z serdecznym uśmiechem, by nikt nie mógł mi zarzucić bycia nietowarzyską. Mówię tak, by sobie samej nie obrzydzić innych.

Co mam do stracenia, jak tu zapalę? Niech mnie zgarną, nagłośnię to w telewizji, zwalę na rząd, który o nas nie dba. Politycy każą nam zaciskać pasa, a sami jakoś najedzeni chodzą.

„Idź do pracy, jak ci brak pieniędzy”, mówią mi znajomi. A, tak! Zapomniałam! Że muszę jedynie rano wstać i pójść do pracy, której nie mam. Ależ ja głupia jestem — wystarczy wstać i wejść do byle jakiej firmy. Wyobrażacie sobie? Wchodzę, siadam przy dowolnym biurku, odpalam komputer. „Co pani tu robi?” — pytają.

— Pracuję tu! Nie wiecie o tym?

Robię z nich wariatów, oni drapią się po głowach, aż w końcu myślą sobie: „No tak, no wygląda na normalną. To może my zwariowaliśmy. Może ją awansować jeszcze?”

I tak zdobywam robotę. Pomysł wydaje się realny.

A może już mi się tak wydaje po skręcie.

„Idź do pracy, jak ci brak pieniędzy”, powtarzają znajomi. Mówi kumpel, który pracuje u ojca. Mówi znajoma, która pracuje u przyjaciół swoich rodziców. Mówi koleżanka, która od dwóch lat pracuje za darmo dorywczo w największej stacji telewizyjnej w kraju i rodzice opłacają jej wakacje w Hiszpanii. Mówi znajomy, który przez pięć lat siedział w Londynie, nie pracował, rodzice opłacili mu tam uczelnię i wyjścia do klubów, po czym wrócił do kraju z gotową robotą, firmy z chęcią go przyjęły. Mówią nam ci, którzy najlepiej wiedzą, jak żyć.

Wynajem kawalerki — minimum 1300 złotych (rzadko udaje się znaleźć tańszą). Żarcie — około 800 złotych, żeby być zdrowym. Środki higieniczne, jak pasta do zębów, szampon, mydło, tampony i wkładki higieniczne, środki antykoncepcyjne — 100 złotych. Rachunki telefoniczne — minimum 100 złotych. Czyli jakieś 2500 złotych, wtedy styknie. Jedna wizyta u ginekologa, bo wypada raz na jakiś czas się przejść, druga u dentysty, zakup nowego ciucha czy butów, gdy się przetrą i schodzą stare, ewentualne inne nagłe przypadki opłacenia czegoś — dodatkowe mniej więcej 300 złotych. Czyli: co to za problem znaleźć robotę za minimum 2800 złotych? Telewizja, Internet, jakaś nowa książka, rower, siłownia czy jakakolwiek aktywność fizyczna, kino, własny zwierzak — odpadają. Życie towarzyskie? Również. Na co to komu, jakieś prezenty dla przyjaciół, wyjście do klubu, do PKP Powiśle na piwo? Toż to istny high life, od którego we łbach się przewraca. O wakacjach nie wolno wspomnieć — nie po to żyjemy i pracujemy, żeby jeździć na wakacje. Odpada również posiadanie swojego auta.

Idzie Nataria.

Nataria ogarnia.