Tajemnicza wyspa

*

Redaktor serii:

Marzena Kwietniewska-Talarczyk

Tytuł oryginału:

L'île mystérieuse

Redakcja:

Marzena Kwietniewska-Talarczyk

Współpraca redakcyjna:

Piotr Słomian

Konsultacja i przypisy:

Andrzej Zydorczak

Ilustracje:
Jules-Descartes Férat

ze zbiorów Andrzeja Zydorczaka

Projekt graficzny okładki:

Dagmara Grabska

Skład:

Stefan Łaskawiec

Korekta:

Dorota Ratajczak

© Copyright by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o., Kraków 2011

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

30-404 Kraków, ul. Cegielniana 4A

tel./fax (12) 266-62-94, tel. (12) 266-62-92

www.zielonasowa.pl

wydawnictwo@zielonasowa.pl

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Część 1

Rozbitkowie z przestworzy

Rozdział I

Huragan w 1865 roku • Krzyki w przestworzach • Balon porwany przez trąbę powietrzną • Rozdarta powłoka • Wokoło tylko morze • Pięciu pasażerów • Co się dzieje w koszu? • Ląd na horyzoncie • Zakończenie dramatu

Wznosimy się?

– Nie! Wręcz przeciwnie! Schodzimy w dół!

– Jest jeszcze gorzej, panie Cyrusie! Spadamy!

– Na Boga! Wyrzucić balast!

– Ostatni worek już pusty!

– Czy balon się unosi?

– Nie!

– Słyszę coś jakby chlupot fal!

– Morze pod koszem!

– Nie więcej niż pięćset stóp 1 pod nami!

Naraz powietrze rozdarł donośny głos i rozbrzmiały takie słowa:

– Wyrzucić wszystko, co ma jakąkolwiek wagę…! Wszystko! I niech się Bóg nad nami zlituje!

Taką właśnie wymianę zdań można było usłyszeć około godziny czwartej, pod wieczór 23 marca 1865 roku, nad bezkresnym pustkowiem wód Pacyfiku.

Wszyscy pewnie pamiętają tę straszliwą wichurę z północnego wschodu, która rozpętała się w równonoc wiosenną owego roku, kiedy to słupek w barometrze spadł do siedmiuset dziesięciu milimetrów. Huragan hulał bez przerwy od 18 do 26 marca. Rozmiar zniszczeń był olbrzymi: w Ameryce, Europie i Azji, w strefie o szerokości tysiąca ośmiuset mil 2, ciągnącej się ukośnie przez równik, od trzydziestego piątego równoleżnika szerokości północnej aż po czterdziesty równoleżnik szerokości południowej!

Zniszczone miasta, drzewa w lasach powyrywane z korzeniami, wybrzeża zdewastowane zalewającymi je nieustannie olbrzymimi masami wody, setki – jak oceniło Biuro „Veritas” 3 – statków wyrzuconych na brzeg, olbrzymie tereny zrównane z ziemią przez trąby powietrzne miażdżące wszystko, co napotkały na swojej drodze, tysiące ludzi zabitych na ziemi lub pochłoniętych przez morze – tak opisywano skutki tego wściekłego huraganu. Szkody były znacznie większe niż te, które dotknęły Hawanę 25 października 1810 roku i Gwadelupę 26 lipca w roku 1825 4.

Tymczasem, wtedy właśnie, gdy ziemia i morze były sceną katastrofalnych w skutkach wydarzeń, nie mniej poruszający dramat rozgrywał się we wzburzonych przestworzach.

Istotnie, balon, uniesiony niczym kulka na szczyt trąby powietrznej, został wciągnięty w ruch obrotowy powietrznej kolumny i pędził z prędkością dziewięćdziesięciu mil na godzinę, obracając się wokół własnej osi, jak gdyby został porwany przez jakiś powietrzny maelstrom 5.

Poniżej dolnego krańca rękawa balonu 6 kołysał się kosz z pięcioma pasażerami, ledwie widocznymi pośród gęstej mgły zmieszanej ze słupem rozpylonej wody, ciągnącym się aż do powierzchni oceanu.

Skąd przybywał ten aerostat 7, który stał się zabawką rzuconą na pastwę straszliwej burzy? Z jakiego punktu na ziemi się uniósł? Z pewnością nie wystartował podczas huraganu. Otóż trzeba wiedzieć, że huragan trwał już od pięciu dni, a pierwsze jego oznaki można było dostrzec 18 marca. Można zatem przypuszczać, że balon przebył daleką drogę, nie mógł bowiem pokonać mniej niż dwa tysiące mil w ciągu doby. W każdym razie pasażerowie nie mieli możliwości określenia przebytej przez siebie trasy, gdyż brakowało jakiegokolwiek punktu orientacyjnego. Co ciekawe, choć znajdowali się w samym środku gwałtownej burzy, wcale jej nie odczuwali. Przemieszczali się, kręcili wokół własnej osi, nieświadomi rotacji ani nawet samego ruchu w kierunku poziomym. Ich spojrzenia nie były w stanie przeniknąć gęstej mgły, która zebrała się pod koszem. Wokół nich była tylko mgła. Nieprzeniknione chmury nie pozwalały nawet stwierdzić, czy jest dzień czy noc. Żaden promień światła, żaden ziemski odgłos, nawet pomruki oceanu nie docierały do nich w tym ciemnym bezmiarze przestworzy tak długo, jak utrzymywali się na wysokości. Dopiero gwałtowne spadanie zaczęło im uświadamiać niebezpieczeństwo, jakie czyhało na nich nad powierzchnią wody.

Tymczasem jednak balon, pozbawiony wszelkich ciężkich przedmiotów, takich jak amunicja, broń, zapasy żywności, wzniósł się ku wyższym warstwom atmosfery, osiągając pułap czterech tysięcy pięciuset stóp. Pasażerowie, stwierdziwszy, że pod koszem znajduje się morze, uznali, że bezpieczniej im będzie wyżej niż niżej, i bez wahania wyrzucili za burtę nawet najpotrzebniejsze przedmioty. Starali się nie stracić ani odrobiny gazu, duszy całej aparatury, która utrzymywała ich nad otchłanią.

Noc minęła w atmosferze niepokoju, który dla słabszych istot mógłby się okazać śmiertelny. Wreszcie jednak nadszedł dzień, a huragan zaczął powoli tracić na impecie. Od początku tego dnia, to znaczy 24 marca, dało się zaobserwować pewne oznaki zanikania burzy. O wschodzie słońca chmury stały się lżejsze i podniosły się wyżej. W ciągu kilku godzin trąba powietrzna rozciągnęła się i rozerwała. Wiatr z „huraganu” zmienił się w „bardzo silny wiatr” 8, co oznaczało, że prędkość przemieszczania się warstw atmosfery zmalała o połowę. Był to jeszcze wiatr, który marynarze nazywają „wiatrem na trzy refy” 9, niemniej nastąpiło znaczne wyciszenie żywiołów.

Około jedenastej dolne warstwy powietrza zdecydowanie się oczyściły. Atmosfera była przejrzysta i nasycona wilgocią, którą się widzi, a nawet czuje po przejściu wielkich zjawisk meteorologicznych. Nie wyglądało na to, żeby huragan miał się przesuwać dalej na zachód. Odnosiło się wrażenie, że sam siebie pokonał. Być może rozpłynął się w naelektryzowanych warstwach, jakie powstały po załamaniu się trąby powietrznej, jak to czasami bywa z tajfunami 10 na Oceanie Indyjskim.

Również o tej porze można było ponownie zauważyć, że balon powoli, lecz ciągłym ruchem obniża swój lot ku niższym warstwom atmosfery. Odnosiło się wręcz wrażenie, jakby powoli tracił powietrze, a jego powłoka wyciągała się i rozciągała, przechodząc z formy sferycznej w jajokształtną.

Około południa balon unosił się już na wysokości zaledwie dwóch tysięcy stóp nad poziomem morza. Jego objętość wynosiła pięćdziesiąt tysięcy stóp sześciennych 11 i dzięki takim rozmiarom mógłby się oczywiście jeszcze długo utrzymywać w powietrzu, pod warunkiem, że osiągnąłby znaczną wysokość lub poruszał się horyzontalnie.

W tej chwili pasażerowie wyrzucali ostatnie przedmioty obciążające jeszcze kosz: resztę zapasów, jakie zachowali, wszystko, nawet najdrobniejsze przybory, które mieli w kieszeniach. Jeden z nich wspiął się na obręcz, na której zbiegały się liny siatki, i starał się mocniej zawiązać dolny odcinek rękawa aerostatu.

Nie ulegało wątpliwości, że pasażerowie nie będą już w stanie utrzymać balonu w górnych warstwach atmosfery i że zaczyna im brakować gazu!

Byli więc zgubieni!

Rzeczywiście, pod nimi nie było żadnego kontynentu ani nawet wysepki. Żadnego miejsca, w którym można by wylądować, żadnej stałej powierzchni, w którą mogłaby się wgryźć kotwica.

Było tylko bezkresne morze, którego fale uderzały wciąż ze straszliwą wściekłością! Ocean, którego granic nawet oni nie dostrzegali, choć widzieli z góry wszystko w promieniu czterdziestu mil! To była płynna równina, bita bez litości, smagana huraganem, wyglądająca niczym grupa jeźdźców na zmierzwionych wierzchowcach fal, na które ktoś zarzucił sieć białych grzyw. Żadnej ziemi na horyzoncie, żadnego statku!

Trzeba było zatem za wszelką cenę powstrzymać opadanie w dół, żeby aerostatu nie połknęła morska otchłań. Nic więc dziwnego, że pasażerowie znajdujący się w koszu byli pochłonięci przeprowadzaniem tej właśnie, niecierpiącej zwłoki, operacji. Mimo jednak ich wysiłków balon wciąż obniżał lot, jednocześnie posuwając się z zawrotną prędkością zgodnie z kierunkiem wiatru, to znaczy z północnego wschodu na południowy zachód.

W jakże straszliwej sytuacji znaleźli się ci nieszczęśnicy! Nie panowali już zupełnie nad swym powietrznym statkiem. Wszelkie próby odzyskania nad nim kontroli kończyły się fiaskiem. Balon wiotczał coraz bardziej. Gaz uciekał i w żaden sposób nie dało się temu zapobiec. Opadanie nabierało impetu i około pierwszej po południu kosz znajdował się już na wysokości zaledwie sześciuset stóp nad oceanem.

Wszystko dlatego, że nie udało się powstrzymać ucieczki gazu, który swobodnie ulatywał przez rozdarcie w powłoce balonu.

Opróżniając kosz z wszystkich możliwych przedmiotów, jakie się w nim znajdowały, pasażerowie mogli jeszcze przedłużyć swój lot o kilka godzin. Nieunikniona katastrofa została tym sposobem tylko opóźniona i wszystko wskazywało na to, że jeśli przed nastaniem nocy nie pojawi się jakiś skrawek ziemi, to ludzie, kosz i balon znikną ostatecznie pod falami.

Jedyny manewr, jaki można było jeszcze zrobić, został właśnie w tej chwili wykonany. Pasażerowie aerostatu byli niewątpliwie ludźmi pełnymi hartu ducha, którzy potrafili spojrzeć śmierci prosto w oczy. W jej obliczu nikt nie usłyszałby z ich ust najmniejszej skargi. Byli zdecydowani walczyć do ostatniej sekundy, zrobić wszystko, co możliwe, żeby opóźnić upadek. Kosz był tylko czymś w rodzaju wiklinowej skrzyni, niezdatnej do pływania, i gdyby wpadł do wody, w żaden sposób nie utrzymałby się na jej powierzchni.

O godzinie drugiej balon znajdował się na wysokości czterystu stóp nad wodą.

Wtedy to dał się słyszeć męski głos – głos człowieka, którego serce nie znało strachu. Odpowiedziały mu nie mniej energiczne głosy:

– Wszystko już wyrzucone?

– Nie! Jest jeszcze dziesięć tysięcy franków w złocie!

Ciężki worek został natychmiast wyrzucony do morza.

– Czy balon się podnosi?

– Nieznacznie, ale wkrótce znowu opadnie!

– Co jeszcze zostało do wyrzucenia?

– Nic!

– Ależ owszem…! Jest jeszcze kosz!

– Uczepmy się siatki! A kosz do morza!

Istotnie, był to ostatni i jedyny sposób na odciążenie aerostatu. Odcięto liny, które mocowały kosz do obręczy, i balon uniósł się o dwa tysiące stóp.

Pięciu pasażerów wspięło się na siatkę nad obręczą i uczepiwszy się jej, spoglądało w przepaść pod sobą.

Jest rzeczą wiadomą, że równowagę balonu niezwykle łatwo zaburzyć. Wyrzucenie nawet najlżejszego przedmiotu może sprawić, że uniesie się w górę. Dryfując w przestworzach, balon zachowuje się niczym niezwykle precyzyjna waga. Nietrudno sobie zatem wyobrazić, że gdy pozbędzie się znacznego balastu, jego skok w górę będzie wyraźnie zauważalny, a na dodatek gwałtowny. Tak się właśnie stało tym razem.

Odzyskawszy na chwilę równowagę w wyższych warstwach atmosfery, balon zaczął ponownie opadać. Gaz uciekał przez rozdarcie, którego nie sposób było naprawić.

Pasażerowie zrobili wszystko, co było do zrobienia. Żadna ludzka siła nie mogła ich już ocalić. Pozostało jedynie liczyć na pomoc boską.

Kiedy o godzinie czwartej znajdowali się na wysokości pięciuset stóp nad powierzchnią wody, dało się słyszeć szczekanie, pasażerom towarzyszył bowiem pies, który wisiał uczepiony siatki tuż obok swojego pana.

– Top coś zobaczył! – krzyknął jeden z podróżnych, a dosłownie chwilę później rozległ się tubalny głos:

– Ziemia! Ziemia!

Balon, popychany wciąż przez wiatr na południowy zachód, pokonał od świtu niemałą odległość, liczoną w setkach mil. Z tamtej właśnie strony pojawił się sterczący z morza kawałek lądu.

Żeby do niego dotrzeć, trzeba było jednak pokonać około trzydziestu mil. Musiało to zająć dobrą godzinę, zakładając, że balon nie zboczy przy tym z kierunku. Godzinę! Czy do tej pory z balonu nie ulotnią się resztki gazu?

Straszne pytanie! Pasażerowie widzieli już wyraźnie skrawek stałego lądu, do którego trzeba za wszelką cenę dotrzeć. Nic o nim nie wiedzieli – czy to była wyspa czy kontynent; przecież nie mieli nawet pojęcia, w którą stronę świata zagnał ich huragan! Mimo to musieli dotrzeć do owej ziemi, zamieszkanej czy nie, przyjaznej czy też wrogiej!

Tymczasem o czwartej nie było już wątpliwości, że balon nie utrzyma się dłużej w powietrzu. Aerostat sunął niemal po powierzchni morza. Grzebienie gigantycznych fal raz po raz lizały dolną część siatki, dodatkowo ją obciążając, a balon z trudem unosił się ponad wodę, niczym zraniony w skrzydło ptak.

Pół godziny później od lądu dzieliła ich odległość jednej mili, lecz zmęczony, zwiotczały, rozciągnięty i pozwijany w wielkie fałdy balon zachował już tylko trochę gazu w górnej części powłoki. Uczepieni siatki pasażerowie stanowili zbyt duże obciążenie i wkrótce, na wpół zanurzeni w morzu, byli chłostani przez rozwścieczone fale. Nagle powłoka ułożyła się na kształt kieszeni, a wiatr wciskał się w nią, wydymał i pchał balon niczym statek mający wiatr prosto od rufy. Może tym sposobem dobiją do brzegu!

Dzieliła ich od niego odległość zaledwie dwóch kabli 12, gdy z czterech piersi wydobył się jednocześnie przeszywający krzyk. Balon, który wyglądał tak, jakby nie był już w stanie się podnieść, podskoczył niespodziewanie, uderzywszy z wielką siłą o jedną z fal, i jakby pozbawiony nagle części obciążenia, 

no imagewzniósł się na wysokość tysiąca pięciuset stóp, gdzie napotkał na rodzaj powietrznego wiru, który jednak zamiast unieść go prosto w stronę lądu, skierował go niemal równolegle do brzegu. Wreszcie, dwie minuty później, balon znów zaczął się zbliżać ukośnie do lądu i ostatecznie opadł na piasek wybrzeża, poza zasięgiem fal.

Pasażerowie, pomagając sobie nawzajem, wyswobodzili się ze splątanej sieci. Balon, straciwszy i ten balast, został ponownie porwany przez wiatr i niczym zraniony ptak, który na chwilę odzyskuje siły, zniknął w przestworzach.

W koszu znajdowało się pięć osób i pies, lecz na ziemię spadło tylko czterech pasażerów.

Podróżny, którego brakowało, został zapewne porwany przez falę, która uderzyła w siatkę, sprawiając, że odciążony balon uniósł się po raz ostatni, a kilka chwil później zdołał dotrzeć do brzegu.

Gdy tylko czterej rozbitkowie – możemy ich tak bowiem nazwać – postawili stopy na stałym lądzie, myśląc o nieobecnym towarzyszu, zaczęli wykrzykiwać:

– Być może próbuje dopłynąć do brzegu o własnych siłach! Ratujmy go! Ratujmy!

Rozdział II

Epizod z wojny secesyjnej • Inżynier Cyrus Smith • Gedeon Spilett • Murzyn Nab • Marynarz Pencroff • Młody Harbert • Nieoczekiwana propozycja • Spotkanie o dziesiątej wieczorem • Wylot podczas burzy

Huragan nie wyrzucił na brzeg ani zawodowych aeronautów, ani miłośników podniebnych ekspedycji. Byli to jeńcy wojenni, których brawura pchnęła do ucieczki w takich niezwykłych okolicznościach. Sto razy mogli zginąć! Sto razy rozdarty balon mógł ich oddać morskiej otchłani! Lecz niebiosa przewidziały dla nich inny los i dlatego 20 marca, po ucieczce z Richmond oblężonego przez oddziały generała Ulyssesa Granta 13, znajdowali się obecnie siedem tysięcy mil od stolicy Wirginii, głównej warowni separatystów podczas straszliwej wojny secesyjnej 14. Ich podniebna podróż trwała pięć dni.

A oto, w jakich ciekawych okolicznościach nastąpiła ucieczka więźniów – ucieczka, która zakończyła się znaną nam już katastrofą.

Owego roku, w lutym 1865, podczas jednej z nieudanych prób zdobycia Richmond, jakie bezskutecznie podejmował generał Grant, wielu jego oficerów zostało pojmanych przez wroga i uwięzionych w mieście. Jedną z najbardziej znamienitych postaci, które znalazły się wśród jeńców, był członek sztabu generalnego Cyrus Smith.

Pochodził z Massachusetts 15. Był inżynierem, naukowcem pierwszej wody. Na czas wojny rząd Unii powierzył mu kierownictwo nad kolejami żelaznymi, których znaczenie strategiczne było nie do przecenienia. Jak na prawdziwego Amerykanina z Północy przystało, był chudy, kościsty, wysuszony, w wieku około czterdziestu pięciu lat, a jego krótko ostrzyżone włosy i zarost – na który składały się jedynie gęste wąsy – lekko już posiwiał. Jego głowę można by nazwać „numizmatyczną”, jakby stworzoną do tego, by wybijać ją na medalach: żywe spojrzenie, poważne usta, fizjonomia zaangażowanego naukowca. Był jednym z tych inżynierów, którzy zaczynali, pracując młotem i kilofem, podobnie jak generałowie, którzy rozpoczynali karierę jako zwykli szeregowcy. Oprócz przenikliwego umysłu, cechowała go wyjątkowa zręczność. Jego mięśnie świadczyły o wielkiej sile. W rzeczy samej był to zarazem człowiek czynu i myśliciel; działał bez wysiłku, powodowany olbrzymią siłą witalną, której niestraszne są żadne przeciwności losu. Starannie wykształcony, praktyczny, „bardzo zaradny”, by użyć określenia z języka francuskich wojskowych, miał niebywały temperament, gdyż niezależnie od okoliczności zachowywał pewność siebie i całkowicie spełniał trzy warunki określające ludzką energię: aktywność umysłu i ciała, żywość uczuć i siłę woli. Jego dewizą mogłyby być słowa Wilhelma Orańskiego 16 z XVII wieku: „Nie muszę mieć nadziei, by podejmować działania, ani osiągać sukcesów, by obstawać przy swoim” 17.

Prócz tego Cyrus Smith był uosobieniem odwagi. Brał udział we wszystkich bitwach podczas wojny secesyjnej. Rozpoczął swą karierę pod dowództwem Ulyssesa Granta, jako ochotnik z Illinois, później walczył pod Paducah, Belmont, Pittsburg Landing, brał udział w oblężeniu Corinth, bił się pod Port Gibson, nad Czarną Rzeką, pod Chattanooga, Wilderness, brał udział w bitwie nad rzeką Potomac. Był wszędzie i mężnie stawał, jak przystało na żołnierza generała, który mawiał: „Nigdy nie liczę swoich poległych!”. Setki razy Cyrus Smith mógł się znaleźć wśród tych, których straszliwy Grant nie liczył, lecz pomimo że nie oszczędzał się w bitwach, szczęście zawsze mu sprzyjało, aż do chwili, gdy został ranny i pojmany na polu bitwy pod Richmond.

W tym samym czasie jeszcze jedna ważna osoba wpadła w ręce konfederatów. Był to nikt inny, jak czcigodny Gedeon Spilett, reporter „New York Heralda”, którego zadaniem było przygotowywanie sprawozdań z perypetii wojennych wojsk Północy.

Gedeon Spilett należał do tego zadziwiającego typu kronikarzy angielskich czy amerykańskich, w rodzaju Stanleya(Henry Stanley (właśc. John Rowlands, 1841-1904) – amerykański dziennikarz i podróżnik, jeden z redaktorów gazety „New York Herald”; wybitny badacz Afryki – odnalazł zaginionego D. Livingstone’a nad jeziorem Tanganika; odkrył Jezioro Edwarda, jezioro Tumba, Jezioro Leopolda II i masyw górski Ruwenzori; zajął zbrojnie dla króla belgijskiego dorzecze Konga.) i jemu podobnych, którzy nie cofają się przed niczym, by zdobyć szczegółowe informacje, a następnie jak najszybciej przekazać je swojemu pismu. Unijne gazety, takie jak „New York Herald”, są prawdziwymi mocarstwami, a ich wysłannicy to ludzie, z którymi należy się liczyć. Gedeon Spilett należał do grona najwybitniejszych korespondentów.

Człowiek zasłużony, energiczny, rzutki i gotowy na wszystko, pełen pomysłów, przemierzył ziemię wzdłuż i wszerz; żołnierz i artysta, gotów udzielać rad, zdecydowany w działaniu, niezważający na zmęczenie, utrapienia czy niebezpieczeństwo, gdy w grę wchodziło zdobycie sensacyjnych wiadomości przede wszystkim dla siebie, a następnie dla swojej gazety; prawdziwy bohaterski tropiciel ciekawostek, najświeższych informacji, tego, co nowe, nieznane, niemożliwe. Należał do tych niestrudzonych obserwatorów, którzy piszą pod gradem kul, prowadzą kronikę wydarzeń pośród armatnich pocisków i dla których wszystkie niebezpieczeństwa są szczęśliwym zrządzeniem losu.

On również nie opuścił żadnej z bitew, zawsze w pierwszej linii, z rewolwerem w jednej ręce i notatnikiem w drugiej; żaden ostrzał artyleryjski nie zachwiał jego dłonią dzierżącą ołówek. Nigdy nie zadręczał drutów telegraficznych niezliczonymi depeszami, jak ci, którzy mówią nawet wtedy, gdy nie mają nic do powiedzenia. Każda z jego notatek, krótkich i precyzyjnych, rzucała światło na najważniejsze kwestie. Zresztą nie brakowało mu także poczucia humoru. To on, nie chcąc stracić miejsca przy okienku telegraficznym w oczekiwaniu na wynik bitwy nad Black River, który mógłby przekazać swojej gazecie, przez dwie godziny telegrafował pierwsze rozdziały Biblii. Kosztowało to redakcję dwa tysiące dolarów, lecz to właśnie „New York Herald” pierwszy otrzymał informację.

Gedeon Spilett był wysokim mężczyzną. Miał najwyżej czterdzieści lat. Twarz okalały mu jasne, wpadające w rudy odcień bokobrody. Spojrzenie miał łagodne i żywe. Było to spojrzenie człowieka, który od razu dostrzega wszystkie szczegóły tego, co się wokół niego dzieje. Silnej budowy, był zahartowany we wszystkich klimatach kuli ziemskiej, niczym stalowa sztaba w zimnej wodzie.

Od dziesięciu lat Gedeon Spilett był stałym reporterem „New York Heralda”, wzbogacał go swoimi kronikami i rysunkami, gdyż równie dobrze władał ołówkiem, co piórem. Gdy został pojmany, pisał właśnie sprawozdanie i szkicował pole bitwy. Ostatnie wyrazy, jakie znaleziono w jego notatniku, brzmiały: „Jakiś południowiec celuje we mnie i…”. I oczywiście chybił, gdyż Gedeon Spilett niezmiennie wychodził z każdej opresji bez najmniejszego zadraśnięcia.

Cyrus Smith i Gedeon Spilett, którzy znali się tylko ze słyszenia, zostali przetransportowani do Richmond. Inżynier szybko wyleczył swoją ranę, a podczas rekonwalescencji poznał osobiście reportera. Polubili się obaj i obdarzali szacunkiem. Wkrótce obrali sobie jeden wspólny cel – uciec i dołączyć do armii Granta, by dalej walczyć w jego szeregach o jedność federacji.

Obaj skłonni byli skorzystać z każdej nadarzającej się okazji; lecz chociaż mogli poruszać się swobodnie po mieście, to Richmond było tak pilnie strzeżone, 

no imageże ucieczka wydawała się praktycznie niemożliwa.

Spis treści

Część 1 Rozbitkowie z przestworzy

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Rozdział XI

Rozdział XII

Rozdział XIII

Rozdział XIV

Rozdział XV

Rozdział XVI

Rozdział XVII

Rozdział XVIII

Rozdział XIX

Rozdział XX

Rozdział XXI

Rozdział XXII

Część 2 Porzucony

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

IX. Pisarz zza grobu

Seria wydawnicza „Podróże z Verne'em”