Tytuł oryginału: L’Allieva

Redakcja: Barbara Kaczarowska, Urszula Przasnek

Projekt okładki: Joanna Wasilewska

Skład i łamanie: ALINEA

Copyright Longanesi & C. © 2011 – Milano.

Gruppo editoriale Mauri Spagnol

Okładka:

zdjęcie kobiety © Chesterf | Dreamstime.com

odcisk filiżanki © Rangizzz | Dreamstime.com

teczka © Jorge Salcedo | Dreamstime.com

szminka © Picsfive | Dreamstime.com

Polish language translation copyright © 2014

by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ISBN 978-83-7686-269-9

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2014

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Mojej matce i moim dziadkom,

którym zawdzięczam to, kim jestem

Wizja lokalna

Doroczne przyjęcie dobroczynne, zorganizowane przez tych nadaktywnych z pediatrii, przypomina mi dobitnie, że jako osoba robiąca specjalizację z medycyny sądowej jestem – bez żadnej szansy na postęp – ostatnim ogniwem łańcucha pokarmowego Medycyny. Inni, to znaczy pozostali lekarze, są przekonani, że znajdują się na jego początku.

Pod wpływem serialu Ostry dyżur mają wykrzywiony obraz rzeczywistości i nikt nie zatroszczy się o to, by wytłumaczyć jakiemuś, dajmy na to, pierwszemu lepszemu z pediatrii, że nie ma on nic wspólnego z George’em Clooneyem. Nie to, żebym ja miała coś wspólnego z Kryminalnymi zagadkami…, ponieważ w moim przerażającym instytucie, wielkim sanktuarium poniżania traktowanego jako sport, rola osoby robiącej specjalizację, a konkretnie moja rola, traktowana jest na równi z rolką papieru toaletowego. A nawet gorzej, bo papier toaletowy jest jakoś tam użyteczny. Nie ma możliwości, żeby osobie z moją pozycją przydzielono jakiś poważny przypadek, jeden z tych, o których piszą gazety.

Dlatego też, wyśmiewana przez kolegów zgrywających się na doktora House’a i wykluczona przez tych, którzy czują się bohaterami powieści Patricii Cornwell, mogę się uważać za wyrostek robaczkowy medycyny sądowej.

Może właśnie dlatego przyjęcie charytatywne, którego celem jest pozyskanie środków na badania w dziedzinie neurologii dziecięcej, jest na pewno najbardziej dołującym wydarzeniem w całym moim roku solarnym.

Pokusa, żeby udać chorobę, jest naprawdę silna. Nagła migrena, atak astmy, salmonelloza oporna na imodium. Wiadomo jednak, że na przyjęciach obgaduje się nieobecnych, i szczerze mówiąc, nie chciałabym, by spotkał mnie taki los. Dlatego też nie ma co się zadręczać, potrzebna jest duża doza dobrej woli – a także wysokoprocentowych drinków – żeby znieść ten wieczór.

Odwagi, Alice. To najwyżej trzy godziny. Czym są trzy godziny? Zawsze to lepsze od wykładu Wally na temat asfiksji.

Tuż przed wejściem znowu mam ochotę uciec, ale opieram się pokusie.

W obszernej sali sugestywny głos Dusty’ego Springfielda śpiewa The look of love. W ścisku – jesteśmy stłoczeni jak śledzie – dostrzegam moich rozwrzeszczanych kolegów z instytutu, którzy dojrzewaniu w psychiczno-emocjonalnym zatrzymali się na etapie licealistów.

Każdy mikrokosmos zawodowy, podobnie jak ul, ma swoją królową matkę. My jesteśmy dumni, że jest nią Ambra Mirti Della Valle, i właśnie w tym momencie wszyscy moi koledzy krążą wokół niej niczym planety wokół Słońca. Wszyscy, z wyjątkiem Lary Nardelli, która być może jako jedyna uczestniczy w tym party z jeszcze mniejszym entuzjazmem niż ja. Lara i ja razem brałyśmy udział w konkursie i jesteśmy teraz koleżankami z roku; zamiast rywalizować, co byłoby wyraźnie na moją niekorzyść, od samego początku oparłyśmy nasze stosunki na solidarności. Jest ona chyba jedyną osobą w instytucie, której ufam. Lara uśmiecha się do mnie słodko i podchodzi, podając mi talerzyk wypełniony tartinkami. Ma rudawe, nieumiejętnie ufarbowane włosy zebrane w niedbały węzeł, i znudzony wyraz twarzy, który dodaje mi otuchy. Obie obserwujemy Ambrę, która wygłasza jeden ze swoich najlepszych monologów, niezdolna uchwycić różnicę między byciem atrakcyjną a nachalną.

A jednak ecce homo naszego instytutu zdaje się ją doceniać.

Claudio Conforti. Rocznik 1975, znak Zodiaku Lew, stan cywilny kawaler. Piękny jak James Franco w reklamie perfum Gucci by Gucci. Skurwiel – na pewno największy skurwiel, jakiego znam, a prawdopodobnie też największy skurwiel na ziemi. Błyskotliwy Jest uznanym instytutowym geniuszem, najlepszym uczniem Bossa. Ma bajeczne CV i stanowi wzór młodego ambitnego naukowca, który po zużyciu sporej ilości wazeliny, wynurzył ostatnio z bezkształtnego grzęzawiska doktorantów, awansując do rangi asystenta.

Jego oczy barwy mchu z kilkoma złotymi drobinkami wyrażają stan trwałego niepokoju. Kiedy jest zmęczony lub znużony, lewe oko lekko mu zezuje, co jednak nie wpływa na całościowy obraz jego wybitnej urody. Jest to twarz naznaczona już ekscesami, ale może właśnie dlatego emanuje jakąś nieokreśloną, jemu tylko właściwą rozwiązłością, która decyduje – według mnie – o jego uroku. Kiedy trzeba, jest gotowy do działania, zazwyczaj jednak zwycięża jego charakter spekulacyjno-kontemplacyjny. Claudio jest w instytucie uwielbiany przez wszystkich jako ktoś skuteczny i reprezentacyjny; zwłaszcza ja darzę go szczególną sypatią, odkąd bowiem miałam szczęście podjąć tę długą i niespokojną drogę zawodową, stanowi dla mnie absolutny punkt odniesienia w morzu obojętności i anarchii, jakim jest społeczno-dydaktyczna tkanka instytutu.

Instytut Medycyny Sądowej – w którym pracuję – jest miejscem przeznaczonym do działalności związanej z nekroskopią, a tylko marginalnie do badań naukowych. Świeżo upieczony absolwent medycyny i chirurgii trafia do takiej mrożącej krew w żyłach struktury – nie tyle z powodu tego, co się tam dzieje, ile z uwagi na zaludniających ją osobników – w wyniku bardzo skrupulatnej selekcji dokonywanej na podstawie świadectw oraz po zaliczeniu dwuetapowego egzaminu pisemnego, po zdaniu którego wkracza na to nieprzychylne i trudne terytorium. Panującą tam hierarchię przedstawić jest bardzo łatwo.

Na szczycie znajduje się ten, o którym wszyscy, łącznie ze mną, mówią po prostu Boss. Chociaż czasem w myślach określam go w inny sposób, jedyny, który zdaje się przystawać do jego profesjonalnego poziomu: Najwyższy. Boss jest postacią legendarną w środowisku medycyny sądowej. A właściwie to ON jest medycyną sądową i jeśli pojawia się jakiś skomplikowany przypadek, można być pewnym, że ostatnie słowo będzie należeć właśnie do niego.

Bezpośrednio pod nim egzystuje mnóstwo przeróżnych elementów, w większości źle dobranych, jeden gorszy od drugiego, jeśli chodzi o umiejętność dokuczania. Ponad wszystkich wyrasta Wally, postać, której credo można streścić w jednym jedynym twierdzeniu: „masz prawo myśleć, co chcesz, oczywiście dopóki ja o tym decyduję”.

Spośród innych, z uwagi na szczególne talenty, wyróżnia się na swój sposób doktor Giorgio Anceschi, człowiek tysiąca cnót, o zbyt słabym jednak charakterze, żeby znaleźć dla siebie przestrzeń w tej dżungli andyjskich wojowników z nożami w zębach. Choć więc jest łagodny i ustępliwy, co często zdarza się najlepszym, niestety, bywa źle widziany przez władze. Obciążony dodatkowo nabytą w dzieciństwie otyłością, dobry doktor wygląda jak święty Mikołaj: tolerancyjny i dobrotliwy, jest człowiekiem o rzadkiej intelektualnej hojności. Może dlatego, że pozbawiony motywacji, doktor Anceschi uważa pracę w Instytucie za coś w rodzaju hobby, coś, co się robi w miarę wolnego czasu; chociaż, kiedy już się pojawi, jest najlepszym nauczycielem, z jakim można się zetknąć – nic nie obchodzą go błędy, przeoczenia, problemy. Jest epikurejczykiem medycyny sądowej, dlatego błąd popełniony w jego obecności nigdy nie jest zbyt poważny.

Niedawno do tego zespołu dołączył właśnie Claudio, gotowy ożywić naszą atmosferę, w głębi duszy bowiem jest on wielkim pyszałkiem i lubi odgrywać rolę przywódcy, co zresztą znakomicie mu wychodzi. W rzeczywistości, mimo częstych aluzji i dwuznaczności, jakimi ubarwia swoje kontakty z nieliczną grupą dziewczyn robiących specjalizację, a pozostających wobec niego w permanentnym stanie ślepego uwielbienia, Claudio zawsze przestrzega przykazania: „patrz, ale nie dotykaj”. Prawdopodobnie dlatego, że za niestosowne uważa mieszanie się z plebsem. On, badacz, który spędził rok na uniwersytecie Johna Hopkinsa, złoty kawaler Instytutu Medycyny Sądowej, a może nawet całego Wydziału Medycznego, nigdy nie uwiódłby dziewczyny ze specjalizacji – również dlatego, że nie byłoby mu na rękę, by dowiedzieli się o tym Boss albo Wally, o nie – a zatem zabawia się, czasem nawet ostro, ale nigdy nie dochodzi do konkretów. W okazywaniu względów jest jednak hojny – obdarza nimi wszystkie.

W tym szczególnym momencie postanawia okazać je mnie. Trzymając w dłoni kieliszek martini bombay sapphire, podchodzi do mnie z pewnością siebie godną drapieżnika polującego na afrykańskiej sawannie.

– Cześć, Allevi – zagaja, wyciskając pocałunek na moim policzku i otaczając mnie zapachem, który, odkąd go znam, jest zawsze taki sam: to przenikliwa mieszanka Declaration, pastylek miętowych, czystej skóry i żelu do włosów. – Masz ochotę? – pyta, podając mi swojego drinka.

– Za mocny – odpowiadam, potrząsając głową. Dla niego najwyraźniej nie jest zbyt mocny, bo wychyla go bez trudu, jakby to była woda.

– Dobrze się bawisz? – pyta, rozglądając się wokół pustym wzrokiem.

– Tak. A ty?

Zanim odpowie, patrzy na mnie ze znudzoną miną.

– Ależ skąd. Z każdym rokiem jest gorzej. Należałoby bojkotować te przyjęcia, ale byłoby to niepoprawne politycznie – komentuje, opadając na sofę. – Chodź tu, jest miejsce dla dwojga.

Podchodzę, poprawiając sukienkę i stąpając ostrożnie, bo nie przywykłam jeszcze do koturnów w nieco kurewskim stylu, które dodają mi dziesięć centymetrów, ale zmuszają też do niebezpiecznie chwiejnego kroku. W istocie, omal się na niego nie zwalam, ale on przytrzymuje mnie instynktownie za przegub.

– Ostrożnie, Allevi. Paść tak do moich stóp na oczach wszystkich to niezbyt stosowne.

– Mowy nie ma, nawet gdybyś był ostatnim człowiekiem na Ziemi – odpowiadam z kwaśnym uśmiechem. W rzeczywistości to nieprawda, całkowita nieprawda, bo żeby mu ulec – przyznaję – nie trzeba by aż takiej sytuacji.

– Oczywiście, i miałbym w to uwierzyć? – odpowiada z wyraźnym sarkazmem i zabawnym grymasem na urodziwej twarzy. – Prawda jest taka, Alice, że któregoś z najbliższych dni powinniśmy spełnić nasz kaprys – szepce mi do ucha, ledwie muskając mnie po nagim ramieniu.

Lekki i zwykły dotyk, który jest jednak w stanie przyprawić mnie o dreszcz.

Odwracam się i patrzę mu prosto w oczy. Claudio robi tak zawsze, rzuca w powietrze propozycję o sile ręcznej bomby, ale czyni to bardzo lekko i w tonie: chyba nie wierzysz, że mówię serio? Takimi dowcipami sypie niemal codziennie i gdybym miała dać wiarę jego nieustannym deklaracjom o odczuwanym do mnie pociągu fizyczno-seksualnym, w tej chwili powinnam już była umrzeć od złudzeń.

Nie mam czasu odpowiedzieć, ponieważ telefoniczy dzwonek – hymn AC Milan – odrywa go od rozmowy.

– Ale wiocha.

– Wiara to wiara.

Wiemy wyborca Ludu Wolności, posiadacz wszystkich sezonowych kolekcji Ralpha Laurena, które odświeża co roku, mercedesa SLK oraz pióra Mont Blanc z limitowanej serii, które pokazuje zawsze tylko przypadkowo, Claudio naprawdę należy do postaci z innych czasów, zagrożonych wyginięciem bardziej niż panda. Wydaje się bowiem wzorcowym egzemplarzem ambitnego, robiącego karierę lekarza sądowego. Jest postacią, którą starannie zbudował w tym świecie, w którym stały punkt odniesienia staje się coraz bardziej utopią. Daje uspokajające poczucie, że można na zawsze pozostać takim, jakim się jest.

– Halo? Tak, to ja. Rozumiem. Gdzie dokładnie? Via Alfieri 6. Tak, przecznica via Merulana – mówi głośno, dając mi znak, żebym to zanotowała. – Doskonale. Proszę się nie martwić. Zaraz będę.

Wkłada iPhone’a do kieszeni, wstaje, przeczesując niedbale gęstą kasztanową czuprynę, i spogląda na mnie podekscytowany.

– Choć jesteś wyjątkowo kąśliwa, co wynika prawdopodobnie z praktykowanej od lat abstynencji, zabieram cię ze sobą na wizję lokalną. Jesteś mi winna przysługę.

Mimo jego podłej aluzji do faktu, że od jakichś trzech lat nie mam chłopaka, nie mogę ukryć entuzjazmu. Hurra! Wizja lokalna!

– Dokąd idziecie? – pyta Ambra, przyglądając się nam niechętnie, kiedy kierujemy się do wyjścia. Zawsze jest niespokojna, jeśli cokolwiek wymyka się jej spod kontroli.

– Na wizję lokalną – odpowiada pospiesznie Claudio.

– Jadę z wami! – wykrzykuje królowa, odstawiając kieliszek na stolik.

– Dobra, ale pospiesz się. I na Boga – podkreśla wystarczająco snobistycznym tonem – nie rób z siebie gęsi.

W ułamku sekundy, w którym mieści się czarujący uśmiech, jakim obdarza pozostałych kolegów, i skrzeczące: „Poczekajcie na mnie!”, Ambra już depcze nam po piętach. Nachalna i psująca każdą zabawę, jak to tylko ona potrafi w każdym zdumiewającym momencie swojego życia.

Przypadkowość i przyczynowość

Budynek, do którego docieramy, należy do klasycznej architektury rzymskiej z końca osiemnastego wieku i jest jednym z tych, które czynią ulice tego miasta tak zachwycającymi. Okazały – o różowych murach – świadek wielu historycznych zdarzeń najwyraźniej zamieszkany jest przez ludzi z wyższej klasy. Wejście prowadzi na podwórze, gdzie roi się od dziennikarzy, reporterów i policjantów; panuje gorączkowe poruszenie, które ze względu na nocną porę wywołuje we mnie uczucie niepokoju i chaosu. Ambra kuli się zmarznięta w swoim czerwonym płaszczu i przez chwilę mam wrażenie, że ona też czuje się tu nie na miejscu.

Problemu z dobrym samopoczuciem nie ma na pewno Claudio, którego wejście wygląda zawsze tak, jakby był special guest star. Jego pewność siebie ma charakter organiczny, co przydaje mu się w każdej okoliczności, zwłaszcza teraz, kiedy wchodzi po schodach, obojętny na spojrzenia zgromadzonych na schodach mieszkańców kamienicy z uszami nastawionymi jak anteny, żeby zrozumieć coś więcej z tego, co się stało. Ambra i ja drepczemy za nim niczym dwa pudelki na smyczy i staramy się możliwie nie zwracać na siebie uwagi, co jest trudne, jeśli się idzie w butach na dziesięciocentymetrowych obcasach. Szpilki Ambry mają może nawet dwanaście centymetrów.

– Doktorze, przyprowadził pan ze sobą asystentki? – komentuje szeptem porucznik Visone, przekonany, że nikt poza Claudiem go nie słyszy. Pochodzący z Salerno porucznik ma około pięćdziesiątki i jest cwaniakiem z gatunku tych, którzy stanowią stały element miejsca zbrodni. W gruncie rzeczy nawet sympatyczny, ale mam niejasne wrażenie, że jest też trochę seksistą. „Doktorze, ale jak te laseczki mają robić za lekarki sądowe? Taki towar powinien się lansować w telewizji” – powiedział kiedyś do Claudia, który powtórzył to w instytucie, znakomicie naśladując oryginał.

– Dobry wieczór, poruczniku – pozdrawiam go z uśmiechem.

– Dobry wieczór, pani doktor – odpowiada z udawaną powagą.

– Co się stało? – pytam przyciszonym głosem.

– Młodziutka dziewczyna, pani doktor. Coś okropnego!

Claudio daje mi znak, bym milczała, a Ambra mierzy mnie oburzonym spojrzeniem.

Uciszona idę znów krok w krok za Claudiem, który zaczyna metodycznie fotografować wszystkie fragmenty pomieszczenia. Jest to mieszkanie o minimalistycznym wystroju, urządzone przez kogoś wyraźnie mającego wyczucie elegancji. Kuchnia jest z dębiny w kolorze kawy, na ścianach wiszą czarno-białe artystyczne zdjęcia, a obok kanapy pokrytej czarną skórą stoi umierające drzewko bonsai. Całość wygląda jak mieszkanie na Manhattanie, w stylu tych, jakie widuje się w filmach, tymczasem odkrywam ze zdziwieniem, że to lokum dwóch studentek. Lokatorki to Giulia Valenti i Sofia Morandini de Cles, studentki prawa pochodzące z bardzo zamożnych rodzin. Ofiarą jest Giulia, a ciało znalazła właśnie Sofia, którą ledwie dostrzegłam w ogólnym zamieszaniu i rozpoznałam w zadbanej blondynce o kręconych włosach.

Zbliżamy się do pokoju Giulii Valenti i natychmiast czuję ukłucie w sercu.

Od razu ją rozpoznaję.

Jako że miałam przed sobą „straszne party”, postanowiłam wykorzystać tamten wieczór i kupić piękną nową sukienkę w supereleganckim sklepie przy via del Corso. Wahałam się między jedwabną, w kolorze purpurowej glicynii, w cenie zdecydowanie przewyższającej moje możliwości, być może niezbyt też pasującą do pory roku, i czarną z dekoltem w stylu empire i czarującymi koronkami, takimi bardzo fru-fru. Mierzyłam je na przemian, nie mogąc się zdecydować. Właśnie zrezygnowałam z czarnej, kiedy usłyszałam słaby, ale melodyjny głos.

– Doradzić pani?

Odwróciłam się i ujrzałam dziewczynę nadzwyczajnej urody. Ale nie tylko jej uroda mnie uderzyła, było to coś o wiele więcej. Wyglądała na istotę z innej planety, o skórze doskonalszej od modelek z reklamy mleczka kosmetycznego, o włosach gęstych, gładkich i czarnych, długich prawie do pasa, a także harmonijnych ruchach, które zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Chuda, na granicy niedożywienia, miała pomalowane na czerwono paznokcie, co nie pasowało do jej młodego wieku. Mimo że na jej twarzy nie widać było nawet śladu makijażu, jaśniała jednak niemal nierealną doskonałością. Nie była ekspedientką, bo nie miała na sobie uniformu. Przeciwnie, tak samo jak ja przymierzała stertę ubrań rozłożonych na stołkach w jej przymierzalni.

– Proszę – odparłam odruchowo.

– Powinna pani wziąć tę czarną. Jest nieprawdopodobnie szykowna i znakomicie leży, naprawdę. Wystarczy sznur pereł i będzie pani doskonała. Proszę mi zaufać.

Jeszcze raz przejrzałam się w lustrze, jakbym wcześniej się w nim nie widziała.

– Mówi pani poważnie?

– Proszę wierzyć, mam pewien talent do wybierania sukienek. Przynajmniej dla innych – odparła z czarującym uśmiechem. – Wygląda pani naprawdę dobrze.

Przekonała mnie. Jej spojrzenie sprawiło, że istotnie czułam się doskonała.

Kiedy przebierałam się we własne ciuchy, zamknięta w przymierzalni, usłyszałam, jak z kimś żywo dyskutuje.

– Nie wiem, o czym mówisz, zwariowałaś? Nie? Więc chyba poniosła cię wyobraźnia. Nie zamierzam dłużej o tym rozmawiać, a jeśli chcesz poznać odpowiedź, to ja na pewno nie mogę ci jej udzielić.

Wyszlyśmy prawie równocześnie, niemal na siebie wpadając. Wymieniłyśmy uśmiechy, ale tym razem odniosłam wrażenie, że jej twarz zasnuł cień.

– Mam nadzieję, że sukienka przyniesie pani szczęście – powiedziała, ale w jej głosie nie było już nawet śladu wcześniejszego zapału.

Teraz mam na sobie sukienkę, którą ta dziewczyna, Giulia Valenti, dla mnie wybrała.

W ubraniu, które miało przynieść mi szczęście, patrzę na jej zwłoki, sparaliżowana przerażeniem.

Giulia z zamkniętymi oczyma leży na podłodze w progu między jej pokojem a korytarzem.

Wygląda jak jesienny liść, zgaszona i sucha.

Podłoga pod nią poplamiona jest obficie świeżą jeszcze krwią. Długie, zadbane paznokcie są nadal doskonałe i pomalowane na czerwono. Claudio pochyla się nad nią, otwiera jej oczy i dotyka szyi, żeby sprawdzić temperaturę.

– Jest jeszcze ciepła. Mirti, sprawdź hipostazę.

W dość zabawny sposób stawiając drobne kroczki, Ambra podbiega bezzwłocznie, bo nigdy nie trzeba powtarzać jej niczego dwa razy. Już taka jest, podnieca się wszystkim; zresztą szukanie plam krwi, które skupiły się w kilku miejscach na ciele i stanowią niepodważalną oznakę śmierci, nie jest zadaniem wymagającym jakichś nadzwyczajnych kompetencji. Nie wkładając rękawiczek – to wielka nauka Bossa, który jest lekarzem sądowym starej daty: „Nieważne, jak bardzo może to być obrzydliwe, należy dotykać zwłok gołymi rękami, ponieważ nic nie dorówna wrażliwości skóry” – Ambra muska szyję Giulii, leciutko odchylając jej głowę; poza tym, dla podkreślenia, że umie to robić, szczypie jej podbródek, aby skontrolować sztywność szczęki, co jest kolejną jednoznaczną oznaką śmierci.

– Nikła hipostaza. Lekkie zasinienie, ale nic więcej. Sztywnienie jeszcze się nie rozpoczęło.

To oznacza, że zgon nastąpił stosunkowo niedawno.

– Mirti, działasz zawsze z wyprzedzeniem. Wielka zaleta. Natomiast ciebie, Allevi, charakteryzują opóźnienia, bierz przykład z koleżanki.

– Z powodu takiego drobiazgu – mruczę, nie czując rzeczywistej przykrości, ale raczej rozczarowanie, że jakość pracy i sukces prawie nigdy nie idą w parze.

Zamiast przejmować się tym dwojgiem dręczycieli, którzy mają czelność rzucać sobie lubieżne spojrzenia nawet podczas wizji lokalnej, wolę skupić uwagę na szczegółach pokoju.

Ściany są w odcieniu trochę przygaszonej i zimnej lawendy; łóżko jest posłane z grubsza, czarny sweterek, który Giulia najwyraźniej wkładała na białą bluzkę, zwisa z krawędzi i wydaje się, że za chwilę spadnie. Na toaletce etui pełne kosmetyków Chanel; para wyszukanych rękawiczek w kolorze hebanu, rzuconych z niedbałą elegancją; otwarty szary portfel Gucci GG plus, wypchany kartami kredytowymi; stara srebrna szczotka do włosów z wygrawerowanymi na grzbiecie inicjałami GV; czarne łańcuszki; puder w kamieniu; opakowanie pigułek antykoncepcyjnych. Na ścianie sporo fotografii: niektóre zrobione nad morzem, inne w jakichś egzotycznych miejscach, których nie rozpoznaję, jeszcze inne wyglądają na zdjęcia pstryknięte z nudów na wykładzie. Przyglądam im się z zaciekawieniem: kilka przedstawia Giulię z bardzo podobną do niej dziewczyną. Inne z chłopakiem, który często ma pod szyją fular. Jeszcze inne przedstawiają grupy przyjaciół, a Giulia ma na nich zawsze entuzjastyczny wyraz twarzy.

Czuję się bardzo przygnębiona. A jednak wracam, żeby jeszcze raz obejrzeć zwłoki.

Gdyby nie ta krew, mogłoby się wydawać, że Giulia śpi: lekko skośne oczy, ciemne, gęste brwi, alabastrowa skóra. Wygląda jak królewna Śnieżka.

Niestety, wrażenie robią na mnie szczegóły i generalnie to właśnie one zawsze mnie wzruszają. I tak jest w przypadku Giulii: bose stopy, nieco płaskie i nieproporcjonalnie małe w stosunku do wysokiego wzrostu, rozczulają mnie aż do łez. Cienka, kolorowa i zniszczona bransoletka, kupiona zapewne na jakimś straganie, kłócąca się z cenną brylantową bransoletką tenisową, przypomina mi, że w tym martwym ciele kryło się życie, które miało zostać przeżyte, i że nie będzie już takich beztroskich momentów jak ten, kiedy wybierała tę prostą błyskotkę.

Właśnie z powodu takich myśli Claudio powtarza, że nie nadaję się do tej pracy.

Podchodzę do mojego mentora, który zabiera się do sporządzenia notatki.

– Jak myślisz, co się stało?

– Ma na karku ranę szarpano-tłuczoną. Trzeba ją lepiej obejrzeć w odpowiednim oświetleniu. Spójrz na framugę drzwi: jest poplamiona krwią. Dziewczyna ma także siniak na ramieniu, świeży.

– Myślisz, że została zamordowana?

Claudio marszczy czoło, ustawiając ręczny program aparatu, którym bez przerwy robi zdjęcia.

– Trudno wyrokować tak na szybko. Być może. Ale rana mogła też powstać na przykład w wyniku upadku.

– Tak, ale co wydaje ci się w tej chwili bardziej prawdopodobne? – nalegam.

– Myślisz, że jest jakiś sposób, żeby to teraz rozstrzygnąć? Przed sekcją mogę tylko powiedzieć, że nie żyje – odpowiada sucho, potrząsając butnie głową. – Zewnętrznie nie widać ran wskazujących na samoobronę i to mogłoby nasuwać myśl o wypadku – dodaje. Potem, jakby moje pytania nasunęły mu jakiś pomysł, z wyższością charakterystyczną dla niego, a okazywaną zawsze w sytuacjach, kiedy chce podkreślić swoją przewagę zawodową, akcentując słowa, aby usłyszeli go też Ambra i porucznik Visone, wielki nauczyciel konkluduje: – A więc, Allevi, to odpowiednia chwila na szybką powtórkę z metodologii wizji lokalnej.

Boże, jak ja go nienawidzę, kiedy tak się zachowuje. Niestety, zdarza się to bardzo często, ponieważ po skoku jakościowym wykonanym w łańcuchu fagasów Bossa jest przekonany, że musi wzbogacać swoje występy medyczno-sądowe, zachowując się jak nauczyciel i krzewiciel wiedzy. Szkoda tylko, że bardzo wystrzega się dzielenia swoją mądrością w sytuacjach mniej publicznych.

Jednak, chociaż może mu się to wydać dziwne, jestem w stanie odpowiedzieć. Wbrew pozorom, które tworzą mój obraz jako osoby rozkojarzonej i niemal niezainteresowanej wykonywanym zawodem, ja uwielbiam medycynę sądową.

– Podstawowe zasady! W skrócie, proszę – nalega, ledwie jednak zwracając na mnie uwagę, ponieważ kontynuuje dokumentację fotograficzną.

Kiedy muszę wypowiadać się publicznie, mam skłonność do zająkiwania się, stąd wrażenie, jakbym się ociągała z przedstawieniem wiedzy, o którą mnie zapytano, co oczywiście nie pomaga w tworzeniu wizerunku osoby błyskotliwej.

Stojąca z założonymi rękami Ambra czeka tylko na moje potknięcie.

– Należy zbadać otoczenie, analizując z największą dokładnością wszystkie szczegóły; wszystko opisać, nawet pozornie zbędne detale. Nie zapominać o pozycji ciała, ubraniach, ewentualnych obrażeniach. A także o wszystkich możliwych poszlakach o charakterze kryminologicznym.

– Na przykład?

– Oznaki walki.

– Co jeszcze?

– Oszacować prawdopodobny czas śmierci na podstawie warunków środowiskowych.

– Doskonale. Co dalej?

– Nie ruszać nic z miejsca przed zrobieniem zdjęć albo sporządzeniem notatek.

– Wystarczy. Ambro, zrób notatki na temat stanu zwłok. A ty, Alice, możesz iść do łazienki, jeśli robiłaś pod siebie z przejęcia. – Ambra zasłania dłonią wydatne wargi, jakby chciała ukryć rozbawienie, a Claudio puszcza do mnie oko z tą charakterystyczną tylko dla niego empatią, która każe wybaczyć nawet najbardziej perfidne z jego wystąpień.

W końcu wychodzi z pokoju, żeby sprawdzić inne pomieszczenia domu; nie podążam za nim, zostaję, żeby przyjrzeć się wszystkiemu dokładnie. Wciągam wyjęte z jego torby rękawiczki. Podchodzę do Giulii, żeby jej się bliżej przypatrzeć. Rogówki nie są jeszcze matowe, wciąż można w nich dostrzec ciepłą orzechową barwę. Ma bardzo długie rzęsy. Przezornie rozglądam się dokoła.

Jeśli Claudio złapie mnie na gorącym uczynku, utnie mi ręce.

Warunki są jasne: zabieram cię wszędzie ze sobą, ale musisz mieć zdolność znikania.

– Doktor Allevi – słyszę po chwili czyjeś wołanie.

Odwracam się gwałtownie. To Ambra, która w obecności obcych osób udaje, że jest uznaną profesjonalistką, a nie zwykłą lekarką na specjalizacji, do tego ambitną lizuską.

– Tak, Ambro, słucham.

– My już prawie skończyliśmy. – Śmieszy mnie forma „my”, ponieważ Claudio jest primadonną i nie ma najmniejszej ochoty dzielić się z nikim honorami, a już na pewno nie z takimi dwiema amebami jak my. Jeśli jednak Ambra jest czegoś pewna, to tego, że jest pępkiem świata. Patrzy na zegarek, rzuca mi zniecierpliwione spojrzenie, następnie podąża za Claudiem, który wychodzi, nie przejmując się swoimi dwoma pudelkami.

W aucie Claudio obserwuje mnie w lusterku wstecznym; siedzę wykończona, tymczasem Ambra nie może się powstrzymać i zatruwa nas swoim gadaniem.

– Co z tobą? – pyta wreszcie Claudio, przerywając jej wywód.

– Nic.

– Wyglądasz na wstrząśniętą. Zawsze powtarzam, że nie nadajesz się to tego zawodu.

Z odruchem zniecierpliwienia kładę rękę na czole. Dochodzi druga w nocy i padam ze zmęczenia.

– To nieprawda i dobrze o tym wiesz. W ostatnich latach widziałam wszystko i zniosłam każdy widok i każdy zapach.

– Dlaczego więc tym razem jest inaczej? – napiera, gdy tymczasem Ambra ostentacyjnie ziewa.

– Znam Giulię Valenti z widzenia. A czy tobie nigdy się nie zdarza, że jakiś przypadek szczególnie cię dotyka?

– Tylko z naukowego punktu widzenia. Allevi, musisz się nauczyć, że to jedyny aspekt, który powinien cię interesować, albo będziesz wykonywać swój zawód bez koniecznego obiektywizmu.

– Kiedy zrobisz sekcję? – pytam, ignorując przytyk.

– W poniedziałek albo we wtorek.

Zatem Giulia zostanie zamknięta w komorze chłodniczej, gdzie spędzi co najmniej czterdzieści osiem godzin.

Czuję się, jakby ogarniał mnie i pożerał jakiś wielki kosmiczny smutek.

Kiedy wreszcie wracam do domu, wejście po schodach kosztuje mnie nadludzki wysiłek. Mieszkam w kamienicy bez windy, w maleńkim mieszkanku naprzeciwko stacji metra Cavour, a płacę niewspółmiernie wysoki czynsz. Jest tak małe, że czasem brakuje mi powietrza, poza tym się sypie, ale właściciel, pan Ferreri, jest takim kutwą, że nie zamierza wydać nawet grosza, by uczynić je choć trochę wygodniejszym. „Lokalizacja jest bajeczna” – odpowiada na nasze skargi. Nasze, to znaczy moje i mojej współlokatorki Nakahamy Yukino albo prościej, po zachodniemu, Yukino. Yukino jest Japonką z Kioto. Studiuje język i literaturę włoską i przyjechała na dwa lata do Rzymu, by doskonalić swoją wiedzę. Dwadzieścia trzy lata, drobniutka, ubiera się ekstrawagancko, ma czarne, gęste włosy o grzywce tak perfekcyjnej, że wydaje się sztuczna.

Uwielbiam Yukino. Jest strażniczką mojego domu niczym rodzinne bóstwo opiekuńcze o migdałowych oczach.

Kiedy otworzyłam drzwi do mieszkania, zastałam ją siedzącą w fotelu w pozycji jogi, ze śliczną, zdziwioną buzią wpatrzoną w telewizor, z mangą w rączkach.

– Jeszcze nie śpisz? Jakieś problemy? – pytam, rzucając płaszcz na wieszak.

Patrzy na mnie z tym wyrazem twarzy, który nie wiadomo dlaczego sprawia, że zawsze wydaje się poruszona.

– Trzy – odpowiada, pokazując liczbę na małych palcach swojej dziecięcej dłoni. – Po pierwsze, zgubiłam legitymację do stołówki i spędziłam całe popołudnie na załatwianiu, żeby wydali mi drugą. Po drugie, kapie z sufritu, a pan Ferreri nie chce zapłacić za naprawę. Po trzecie, od godziny oglądam ten serial i chce mi się rzygać. A jednak nie jestem w stanie… Jak to się mówi? Odegnać się od telewizora.

– Oderwać, Yuki. I mówi się sufit, nie sufrit.

– Wszystko jedno.

– Niezupełnie. W każdym razie trzeba jeszcze raz zadzwonić do Ferreriego. Zagrożę mu, że zwrócę się do adwokata.

– Nie możemy zwrócić się do adwokata. To na nic. Jesteśmy tu na czarno. To jedyny sposób, żeby mniej płacić.

– Ale nie może nam też lać się na głowę! Wszystko ma swoje granice!

Yukino gasi telewizor i wstaje z fotela.

– Masz rację. Ale lepiej, jak ty zadzwonisz. On nie rozumie, jak ja mówię.

– Dobrze, jutro zadzwonię – wzdycham, związując byle jak włosy.

Yukino uśmiecha się uroczo.

– Masz ochotę na pidżama party? Kupiłam czipsy paprykowe.

– Jestem wykończona, serio.

– Byłaś na bankiecie, nie ma powodu do zmęczenia – odpowiada urażona.

– Byłam na wizji lokalnej. Jaki tam bankiet.

Yukino wytrzeszcza oczy, w ten swój jakże wyrazisty sposób, który naprawdę upodabnia ją często do postaci z mangi. Czasami nawet mam wrażenie, że za chwilę pojawi się jej nad głową dymek jak w komiksie.

– Och… przykro mi – odpowiada zasmucona. – Więc potrzebujesz relaksu! – wykrzykuje po chwili, zadowolona, że może odwrócić sytuację na swoją korzyść.

– Nie dam rady, naprawdę, chcę tylko położyć się do łóżka.

– Możesz wybrać między Karekano, Inuyasha i Full Metal Panic – proponuje, biorąc do ręki pudełka z DVD. – Mamy oczywiście Itazura na Kiss, ale widziałyśmy to już tyle razy.

– Yukino, jest późno!

– No właśnie, poczekamy do trzeciej, a potem idziemy spać, obiecuję. Kiedy wrócę do Japonii, będziesz za mną… jak to się mówi? Stęskniła.

– Tęskniła, Yuki. – Nie poprawiam jej z pedanterii, ale na jej wyraźne życzenie.

– Versailles no Bara? – nalega.

– Yuki, jutro.

– Mam pomysł! Ten odcinek Karekano, w którym Tsubasa poznaje przyrodniego brata i myśli, że ma dwanaście lat. Groszę cię!

– Mówi się proszę cię.

– Potem wracam do Kioto…

I tak, podstępnie wykorzystując uczucie, jakie do niej żywię, oraz ogarniającą mnie rozpacz na samą myśl, że prędzej czy później wróci do Japonii, a do tego wybierając cudowny odcinek Karekano, uruchamia moje ostatnie rezerwy energii, a ja pozwalam się ponieść typowej dla nocy atmosferze nieskończonych możliwości.

Każdego ranka, nieważne, czy jesteś lwem, czy gazelą: zaczynaj biec!

Nazajutrz, po zwyczajnym ponurym dniu spędzonym w prosektorium, należy mi się nagroda niczym wisienka na torcie – mogę wreszcie wsiąść do pociągu dalekobieżnego i pojechać do rodzinnego domu, gdzie nie byłam co najmniej od dwóch miesięcy. Nie dlatego, że nie chciałam. I to nieprawda, że mi ich nie brakuje, co często mi wypominają. Chodzi o zwykłe, naganne lenistwo.

Wyglądam przez okno, a niecodzienny krajobraz wywołuje uczucie żalu. Nie wiadomo, od ilu lat w Rzymie nie padał śnieg i ziemia niemal wszędzie jest lekko pobielała od szronu; sceneria przypomina bardziej nastrój Bożego Narodzenia niż dzień z połowy lutego, kiedy czuję się zżerana przez nudę i smutek. Na dodatek pociąg mija przedmieście, które sprawia wrażenie szczególnego opuszczenia i przywodzi na myśl ludzką nędzę.

Zapomniałam wziąć klucze, więc dzwonię. Otwiera mi Marco, mój brat. W ostatnim miesiącu wrócił na łono rodziny – musiał opuścić dotychczasowe mieszkanie, bo właściciel postanowił w nim zamieszkać, a Marco nie znalazł jeszcze niczego innego.

Marco mógłby być gejem – co uważam za niezwykle prawdopodobne – ale mógłby też być przywódcą Al-Kaidy, biorąc pod uwagę, że nie istnieją żadne przecieki na temat jego życia prywatnego.

Kim naprawdę jest mój brat?

Nie wiem, ale wiem, kim był kiedyś. Do ukończenia siedemnastu, osiemnastu lat był dość przeciętnym typem. Może trochę samotnikiem i introwertykiem, zafascynowanym sztukami plastycznymi, niespecjalnie zaś zainteresowanym otaczającym go światem. W tym jesteśmy raczej podobni, bo ja też jestem dosyć oderwana od rzeczywistości – w każdym razie zbyt często wypominają mi to w instytucie. Po ukończeniu liceum mój brat stał się kimś w rodzaju elfa, do czego przyczynił się też niszczący, trwający około pół roku pobyt w Londynie, skąd wrócił podobny do Freddiego Mercury’ego z początków kariery (łącznie z plerezą). Od tamtej chwili nieprzenikniona tajemnica osnuła jego życie prywatne.

Nie wydaje się, żeby rodzice w jakikolwiek sposób się tym przejmowali. Odbierają odmienność syna jako nową wartość. Obydwoje dostrzegają w Marku wielką duszę i są z tego bardzo dumni.

I oto wielka dusza wita mnie kwadrans przed ósmą wieczorem w lutową sobotę tym swoim pięknym, doskonałym uśmiechem – nigdy nie widziałam piękniejszych zębów – z ogórkowym, energizującym kremem na twarzy, w dopasowanej czarnej koszuli (od kilku lat ubiera się wyłącznie totally black), z papierosem w smukłych palcach – zawsze miał przepiękne dłonie pianisty – których paznokcie polakierowane są starannie na kolor chyba czarny, ale może to być także ciemna śliwka.

– Cześć, Marco – mruczę. – Zapomniałam kluczy.

– Cześć, rzepie – odpowiada. Nazywa mnie rzepem od czasów dzieciństwa, bo ciągle deptałam mu po piętach i nie mógł nawet pójść swobodnie do łazienki. Uwielbiałam go i dojmująco pragnęłam jego towarzystwa; z nikim zabawa nie była tak znakomita jak z nim.

Jest fotografem konceptualnym – nigdy nie pojęłam, co to znaczy – ale robi wszystko, byle pracować i być niezależnym. Także obsługuje śluby.

– Opłucz dobrze twarz, masz wszędzie krem – mówię tonem bardziej cierpkim, niżbym chciała. On instynktownie dotyka opuszkami palców skóry twarzy.

– Pójdę się umyć – odpowiada nieco zakłopotany, ustępując miejsca idącej mi naprzeciw matce, która trzyma w ręku salaterkę i miesza w niej jakiś dziwny sos.

– Witaj, córeczko. Spodziewaliśmy się ciebie jutro – mówi, całując mnie w policzek.

To prawda, ale wolałam odbyć podróż dzisiaj, żeby mieć następnego dnia czas na odpoczynek. Poza tym całkiem przyjemnie jest obudzić się w niedzielny poranek z dala od zgiełku miasta.

– Marco, poczekaj. Weź bagaż siostry i zanieś do jej pokoju.

Zrezygnowany Marco podnosi torbę swoimi rękami elfa i wchodzi na piętro.

– Mamo, czy wydaje ci się normalne, że Marco używa ogórkowych kremów?

– Co masz na myśli, moja droga? – pyta niewinnie.

– Zostawmy to. Nic, nic.

– Alice, proszę, staraj się nie palić w pokoju. Za każdym razem muszę potem przez cały dzień wietrzyć.

– Obiecuję – mówię, wykonując gest skauta, ale potem wytrzymuję co najwyżej dziesięć minut, zanim rozpaczliwie sięgnę po papierosa.

Marco zagląda do pokoju i zawiadamia mnie, że kolacja gotowa.

Gaszę papierosa wypalonego dopiero w połowie.

– Spokojnie, nie będę donosił – zapewnia z uśmiechem.

– To niesprawiedliwe. Ty możesz, a ja nie. To wbrew konstytucji.

– Na mnie postawiła już krzyżyk.

– Dlaczego wciąż tu jesteś? Czy Sacrofano cię nie deprymuje?

Marco zastanawia się przez chwilę, z dłonią na klamce uchylonych drzwi.

– Kiedy straciłem mieszkanie, poczułem się nagle zagubiony. Zrozumiałem jednak, że nie każde zło jest szkodliwe. W gruncie rzeczy podoba mi się czystość miasteczka. Zażyłość, którą się tu odczuwa, brak ciągłego wystawiania się na widok. Nie tęsknię za chaosem wielkiego miasta. Przynajmniej nie w tym momencie mojego życia. Jeśli czegoś potrzebuję, biorę auto i za chwilę jestem w Rzymie; ale potem mogę tu przyjechać i się oczyścić. To piękne – kończy po prostu, z typową dla niego lekką niejasnością. – Chodź, nie ociągaj się. Czekam na dole.

Otwieram okno, żeby wpuścić powietrze. Niebo jest tak ciemne i zachmurzone, że nie można dostrzec księżyca.

Jest sobota wieczór. Ale smutno.

Jeśli życie jest polem golfowym, poniedziałki są dołkami w piasku.

Po weekendzie spędzonym na całkowitym relaksie powrót do pracy w poniedziałek przynosi efekt, który nazwałabym niszczycielskim.

– Zebranie plenarne w gabinecie dyrektora. Trzeba zawiadomić pozostałych – ogłasza królowa matka, która obnosi dziś look w stylu Amandy Lear przebranej za dziwkę.

– Czy nie będzie dziś sekcji Giulii? – pytam.

Prawda jest taka, że w ten weekend bardzo dużo o niej myślałam, naoglądałam się aż do przesytu wszystkich programów telewizyjnych, które mówiły o tej sprawie, a nawet rozmawiałam o niej z rodzicami.

– Claudio nie ma dziś czasu, przesunął sekcję na jutro. Właśnie dzwonił, żeby mnie uprzedzić – wyjaśnia tonem, który chciałby być uprzejmy, ale w rzeczywistości brzmi nutą współzawodnictwa, jakby wyczuwała we mnie rywalkę do serca Claudia.

Nie wie prawdopodobnie, że nie można rywalizować o coś, co nie istnieje; krążą pogłoski, że ostatnia, która próbowała na poważnie do czegoś z nim dojść, ciągnie cały czas na paroxetinie, żeby pokonać depresję.

Wkrótce potem wszyscy jesteśmy w gabinecie władzy, która przybrała postać człowieka: Bossa.

Sławny specjalista, znany w całym kraju, niedawno przekroczył sześćdziesiątkę, ale z tego powodu jego możliwości nie zostały w żaden sposób nadszarpnięte; w każdym razie te, z których czerpie swoje wyjątkowe skurwysyństwo, są niewyczerpane. Jest Anglikiem, nie pamiętam, z Londynu, Birmingham, a może z Brighton, ale w gruncie rzeczy na jedno wychodzi. Nie wiem, za pomocą jakich karierowiczowskich intryg dotarł aż tutaj, żeby nas dręczyć. Jak wielu ludzi, którzy znaleźli się na szczycie w jakiejś dziedzinie – szczególnie na tak wysokim szczeblu drabiny społecznej i akademickiej – jest znanym łajdakiem, ale też prawdziwym geniuszem medycyny sądowej. Jak można przewidzieć, to wielokrotny rozwodnik, o którym mówi się, że ma nieokreśloną liczbę dzieci rozsianych po całym globie. Nie wiem, jak znalazł czas na ich spłodzenie i wychowanie, bo żeby stać się tym, kim jest, musiał zawsze żyć w nieludzkim rytmie pracy.

Boss siedzi za biurkiem odwrócony plecami. Kłęby dymu z cygara złowrogo okalają jego postać; palenie w całym budynku jest zabronione, ale nikt nie ośmiela się zwrócić mu uwagi. Wally – to zdrobnienie imienia profesor Valerii Boschi, jego asystentki i bezpośredniej emanacji jego geniuszu – zajęła już swoje miejsce na pole position, z notatnikiem i piórem. Ma siwe na szerokość palca odrosty, a ubrana jest w sukieneczkę z zielonkawego muślinu, jakie były modne za czasów młodości mojej matki.

Boss zaczyna mówić o przypadku na pozór bardzo poważnym; chodzi o ustalenie odpowiedzialności za śmiertelny wypadek drogowy. Każdemu z nas powierza konkretne zadanie. Ambra wykazuje się, zgłaszając uwagi, szczerze mówiąc, dosyć celne; zawsze tak jest. Trudno zrozumieć, w jaki sposób i dlaczego, ale umiałaby nawet sprzedać lód Eskimosom, choć nie jest jakimś orłem. Ja tylko częściowo chwytam, o co chodzi, bo mój umysł błądzi gdzie indziej. Ciągle myślę o rozmowie telefonicznej Giulii, którą wtedy usłyszałam, a jej zdenerwowany głos ciągle wzbudza we mnie lekki niepokój. Może powinnam o tym z kimś porozmawiać; mógłby to być ważny szczegół.

– A pani co myśli, doktor Allevi? – pyta nagle Najwyższy. Przeklęty, tak znienacka. Nie wiem dobrze, co myślę i właściwie na jaki temat? Nie wiem, rozkojarzyłam się.

– Może należałoby zebrać komórki nabłonkowe z poduszki powietrznej – proponuję nieśmiało.

– To słuszne, ale niezbyt oryginalne. Właśnie przed chwilą powiedziała to pani koleżanka. Jest pani z nami czy tylko udaje? – pyta surowym tonem, a tymczasem na twarzyczce Ambry pojawia się złośliwy uśmieszek.

Mam dość tych gównianych wpadek, które zaliczam każdego dnia, ale jednocześnie nie robię nic, żeby im zapobiec.

Po zakończeniu zebrania ta perfidna istota, jaką jest Wally, daje mi znak, bym do niej podeszła.

– Czekam na panią w moim gabinecie – mówi cicho, akcentując wyraźnie sylaby. Nie wiem dlaczego, ale za każdym razem, kiedy ktoś mi mówi: „Muszę z tobą porozmawiać”, dostaję palpitacji.

Jestem tak pogrążona w myślach, próbując domyślić się, dlaczego Wielka Ropucha mnie wezwała – co jest niezwykłym wydarzeniem, gdyż zasadniczo dla niej nie istnieję – że w końcu zostaję sama. Wszyscy już sobie poszli, a ja nie mam pojęcia, ile czasu minęło.

Biegnij, Alice.

Rzucam się w kierunku pokoju Wally.

Pukam do drzwi. Zastaję ją siedzącą za biurkiem, z założonymi rękami, z twarzą dziwnie uwolnioną od wielkich okularów.

– Nie spieszyła się pani, doktor Allevi.

– Przyszłam najszybciej, jak mogłam – bronię się.

– Proszę usiąść. – W powietrzu czuć zapach tragedii.

– Czy jest jakiś problem? – pytam, już zrezygnowana i gotowa na jej ględzenie.

– Doktor Allevi, proszę przyjąć do wiadomości, że występuję w imieniu wszystkich pani wykładowców. Nie jesteśmy zadowoleni z pani pracy. Jest pani rozkojarzona, mało skoncentrowana.

Już ten wstęp powoduje, że oczy w niekontrolowany sposób zachodzą mi łzami.

– Wdrożyliśmy różne programy badawcze, ale pani nie zdołała włączyć się do żadnego z nich, pani praca nie przyniosła żadnych pożytecznych rezultatów. – Spuszczam głowę. Nie wiem, co powiedzieć. – Jeśli chodzi o technikę sekcji, w ostatnim czasie miałam sposobność przekonać się, że jest pani jeszcze bardzo w tyle. W zeszłym tygodniu zauważyłam, że była pani bliska obcięcia sobie palca i zmiażdżenia badanego mózgowia. A wszystko w tym samym momencie. Od osoby kończącej drugi rok specjalizacji oczekujemy większego zaangażowania i lepszych wyników.

Mimo dogorywającej dumy znajduję jeszcze siłę na reakcję.

– Prawdopodobnie, a wręcz na pewno mogę pracować lepiej. Ale nie więcej. Mam najwyraźniej nieprzekraczalne granice. Oczywiście skorzystam z pani cennych rad. – Wally robi groźną minę.

– Nie potrzebuję kłamliwych pochlebstw. Jeśli się pani ze mną nie zgadza, to znaczy, że nie ma pani ani krzty pokory i samokrytycyzmu.

Ale jeśli ja sama zadręczam się myślą o własnej przeciętności? To prawda, może nie staram się wystarczająco. Istnieją jednak różne sposoby na powiedzenie pewnych rzeczy. Można użyć tonu stanowczego, ale przepełnionego ludzkim zrozumieniem. Albo można być niszczycielskim sadystą. Jak ona.

– Kiedy trzeba pracować, nigdy się nie wycofuję.

– Na przykład praca nad virtopsy. Jako jedyna nie bierze pani udziału w tym projekcie.

Virtopsy to autopsja wirtualna wykonywana za pośrednictwem badań radiologiczno-diagnostycznych. Super sprawa zdaniem wielu. Nie o to chodzi, że mi się to nie podoba; po prostu mnie przeraża, trochę tak jak wszystkie nowości.

– Bo prawdę mówiąc, nie jestem specjalnie zainteresowana tematem – wyrywa mi się, co wywołuje u Wally prawdziwy wstrząs.

– Jest pani nie tylko ignorantką. Na domiar złego jest pani zuchwała. – Co powiedziawszy, patrzy na mnie krytycznym i surowym wzrokiem. – Doktor Allevi, ja… albo raczej, mówię w imieniu nas wszystkich. Chcemy panią uprzedzić: jeśli nic się nie zmieni, będziemy zmuszeni nakazać pani powtarzanie roku. Czujemy się za panią odpowiedzialni i nie możemy pozwolić, żeby sprawy toczyły się w ten sposób.

Spada na mnie wodospad lodowatej wody. Powtarzać rok?

Nie płacz. Proszę cię, nie płacz. Powstrzymaj się.

– Nie mówi pani tego poważnie! – wyrywa mi się mimo woli.

– Jak najbardziej! – odpowiada z wyzywającym uśmiechem. – Ustalam termin: jeśli do końca następnego trymestru nie zauważymy znacznej poprawy, straci pani rok. Pod koniec każdego tygodnia spodziewam się tu, na moim biurku, sprawozdania z pani pracy. Przy okazji następnej sekcji przemagluję panią: jeden większy błąd i nie będę miała litości.

Nie mogła wyrazić się jaśniej.

– To wszystko wydaje mi się… przesadne. – Znajduję jeszcze siłę na odpowiedź.

– Takie są zasady. Pani przyszłość jest w pani rękach, nie w moich. Żegnam.

Czuję się tak, jakbym wyszła poza swoje ciało. Mam wrażenie, że przyglądam się masakrze i nie kiwnęłam nawet palcem, żeby jej zapobiec. Chwieję się, wracając do mojego pokoju, ale mam zamiar niczego po sobie nie pokazać koleżankom, szczególnie Ambrze.

– Czego chciała Wally? – pyta z małpią ciekawością.

– Och, nic szczególnego. Chciała porozmawiać o pracy, którą u niej złożyłam.

Ambra marszczy fałszywie brwi, a jej mima zdradza, że nie jest przekonana. Wraca do pracy przy komputerze, o nic więcej nie pytając. Siadam przy swoim stanowisku, jestem ciągle jeszcze w szoku.

O Boże. Do diabła. Kuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuurwa!

Sytuacja jest dramatyczna, jeśli nie gorzej.

Zawsze wiedziałam, że w tym instytucie, w tym gabinecie tortur, gdzie – aby doświadczać ciągłych nadużyć władzy – trzeba przejść konkurs i płacić coroczne wpisowe, traktowana jestem wyłącznie jako ornament. Zawsze podejrzewałam, że nikt się specjalnie ze mną nie liczy, ale nigdy, podkreślam nigdy, nie pomyślałabym, że jestem tak bliska końca.

Oblanie egzaminu kwalifikującego na kolejny rok zdarza się bardzo rzadko i z racji wyjątkowości jest także czymś straszliwie poważnym. Nie przypominam sobie nikogo, kogo spotkał podobny los, i sama myśl, że mogłoby się to zdarzyć właśnie mnie, zapiera mi dech w piersiach. Za chwilę dostanę zawału. Czuję się jak człowieczek z Krzyku Muncha, tyle że w tych murach nie mogę nawet krzyczeć.

Kiedy znalazłeś się w gównie, musisz wykazać się inteligencją, żeby się z niego wydostać.

Rusz głową. Masz trzy miesiące na uratowanie sytuacji. Nie będzie to przecież aż takie trudne.

I will survive

Zaliczywszy pewne ciosy, można tylko przeżyć albo upaść. Ja przeżyłam.

A jeśli to prawda, że nazywam się Alice Allevi, że jestem zawsze roztrzepana i że podoba mi się Johnny Depp, nie będę powtarzać roku. Choćbym miała sprzedać duszę diabłu, nie stanę się legendą instytutu.

Być może do tej pory wszystko zawalałam, ale mam możliwość nadrobić.

Alice, dasz radę. Alice, dasz radę. Alice, dasz radę. Alice, dasz radę.

To coś w rodzaju autorskiego treningu, do jakiego zmuszam się dziś rano, a który dekoncentruje mnie bardziej niż zwykle, i to do tego stopnia, że kiedy wysiadam z metra, niewiele brakuje, bym się potknęła i skończyła jak Anna Karenina.

Docieram do instytutu przed wszystkimi innymi i sunę po wypastowanej podłodze długich korytarzy, chłonę nieziemską ciszę, przyglądam się surowemu i bogatemu w historię umeblowaniu.

Uwielbiam to miejsce, chciałabym go nigdy nie opuszczać.

To rozdzierające uczucie, jak zresztą każda nieodwzajemniona miłość. A być może nigdy żadna miłość nie była mniej odwzajemniona niż moja wobec instytutu.

Stoję przy jednym z okien na korytarzu tak pogrążona w myślach, że nie zauważam, iż ktoś do mnie podszedł.

– Alice? Co tu robisz o tej porze?

To Claudio.

– Nie spałam, po co czekać w domu? A ty?

– Zapomniałaś, że dziś jest sekcja Giulii Valenti?

Jak mogłam o tym zapomnieć? Czekam na nią od piątkowej nocy.

– Kiedy się zaczyna?

– O dziewiątej. Kto będzie, ten będzie. Aha, Allevi. Ostrzegam cię: jeśli tylko usłyszę, że wyskakujesz z jakimiś fantastycznymi hipotezami, jak masz to w zwyczaju, wywalę cię na kopach.

O ósmej pięćdziesiąt jestem w prosektorium.

Ułożona na zimnej stali biedna Giulia wydaje się jeszcze chudsza i bardziej bezbronna.

– Zwłoki leżą na wznak na stole anatomicznym. Ubrane są w białą bawełnianą bluzkę i wełnianą spódnicę w szkocką kratę. Na nogach nylonowe pończochy w kolorze czarnym. Wzrost sto siedemdziesiąt siedem centymetrów. Lekki rozkład organiczny. – Claudio profesjonalnie nagrywa notatki na swoim dyktafonie Olympus. – Plamy opadowe barwy sinoczerwonej drugiego stadium rozsiane na tylnej powierzchni tułowia oraz górnych i dolnych kończynach. Silna uogólniona sztywność. Brak zewnętrznych oznak gnicia.

Następnie technicy zaczynają rozbierać zwłoki. Przecinają spódnicę i bluzkę, odsłaniając perłowoszarą bieliznę. Claudio tymczasem kontynuuje:

– W okolicy potylicznej szerokie uszkodzenie tkanki, podłużne, o poszarpanych brzegach, poprzeplatane strzępkami tkaniny.

Claudio przystępuje do badania zewnętrznego, a Ambra obejmuje funkcję jego osobistej asystentki. Podaje mu linijkę do zmierzenia rozmiarów obrażeń; robi kilka zdjęć; przygotowuje strzykawki do pobrania płynów biologicznych. Pod paznokciami Giulii udaje jej się znaleźć niewielką ilość materiału epidermicz-nego; pobiera oczywiście próbkę i zapowiada, że jak najszybciej wykona badanie genetyczne.

Obserwuję Claudia, który przeprowadza badanie ginekologiczne, żeby ustalić, czy doszło do gwałtu. Słyszę, jak mówi do dyktafonu, że nie ma oznak gwałtu, ale że Giulia odbywała ostatnio stosunki seksualne.

– Podaj mi probówkę, żeby zebrać pozostały materiał; nigdy nic nie wiadomo – mówi do Ambry, która dzisiaj jest jego ukochaną współpracownicą.

Po zakończeniu badania zewnętrznego przychodzi czas na rozpoczęcie sekcji. Claudio wykonuje skalpelem cięcie w kształcie litery Y.

Giulia jest tak chuda, że tkanki bez trudu się odklejają. Nie jestem w stanie patrzeć na nią tak, jak powinnam, to znaczy, jak osoba robiąca specjalizację, dla której zwłoki są wyłącznie źródłem wiedzy. Chciałabym powiedzieć Claudiowi, żeby działał powoli albo żeby utrzymywał stół operacyjny w czystości, by lśniące włosy Giulii nie pobrudziły się krwią jeszcze bardziej niż do tej pory. Chciałabym nie uczestniczyć w tej sekcji, ale nie jestem w stanie ruszyć się nawet o krok. Stoję i patrzę w oszołomieniu na jej rękę zsuwającą się ze stołu. Istnieje dziwne zjawisko, które być może jest po prostu skutkiem bezwładu, w efekcie osoba dotykająca zwłok jakby przekazywała coś w rodzaju przynależnej im siły. Dlatego zwłoki zdają się poruszać, opadać i sprawia to wrażenie niewymownie smutne, do którego wciąż nie jestem w stanie przywyknąć.

– To niespodzianka – słyszę głos Claudia.

Podchodzę do stołu i przyglądam się krtani, którą trzyma w rękach. Nawet ja rozumiem, o czym mówi. Podnoszę wzrok i szukam potwierdzenia w jego oczach.

– Szok anafilaktyczny?

– Nie ma wątpliwości, że obrzęk głośni jest znaczny. Rana na głowie nie ma żadnego znaczenia: popatrz, to tylko pęknięcie skóry, nic więcej. Bardziej pozór niż coś istotnego. Przypuszczam, że zraniła się, uderzając we framugę drzwi, kiedy traciła przytomność. Odpowiedź mogą nam dać płuca. Mirti, włóż rękawiczki i wyjmij płuca. Natychmiast.

Ambra z zapałem wykonuje polecenie i robi to porządnie.

– Ostry obrzęk płuc – stwierdza Claudio, przyglądając się z uwagą. – Z czego wynika, Nardelli?

– Z niekontrolowanego uwalniania pośredników takich jak histamina, co pociąga za sobą wzrost przepuszczalności włoskowatej, rozszerzenie naczyń z obrzękiem śluzówek i nadciśnieniem, skurcz oskrzeli – odpowiada bezzwłocznie Lara.

– A więc? – ponagla ją Claudio, robiąc osobiście sekcję płuc.

– Połączenie szoku i zamartwicy.

– Świetnie, Nardelli. Zasłużyłaś na sekcję serca.

– Więc nie została zabita? – pytam.

– Allevi, przypadek może być interesujący również wtedy, kiedy nie chodzi o morderstwo – odpowiada ironicznie, a królowa uśmiecha się perfidnie.

– Oczywiście, ale świadomość, że nikt nie chciał zrobić jej krzywdy, pozwala mi pogodzić się ze światem.

– Jeśli o mnie chodzi, dużo większą irytację wzbudza we mnie świadomość, że umarła w sposób tak banalny. Z powodu jakiegoś świństwa, które pobudziło jej system odpornościowy. Zastanów się, czy to nie dużo bardziej bezsensowne? – pyta Claudio.

– Ale naprawdę jesteś pewny, że nie została zamordowana?

Claudio przewraca oczami.

– Chwilowo nie mam żadnych podstaw, żeby tak myśleć.

– A wybroczyny na rękach? Materiał epidermiczny pod paznokciami?

– Cóż, Alice, wybroczyny mogą być również efektem banalnego uderzenia o jakiś mebel…

– Ale nic ci to nie mówi? To znaczy, ktoś musiał jej nabić te siniaki. Kiedy? Kto?

– Oczywiście, zasygnalizuję ich obecność. Odpowiedź na pytanie kiedy, to rzeczywiście moja sprawa. Podczas wizji lokalnej myślałem, że pochodzą z tego samego dnia, bo były różowawe. Czy w związku z tym chcesz, abym ci także powiedział, kto to zrobił?

– Co wywołało szok? – pytam, zmieniając temat.

Claudio wzrusza ramionami.

– Kto to może stwierdzić? Spróbujemy wywnioskować na podstawie anamnezy i badań toksykologicznych.

– Zawartość żołądka?

Ambra patrzy na mnie zniecierpliwiona. On zaś mierzy mnie zmieszanym i niemal obrażonym wzrokiem, jakbym ośmielała się uczyć go zawodu. Claudio jest dobry i kochany, ale jeśli chodzi o pracę, nikt nie ma prawa wymądrzać się przy nim, naturalnie poza Najwyższym.

– Allevi, był pusty.

– Więc nie było to nic, co połknęła. Znaleźlibyśmy jakiś ślad w żołądku.

– Właśnie. Ale to nic nie znaczy. Zależy, co połknęła i jak szybko nastąpiło wypróżnienie gastryczne.

– A może ukąszenie owada?

– W domu? Poza tym widziałaś jakieś ślady ukąszenia? Bąble?

– Nie – odpowiadam zmartwiona, potrząsając głową. – Lekarstwo, które zażyła? – sugeruję niestrudzona.

– Alice, wymieniasz na ślepo wszystko możliwe przyczyny anafilaksji, a ja nie rozumiem po co.

– Żeby zrozumieć, co się stało.

Claudio wzdycha, zdejmując jednocześnie poplamione krwią rękawiczki.

– Dobrze. Jeśli było to lekarstwo, szczegółów dowiemy się z badań toksykologicznych.

Podchodzę do ciała, żeby raz jeszcze przyjrzeć mu się dokładnie.

Na pozór nic nowego.

A jednak jest coś, co umknęło uwadze Claudia. I mojej.

Przyglądam się jej śnieżnobiałej szyi, jasnym, sztywnym ramionom.

– Claudio!

Odwraca się gwałtownie, mówił właśnie jakieś świństewko królowej, która patrzy na mnie karcąco za to, że zepsułam magię tej chwili.

– Co znowu?

– Wiedziałam! Spójrz tutaj.

Coś niemal niewidocznego i niedostrzegalnego, tak maciupeńkiego, że mogło się zdawać małym znamieniem. Nie dziwię się, że nie zauważyliśmy tego wcześniej.

– Znak ukłucia igłą – stwierdza, obejrzawszy otwór dokładnie przez szkło powiększające. – Ale to dziwne. Pod spodem nie ma wybroczyny. Mirti! – woła. – Weź skalpel, muszę naciąć, żeby zobaczyć, czy jest naciek krwotoczny. Dlaczego muszę to zrobić, Allevi?

– Żeby sprawdzić, czy to uszkodzenie powstało za życia czy po śmierci – odpowiadam natychmiast.

– Świetnie. – Ambra podaje mu skalpel, a on po chwili wahania przekazuje go mnie.

– Allevi, nagroda za twój upór. Natnij. – Ambra blednie, nie potrafi ukryć zawodu.

Tym razem chętnie oddałabym jej ten moment chwały.

Nie chcę dotykać Giulii.

– No, Alice, jest późno – naciska Claudio, zerkając na zegarek. A widząc moje wahanie, nalega: – Alice, nacinaj. Już.

Nadal zwlekam. Przede mną leży ciało udręczone badaniem sekcyjnym, ale ja jestem jak sparaliżowana.

– Rozumiem. Nie chcesz – mówi w końcu z nutą czułości w surowym głosie. – Allevi, nie nadajesz się do tej pracy – konkluduje szorstko, wyjmując skalpel z moich rąk i nacinając ramię Giulii. – Proszę, jest naciek krwiotoczny.

– Coś sobie wstrzyknęła – mruczy odsunięta na bok Ambra.

– Albo coś jej wstrzyknięto. Podczas wizji lokalnej nic nie znaleźliśmy – zauważam.

– Albo po prostu poddała się przetoczeniu krwi – dodaje Ambra.

– To trzeba ustalić. W każdym razie badanie toksykologiczne wszystko rozstrzygnie – kończy Claudio.

Teraz nie pozostaje mi nic innego, jak opuścić to miejsce. Zostawić za sobą Giulię, więcej o tym nie myśleć.

Gdyby to było takie łatwe… Claudio zatrzymuje mnie.

– Allevi, zanieś rodzinie Valenti jej rzeczy osobiste. Powinny tutaj być. Już sama bransoletka jest warta co najmniej pięć tysięcy euro, a nie chcę mieć problemów. Pamiętaj, żeby pokwitowali zwrot.

Claudio podaje mi plastikową torebkę z bransoletką i kolczykami Giulii. Taka jest praktyka, nic nadzwyczajnego, ale to polecenie sprawia mi przykrość, bo kontakt z krewnymi zmarłego nigdy nie należy do przyjemnych. Zetknięcie z cierpieniem nie jest dla mnie: to jeden z powodów, dla których wybrałam medycynę sądową. Kiedy ciało leży na stole sekcyjnym, już nie cierpi.

Wkładam torebkę do kieszeni fartucha i ruszam w stronę poczekalni, gdzie na ławce siedzi samotna dziewczyna. Związane w koński ogon włosy ma w nieokreślonym kasztanowym kolorze z czerwonymi refleksami. Ubrana jest w ciemnobrązową tweedową garsonkę, a w uszach ma perłowe kolczyki. Jest w niej coś, co przywodzi mi na myśl malarstwo prerafaelitów. Jej tułów dosłownie faluje, co często zdarza się osobom znerwicowanym.

– Wszystko w porządku. Wszystko w porządku. Nic się nie stało. Wszystko w porządku. Wszystko w porządku.

Mówi sama do siebie ze wzrokiem zagubionym w próżni.

– Proszę pani – odzywam się, podchodząc do niej ostrożnie. – Czy potrzebuje pani pomocy?

– Giulia. Giulia. Biedna Giulia.

Dziewczyna potrząsa głową, jakby nie mogła pogodzić się z losem. Dłonie ma skrzyżowane na kolanach. Na powierzchni ręki zauważam fioletowy siniak.

Dziewczyna, zorientowawszy się, że się jej przyglądam z zaciekawieniem, instynktownie chowa rękę. Patrzy na mnie z przerażoną miną.

– Doriana – daje się w tym momencie słyszeć potężny i wyraźnie zirytowany głos.

Dziewczyna odwraca się gwałtownie. Choć to wezwanie mnie nie dotyczy, czuję, że dosłownie kurczę się w sobie.

Obok pojawiają się trzy osoby. Ich twarze wydają mi się znajome i przypominam sobie, że widziałam je na zdjęciach w pokoju Giulii.

Pierwszą z nich jest kobieta w średnim wieku o mysich włosach zebranych w kok, o nieskazitelnym wyglądzie zasuszonej damy z wykrzywionymi przez artretyzm palcami ozdobionymi licznymi pierścionkami.

Druga osoba to młody mężczyzna o surowym wyrazie twarzy. Jest dosyć przystojny, ale pewna ostrość rysów go szpeci. Na szyi ma niebieski jedwabny krawat, co czyni go bardzo British.

Trzecią osobą jest dziewczyna bardzo podobna do Giulii, wyraźnie starsza, nie tak olśniewająco piękna, ale o spojrzeniu, które określiłabym bez przesady jako magnetyczne.

– Co robisz, Doriano? – pyta starsza kobieta.

Doriana nie jest w stanie nawet składnie mówić.

– Nn-ic.

– A pani kim jest? – pyta dama, zwracając się do mnie.

– Doktor Alice Allevi, robię specjalizację w Instytucie Medycyny Sądowej – odpowiadam swobodnie. – Podeszłam, bo wydaje mi się, że jest w szoku. Czuję się w obowiązku wyjaśnić, kierując wzrok na Dorianę.

– Dziękuję pani – odpowiada uprzejmie, ale stanowczo mężczyzna. Obdarza mnie ledwie widocznym, ale ujmującym uśmiechem. Ma wory pod oczami, które sprawiają, że i tak już ponure spojrzenie jest więc przerażające. – Wstawaj, Doriano – mówi w końcu, dotykając lekko ramienia dziewczyny, z mieszaniną troskliwości i zniecierpliwienia. – I włóż rękawiczki – nakazuje, jakby to było oczywiste.

Doriana podnosi się i idzie z opuszczonym wzrokiem, unikając mojego spojrzenia.

– Przykro mi. To znaczy, mam na myśli Giulię – mówię. A potem, zaskakując nawet samą siebie, instynktownie dodaję: – Znałam ją.

Dziewczyna, niewiarygodnie przypominająca Giulię, podnosi zamglony wzrok.

– Naprawdę? – pyta drżącym głosem.

Potakuję, czując na sobie spojrzenie ośmiorga oczu.

– To znaczy, nie znałam jej dobrze. Właściwie tylko bardzo powierzchownie i przypadkowo.

– Cóż, Giulia nie należała do osób, które się zapomina – dodaje dziewczyna tonem pełnym żalu. Ma niski, bardzo zmysłowy głos.

– To prawda – przyznaję.

Wszystko jest takie bolesne.

Może dlatego, że starsza kobieta jest bliska łez. Albo dlatego, że na twarzy na pozór lodowato zimnego mężczyzny maluje się milczące i skrajne cierpienie, które opanowuje w godny podziwu sposób. Lub po prostu dlatego, że Giulia, taka młoda, wciąż jeszcze taka piękna, już wkrótce dotknięta zostanie potwornością, która pożera wszystkie trupy i nikt nie może nic z tym zrobić. Prędzej czy później zostaną z niej tylko kości, prędzej czy później zostanie zapomniana.

Cisza przepełniona rozpaczą wypełnia pomieszczenie. Czuję się nieswojo i rozumiem, że nadszedł moment, by się oddalić.

Chwilę przed odejściem zauważam, że Doriana masuje sobie rękę i patrzy na mężczyznę, szukając w jego oczach jakiegoś pocieszenia. Nadaremnie.

Żegnam się, ale oni prawie tego nie dostrzegają.

Dopiero kiedy wracam do prosektorium, przypominam sobie o zadaniu zleconymi przez Claudia: wciąż mam w kieszeni biżuterię Giulii. Cholera! Jak mogłam o tym zapomnieć.

Zawracam i biegnę do poczekalni w nadziei, że ich tam jeszcze zastanę.

Oczywiście, zgodnie z najlepszą tradycją pecha, jaki mnie prześladuje, już sobie poszli.

– Załatwiłaś wszystko? – pyta Claudio, podnosząc oczy znad karty zgonu, którą wypełnia swoim wyraźnym pismem.

O nie. Co mam robić?

– Claudio,… podeszłam, by oddać im torebkę. Potem, nie wiem, jak to się stało, zaczęliśmy rozmawiać, zagadałam się i w końcu zapomniałam im ją dać.

Claudio uderza ręką w stół.

– Do jasnej cholery, Allevi, jak możesz być tak roztrzepana!