Noc kosa

Tytuły 2007 roku:

luty

Nora Roberts - Dziedzictwo

Erica Spindler - Jesteś jak ogień 

Diana Palmer - Do dwóch razy sztuka

Anne Stuart - Ztowroga cisza Heather 

Graham - Zabójczy wdzięk

Penny Jordan - Gra

kwiecień

Nora Roberts - Książęcy ród

Diana Palmer - Dwa kroki w przyszłość

Dallas Schulze - Ślubny kontrakt 

Sharon Sala - Światło w ciemności

Heather Graham - Nos kosa

Mary Alice Monroe - Klub Książki

czerwiec

Erica Spindler – Z ukrycia 

Carla Neggers - Wodospad

Mary Alice Monroe - Raj na ziemi 

Heather Graham - Nawiedzony dom

Diana Palmer - Po północy 

Nora Roberts - Twórcy marzeń

Informacje o serii Bestsellera

oraz sklep internetowy na stronie: www.bestsellery-mira.pl *

* Nie płacisz za koszty wysyłki

HEATHER GRAHAM

Noc kosa

Przełożył: Michał Jankowski

Tytuł oryginału: Night of the Blackbird

Pierwsze wydanie: MIRA Books, 2001

Redaktor prowadzący: Mira Weber

Korekta:

Ewa Godycka

© 2001 by Heather Graham Pozzessere

© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2002, 2007

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak graficzny BESTSELLERS jest zastrzeżony.

Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa, ul. Rakowiecka 4

Skład i łamanie: COMPTEXT®, Warszawa

Printed in Spain by Litografia Roses, Barcelona

ISBN 978-83-238-1754-3

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

PROLOG

Belfast, Irlandia Północna

Lato 1977 roku

– Synku, szykuj się! – krzyknęła matka, wpadając bez pukania do małego, kwadratowego pokoju. – Tata wrócił, idziemy do kina!

Zniszczoną ciężką pracą twarz rozświetlał uśmiech młodej dziewczyny, który sprawiał, że stawała się piękna.

Chłopiec wstrzymał oddech. Bardzo lubił kino, a tak rzadko w nim bywał. Na ekrany kin w śródmieściu wszedł właśnie nowy amerykański film science fiction. Byli tam rycerze galaktyczni, kosmiczne pojazdy, wielkie bitwy i walka o dobro, a w końcu – tak mu się przynajmniej wydawało – zwycięstwo dobra nad złem.

Miał dziewięć lat i większość czasu spędzał na ulicy. Rodzice rzadko mu coś obiecywali. Nie miał o to pretensji, tak po prostu było. Na świecie, a może tylko w jego świecie, tak właśnie rzeczy się miały i on to rozumiał. Ojciec zajęty był swoją pracą, matka swoją, poza tym czas zabierały im te spotkania w pubie. Był odważny i silny jak na swoje dziewięć lat. Dobrze sobie radził na ulicy, mimo tak młodego wieku był ostrożny i już doświadczony…

Odłożył komiks i spojrzał na matkę z niedowierzaniem. Potem zerwał się na równe nogi i zarzucił jej ręce na szyję.

– Kino! Naprawdę? Super!

– Uczesz się. Przygotuj. Idę po twoją siostrzyczkę.

Wkrótce już szli ulicą.

Mijali rudery o ścianach pokrytych graffiti, stare ciasne domy w zimie ogrzewane torfem. Chłopiec lubił jednak to osiedle z jego tajemniczymi miejscami w szczelinach murów, bramami do przeskakiwania i kryjówkami.

Od czasu do czasu mijali sąsiadów. Mężczyźni na powitanie dotykali dłonią kapeluszy, kobiety ich pozdrawiały. Czuł się wspaniale, idąc tak pomiędzy rodzicami. Trzymał za rękę siostrę. Była od niego młodsza, miała dopiero pięć lat i jasne, żywe oczy. Nie wiedziała jeszcze, że uśmiechy, którymi ich witano, były często ponure, a ludzie tak szarzy i pochmurni jak niebo, które zawsze wydawało się ciemne. Spojrzała na brata. Jej uśmiech był niezwykle piękny. Choć czasami się kłócili i choć on był bezczelnym dziewięciolatkiem, a ona tylko małą dziewczynką, bardzo kochał swoją siostrzyczkę.

– Naprawdę idziemy obejrzeć film? – dopytywała się.

– Tak, naprawdę – uspokajał ją.

Ojciec uśmiechnął się do niej.

– I kupimy prażoną kukurydzę – dodał.

Roześmiała się i nagle ponure otoczenie wydało się nieco jaśniejsze.

Weszli do kina, gdzie w holu czekało już wielu ludzi – przyjaciół, wrogów. Wszyscy chcieli obejrzeć film. Rodzice witali się ze znajomymi skinieniem głowy.

Ojciec, jak przyrzekł, kupił kukurydzę i wodę sodową. Nawet ciastko.

Chłopiec rzadko czuł taką bliskość ze swoimi rodzicami. Zapomniał o codzienności, przebywał w innym czasie, w innych dalekich światach. Śmiał się, bił brawo. Oddał siostrze ostatnie ziarno kukurydzy. Wyjaśnił jej coś, czego nie zrozumiała. Wziął ją na kolana. Widział, jak matka po chwili wahania oparła głowę na ramieniu ojca, gdy ten położył dłoń na jej kolanie.

Później, gdy pokonali już połowę drogi do domu, jak spod ziemi wyrośli przed nimi dwaj uzbrojeni mężczyźni. Wyszli z jednej z tych kryjówek w załomie muru, które chłopiec tak dobrze znał.

Zamaskowany mężczyzna wypowiedział imię i nazwisko ojca, jakby chciał się upewnić.

– To ja! I jestem z tego dumny! – odpowiedział hardo ojciec, odsuwając na bok żonę. – Ale jest ze mną moja rodzina…

– Aha, i chowasz się za spódnicą żony – rzucił pogardliwie drugi mężczyzna.

Oddany z tak bliska strzał ogłuszył chłopca. Skoczył, żeby zasłonić siostrzyczkę, nie spuszczając wzroku z ojca, który padał na ziemię. Wszystko wydarzyło się szybko, ale wydawało się mu, że ogląda film puszczony w zwolnionym tempie. Widział wszystko dokładnie i nie mógł nic zrobić.

Uzbrojeni mężczyźni przyszli po jego ojca, ale kula trafiła też małą dziewczynkę. Wiedział, że nie chcieli jej zabić. Była tylko przypadkową ofiarą tej dziwnej wojny.

Usłyszał, jak matka wykrzykuje imię ojca. Nie zorientowała się jeszcze, że straciła również córeczkę.

Trzymał siostrę, widział, jak krew znaczy coraz większą plamą jej sukienkę. Miała otwarte oczy. Nawet nie czuła bólu. Nie wiedziała, co się stało. Uśmiechała się. Patrzył w jej jasne oczy, gdy wyszeptała jego imię i dodała:

– Chcę do domu.

Zamknęła oczy, a on odgadł, że jest martwa.

Trzymał ją w ciemnościach spowijających ulicę. Słyszał krzyki i płacz matki, a potem także wycie syren policyjnych radiowozów i karetki.

Mszę za dusze ojca i siostry odprawiono w sobotę po południu. Przedtem trumny stały starym zwyczajem w domu. Przyszli krewni i przyjaciele, którzy czuwali przy zwłokach. Pili whisky i piwo. Mówili o ojcu jak o bohaterze, ubolewali nad śmiercią jego córeczki. Przyjechało wielu dziennikarzy z całego świata. Niektórzy ludzie wyrażali nawet szeptem przypuszczenie, że to sam Bóg zabrał do siebie dziewczynkę, by poprzeć ich wielką sprawę.

Nie widzieli jej uśmiechu. Nie pamiętali, że była tylko dzieckiem, ze swymi nadziejami i marzeniami, że w jej uśmiechu i blasku oczu kryło się całe bogactwo życia.

W końcu nadszedł czas ostatniej posługi. Zmarli mieli być pochowani, choć chłopiec wiedział, że nic tutaj nie zostanie naprawdę pochowane.

Ojciec Gillian zmówił modlitwę. Liczni mężczyźni wygłaszali pełne pasji przemówienia. Matka lamentowała, szarpała włosy, biła się pięścią w pierś. Kobiety przytrzymywały ją, uspokajały, choć same wybuchały płaczem. Zdawało się, że ich lament dociera do bram niebios.

Chłopiec stał z oczami mokrymi od łez.

Po modlitwach i mszy do przodu wysunęli się kobziarze. Stare irlandzkie kobzy zacharczały i zagrały smętnie,,Danny Boy''.

Gdy ucichły, chłopiec podszedł wraz z innymi mężczyznami do trumien. Na szczęście był wysoki i mógł nieść trumnę siostry razem ze znacznie starszymi kuzynami. Siostra była taka malutka, ale jej trumna zadziwiająco ciężka… Trumny spoczęły w grobach. Nakryła je ziemia i kwiaty. Ceremonia pogrzebowa dobiegła końca.

Żałobnicy zaczęli się rozchodzić. Ojciec Gillian otoczył matkę ramieniem. Do chłopca podeszła ciotka.

– Chodź, twoja mama cię potrzebuje – powiedziała.

Spojrzał na nią wilgotnymi oczami.

– W tej chwili mnie nie potrzebuje – odparł.

Rzeczywiście tak było. Chciałby ją uspokoić, pocieszyć. Ona jednak miała już swoją nienawiść, swoją pasję, następny powód do gniewu.

Chłopiec nie chciał nikogo urazić, dodał więc:

– Muszę tu jeszcze zostać. Mama jest teraz z księdzem. Potem, w domu, będę jej bardziej potrzebny.

– Jesteś dobrym chłopcem – pochwaliła go ciotka i odeszła.

Stał samotnie nad dwoma grobami. Po policzkach spływały mu łzy.

Złożył pełną pasji przysięgę. Obiecał swemu martwemu ojcu, swojej małej siostrzyczce, swemu Bogu – i sobie.

– Niech umrę – powiedział głośno – gdybym kiedykolwiek nie dotrzymał tego przyrzeczenia.

Ciemności ogarnęły miasto i spowiły jego serce.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Nowy Jork w stanie Nowy Jork

Dwadzieścia kilka lat później

– Czy to znaczy, że nie przyjedziesz do domu na Dzień Świętego Patryka?

Moira Kelly wzdrygnęła się.

Głos matki, zwykle cichy i łagodny, zabrzmiał tak ostro i przenikliwie, że na pewno usłyszała go jej asystentka w pokoju obok, mimo że rozmawiały przez telefon, a Katy Kelly mieszkała w Bostonie, oddalona o kilkaset kilometrów.

– Mamo, to nie Boże Narodzenie…

– Nie. Więcej.

– Mamo, nie jestem już dzieckiem. Pracuję.

– Racja. Jesteś Amerykanką w pierwszym pokoleniu i zapominasz o tradycji.

Moira wciągnęła głęboko powietrze.

– Mamo, o to właśnie chodzi. Żyjemy w Ameryce, tutaj się urodziłam. Może dla ciebie to zabrzmi strasznie, ale Dzień Świętego Patryka nie jest tu świętem narodowym.

– Chyba sobie kpisz.

– Nie kpię.

– Pracujesz sama i nie masz żadnego szefa. Możesz więc świętować, kiedy tylko chcesz.

– Nie pracuję sama. Mam wspólnika. Obowiązuje mnie harmonogram zajęć. A wspólnik ma żonę…

– Ożenił się z tą żydowską dziewczyną?

Moira zawahała się.

– Nie, mamo. Z Żydówką ożenił się Andy Garson, ten reporter, który czasami prowadzi przedpołudniowy program. Żona Josha jest Włoszką. – Uśmiechnęła się. – I katoliczką. Polubiłabyś ją. Mają ośmiomiesięczne bliźniaki. To tylko jeden z powodów, żeby dbać o utrzymanie firmy na rynku!

Matka słyszała tylko to, co chciała usłyszeć.

– Skoro jest katoliczką, powinna cię zrozumieć.

– We Włoszech Dzień Świętego Patryka też nie jest świętem narodowym.

– To katolicki święty! – upierała się matka.

– Mamo…

– Moira, proszę. Nie chodzi o mnie. Twój ojciec może będzie musiał przejść kolejny zabieg…

– Co to znaczy? – zapytała Moira z niepokojem.

– Może będą musieli znów go operować.

– Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?

– Właśnie to robię.

– Ale zadzwoniłaś w innej sprawie!

– Nie pozwoliłby mi zadzwonić do ciebie z taką wiadomością. Nie chce ci psuć humoru przed świętem. Zawsze przedtem przyjeżdżałaś do domu.

Postanowiliśmy, że powiemy ci, gdy z nami będziesz. W poniedziałek zrobią mu badania. To nic niebezpiecznego. A potem… No cóż, podejmą decyzję, co robić dalej. Ale, kochanie, wiesz… on naprawdę chciałby, żebyś przyjechała, choć się do tego nie przyznaje. A babcia Jon jest… Nie najlepiej się czuje.

Babcia Jon miała dziewięćdziesiąt parę lat i ważyła najwyżej czterdzieści kilogramów. Pomimo to była tak żywą osóbką, że Moira wiedziała z całą pewnością, iż staruszka będzie żyć sto lat.

Niepokoiła się jednak stanem ojca. Przed kilkoma laty przeszedł już operację na otwartym sercu – wymianę zastawki. Nigdy się na nic nie uskarżał. Na jego twarzy zawsze gościł uśmiech. To właśnie stanowiło największe niebezpieczeństwo – musiałby być na wpół martwy, żeby zgodzić się na wizytę u lekarza. Moira wiedziała, że choć matka robiła wszystko, by postępował zgodnie z zaleceniami medyków, nie mogła sobie z tym poradzić.

Co do Dnia Świętego Patryka…

– Patryk przyjeżdża – poinformowała ją wcześniej matka.

To oczywiste, pomyślała. Jej brat, który miał posiadłość w zachodnim Massachusetts, uroczyście obchodził dzień swojego patrona. A jednak Patryk nie musiał się specjalnie wysilać. I tak bywał często w Bostonie.

W gruncie rzeczy, przypomniała sobie z lekkim poczuciem winy, liczyła na brata i siostrę Colleen. Miała nadzieję, że ich obecność na wielkim święcie rodzinnym, które dla innych stanowiło tylko okazjędo napicia się zielonego piwa i wysłania kartek, wystarczy rodzicom.

– Chcesz przecież zobaczyć Patryka, prawda?

– Oczywiście, ale przede wszystkim martwię się o tatę.

– Mówisz tak, jakbyśmy, twój ojciec i ja, mieli jutro paść trupem.

– I tak widuję się z bratem i siostrą. Wbrew temu, co zwykle mówisz, nie musicie padać trupem, żeby do tego doprowadzić.

Matka od dawna posługiwała się tym właśnie argumentem. Mówiła tak do wszystkich swoich dzieci, a one jej ustępowały. Tylko siostra Moiry poprzestawała po takich wypowiedziach na wzdychaniu i wznoszeniu oczu do nieba.

Moira kochała jednak swoją rodzinę.

– Dobrze, mamo, przyjadę.

Nie mieszkała w końcu aż tak daleko i dość często zaglądała do domu. Tym razem nie przywiązywała zrazu wagi do święta właśnie dlatego, że i tak często widywała się z rodziną. Niedawno spędziła u rodziców Boże Narodzenie. Obecnie na przeszkodzie stał harmonogram zdjęć.

– Słyszysz, mamo? Przyjadę na Dzień Świętego Patryka.

– Wspaniale. Potrzebuję cię.

– Zadzwonię, gdy tylko uda mi się tutaj wszystko wyprostować. Zadbasz o tatę, prawda?

Chciała już odłożyć słuchawkę, gdy usłyszała głos matki:

– Och, kochanie, zapomniałam ci powiedzieć…

– Tak?

– Nie zgadniesz, kto przyjedzie.

– Wielki świąteczny skrzat.

– Nie!

– Ciocia Lizbeth?

– Nie, głuptasie! Nie ciocia Lizbeth.

– Poddaję się, mamo. Kto?

– Dan. Daniel O'Hara. Czy to nie wspaniałe? Zawsze byliście bliskimi przyjaciółmi. Wiem, że nie chciałabyś stracić takiej okazji.

– Nno… nie – odparła, a głos załamał się jej tylko odrobinkę.

– Do widzenia, kochanie.

– Cześć, mamo.

Spotka Danny'ego!

Nie zdawała sobie sprawy, że nadal ściska słuchawkę, aż poczuła ból w dłoni i usłyszała głos telefonistki:

– Jeśli chce pani uzyskać następne połączenie…

Odłożyła słuchawkę i pokręciła głową. Kiedy po raz ostatni widziała Danny'ego? Dwa lata, może trzy? Był miłością jej życia. Dzieciństwa, sprecyzowała w myślach. Pojawiał się i znikał jak wiatr. Gdy ostatnio zatelefonował i poinformował, że jest w Stanach, nie zgodziła się z nim spotkać. Można było na nim polegać tak jak na dobrej pogodzie w Bostonie. A jednak…

Nie byłoby źle znów zobaczyć Danny'ego, teraz, gdy już naprawdę się z tym uporała.

Widywała się z kimś i była już uodporniona na jego,,Ach, Moiro, wpadnijmy tylko na szybkie piwko'', albo,,Moiro, nie pójdziemy na spacer?'', czy nawet,,Nie traćmy czasu, wskakujmy do łóżka''.

Nigdy więcej, Danielu!

Rzuciła się w wir pracy, zwłaszcza że musiała prosić wszystkich, by zmienili swoje plany, aby się do niej dostosować.

Lubiła swoją pracę. Trochę ją nawet przerażało, że razem z Joshem tak wszystko rozkręcili i tak szybko odnieśli sukces jako spółka producencka.

Irlandia, stary kraj, pozostawał miłością jej rodziców. Ameryka była jej. Tutaj się urodziła i dorastała. Kochała różnorodność Stanów. Od dnia, w którym po raz pierwszy poszła do college'u, zawsze była bardzo zajęta. Zapomniała o tym, co i tak nie mogło się dobrze skończyć.

A może tak naprawdę chciałaby, żeby Danny wrócił? Aby został?

Z niepokojem zauważyła, że sama ta myśl przepełniła ją tęsknotą.

No dobrze, Danny nie przestał jej obchodzić i nigdy nie przestanie. Dobrze, że to tylko odległa, głęboko ukryta myśl, której nigdy nie pozwoli się rozwinąć. Moira była realistką. Spotkała już w życiu różnych ludzi, choć często nie poznawała ich naprawdę dobrze, tylko przez pryzmat swojej pracy. A teraz jest ktoś bystry, godny szacunku, z kim dzieli zainteresowania. Ktoś, kto pojawił się w jej życiu w odpowiednim czasie i we właściwy sposób.

A więc Danny przyjeżdża do Bostonu. To dobrze. On chciałby…

Przez chwilę o niczym nie myślała.

Michael. Spotykała się z Michaelem McLeanem, mężczyzną irlandzkiego pochodzenia, lecz takiego, któremu owo pochodzenie nie przesłaniało w życiu wszystkiego innego. Naprawdę dobrze czuli się razem. Michael kochał dobre kino. Lubił też sport, lecz nie gardził wizytami w muzeum. Zawsze chętnie chodził do teatru, także alternatywnego.

Był niemal ideałem. No i pracował ciężko dla firmy Moiry. Zawsze aktywny, spotykał się z ludźmi, sprawdzał logistykę i zezwolenia na filmowanie. Niedawno też gdzieś wyjechał, nawet nie wiedziała na pewno, dokąd. No dobrze, wiedziała, ale teraz, po rozmowie z matką, nie mogła o tym myśleć.

Nieważne, gdzie jest. Michael miał zawsze przy sobie telefon komórkowy i zawsze odbierał go albo oddzwaniał. Zarówno w sprawach osobistych, jak i zawodowych. Między innymi dlatego był taki wspaniały.

A jednak sama myśl o Dannym…

Zniecierpliwiona, chwyciła ołówek. Miała inne tematy do rozmyślań. Takie jak praca. Podniosła słuchawkę i zadzwoniła do swego wspólnika, Josha.

Dobrze będzie znów zobaczyć Danny'ego, pomyślała. Poczuła przypływ gorąca. Jakby chciała w tej właśnie sekundzie kochać się z Dannym. Zamknęła oczy i ujrzała go. Nagiego.

Dość tego! Przywołała się do porządku.

– O co chodzi? – usłyszała głos w słuchawce.

– Co takiego?

– Przecież to ty do mnie zadzwoniłaś – cierpliwie wyjaśnił Josh. – O co chodzi? – powtórzył.

– Czy moglibyśmy pójść gdzieś na lunch?

Zmusiła się, by w wyobraźni ubrać Danny'ego, a potem przestać o nim myśleć.

Danny wycofał się gdzieś do głębszych zakamarków umysłu. Josh Whalen był bardziej realny. Zawsze stanowił część jej życia. Spokojny i szczery, porządny facet. Był wysoki i przystojny, choć nieco za chudy. Poznali się w szkole filmowej Uniwersytetu Nowojorskiego i pewnie mieliby romans, gdyby w porę nie zorientowali się, że mogą stać się tylko przyjaciółmi, a nie kochankami. Zamiast stworzyć parę, założyli razem spółkę.

Wtedy w jej życiu był Danny. Pojawiał się i odchodził. Spotykając się z Joshem, chciała się tylko upewnić, że nie musi wiecznie czekać na mężczyznę, którego kocha, że są jeszcze na świecie inni ludzie. Udało się jej to jednak, zanim zrobili z Joshem cokolwiek, czego mogliby potem żałować.

Znów wyrzuciła Danny'ego ze swoich myśli, odsyłając go daleko, tam, gdzie było jego miejsce.

Josha lubiła bardziej niż któregokolwiek innego mężczyznę, z jakim umówiła się kiedykolwiek na randkę. Mieli wspólną wizję – i etykę pracy. Oboje harowali w restauracjach, żeby zdobyć niewielki kapitał pozwalający na uruchomienie firmy. Josh pracował też na budowach i przy kopaniu rowów. Dawali z siebie, ile mogli.

– Nie chcesz, żebym po prostu przyszedł do ciebie do biura? – zapytał Josh.

– Nie. Chcę cię zabrać do miłej restauracji, zamówić parę kieliszków dobrego wina…

Przerwał jej jęk wspólnika:

– To znaczy, że zamierzasz zmienić harmonogram.

– Ja…

– Zamieńmy to na piwo.

– Gdzie je wypijemy?

Wymienił nazwę swojej ulubionej dziupli, niedaleko biura w Village. Josh miał umówioną rozmowę z kandydatem na kamerzystę, Moira również zaplanowała jakieś spotkanie. Postanowili zobaczyć się po tych rozmowach.

Po chwili zatelefonowała osoba, z którą Moira miała się spotkać. Spóźniła się na pociąg i pytała, czy nie mogą przełożyć spotkania na popołudnie. Moira zgodziła się z ulgą.

Dotarła do,,Sam's Sports Spectacular'' przed swoim wspólnikiem. Zwykle nie piła alkoholu w dzień, a i wieczorem zachowywała pod tym względem ostrożność. Teraz jednak zamówiła piwo z beczki. Gdy wszedł Josh, siedziała nad szklanką przy stole najbardziej oddalonym od baru. Josh przyciągał uwagę. Chudy, o nieco niedbałym wyglądzie, robił wrażenie reżysera, albo, jak pomyślała z rozbawieniem, muzyka z grunge'owego zespołu. Pomimo sprzeciwu żony, nosił brodę i wąsy. Miał piękne, ciemne oczy i kręcone ciemne włosy o rudawym odcieniu i to samo co zwykle, jadowicie zielone ubranie.

– Gdzie moje piwo? – zapytał, sadowiąc się na krześle pomiędzy blatem a ścianą.

– Nie wiedziałam, jakie ci zamówić.

Spojrzał na nią, jakby zwariowała.

– Od ilu lat się znamy?

– Prawie od dziesięciu, ale…

– Co zawsze piję?

– Millera Lite…

– Tutaj je mają.

– Przepraszam, jestem dzisiaj trochę nieprzytomna.

– Rzeczywiście.

Uniósł rękę, żeby przywołać kelnera. Młody człowiek wysłuchał zamówienia i ruszył w kierunku baru.

– Dlaczego jesteś nieprzytomna? – zapytał Josh.

– Dzwoniła moja matka.

Uśmiechnął się.

– Moja dzwoni niemal codziennie. To żadne usprawiedliwienie.

– Nie znasz mojej matki.

Uśmiechnął się i odparł z irlandzkim akcentem:

– Znam. Bardzo miła pani.

– Uhm. Mój ojciec jest chory.

Josh natychmiast spoważniał.

– Przepraszam.

– Ja… myślę, że wszystko pójdzie dobrze, ale chyba będzie miał następną operację.

– Więc chcesz pojechać do domu na Dzień Świętego Patryka? – bardziej stwierdził, niż zapytał.

– Wiem, że mieliśmy robić zdjęcia w parkach tematycznych na Florydzie. I wiem, jak ciężko pracowałeś nad uzyskaniem praw, nad tymi wszystkimi papierami i…

– No to chyba musimy to przełożyć.

– Bardzo ci dziękuję – powiedziała cicho i wypiła łyk piwa.

– I tak nie wierzyłem, że w marcu pojedziemy na Florydę.

Zarumieniła się.

– Uważasz, że nie potrafię postawić na swoim? - zapytała.

– Potrafisz, ale twoja matka mogłaby zmierzyć się z Terminatorem…

Spojrzała na niego z wdzięcznością.

– Mam pomysł. Moglibyśmy przy okazji zrobić program o Irlandczykach w Ameryce i załatwić w Leisure Channel, żeby nadali to na żywo. Jestem pewna, że wyszłoby świetnie.

Josh zastanowił się, a potem uniósł ręce.

– Może masz rację… Zabawa, tradycyjne świąteczne jedzenie i fantastyczne irlandzkie opowieści - na żywo, z domu samej gospodyni programu…

– Co sądzisz o Bostonie w marcu?

– Nic dobrego, ale w Nowym Jorku nie jest lepiej. – Uśmiechnął się nagle. – Właściwie spodziewałem się czegoś w tym stylu. Prosiłem Michaela, żeby sprawdził, jak jest z zezwoleniami w Bostonie i Orlando.

– Żartujesz! Nie powiedział mi o tym ani słowa.

– Umie zachować tajemnicę. Nie chciałem, żebyś zaczęła coś podejrzewać. Po prostu cię znam i umiem przewidywać.

– Wspaniale.

– Hej, mała, właśnie coś takiego powinniśmy zrobić przede wszystkim.

Uśmiechnęła się, czując ogromną ulgę.

– Ale ty i Gina chcieliście zrobić ten program o Disneyu…

– Zrobimy. Zmienimy tylko terminy. Dzieci nie będą nam miały tego za złe. I tak jeszcze nie bardzo wiedzą, co jest grane.

Uśmiechnęła się. Rzeczywiście, ośmiomiesięczne bliźniaki Josha nie mogą się jeszcze przejmować tym, że nie zobaczą Myszki Miki.

– Chciałabyś coś zjeść, czy wolisz lunch w płynie? – zapytał, wskazując pustą szklankę Moiry, która nie zdawała sobie sprawy, że piła przez cały czas.

– Jestem Irlandką – wyjaśniła.

Roześmiał się i nachylił w jej kierunku.

– Nie miałem nic złego na myśli – uspokoił ją. – Chciałem się tylko dowiedzieć, czy coś zjesz.

– Tak, chyba powinnam.

– Mają tu dobrą sałatkę.

– Świetnie, ale chyba wezmę hamburgera.

– Podkreślamy swoją amerykańskość? – zażartował, przywołując gestem kelnera.

– A ty czepiasz się, żebym nie musiała czuć dozgonnej wdzięczności za zmianę harmonogramu na cały sezon?

Roześmiał się.

– Może. A może zabawnie jest obserwować, jak obawiasz się wizyty w domu.

– Nieprawda! O, jest kelner. Zamów mi tylko hamburgera i drugie piwo.

Josh wykonał polecenie, lecz nie ustąpił.

– Czego się tak boisz? – zapytał cicho, gdy kelner się oddalił.

– Nie boję się. Często jeżdżę do domu.

– Ale tym razem jesteś zdenerwowana. Chodzi ci o to filmowanie u ciebie? Wszystko gra! W Stanach Zjednoczonych jest bardzo dużo Irlandczyków, a w Dniu Świętego Patryka…

– …każdy jest Irlandczykiem – dokończyła za niego. – Tak, wiem.

Kelner przyniósł drugie piwo. Podziękowała mu uśmiechem. Uśmiechnął się w odpowiedzi i odszedł. Wypiła łyk, odchyliła się i zaczęła wodzić palcem po brzegu szklanki.

– A więc? Wszystko świetnie się składa – podsumował Josh.

– No i jaką będziemy mieć obsadę…

– Twoja matka jest czarująca. Również ojciec.

– Uhm, tak. Tylko…

– Tylko co?

– No cóż, oni są dość… ekscentryczni.

– Twoi rodzice? Skądże.

– Nie żartuj. Na przykład babcia Jon. Przez wiele lat wmawiała nam, że jak nie będziemy grzeczni, to po drodze do wygódki porwą nas karzełki. Colleen, Patryk i ja dopiero po ukończeniu szkoły uświadomiliśmy sobie, że nigdy nie mieliśmy wygódki, tylko zwykłą łazienkę, do której nie trzeba było iść przez podwórze.

– Twoja babcia jest wspaniała.

– To prawda – zgodziła się Moira. – Jest jeszcze ojciec, który nie pogodził się do tej pory z faktem, że Walczący Irlandczycy to nazwa drużyny futbolowej w Stanach.

– Może tak, ale wtedy, gdy oglądałem z nim rozgrywki, kibicował zawodnikom Notre Dame.

– Moja mama wygłasza przemówienia o tym, dlaczego tradycyjną potrawą jest boczek z kapustą, a nie konserwa wołowa, a ojciec mówi o angielskim imperializmie i naruszaniu na całym świecie praw ludzi, których ojczystym językiem jest gaelicki. Potem nagle przechodzi do zachwytów nad cudami Ameryki i rozprawia o słynnych Amerykanach irlandzkiego pochodzenia, od Ojców Założycieli do bohaterów wojny secesyjnej – oczywiście, walczących po obu stronach.

– Może w ten sposób unika opowiadania o Irlandczykach, którzy byli żołnierzami Custera.

– Josh, ja mówię poważnie. Znasz mojego ojca. Upewnij się na Boga, że nikt nie wspomni o irlandzkim nacjonalizmie ani o IRA.

– Jasne! Będziemy go trzymać z dala od polityki.

Nie słuchała. Z zapałem mówiła dalej:

– Patryk przyjedzie z moimi małymi siostrzenicami i kuzynem, więc mama, tata i babcia Jon będą udawać, że po domu błąkają się skrzaty. Poza tym wszędzie porozstawiają beczułki z piwem i wszystko będzie zielone.

– Jakie to wspaniałe!

– I zjawią się różni dziwni ludzie.

– No to będzie jeszcze weselej.

Wyprostowała się i spojrzała mu w oczy.

– Przyjeżdża Danny – poinformowała go.

– Och, rozumiem – powiedział cicho.

Obudził się bardzo późno. Właściwie budził się powoli i rozkoszował luksusem. Czuł miękkość materaca, chłód i świeżość pościeli. Leżąca obok kobieta nadal lekko pachniała perfumami i miłością. Była młoda, lecz nie za młoda. Jej bujne ciemne włosy leżały rozsypane na hotelowej poduszce.

Miała swoją cenę, ale za to jaki zapał! Przyjemnie spędzili noc.

W ekspresie, który włączał się automatycznie o zaprogramowanej godzinie, zaparzyła się kawa. Chyba podgrzewa się już trochę za długo. Gdy wieczorem włączał programator, nie sądził, że będzie jeszcze o tej porze spał.

Oparł się o poduszkę.

Zawsze lubił Amerykę.

Tyle tu wszystkiego. Taka obfitość! I tylu głupców, którzy sami nie wiedzą, jak się im poszczęściło. Jasne, mają też swoje kłopoty. Dostrzegał to, bo nie był ślepy i umiał współczuć. Ale problemy są tutaj inne: zepsute dzieci bogaczy, konflikty rasowe. Republikanie. Demokraci. Zresztą, gdyby nie mieli kłopotów, sami by je sobie stwarzali, pomyślał. Nie zmieniało to faktu, że życie w Ameryce jest dobre.

Zadzwonił telefon. Sięgnął do nocnej szafki i podniósł słuchawkę.

– Tak?

– Ma pan już to zamówienie?

– Owszem, mam. Powinienem je dostarczyć, czy chcecie przyjść tutaj?

– Chyba lepiej, żeby pan przyszedł. Możemy mieć jeszcze inne sprawy do omówienia.

– Doskonale. Kiedy?

Umówił się i odłożył słuchawkę.

Kobieta poruszyła się. Odwróciła się do niego i otworzyła oczy. Uśmiechnęła się i powiedziała:

– Dzień dobry.

– Dzień dobry – odparł.

Nachylił się i pocałował ją. Nadal mu się podobała. Ciemne włosy, ciemne oczy, opalona.

Przesunęła rękę pod kołdrą i zaczęła go głaskać. Spojrzał na nią ze zdziwieniem. Roześmiała się.

– Zwykle nie zostaję do rana…

– A ja zwykle nie zatrzymuję ku… kobiety – poprawił się grzecznie – do następnego dnia.

Pieściła go zręcznie i wkrótce poczuł silne podniecenie. Przez szparę w zasłonach widział jednak światło dnia.

– O co chodzi? – zapytała, gdy sięgnął po papierosy.

Uśmiechnął się i odłożył paczkę.

– O nic.

Pocałował ją i przysunął się bliżej, żeby ułatwić jej zadanie. Spojrzał na zegarek. Ma dużo czasu.

Była bardzo dobra, a on już od dawna nie miał okazji wylegiwać się w łóżku i figlować. Poddawał się pieszczotom, potem je odwzajemnił. Zaczął się z nią kochać, jeśli to właściwe słowo wobec obcej kobiety, dziwki. Sprawiało mu to wielką przyjemność, lecz nie trwało zbyt długo. Stoczył się na łóżko i znów spojrzał na zegarek.

– Już późno – mruknął.

Pocałował ją i wstał, żeby pójść pod prysznic.

– Kawa i papierosy są przy łóżku – poinformował.

Umył się bardzo szybko, chwycił ręcznik i starannie się wytarł. Wyszedł z łazienki z mokrymi włosami owiniętymi w ręcznik.

– Wypiłaś już kawę? – zaczął grzecznie, lecz nagle stężał. – Co robisz? – zapytał ostro.

Klęczała na podłodze z jego spodniami w rękach.

– Ja…

Rzuciła spodnie, spojrzała na niego i wstała. Chciała go okraść?

Umiał obserwować. Zobaczył, że nie przeszukiwała tylko kieszeni. Szuflady pozostały niedomknięte, na podłogę nie opadły jeszcze pyłki kurzu.

Miała na sobie majtki, stanik i pończochy. Najwidoczniej chciała się ubrać i wyjść, zanim on opuści łazienkę.

Nie zdążyła.

Patrzyła na niego. Widział strach w jej oczach.

Nie odrywał od niej wzroku. Zmiany w pokoju zarejestrował kątem oka. Wykonała dobrą robotę. Dokładnie. Myślał, że to tylko prostytutka; okazało się, że także złodziejka.

Czy aby na pewno?

– Ja tylko się rozglądałam. Z ciekawości – powiedziała, zwilżając językiem wargi.

Niezależnie od tego, o co jej chodziło, nie umiała kłamać.

– Kochanie – zapytał cicho – nie wiesz, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła?

– Twój stary przyjaciel Daniel O'Hara – zażartował Josh. – Tylko pomyśl. Gdyby nie Danny, bylibyśmy już dawno po ślubie.

– I po rozwodzie – przypomniała mu Moira. – Nie wytrzymalibyśmy ze sobą nawet tygodnia.

– Może tak, może nie. Zastanówmy się. Kochałaś mnie umysłem, ale twoje serce wyrywało się do poprzedniego chłopaka. Ja byłem tym dobrym, porządnym, a on – niedostępnym i intrygującym.

Choć właściwie nigdy go nie było, posiadł twoje serce i… no, wiadomo co.

– Josh, między mną a Dannym nic już nie ma.

– Prawdopodobnie – zgodził się, trochę zbyt entuzjastycznie.

– Nie rób z tego sensacji. To tylko stary przyjaciel rodziny…

– A to, że jest zbudowany jak futbolista i wygląda jak Adonis, wcale nie ma znaczenia?

– Jesteś niewiarygodnie… płytki. Tak jakbym nie mogła oceniać mężczyzn według innych kryteriów. Poza tym, sam wyglądasz bardzo dobrze.

– Dziękuję, bardzo mi miło. Ale chyba nie mogę się równać z twoim egzotycznym zagranicznym kochankiem. I chyba rzeczywiście to nie tylko wygląd robi na tobie wrażenie. Jest jeszcze akcent, głos, tradycja i fakt, że to stary przyjaciel rodziny. – Zaczął naśladować akcent, jaki w Hollywood uznawano za irlandzki. – Tak, panienko, twój kochanek ma prezencję.

– On nie jest moim kochankiem!

– Jak gwałtownie zaprotestowałaś!

– Od lat nawet go nie widziałam.

– Powiem ci, kiedy to było. W lecie, trzy lata temu. Nałgałaś rodzinie, że wracasz do Nowego Jorku, ale zostałaś z nim w Bostonie. Myślałaś, że pozostanie tylko dlatego, że ty tego chcesz. Nie był na to gotów, a ty wariowałaś. Gdy potem zatelefonował przed Bożym Narodzeniem, nie chciałaś się już z nim spotkać.

– Nigdy ci tego nie opowiedziałam!

– No cóż, może nie stanowię, twoim zdaniem, materiału na męża, ale za to naprawdę jestem twoim najlepszym przyjacielem. Jest w nim coś, od czego nie możesz się całkiem uwolnić.

– Mylisz się.

– Doprawdy?

Spojrzała na zegarek.

– Jak szybko mija czas, kiedy torturuje cię najlepszy przyjaciel. Muszę się spotkać z panią Grisholm. Nie udało się jej rano dotrzeć. To ta z teatru w Maine, w którym publiczność włącza się do przedstawień. Nawet gotują razem i jedzą. Opowiadałam ci o niej. To wygląda jak…

– Co powie Michael na powrót twojej starej miłości? Czy powiedziałaś mu w ogóle o istnieniu Daniela O'Hary? – przerwał jej Josh.

– Dan jest przeszłością, a reszta to nie twoja sprawa.

Josh zaczął się śmiać. Moira się zaczerwieniła.

– Dzień Świętego Patryka może być naprawdę zabawny. Pewnie, że to nie moja sprawa, gdzie kto będzie spał. Ale zatrudniliśmy Michaela, zanim jeszcze coś się między wami zaczęło. Zakładam, że on też przyjedzie do Bostonu.

– Czy mógłbyś przestać się głupio uśmiechać? – zapytała.

– Przepraszam. Rozbawiło mnie, twojego niedoszłego kochanka, że najpierw żyjesz w celibacie, a potem chcesz spędzić święta z dwoma mężczyznami swego życia jednocześnie.

– Josh… – ostrzegła go.

– Może to nawet dobry pomysł. Mama i tata mogą cię ochronić.

Wstała.

– Dziękuję za pomoc w sprawach zawodowych.

– Gdybyś nie uważała mnie za łajzę, może postarałbym się być trzecim…

Nadal się śmiał.

– Uważaj, bo doniosę twojej żonie.

– Ona i tak wie, że się w tobie od dawna podkochuję. Chyba ta sytuacja rozbawi ją tak samo jak mnie.

– Jesteś niemożliwy. Wychodzę.

– Kochasz mnie, tak czy inaczej! – zawołał, gdy zmierzała do drzwi.

– Wcale cię nie kocham! – krzyknęła, odwracając się. – Koniecznie weź rachunek i daj kelnerowi napiwek.

– Uwielbiasz mnie! – odpowiedział.

Stojąc w drzwiach, obejrzała się. Uniósł brew i zanucił:

– Danny Boy…

ROZDZIAŁ DRUGI

Michael McLean traktował pracę poważnie. To był cholernie ciężki dzień. Osiągnął to, co sobie zaplanował, częściowo taktem i dyplomacją, częściowo dzięki determinacji i metodzie silnej ręki.

Drgnął, gdy zadzwonił telefon. Leżał zmęczony i senny. Choć jego praca wiązała się z rozmowami o różnych dziwnych porach, nie oczekiwał, że teraz ktoś do niego zadzwoni. Musieli być jednak przygotowani na każdą ewentualność. Po chwili usiadł na łóżku i zmierzwił ręką włosy. Sięgnął po słuchawkę, a potem zorientował się, że dzwoni telefon komórkowy. Wstał i znalazł właściwy aparat.

Spojrzał na wyświetlacz. Moira.

– Cześć, kochanie, co się stało? Wszystko w porządku? Jest już późno.

– Wiem, przepraszam. Powinnam zadzwonić wcześniej.

– Możesz telefonować, kiedy tylko chcesz, w dzień i w nocy, wiesz przecież o tym.

– Dziękuję.

Znał bardzo dużo kobiet. Miał wiele z nich, tak, ale żadna nie była taka jak Moira. Urzekło go brzmienie jej głosu. Piękna, z ciemnorudymi włosami i zielonymi oczami. Wysoka, elegancka, o ciekawej osobowości. Nie bała się pracy i śmiała się z każdej przeszkody. Wikłała się w najbardziej absurdalne sytuacje. Gdy odpowiedział na ogłoszenie w sprawie pracy drugiego producenta w KW Productions, znał ją już z telewizyjnych nagrań, które przestudiował, przygotowując się do rozmowy. Na taśmie prezentowała się dobrze. W rzeczywistości – jeszcze lepiej. Zaskoczyły go podniecenie i emocje, jakie w nim wywoływała. Chciałby, żeby teraz mu towarzyszyła. Zadziwiające, jak sam tylko dźwięk głosu może podziałać na mężczyznę.

– Powinnam była zadzwonić już kilka godzin temu – dodała, a potem nagle zamilkła. – Nie rozmawiałeś dziś z Joshem, prawda? – upewniła się.

– Nie.

Usłyszał jej westchnienie.

– To dobrze. Lepiej, że sama ci powiem. Telefonuję tak późno, bo zbierałam się na odwagę.

Chciał już jej oświadczyć, że nie musi się zbierać na odwagę, żeby do niego zadzwonić, gdy dodała:

– Wiem, ile pracy już wykonałeś…

– Jasne, że wiesz. Jesteś szefem.

– Nie do końca. Josh i ja zawsze podejmujemy decyzje wspólnie, a od kiedy z nami pracujesz, nie musimy się nawet za bardzo wysilać. O Boże, Michael, tak mi przykro, ale… nagle zmieniliśmy plany.

Już wiedział, co za chwilę usłyszy.

– Wiem, że ty i Josh bardzo się napracowaliście nad uzyskaniem zezwoleń, ale… zmieniamy program na Dzień Świętego Patryka. Naprawdę bardzo mi przykro. Wiem…

– Naciski rodziny, co? – zapytał spokojnie.

– Mój ojciec będzie miał w przyszłym tygodniu badania. Mama twierdzi, że to nic poważnego, ale założę się, że tata nadal sam prowadzi pub do późna w nocy. Zresztą, mama rozmawiała ze mną tak, jakbym zamierzała udusić wielkanocnego zajączka i ja… ja się poddałam.

– Nie przejmuj się – odpowiedział. – Przyjrzałem się już sytuacji w Bostonie.

– Co takiego?

– Josh i ja tego się właśnie spodziewaliśmy.

Milczała.

– Moiro, wszystko w porządku. Z przyjemnością spotkam się z twoją rodziną. Chyba mnie zaakceptują, prawda? Jako kogoś, kto jest dla ciebie najważniejszy na świecie?

– Jesteś niesamowity, wiesz?

– Tak, oczywiście. Przecież na to zasługujesz.

– Wiesz co?

– Co?

– Miło cię słyszeć.

Jej głos był jak jedwab.

– Właśnie chciałem ci powiedzieć to samo.

– Oni są trochę zwariowani, wiesz?

– Kto?

– Moi rodzice.

– Moiro, masz przecież odpowiedniego faceta. Moja rodzina to też Irlandczycy. To fakt, że nie mamy pubu i nie biegamy przez cały dzień,gwiżdżąc,,Danny Boy''. Ale poradzę sobie z opowieściami o zjawach i skrzatach. Nie martw się.

Milczała przez chwilę, a potem powiedziała:

– Moi tak.

– Co?

– Przez cały czas gwiżdżą,,Danny Boy''.

Roześmiał się.

– Nie mam nic przeciwko tej piosence. Założyliśmy się z Joshem, wiesz?

– Kto obstawiał, że ugnę się pod presją rodziny?

– Nikt. Założyliśmy się tylko o to, kiedy ustąpisz.

Znów przywołał obraz Moiry. Nie tej kobiety z ekranu. Tej, która powinna teraz z nim być. Delikatnie uperfumowana, o gładkiej skórze, z rozpuszczonymi włosami, naga jak w dniu narodzin. Może także na tym polegał jej urok. W miejscach publicznych, przy ludziach, mogła być wytworna i chłodna, a sam na sam z mężczyzną – swawolna i zmysłowa.

– Nie mogę się już doczekać naszego spotkania – oświadczyła.

– Chyba o tej porze nie ma już żadnych samolotów – zauważył z żalem. – Pociągów też. Mógłbym wynająć samochód, gdybyś naprawdę chciała.

– Daj spokój – roześmiała się. – Wiesz przecież, że nie dojedziesz tu samochodem z Florydy tak szybko, jak byśmy chcieli. A ja muszę, naprawdę muszę, załatwić jutro dużo spraw i od razu potem wyjechać. To da nam tydzień przed dniem zero. Będę mogła porozmawiać z rodzicami i przygotować dla Leisure Channel naprawdę dobry program.

– Mogę tam dotrzeć, jeśli chcesz. Zastanawiał się, czy powinien jej powiedzieć, że nie jest na Florydzie. Może lepiej zostawić to Joshowi?

Przez chwilę milczał. Tak, są na świecie inne kobiety, dobrze o tym wiedział, ale żadna nie jest taka jak Moira.

– Dobrze, złotko, spotkamy się w starym pubie - powiedział z najlepszym, na jaki go było stać, irlandzkim akcentem.

– Naprawdę prowadziłbyś samochód przez całą noc?

– Jasne!

– Wolałabym, żebyś przyjechał później, nie tłukąc się nocą – stwierdziła z naciskiem Moira.

– Pojutrze wieczorem w Bostonie, pub Kelly'ego. Poznasz moich rodziców.

– Dobrze – zgodził się.

A jednak myślał z pewną obawą o tym, że w Bostonie wszyscy będą razem. On, Moira, jej rodzina, jej przeszłość… i przyszłość.

– Kocham cię – dodał, zdziwiony zdławionym brzmieniem własnego głosu.

– Ja też cię kocham – odpowiedziała, a on jej wierzył.

Mimo późnej pory i zmęczenia ubrał się zaraz po zakończeniu rozmowy. Spojrzał na zegar. Nie najgorzej, pomyślał, dopiero minęła północ. Wyszedł z hotelowego pokoju. Mógł tam dotrzeć pieszo. Pod tym względem Boston był wygodny. Michael lubił wąskie, kręte uliczki w starej części miasta, a nawet w nowszych dzielnicach. Pozostałości czasów kolonialnych przeplatały się z nowoczesnością. Lubił Boston. Wspaniałe owoce morza. Powiew historii.

Szedł szybko i wkrótce znalazł się na ulicy, którą odwiedził już poprzedniego dnia. W środku pomiędzy dwoma przecznicami, pod uliczną latarnią dającą miękkie żółte światło, zobaczył szyld:,,Pub Kelly'ego''.

Przez chwilę stał i przyglądał się drzwiom.

Przeklinał dni, które miały nadejść.

Pub był jeszcze otwarty, choć wydawało się, że o tej porze nie ma już dużego ruchu. To środek tygodnia. Można wejść, zamówić piwo z beczki, usiąść w kącie, rozejrzeć się…

Nie.

O wpół do pierwszej odwrócił się i odszedł.

Ukryty w cieniu długiego budynku inny mężczyzna patrzył na Michaela McLeana. Nie widział jego twarzy, zresztą nigdy przedtem go nie spotkał. Wiedział jednak dobrze, kim jest obiekt jego obserwacji. Dan O'Hara uważnie przyglądał się Michaelowi, aż ten zniknął za zakrętem ulicy. Trzymał się z daleka od latarni, tak że w mroku nie można było dostrzec nawet jego sylwetki.

Oparł się o ścianę starego budynku. Ponieważ został na ulicy sam, zapalił papierosa i powoli wciągnął dym w płuca. Zły zwyczaj. Powinienem to rzucić, pomyślał.

A więc to jest Michael. Nie miał żadnych racjonalnych przesłanek, by go oceniać, czuł jednak, że go nie lubi. Zresztą, nawet gdyby Moira spotykałasię ze świętym, który otrzymał właśnie pokojową nagrodę Nobla, też by go nie lubił.

Spróbował powstrzymać niechęć i nie wyciągać żadnych wniosków co do Michaela McLeana. Właściwie nie mógł mieć mu za złe nawet tego, że chciał zobaczyć, jak wygląda pub Kelly'ego. Dan kochał to miejsce.

Jak długo mnie tu nie było? – pomyślał. Zbyt długo. Oczywiście, ostatnim razem wszystko wyglądało inaczej. Bez Moiry…

Ile razy ją odepchnął? Najpierw była za młoda. Potem, nawet gdy już zostali kochankami, wiedział, że nie byłoby dla niej dobrze, gdyby się z nim związała. A jednak ciągle żył w przekonaniu, że ona należy do niego, że zawsze tu będzie. Chciał, żeby była szczęśliwa, gdzieś jednak, w głębi duszy wierzył, że szczęście to dla niej czekanie na niego.

No dobrze, jestem kretynem, powiedział sobie teraz.

Niby tak, ale przecież chyba miałem rację, pomyślał. Moira ma silny charakter, amerykańską wiarę w to, że świat jest sensowny, że wyraźna granica oddziela dobro od zła. On natomiast jest Irlandczykiem i nie może na to nic poradzić. Irlandczykiem, który kocha Amerykę, lecz czuje się…

Zobowiązany.

Czy już na zawsze? Do diabła!

Myślał ze złością, jak bardzo nie podoba mu się sytuacja. Fakt, że to nie jego wina, niczego nie zmieniał. Sam nigdy nie wprawiłby tego wszystkiego w ruch, ale co mógł zrobić?

Moira miała przyjechać do domu. Rozmawiał dziś przez telefon z Kate Kelly. Matka Moiry była szczęśliwa, wiedząc, że w święto zgromadzi w domu całą rodzinę. Trochę się też denerwowała.

– Ona się z kimś spotyka, a ja go jeszcze nie znam – poinformowała, starając się nie dać po sobie poznać, że uważa to za naganne.

– To na pewno świetny facet – odpowiedział Dan. – Moira to dorosła kobieta, Katy, no i nie jest głupia, przecież wiesz. Powinnaś być z niej dumna.

– On też pracuje dla telewizji, z Moirą i Joshem. – Westchnęła. – Ten Josh to naprawdę porządny facet.

– Tak – zgodził się szczerze Danny, który lubił wspólnika Moiry.

Pewnie dlatego, że miał żonę i nigdy nie stanowił dla mnie zagrożenia, przyznał uczciwie w myślach.

– Ten nowy jest Irlandczykiem – usłyszał.

– Tak? Jak się nazywa?

– Michael. Michael McLean.

– No widzisz, czego jeszcze mogłabyś chcieć?

Kate znów westchnęła.

– No cóż, myślę… myślałam, że wy dwoje moglibyście się pobrać, Danny.

– Ach, Katy, nasze drogi się rozeszły. Poza tym, ja nie jestem jeszcze gotów do małżeństwa.

– Ale myślałam…

Zaczęła nalegać, by u nich zamieszkał. To nieważne, że Moira przyjedzie z całą ekipą, tłumaczyła. Pokój na tyłach pubu jest twój, powtarzała, tak jak zawsze, gdy przyjeżdżasz do Bostonu. Tak, Moira wie, że tu będziesz.

Ogarnęło go dziwne, nostalgiczne uczucie. To miejsce naprawdę było jego domem, co najmniej tak samo ważnym jak rodzinny. Dzieciństwo zdawało się czymś odległym. Mieszkał z wujkiem, który dużo podróżował. Brendan O'Toole, brat matki, który ożenił się z kuzynką Katy Kelly, był naukowcem i pośrednikiem sprzedającym stare rękopisy. Dzięki niemu Dan pokochał literaturę, słowo pisane i kryjącą się za nim moc. Wuj był też świetnym gawędziarzem i Dan odziedziczył ten talent. Mieszkali na stałe w Dublinie, lecz ciągle podróżowali. Dan zwiedził wiele krajów, dużo czasu spędzał w Ameryce. Kochał Stany.

Zawsze tęsknił do tego miejsca.

Teraz mógłby wejść i przywitać się. Poinformował jednak, że przyjedzie rano. Nie było sensu mówić, że zjawi się w Bostonie nieco wcześniej.

Gdy tak stał oparty o ścianę, zobaczył, że ulicą nadchodzi inny mężczyzna w płaszczu i kapeluszu z szerokim rondem. Nic dziwnego. O tej porze roku w Bostonie bywa zimno.

Ten człowiek zachowywał się jednak trochę dziwnie. Przystanął i patrzył w okno pubu. Stał tak dość długo. Dan zgasił papierosa i pozostał nieruchomy. Obserwował.

Mężczyzna zaglądał przez okno, jakby kogoś szukał. Najwidoczniej bez rezultatu, bo odwrócił się i wrócił tam, skąd przybył.

W końcu to nic dziwnego, pomyślał Dan. Facet chce znaleźć przyjaciół w pubie, nie zastaje ich i postanawia odejść. Nic dziwnego. Poza tym, że to był Patryk Kelly, syn właścicieli.

Dan zapalił następnego papierosa. Poczuł się tak, jakby w brzuchu zaciążył mu kamień. Odczekał jeszcze kilka chwil, a potem podniósł kołnierz i odszedł.

Moira rzadko oglądała wystawy. Zwykle gdzieś się spieszyła, a poza tym mieszkała tu od dość dawna i nowojorskie sklepy nie robiły już na niej takiego wrażenia jak na początku. Podobały jej się jednak piękne świąteczne dekoracje. No i cieszyło ją to, że w mieście, w którym mieszka i pracuje, może kupić niemal wszystko. Lubiła oglądać ubrania. Także przymierzać niezliczone pary butów, doprowadzając sprzedawców do szału.

Zmierzała już w kierunku nowej francuskiej restauracji w Village, w której miała się spotkać z panią z Maine, ale zatrzymała się, by obejrzeć wspaniałą wystawę przygotowaną przed Dniem Świętego Patryka. W sklepach eksponowano na ogół po prostu świąteczne wyroby irlandzkie razem z wielkanocnymi. Tę wystawę urządzono jednak z niezwykłą starannością. Zdobiły ją rozmieszczone artystycznie białe koniczyny. Cudowne, porcelanowe wróżki podwieszono tak, że fruwały nad tęczą zakończoną tradycyjnym garnkiem złota. Wokół tęczy siedziały pięknie wyrzeźbione skrzaty, wykonujące codzienne prace. Ten w środku siedział na podwyższeniu, naprzeciw wróżki. Wróżka była urocza. Stała na palcach jednej nogi, miała skrzydła w kolorze tęczy. Moira zorientowała się, że to pozytywka.

Spojrzała szybko na zegarek i postanowiła zajrzeć do sklepu. Właścicielka siedziała przy kasie. Miała lekki irlandzki akcent. Ucieszyło ją zainteresowanie klientki.