Copyright © by Wydawnictwo W.A.B., 2010 

Wydanie I 

Warszawa 2010

Mojemu Jankowi
oraz wszystkim „Piotrusiom”
i tym, którzy nimi są,
ale o tym nie wiedzą…

1

Stanęłam naprzeciwko prostego metalowego biurka. Na drzwiach z numerem 6, które właśnie minęłam, była tabliczka: Dział zatrudnienia.

Siedzący przede mną osobnik wyglądał jak typowy urzędnik. Miał zapięty pod samą brodę kołnierzyk, krawat w szarą igiełkę i czarny, niemodny garnitur. Wypisz, wymaluj pracownik skarbówki.

Niepewnie podeszłam do krzesła naprzeciwko niego.

– Proszę usiąść – usłyszałam polecenie.

Posłusznie zajęłam miejsce.

Urzędnik nie zwracał na mnie najmniejszej uwagi, z rozmachem przybijał czerwone pieczątki do podań przed sobą, jak gdyby od tego zależało jego życie. Lekko przesunęłam się na krześle, które okazało się piekielnie niewygodne.

– Proszę się nie wiercić – zwrócił mi uwagę, a ja zamarłam w połowie ruchu.

Z głośnym trzaskiem po raz ostatni uderzył pieczątką i zwrócił na mnie swoje czerwone tęczówki.

Nie wyglądał jak typowy diabeł. Miał grube baranie rogi, wyrastające znad ludzkich uszu, brunatną skórę i wystające z ust żółte kły. To musiał być jakiś demon niższej kategorii. Z całą pewnością nie diabeł.

Diabły były piękne.

– Nazwisko – warknął.

– Biankowska – wydusiłam, starając się usilnie nie patrzeć na niego z odrazą.

– Imię.

– Wiktoria.

– Zmarła.

– Eee… co?

– Kiedy zmarła – urzędnik był bardzo rozdrażniony.

Chyba zauważył, że moje spojrzenie cały czas wędrowało do jego baranich rogów.

– Ach! Dzisiaj. – Zerknęłam na zegarek, który stanął w momencie mojej śmierci. – W nocy, o 1.43.

– Przyczyna. – Demon sprawnie wypełniał czerwonym piórem wszystkie wolne pola w formularzu przed sobą.

Zamyśliłam się. Niewiele pamiętałam…

Była noc, wracałam do domu po imprezie w Stodole. Ktoś wyszedł za mną z klubu. Śledził mnie. Potem gonił. Tuż przy Polach Mokotowskich złapał za ramię, zaczął szarpać. Krzyczałam. Ale nikt mnie nie usłyszał… Mężczyzna wlókł mnie w stronę parku, między drzewa. Wyrwałam mu się, chciałam uciekać, ratować życie, ale on wyjął nóż. Błysk ostrza w świetle samotnej latarni.

– Nóż. – Widząc, że wymagał dokładniejszej odpowiedzi, dodałam: – Rany kłute w brzuch…

Zaczęłam się zastanawiać. Dlaczego wyszłam sama z tego klubu? Nie mogłam sobie przypomnieć. Nigdy tak nie robiłam. Zawsze wracaliśmy całą grupą przyjaciół. Nie rozdzielaliśmy się. Dlaczego popełniłam takie głupstwo? I czemu na litość boską zaczęłam iść w stronę parku?! To zupełnie do mnie niepodobne.

– Rozumiem – mruknął. – Skierowana przez…?

Przed oczami stanął mi przystojny brunet, który pokłóciwszy się z jakimś wyniosłym blondynem, wysłał mnie tu po krótkim wyjaśnieniu, że umarłam i pójdę do Piekła, ale że jestem za ładna, żeby marnować się na, jak to określił, „gorącym południu”. Za cholerę nie zrozumiałam, o co mu chodziło…

– Azazel kazał mi tu przyjść…

– Wszystko się zgadza. Proszę podpisać – podsunął mi dokument, a ja złożyłam swój podpis. – Dostanie pani ode mnie to skierowanie. Następnie pójdzie pani do Przydziałów do pokoju 66. Tam otrzyma pani dalsze informacje.

– A…? – zaczęłam, ale mi przerwał:

– Drzwi są za panią. Dziękuję i życzę miłego dnia. – Posłał mi uśmiech, który nie dosięgnął jego oczu.

Miałam pewien kłopot z oderwaniem wzroku od tych jego paskudnych zębów, które ociekały śliną. Po prostu obrzydliwe! W końcu opanowałam się, zamknęłam usta, ścisnęłam kurczowo w dłoni podany świstek i wyszłam z pokoju.

Spojrzałam przed siebie. Przede mną były drzwi z tabliczką: Przydziały, i wielkim numerem 66. Przysięgłabym, że wcześniej ich tam nie było. Odwróciłam się. Dział Zatrudnienia, z którego właśnie wyszłam, przestał istnieć. Była za mną zwykła ściana. Spojrzałam najpierw w prawą stronę wąskiego korytarza, w którym stałam, a potem w lewą. Ciągnął się w obie strony bez końca.

A jedyne drzwi znajdowały się przede mną. Nie miałam wyboru. Mogłam wejść tylko tam.

Chciało mi się płakać. Kompletnie pogubiłam się w tym, co się działo.

Umarłam…

Poszłam do Piekła…

A teraz jestem w jakimś Urzędzie!!!

Poczułam pod powiekami ciepłe łzy. Jeszcze nigdy nie czułam się taka zagubiona!

„Wdech i wydech. Pamiętaj, zawsze w tej kolejności. Nigdy dwa wdechy albo dwa wydechy z rzędu”, przypomniałam sobie słowa mojej najlepszej przyjaciółki z dzieciństwa, Zuzy. To były oczywiście żarty, niemniej podniosły mnie teraz na duchu i pozwoliły się uspokoić.

Spojrzałam na drzwi i westchnęłam ciężko. W końcu nic gorszego niż śmierć spotkać mnie już nie może. Nie ma się czego bać. Chyba…

Zapukałam.

– Proszę – zza drzwi odezwał się znudzony głos.

Weszłam do środka. Spodziewałam się zastać tam kolejnego demona, jednak, ku mojemu zaskoczeniu, za biurkiem siedział przystojny chłopak. Na mój widok przerwał teatralne ziewnięcie.

– O! Nowa! – stwierdził.

Stanęłam niepewnie w progu, nie wiedząc, co powinnam zrobić.

– Wejdź – wykonał zapraszający gest.

– Przysłano mnie z pokoju 6 – powiedziałam i usiadłam naprzeciwko niego.

Miał kruczoczarne włosy, momentami wpadające w granat, które zaczesał do góry w niedbałego irokeza, duże usta i złote tęczówki.

– Witaj, jestem Beleth – przedstawił się i uśmiechnął zachęcająco. – Mogę podanie?

Podałam mu je i zaczęłam błądzić wzrokiem po białych ścianach, na których wisiały tandetne akwarele. W kącie pokoju stała zasuszona paprotka. Gdyby wszyscy naokoło nie wmawiali mi, że jestem w Piekle, spokojnie pomyślałabym, że trafiłam do zwykłego urzędu.

– Jak z całą pewnością zauważyłaś, wszystkie urzędy świata wzorują wystrój wnętrz na nas. Wiesz, kto wymyślił podatki? – zapytał.

– No… ludzie?

– Nie. My! Widzę, że Dział dezinformacji naprawdę dobrze się spisuje – diabeł puścił do mnie oko.

Byłam pewna, że to diabeł. Był piękny.

– Tak, jestem diabłem – mruknął, odkładając moje podanie na bok.

Zdziwiłam się. Skąd wiedział, o czym myślałam?

– Jesteś jeszcze na tyle ludzka, że z łatwością może ci czytać w myślach zwykły demon – wyjaśnił. – Po pewnym czasie, gdy się przystosujesz, twój umysł będzie zamknięty dla wszystkich. Nawet dla aniołów i diabłów.

Nagle zrozumiałam, czemu tamten urzędnik był taki niemiły. On po prostu słyszał, jak w myślach komentowałam fakt, że jest taki odrażający!!!

– Taaak – mruknął Beleth. – Mógł się na ciebie za to obrazić. Widzę, że Azazel niczego ci nie wyjaśnił. Ale się nie martw. Ja ci wszystko wytłumaczę. Umarłaś. W chwili, gdy to się stało, czas się dla ciebie zatrzymał – wskazał na zegarek na moim przegubie. – Teraz jesteś istotą wieczną. Czas już nie ma na ciebie wpływu. Gdy umarłaś, pojawiły się przy tobie dwie postacie: anioł i diabeł. Następnie rozpoczęły targ o twoją duszę. Wyliczały twoje dobre uczynki, ile grzechów głównych popełniłaś, ile przykazań złamałaś.

Przypomniałam sobie poranną scenę. Anioł wymieniał moje dobre uczynki. Kto by pomyślał, że podczas swojego krótkiego, dwudziestoletniego życia aż pięćdziesiąt cztery razy ustąpiłam staruszkom miejsca w tramwaju!

Mimo wszystko moja komunikacyjna szlachetność nie zwyciężyła z nagminnie łamanym drugim przykazaniem…

– Jak sama widzisz, Azazel wygrał i trafiłaś do nas – kontynuował Beleth. – Jednak tak się spodobałaś Azazelowi, że postanowił ominąć procedury. Tak na marginesie, to jakimś cudem właśnie on zawsze dostaje najładniejsze dziewczyny, ale cóż… Normalnie ktoś, kto tu trafia, staje się obywatelem Piekła. Taki osobnik wybiera sobie miejsce, gdzie chce zamieszkać, co robić i tak dalej. Nawiasem mówiąc, w Piekle nie jest źle. Nikogo nie smażymy, nie przypalamy, nie torturujemy. To propaganda tych tam – wskazał na sufit. – U nas po prostu jest cieplej ze względu na bliskość jądra Ziemi. Jesteśmy dość głęboko. W Niebie jest podobnie. Wieczne wakacje. Jednak, jak już mówiłem, za bardzo się spodobałaś Azazelowi i staniesz się jedną z nas.

– Jak to?

Całkiem się w tym pogubiłam. Najpierw wmawia mi, że w Piekle jest luz i zabawa, a teraz jeszcze może mają wyrosnąć mi rogi?

– Bez przesady. Rogi? – zaśmiał się. – Masz obsesję na tym punkcie.

Beleth wyjął z kieszeni ozdobną srebrną papierośnicę. Wyciągnął ją w moją stronę, jednak pokręciłam przecząco głową.

Pstryknął palcami. Jak zaczarowana, patrzyłam na mały płomyk, który pojawił się znikąd, a teraz błąkał się po jego opuszkach. Diabeł jak gdyby nigdy nic przyłożył płonący palec wskazujący do czubka papierosa i przypalił go. Chwilę później płomyk zniknął, a wszystkie palce Beletha były całe i zdrowe.

Zaciągnął się i wypuścił w powietrze kilka kółek dymu.

– Właśnie o to mi chodzi – powiedział. – Będziesz pełnoprawną diablicą, będziesz miała moc. Jak wiesz, wszystkie anioły to mężczyźni. A jakkolwiek by na to patrzeć, diabły to też anioły, tylko strącone z Niebios. Tak więc diablice i anielice nie istnieją. Jednak Piekło jest znacznie bardziej postępowe od Nieba i zaczęliśmy rekrutację ponętnych śmiertelniczek.

Mówiąc to, mrugnął do mnie. Speszyłam się. Nigdy nie uważałam się za specjalnie urodziwą. Miałam za duży nos i usta, a moje włosy przypominały nastroszone ptasie pióra.

– Kochanie, jesteś diabelnie piękna – stwierdził Beleth. – Sądzisz, że bierzemy na diablice kogo popadnie? Jest ostra selekcja. A ty masz wszystko, czego potrzebujemy. Jesteś piękna i ponętna – faceci na ciebie lecą. Jesteś inteligentna, a w tej pracy trzeba być pomysłowym, żeby przegadać anioła. Poza tym jesteś słodka, kiedy się denerwujesz. – Uśmiechnął się do mnie ciepło.

Jak na zawołanie się zaczerwieniłam. Oczywiście zaraz się za to przeklęłam.

Zaśmiał się serdecznie.

Przeklęłam się jeszcze raz. No tak, przecież on doskonale słyszy moje myśli.

– Już niedługo – znowu się zaciągnął.

Zakasłałam od dymu.

– Czemu palisz? – zapytałam. – To niezdrowe.

Zatrzymał się w pół ruchu zbity z tropu, a następnie zaczął się głośno śmiać.

– Kochanie, jesteś najsłodszą osobą, jaką spotkałem – stwierdził rozbawiony. – Przecież jestem wieczny. Nie dostanę raka płuc, jak wy śmiertelnicy, i nie umrę. Tak samo jest z alkoholem. Samonaprawialna, wieczna wątroba, marzenie każdego alkoholika. Czy to nie piękne?

– Eee… tak… Czyli czekaj. Zostanę diablicą, tak?

Kiwnął głową, wbijając we mnie swoje złotawe oczy.

– Będę miała moc, tak?

Znowu kiwnął głową. Po jego ustach zaczął błąkać się uśmiech.

– I co dalej? Mam dla was pracować?

– Tak, będziesz robiła to samo, co Azazel. Rekrutowała nowych obywateli Piekła.

– Znaczy potępionych? – zakpiłam.

Diabeł skrzywił się.

– To tak nieładnie brzmi. Obywatel Piekła jest wdzięczniejszym określeniem. Poza tym jest bardziej poprawne politycznie. Musisz zrozumieć różnice pomiędzy Piekłem a Niebem. Tu i tu jest fajnie i wszyscy są szczęśliwi. Tyle że w Piekle jest weselej. My mamy różnego rodzaju używki, sporty ekstremalne i inne zabawne rzeczy. Tu wszystko, no prawie wszystko, jest dozwolone. Za to w Niebie jest spokój, wyciszenie i wspólne śpiewanie. Nuuuudaaaa…

– Zaraz – przerwałam mu. – Czyli na to wychodzi, że wszystkich po śmierci czeka nagroda? A co z mordercami? Gwałcicielami?

– A to inna bajka. Oni przestają istnieć. Ich byt wewnętrzny, dusza, ka, rozum, czy jak tam zwał, znika. Sądzisz, że chcemy mieć w Piekle takich degeneratów? – obruszył się. – To co to by było za Piekło? Musisz zrozumieć, że znajdujesz się teraz w miejscu wiecznej zabawy. Z mordercami czy psychopatami nie ma dobrej zabawy…

Siedziałam dość długo w milczeniu, układając sobie w głowie to, co usłyszałam.

– Czyli nie jestem zła i nie dlatego trafiłam do Piekła? – zapytałam w końcu.

– Kochanie…

– Wiki – przerwałam mu. – Mów mi Wiki, wszyscy mnie tak nazywają.

– Dobrze, Wiki. – Uśmiechnął się do mnie ciepło.

Gdybym go spotkała w normalnym życiu, od razu straciłabym dla niego głowę.

Uśmiech na twarzy diabła znacznie się poszerzył.

Cholera… usłyszał…

– Wiki, nie jesteś zła. No dobrze… kryształowa też nie jesteś, bo inaczej trafiłabyś do Nieba. Ale wierz mi, tu bardziej pasujesz. Sama powiedz: chciałabyś przez resztę wieczności śpiewać hymny? Przecież zwariować by można. Owszem, jest w tym ogromna dawka emocji, rodzaj swoistej ekstazy, przeżywania Jego obecności…

Diabeł rozmarzył się i na chwilę odpłynął gdzieś myślami. Odchrząknął, lekko zawstydzony tym przypływem ciepłych wspomnień. Klasnął w dłonie i otworzył segregator.

– Dobra, my tu gadu-gadu, a trzeba ci przydzielić wszystko, czego potrzebujesz. W końcu nie bez powodu zajmuję się przydziałami.

Chwilę kartkował zawartość segregatora.

– O! Jest – podał mi kartkę ze zdjęciem ślicznego domu w stylu hiszpańskim, z basenem i zadbanym ogrodem. – Proponuję ci ten dom. Blisko morza, na niewielkim wzniesieniu. Cicha okolica, ale do dobrych klubów jest dokładnie rzut beretem. Jest jeszcze jeden plus, ja mieszkam niedaleko. – Uśmiechnął się drapieżnie.

Nawet tego nie skomentowałam.

– Czyli, jak widzę, zgadzasz się. – W jego dłoni zmaterializowały się klucze. – Proszę, są do drzwi wejściowych. Ubrania znajdziesz w szafach. Co do twojego diabelskiego image’u, to proponuję, żebyś ubierała się w skóry, faceci będą schodzić na sam twój widok. A to – podał mi jakąś kartkę, którą przed chwilą wypełnił drobnym pismem czerwonym atramentem – skierowanie do pokoju 666, gdzie otrzymasz moc. Jutro jeden z naszych konsultantów pojawi się u ciebie, żeby wprowadzić cię w zawód diabła.

– OK. – Wzięłam wszystko i podniosłam się.

– Naprawdę bardzo miło było mi cię poznać. – Uśmiechnął się, a jego oczy zamigotały. – Do zobaczenia wkrótce.

– Cześć – odpowiedziałam.

Gdy zamknęły się za mną drzwi, odetchnęłam głęboko. To jakaś makabreska! Albo sen! Tak, to na pewno sen! Przecież to niemożliwe! Nie mogłam umrzeć. To na pewno jakiś koszmar. Zaraz się obudzę. Muszę się obudzić.

Poza tym co z Markiem, moim starszym bratem? Miałam tylko jego, bo nasi rodzice zmarli, jak byłam mała. Od tamtej pory mieszkaliśmy razem, a on się mną opiekował. Gdybym umarła, zostałby sam. Całkiem sam. To znaczy, pół roku temu się od niego wyprowadziłam, bo ma narzeczoną, z którą zamierzali się pobrać, ale przecież pewnie strasznie za mną tęsknił. Wiadomość o mojej śmierci musiała nim wstrząsnąć.

Znowu miałam ochotę się rozpłakać; uczucie zagubienia, na chwilę przegnane przez rozgadanego Beletha, powróciło.

Atrament na skierowaniu wysechł. Czerwone litery robiły się coraz ciemniejsze. Miałam nadzieję, że to zwykły tusz, a nie krew.

Westchnęłam i spojrzałam na drzwi przed sobą. Niekończący się korytarz przypominał mi labirynt. Tylko Dawida Bowie w formie złego demona brakowało…

Wyciągnęłam rękę i zastukałam mocno…

Do drzwi z numerem 666.

2

– Proszę – odpowiedział mi gardłowy głos.

Nie wiedziałam, czego się spodziewać. Na środku pokoju będzie stał ociekający krwią ołtarz z zabitą owieczką? A może zobaczę płomienie piekielne i szatana rodem z ludowych opowiadań, dzierżącego w szponach widły?

Jednak srodze się zawiodłam, bo przede mną nie było niczego takiego. Weszłam do najnormalniej wyglądającego biura, niczym nieróżniącego się od poprzednich dwóch. Za metalowym, surowym biurkiem siedział zwykły demon w niemodnym garniturze. Jeszcze brzydszy od tego z pokoju 6.

W chwili, gdy to pomyślałam, demon zmrużył groźnie oczy.

Odruchowo odwróciłam się i zerknęłam na drzwi 66, które oczywiście zdążyły już zniknąć. Dlaczego tam siedział diabeł, skoro wszędzie były demony? Dawanie śmiertelnikom mocy było chyba poważniejszym zajęciem od przydzielania mieszkań. To w tym pokoju powinien znajdować się diabeł.

Podeszłam do biurka i położyłam skierowanie.

– Hm… mam dać ci moc – mruknął demon. – Człowiekowi… Znowu…

Widać było, że nie miał na to najmniejszej ochoty.

– A ilu ludziom dano już moc? – zapytałam, siadając na niewygodnym krześle.

– Licząc z tobą, czterem kobietom… Z czego diablic mamy aktualnie dwie. Ty będziesz tą drugą – powiedział, grzebiąc w szufladzie.

Na meblach, segregatorach i lampach leżała bardzo gruba warstwa kurzu. Tutaj także stała paprotka, która jednak w porównaniu z okazami z poprzednich biur była dosłownie w stanie mumifikacji…

Cztery diablice. Demon zbytnio się nie przepracowywał.

– A co z pozostałymi dwiema? – zapytałam.

– Zrezygnowały z mocy po wygaśnięciu kontraktu – odparł z wyraźną niechęcią. – Wolały zostać zwykłymi obywatelkami Piekła.

Prychnął głośno z pogardą, przy okazji plując na blat. Najwyraźniej nie mógł zrozumieć ich decyzji.

– Kontrakt? – od razu podchwyciłam. – To jest jakiś kontrakt?

– Tak… W chwili, gdy w gabinecie numer 6 złożyłaś podpis na skierowaniu, kontrakt zaczął działać. Trwa sześćdziesiąt sześć lat od teraz.

– Jak to już trwa? Czemu nikt mi nie powiedział?! Jak to sześćdziesiąt sześć lat?! – Chwyciłam się kurczowo biurka.

– I właśnie dlatego nie lubię ludzi – rzekł demon bardziej do siebie niż do mnie. – Trzeba czytać mały druk na dokumentach, które się podpisuje. Poza tym masz przed sobą wieczność. Co cię kosztuje sześćdziesiąt sześć lat?!

Właściwie miał rację… Niemniej nadal czułam się oszukana.

Położył przede mną jabłko i kilka identycznych kartek, na których było oświadczenie, że przyjęłam moc, i miejsce na podpis.

– Proszę – powiedział takim tonem, że wcale nie zabrzmiało to uprzejmie. – Sześć egzemplarzy deklaracji.

– Nie jestem głodna. – Przesunęłam jabłko na bok, szukając drobnego druku na jednej z kopii dokumentu.

Po kilku minutach bezskutecznego wpatrywania się w kartkę doszłam do wniosku, że albo był tak mały, że nie było go widać, albo go po prostu tam nie było. Na wszelki wypadek sprawdziłam jeszcze, czy kopie aby na pewno były kopiami. W końcu znajdowałam się w Piekle. Prawdopodobieństwo, że ktoś mnie tu oszuka, było ogromne.

– A moc? – zapytałam.

Demon wskazał na małe zielone jabłko, przypominające papierówkę.

– To jest moc? – Miałam ochotę się zaśmiać.

– Musisz je zjeść – wyjaśnił. – Jesteśmy tradycjonalistami.

Czekałam, aż wyśmieje mnie, że dałam się nabrać, ale on siedział poważny ze splecionymi dłońmi.

– Serio? – zapytałam jeszcze, biorąc jabłuszko do ręki.

Nie odpowiedział. Uznał najwyraźniej, że jest to poniżej jego godności.

Gdy już miałam je ugryźć, mruknął:

– Podpis na sześciu kopiach proszę…

Podpisałam się czerwonym piórem w pustych miejscach i ugryzłam jabłko. Oczekiwałam jakiegoś prądu, który przebiegnie przez moje ciało, palenia w przełyku, mroczków przed oczami, jednak i tym razem się zawiodłam. Smakowało jak najzwyklejsze jabłko i nie wywołało żadnych skutków ubocznych. Po chwili został mi tylko ogryzek.

– I co teraz? – zapytałam.

– Wyrzuć go do kosza do utylizacji. Nie możemy dopuścić do tego, żebyś zatrzymała pestki i wyhodowała sobie własne drzewko mocy.

Posłusznie wrzuciłam ogryzek do podanego mi pojemnika.

– Gratuluję, stała się pani diablicą – powiedział demon oschłym, służbowym tonem. – Po powrocie do przydzielonego domu znajdzie tam pani szczegółowe informacje, dotyczące postępowania z mocą, a także Regulamin Piekła.

– To co teraz ze mną będzie? – zapytałam bezradnie.

– Ma pani kilka dni na przystosowanie się do nowej sytuacji i umiejętności, a potem musi pani zgodnie z umową przystąpić do pracy.

Patrzyłam na niego w napięciu. To musi być sen. Ja się na pewno zaraz obudzę. To tylko tragiczny sen.

– To nie jest sen. – Demon podał mi mały metalowy klucz z przewieszonym srebrnym łańcuszkiem.

Wzięłam go do ręki i przesunęłam palcem po misternych zdobieniach. Był żłobiony w drobne różyczki. Bardzo misterny. Azazel też miał taki klucz, tylko bardziej toporny. Dosłownie wsadził go w ścianę i wyczarował drzwi, które doprowadziły mnie tutaj.

– Właśnie tak – mruknął. – Należy pomyśleć o miejscu docelowym. Skierować klucz na wolną powierzchnię płaską, najlepiej ścianę, na której zmieści się przejście, i płynnym ruchem zagłębić go w materii, jednocześnie przekręcając w prawo sześć razy. Niedługo mają podobno wejść jakieś unowocześnienia. Azazel zaciekle walczy, by powstały piloty jak do telewizora… – Demon prychnął pod nosem: – Jeszcze trochę i zamienimy się w ludzi.

To nie byłoby takie złe. Ludzie są ładniejsi… – pomyślałam.

Demon zmrużył gniewnie oczy.

– Dopóki nie nauczysz się ukrywać swoich myśli, powinnaś w ogóle nie myśleć. Wyszłoby ci to na zdrowie… – warknął, znowu przechodząc na „ty”.

Zawstydzona spuściłam oczy.

– Teraz żegnam. Pomyśl o swoim domu, który Beleth ci zaproponował, i przekręć klucz.

Wstałam i na sztywnych nogach podeszłam do ściany. Zerknęłam na demona, który wpatrywał się w każdy mój ruch z niekłamanym zainteresowaniem.

– Czy gdybym nie dostała mocy, to klucz by zadziałał? – zapytałam.

– Nie.

– A jak nie zadziała mimo jabłka?

– Zadziała…

Pomyślałam intensywnie o małej willi nad brzegiem morza, z małymi cytrusami dookoła. Wyciągnęłam rękę i pchnęłam ją w stronę białej ściany. Ku mojemu zaskoczeniu, klucz wszedł w nią z lekkim oporem, zupełnie jakbym zagłębiała go w świeżo rozrobione ciasto. Jeszcze raz przywołałam w pamięci obraz domu i sześć razy przekręciłam klucz w prawo.

Ściana przed moimi oczami zaczęła falować i zmieniła kolor na ciemnowiśniowy. Chwilę później zobaczyłam przed sobą drewniane, stare drzwi. Mój klucz tkwił w ich zamku. Wyjęłam go i nacisnęłam na klamkę.

Po drugiej stronie znajdowała się mała brukowana ścieżka, otoczona falującymi na delikatnym wietrze egzotycznymi roślinami. Tuż za nią widziałam wejście prowadzące do mojego nowego domu.

Odwróciłam się i spojrzałam na demona, który nadal bacznie mnie obserwował.

– Witamy w Piekle – powiedział, uśmiechając się do mnie chyba po raz pierwszy całkowicie szczerze.

Odwzajemniłam mimowolnie uśmiech i przeszłam na drugą stronę.

3

Ledwie stanęłam na kostce brukowej, drzwi za moimi plecami zaczęły się zamykać. Po chwili w powietrzu unosił się tylko błyszczący kontur, ślad ich obecności, jednak szybko znikł zdmuchnięty przez morski wiatr.

Wyciągnęłam rękę, lecz napotkałam pustkę. Nie było tutaj ściany. Drzwi zniknęły ostatecznie. Wąski chodnik prowadził od kutej bramy wejściowej do drzwi mojego nowego domu.

Z cichym świstem wypuściłam powietrze, które od dłuższej chwili mimowolnie wstrzymywałam.

A więc jestem w Piekle.

Temu zdaniu uparcie przeczyło wszystko, co dostrzegałam dookoła siebie. Żywe kolory, malownicza zatoka, jakby wycięta z magazynu podróżniczego, świergot ptaków wśród drzew, lekka słona bryza.

W oddali widziałam inne rezydencje. W porównaniu z niektórymi budowlami mój kilkunastopokojowy dom wydawał się ledwie chatką… Każdy budynek różnił się od poprzedniego, jednak wszystkie idealnie komponowały się w ten spokojny i senny krajobraz egzotycznego kurortu.

Zawsze mogłam tylko pomarzyć o wycieczce w ciepłe kraje. A teraz? Zupełnie jakbym znalazła się na wybrzeżu słonecznej Grecji.

Ruszyłam powoli w stronę domu. Zacieniony ganek wręcz zapraszał, by przysiąść na chwilę na stylowej kanapie z bambusa i rozkoszować się tym pięknym dniem. Wewnątrz dom okazał się jeszcze wspanialszy. Orientalna stylistyka i umeblowanie sprawiały, że czułam się, jakbym się przeniosła w jedną z tysiąca i jednej baśni opowiadanych szeptem przez Szeherezadę. Przesunęłam palcami po misternej, kwiecistej mozaice na jednej ze ścian.

Tak. Bardzo mi się tu podobało. Jeśli był to tylko sen, to na razie nie chciałam się z niego budzić.

Położyłam klucz na niskim stoliku zarzuconym grubymi księgami. Odczytałam na głos tytuły na grzbietach:

Regulamin Piekła tom I z VI, Zasady korzystania z mocy, Praca diabła – podstawy, Diabeł – powinność czy obowiązek?, 666 praw i zasad urzędnika piekielnego, Spis 666 restauracji i klubów Niższej Arkadii, Jak stać się ponętną i seksowną w godzinę.

Zaśmiałam się pod nosem. Podejrzewałam, że ostatnia pozycja to raczej drobny upominek powitalny od Beletha.

Za niskim szezlongiem znalazłam resztę pokaźnych rozmiarów tomów Regulaminu Piekła (każdy miał oczywiście 666 stron), a także kilka planów okolicy i poradników. Na razie jednak zostawiłam książki i ruszyłam na dalsze zwiedzanie domu, który okazał się ogromny. Wszystkie pomieszczenia były pełne światła wpadającego przez wysokie okna, zaopatrzone w drewniane okiennice.

W końcu dotarłam do głównej sypialni, w której stało ogromne łoże z baldachimem. Leżała na nim satynowa burgundowa pościel i niezliczone kremowe poduszki. Jego rozmiary mogły sprawić, że w nocy, po ciemku, dwie osoby mogłyby mieć pewien problem ze znalezieniem siebie.

Przepastne szafy pełne były dobrej jakości ubrań. Wzięłam do ręki karminową suknię, której dekolt kończył się gdzieś w okolicach pępka.

– „Diablo gabana” – odczytałam na głos.

Spojrzałam na tył sukni, ale plecy były jeszcze bardziej wycięte. Tak więc to, co początkowo wzięłam za dekolt, chyba rzeczywiście musiało nim być. Beleth chyba śnił, jeżeli myślał, że ją kiedykolwiek włożę…

Przerzuciłam jeszcze kilka ubrań, przyglądając się metkom z nieznanymi markami. W końcu natrafiłam na bluzkę podpisaną M&S.

O! Marks & Spencer? Wreszcie coś ziemskiego i ludzkiego!

Zerknęłam na drugą stronę metki. A jednak nie. Mefisto & Szatan…

Sypialnia była połączona z olbrzymią łazienką. Uśmiechnęłam się pod nosem. Skoro ten sen jeszcze trwa, to mogę go wykorzystać. Odkręciłam kurki w wannie i nalałam pachnącego czekoladą płynu do kąpieli.

Jedna ściana w sypialni była cała zbudowana z luster powiększających i pogłębiających całe pomieszczenie. Spojrzałam na siebie. Wyciągnięte na kolanach dżinsy, ubłocone adidasy, czarna podkoszulka i potargane włosy. Doprawdy sam seksapil…

Zerknęłam na czerwoną sukienkę porzuconą na szerokim łóżku z baldachimem. Wzięłam ją do ręki. W końcu nic się nie stanie, jeśli ją przymierzę.

Przez następną godzinę, podczas której woda zdążyła wystygnąć, przymierzałam kolejne ubrania, odwieszając starannie te, które mi się podobają, a rzucając na ziemię takie, których nigdy bym nie włożyła.

Wieczorem, leżąc już w wannie, z maseczką na twarzy i odżywką na włosach, wertowałam Jak stać się ponętną i seksowną w godzinę. Nie była to może literatura najwyższych lotów, jednak uznałam, że Regulamin Piekła i pozycje dotyczące pracy diabła mogę spokojnie przeczytać później.

Przeciągnęłam się z zadowoleniem. Przyjemnie rozespana przewróciłam się na drugi bok. Na moją twarz padło ciepłe słońce. Mruknęłam pod nosem coś niezrozumiałego. Było mi tak dobrze. Otworzyłam oczy.

Zobaczyłam wysokie uchylone drzwi, prowadzące na balkon. Biała, półprzezroczysta firanka haftowana w złote róże poruszała się delikatnie na ciepłym wietrze.

Gdzie ja jestem?

Zalała mnie fala wspomnień. Mężczyzna w parku. Nóż. Krew. Ból.

Złapałam się za brzuch i odwinęłam satynową pościel. Na moim brzuchu pod podkoszulkiem nie było najmniejszego śladu. Przesunęłam palcami po gładkiej skórze. Przez chwilę czułam jeszcze fantom dawnego bólu.

Ponownie się rozejrzałam. Zalana światłem, utrzymana w ciepłej tonacji sypialnia mojego nowego domu. W Piekle…

Po raz pierwszy od śmierci po moim policzku potoczyła się słona łza.

To nie sen. Ja umarłam… Ja naprawdę umarłam. Już nie mogłam wmawiać sobie, że to wyjątkowo rozbudowany sen, omam. To wszystko było prawdziwe.

Zaczęłam bardzo tęsknić za bratem. Chciałam się do niego przytulić. Pomyślałam o koleżankach. Zuza była dla mnie niczym siostra. Co teraz? Właśnie szykują mój pogrzeb czy dopiero, zaniepokojeni moją nieobecnością, rozpoczęli poszukiwania mojego ciała?

Nie wiem, jak długo leżałam, płacząc. Zegarek na moim nadgarstku zatrzymał się w chwili mojej śmierci. Czas już dla mnie nie istniał.

W końcu wygonił mnie z łóżka głód. Nadal w piżamie, na którą wybrałam pierwszy lepszy podkoszulek i krótkie dresowe spodnie (satynowe koszulki z masą koronek jakoś mnie nie pociągały), zeszłam na dół.

W kuchni odkryłam, że lodówka i wszystkie szafki są puste. Owszem, znalazłam masę garnków, patelni i nowoczesnego sprzętu kuchennego, którego nie potrafiłabym obsługiwać nawet z instrukcją, jednak nie było nawet odrobiny jedzenia.

Zaraz, czy Jezus przypadkiem nie stworzył jedzenia z niczego? Skrzywiłam się. Nigdy nie byłam specjalnie religijna. Będę musiała podciągnąć swoją wiedzę z zakresu Biblii i historii chrześcijaństwa, bo całkiem tu zginę.

Poszłam do salonu po książkę o korzystaniu z mocy. Powinnam wczoraj od niej zacząć lekturę, a nie od wybitnego dzieła o tym, jak domowym sposobem zrobić maseczkę oczyszczającą z ogórka. W końcu i tak nie miałam ogórków.

Szybko znalazłam rozdział dotyczący jedzenia i tworzenia przedmiotów.

Ale zaraz? Miałam wskazać na coś palcem? A może zamachać łyżką jak Harry Potter różdżką?

Zdecydowałam się na palec. Wyciągnęłam go w stronę blatu kuchennego i pomyślałam o francuskim rogaliku. Tuż przed moimi oczami pojawił się znikąd. Ha!

Zadowolona z siebie ugryzłam rogalik. Smakował… no właśnie niczym nie smakował.

Wróciłam do książki. Aaa… musiałam pomyśleć o smaku, zapachu, konsystencji, zawartości odżywczej… Nie za dużo do myślenia? Aż jeść się odechciewa…

Spróbowałam. Tym razem dietetyczny rogalik francuski na bezkalorycznym maśle był przepyszny. Zjadłam aż trzy, oczywiście najpierw je powielając, żeby nie musieć myśleć o tym wszystkim jeszcze raz.

Książka o mocy była ciekawsza, niż wskazywałaby na to szara okładka i enigmatyczny tytuł. Po drodze do sypialni stworzyłam na stoliku w salonie kilka fotografii Marka i koleżanek, akwarelę z mojego pokoju na ścianie, rowerek gimnastyczny w kącie i telewizor plazmowy z odtwarzaczem DVD, a także regał, na którym stanęły za jednym machnięciem palca w kolejności alfabetycznej wszystkie książki walające się koło szezlongu.

W chwili gdy siedziałam przy toaletce we właśnie stworzonej błękitnej sukience i eksperymentowałam z makijażem, ktoś sześć razy zastukał do drzwi…

Konsultant.

4

Zbiegłam po schodach i otworzyłam drzwi. Tuż za progiem, niedbale oparty o filar na ganku, stał Beleth. Na mój widok uśmiechnął się szeroko i spojrzał na mnie znad lustrzanych szkieł okularów przeciwsłonecznych.

– Kochanie – powiedział niskim, ciepłym głosem, przyprawiającym o gęsią skórkę. – Wyglądasz przepięknie.

Zaczerwieniłam się.

– Dzięki – mruknęłam. – Proszę, wejdź.

Beleth od razu pewnym krokiem wkroczył do salonu i zaczął się ciekawie rozglądać. Uśmiechnął się do mnie:

– Widzę, że cud stworzenia przychodzi ci bez trudu.

Wzruszyłam ramionami. To nie było nic trudnego. Już nawet palca nie musiałam używać.

– Teraz jesteś konsultantem? Już nie pracujesz w przydziałach? – zapytałam. – Coś łatwo się przekwalifikowałeś.

– Powiedzmy, że Azazel był mi winny pewną przysługę i pomógł mi zmienić stanowisko. Specjalnie po to, bym mógł cię spotkać.

– Aha…

Patrzyłam na Beletha siedzącego w swobodnej pozie na szezlongu. Rozpięta pod szyją czarna koszula doskonałej jakości perfekcyjnie układała się na jego równie perfekcyjnym torsie. Spokojnie mógłby śpiewać stary polski przebój Bo we mnie jest seks. Czarne włosy zaczesał do góry, znowu układając je w niedbałego irokeza. Hebanowy wisior przypominający muzułmański różaniec znikał pod koszulą.

Usiadłam naprzeciwko niego.

– O czym pomyślałam? – zapytałam.

– Nie mam pojęcia – powiedział, bawiąc się okularami.

Jego spojrzenie bezwstydnie błądziło po moich nogach.

Poprawiłam sukienkę, zakrywając kolano.

– To znaczy, że mogę już spokojnie myśleć to, na co mam ochotę, i nikt mnie nie usłyszy? – upewniłam się.

– Chyba że będziesz chciała, żeby ktoś cię usłyszał.

– Jak to? – zdziwiłam się.

– Tak zwany wolny przekaz myślowy, po śmiertelnemu telepatia.

– Po „śmiertelnemu”? – zaśmiałam się.

– Tak mówimy w Niższej Arkadii.

Zmrużyłam oczy. „Dobrze ci w tej koszuli”, pomyślałam, intensywnie pchając tę myśl w stronę Beletha.

– Dziękuję. Mnie też ona bardzo się podoba. – Lekko skłonił głowę. – Szybko się uczysz.

– Bo uczę się od mistrza – palnęłam.

W odpowiedzi zaśmiał się serdecznie.

– No proszę. Czarować też już umiesz.

Chwilę siedzieliśmy w milczeniu. Beleth przyglądał mi się uważnie, lustrując bez żenady każdą część mojego ciała. Na jego ustach malował się delikatny, lubieżny uśmiech.

– A więc jesteś konsultantem – zagadnęłam, żeby jakoś przerwać ciszę.

– Tak – mruknął, przenosząc spojrzenie na moje oczy. – Krótko mówiąc, mam cię wprowadzić w życie Piekła. Wyjaśnić rzeczy, których nie znajdziesz w regulaminie, pokazać Niższą Arkadię, pomóc, gdy dostaniesz pierwsze zlecenie targu. Jestem tą osobą, która z radością sprawi także, że nie będziesz się czuła samotna.

To nie jest człowiek, musiałam o tym pamiętać. To diabeł, dlatego jest aż tak pociągający, piękny i seksowny.

Z drugiej strony ja jestem diablicą…

– Wyjaśnij mi to, że jestem diablicą. Jestem kimś takim jak ty? – zapytałam.

Odłożył okulary na niski stolik.

– Nie. Nie jesteś taka jak ja. Musisz pamiętać, że urodziłaś się człowiekiem, masz ludzką duszę. Ja nie mam duszy. Nigdy nie miałem ciała. Jestem po prostu częścią Boga. Ty jesteś… – urwał, szukając najlepszego określenia. – No co najwyżej ćwiartką.

Ćwiartka Boga. Jak to dumnie brzmi…

Beleth uśmiechnął się lekko na widok mojej miny.

– To nie takie złe. Też należysz do Niego. Jesteś Jego częścią.

– Czyli tylko tym się od ciebie różnię?

– Nie. – Zaśmiał się. – Można powiedzieć, że nie jesteśmy tym samym gatunkiem. Ja, tak jak inne anioły, powstałem z ognia. Ty z gliny. Glina nigdy nie stanie się ogniem. Może się co najwyżej zwęglić…

Chciałam zaprotestować, ale mi przerwał:

– Tu nie chodzi o to, że są między nami jakieś morfologiczne różnice. Tu chodzi o zupełnie inną psyche. Jesteś człowiekiem. Jesteś dobra i zła, szlachetna i zawistna, mądra i głupia. Anioły nie są tak dwoiste, takie słabe. Owszem, zdarza nam się popadać w skrajności. Mamy swoje własne zdanie, także popełniamy błędy, kłamiemy, zazdrościmy, pożądamy. Posiadamy wszystkie wasze słabości, można nawet powiedzieć, że odczuwamy je silniej. Potrafimy jednak nad nimi panować, wykorzystywać je. Chociaż, oczywiście, i u nas znajdują się osobnicy, że tak powiem, nieprzystosowani do życia. Na ogół ludzkie problemy nas bawią. Dla nas nie ma szarości. Jest czerń i biel.

– Hm… coś jak choroba dwubiegunowa?

Beletha, potocznie mówiąc, zatkało.

– Nie – w końcu wydusił. – Nie jesteśmy szaleńcami. My tylko czujemy… mocniej. Musisz zrozumieć, że jest w nas więcej boskości niż we wszystkich ludziach razem wziętych. Wszystko, co robimy, ma cel.

Siedziałam w milczeniu, starając się jakoś to pojąć. Jednak nie było to łatwe. Do tej pory Piekło malowało mi się przed oczami jako kraina, którą władają przystojni szaleńcy, przekonani o swojej boskości. Niższa Arkadia miała wszystkie cechy ludzkiej monarchii…

Zdałam sobie sprawę, że jestem teraz diablicą. Hej! Należałam do klasy rządzącej!

– Poza tym nie zapominaj, że tak samo jak inni, pamiętam początek świata, który znasz – kontynuował Beleth. – Ja widziałem, jak dopiero się rodził. Pomagałem w dziele jego stworzenia. Widziałem, jak potomkowie Adama popełniają błędy. Uczyłem się. Mojego doświadczenia nie porównasz z żadnym innym.

– Nic co ludzkie nie jest mi obce – wymruczałam.

– Homo sum, nihil humania me alienum esse puto – przytaknął. – Tylko że ja nie jestem człowiekiem.

– Ile znasz języków?

– Wszystkie, które istnieją, i wszystkie, które zniknęły.

Trochę przytłoczyła mnie ta masa informacji. Musiałam to sobie poukładać w głowie. Poza tym zrozumiałam wreszcie, że Beleth nie jest taki, na jakiego wygląda. To nie radosny podrywacz niemyślący o przyszłości, ale potężna istota, która po prostu przyjęła taką pozę, bo tak jej wygodnie.

– Zaczynasz rozumieć – stwierdził.

– Słyszysz moje myśli.

– To nietrudne, kiedy w środku krzyczysz. Aż tak wiele siły, by zachować swoje myśli dla siebie, nie posiadasz. Jednak nie musisz się mnie bać. Nie zrobię ci krzywdy.

Usilnie starałam się nie myśleć zbyt głośno, co było bardzo trudne. Znowu poczułam się zagubiona. Bardzo zagubiona.

– Mogę cię przytulić, jeśli chcesz – ochoczo zaproponował Beleth.

– Nie chcę.

W odpowiedzi kiwnął głową ze zrozumieniem. W jego oczach zobaczyłam łagodność.

– Masz wiele twarzy – zauważyłam.

– Taki zostałem stworzony.

Znowu siedzieliśmy w milczeniu. Beleth błądził spojrzeniem po wnętrzu mojego domu, dłużej zatrzymując się na rodzinnych zdjęciach.

– Kto był pierwszy? Adam czy Ewa?

Drgnął zaskoczony moim głosem. Spojrzał na mnie, na jego ustach błąkał się wesoły uśmiech.

– Pytasz serio?

– Tak – odparłam.

– Wy, ludzie, macie dziwne problemy – parsknął. – A czy to ważne, kto był pierwszy?

Wzruszyłam ramionami.

– Byłam ciekawa.

– Przyjrzyj się mi, Wiki. Wyglądam jak mężczyzna. Jestem stworzony na podobieństwo Boga. Tak samo jak pierwszy człowiek… – W jego policzkach pojawiły się dołeczki, kiedy wesoło zaśmiał się z mojej miny. – Tak, wiem – w końcu wydusił. – Zawiodłem w ten sposób wszystkie feministki na świecie.

Skrzywiłam się. A teraz potężna istota jeszcze się ze mnie wyśmiewała. Urocze…

– A możecie mieć dzieci? – zapytałam. – Skoro macie taką samą budowę jak mężczyźni…

Beleth spoważniał w jednej chwili. Przyglądał mi się w skupieniu. Z jego twarzy kompletnie nie dało się odgadnąć, o czym myślał.

– To tak zwane tabu… – powiedział.

– Czyli nie odpowiesz?

– Nie.

– Skoro się boisz…

Zaśmiał się serdecznie.

– Lubię cię, Wiktorio. Jak nikt potrafisz mnie rozbawić.

– Cieszę się… – prychnęłam.

– Skoro nie masz już więcej pytań, to może zrobimy sobie małą wycieczkę? – zaproponował.

Zgodziłam się z ulgą. Miałam już dość tej rozmowy. Czułam, że Beleth się mną bawi.

Już wcześniej zauważyłam przed domem czerwone płaskie auto. Gdy wyszliśmy na ganek, zapytałam, jaka to marka. Usłyszałam, że Lamborghini Diablo. Czemu mnie to nie zdziwiło?

Chwilę później mknęliśmy szybko wąskimi, krętymi uliczkami po zboczu tuż nad brzegiem morza. Miałam serce w gardle, ale nic nie powiedziałam. Powtarzałam tylko w myślach, że drugi raz nie umrę, gdy spadniemy w przepaść.

Nawet jeśli Beleth słyszał moje myśli, to kompletnie je ignorował, biorąc coraz ostrzejsze zakręty z jeszcze większą prędkością.

Musiałam przyznać, że Piekło było piękne. Przypominało mi malownicze greckie lub tureckie panoramy, jednak pozbawione dusznego, wilgotnego powietrza. Owszem, było ciepło, ale nie gorąco. Zapach słonego morza… Raj…

Gdy wjechaliśmy między budynki, Beleth zwolnił i zaczął opowiadać mi o ich mieszkańcach, a także całym mieście o wdzięcznej nazwie Los Diablos. Swoją nazwę wzięło stąd, że było to największe skupisko diabłów w całej Niższej Arkadii.

Opowiedział mi o powstaniu miasta osiem tysięcy lat temu. Początkowo była to mała nadmorska wioska założona przez kilku obywateli Piekła. Dopiero później stała się modna, teraz zaś zamieszkiwały ją najznamienitsze osobistości „gorącego południa”. W samym sercu dzisiaj już metropolii znajdowała się ogromna rezydencja samego Lucyfera.

Słynne ziemskie Los Angeles także zostało stworzone przez anioły. To odpowiednik piekielnego Los Diablos.

Beleth znowu wydał mi się bardzo ludzki. Śmiał się z moich nieudanych dowcipów, bezwstydnie ze mną flirtował, gdy spacerowaliśmy wolno po mieście, podziwiając widoki i stare domy, i gdy później wpadliśmy na obiad do maleńkiej restauracji.

– Czy w Piekle są pieniądze? – zapytałam, kończąc doskonałe risotto.

– Nie – odparł. – U nas nie ma pieniędzy, zarobków, wynagrodzeń, podatków.

Zerknęłam na talerz i na sympatycznego Włocha, który przed chwilą podał nam własnoręcznie przyrządzone jedzenie, a teraz siedział przy barze i popijał herbatę, czytając książkę. Ciszę w pustej restauracji przerywał tylko szum wentylatora wiszącego pod sufitem i brzęknięcia filiżanki Włocha.

– To jak mu… się odwdzięczymy? – zapytałam.

– Grzecznie podziękujemy i pochwalimy jego kuchnię, a potem wyjdziemy, żeby mógł posprzątać – odrzekł Beleth, wzruszając ramionami.

– I nie będzie miał nic przeciwko, że tak kompletnie za free nam ugotował?

– Ależ to jego hobby. – Mężczyzna zaśmiał się. – W Piekle każdy robi to, na co ma ochotę. On bardzo lubi gotować, ale nie odczuwa przyjemności, robiąc to tylko dla siebie. Dlatego gotuje dla innych. Tak samo inni uprawiają coś dla siebie i dla pozostałych, szyją, czeszą, uczą, piszą artykuły do gazet. To rodzaj spędzania wolnego czasu. Owszem, jest też sporo zmarłych, którzy nie robią nic. Jednak średnio po kilkuset latach obijania się też biorą się w końcu do roboty i uczą się być dla innych. Nie tylko dla siebie.

– Utopia. Na Ziemi to by się nie udało – powiedziałam.

– Na Ziemi nie ma diabłów, które w razie potrzeby stworzą żywność, której brakuje – uświadomił mnie Beleth. – Poza tym śmiertelnicy chorują, umierają. Tu nikt nie choruje.

Przetarłam serwetką usta i spojrzałam przez dużą szybę wystawową na spokojną uliczkę, którą przejechało jakieś sportowe auto, a zaraz za nim mężczyzna ubrany w skóry, siedzący na oklep na koniu.

– Idziemy? – zapytałam.

– Jeszcze nie – odpowiedział. – Umówiłem cię tu dzisiaj z kimś, kto wyjaśni ci kilka spraw. Sądzę, że o wiele łatwiej będzie ci porozumieć się z nią niż ze mną.

W tym momencie do lokalu weszła szczupła kobieta o egzotycznych rysach. Miała czarne włosy do ramion, grzywkę i mocno umalowane oczy. Na jej szyi wśród innych ozdób wisiał na srebrnym łańcuchu klucz diabła.

– O, już jest… – Twarz Beletha w jednej chwili się rozjaśniła.

Wstał i wyciągnął do niej ręce.

– Piękna jak zawsze. – Przytulił ją i pocałował w policzek.

– Oj, czarusiu… – Poklepała go po ramieniu i zerknęła na mnie.

Czułam na sobie jej taksujące spojrzenie, gdy przyglądała się krytycznie mojej sukience i fryzurze.

– To ta nowa? – bezceremonialnie zapytała Beletha.

– Tak, to Wiktoria… – wyciągnął w moją stronę dłoń.

Kobieta przerwała mu:

– Wiktoria to dobre imię. Królewskie.

– Taaak – Beleth puścił do mnie oko. – Wiktorio, jest mi bardzo miło przedstawić ci… Kleopatrę.

5

Chwilę później Beleth wyszedł, zostawiając mnie sam na sam… z dawno zmarłą królową Egiptu.

Przyglądałam się jej z zaciekawieniem. Miała dość spory nos (zupełnie jak na kreskówce z Asteriksem i Obeliksem!), ale była bardzo ładna. Egzotyczna uroda połączona z pewnością siebie, widoczną w każdym geście, skutecznie przyciągała uwagę.

– We wszystkich filmach o twoim życiu, które widziałam, grały cię znacznie brzydsze aktorki – wyznałam.

Kleopatra popatrzyła na mnie z politowaniem.

– Ludzie w dwudziestym pierwszym wieku naprawdę są beznadziejni… Dziewczyno, czego w życiu dokonałaś? Tylko nie spiesz się z odpowiedzią.

Spojrzałam przez witrynę na małą uliczkę. Czego ja dokonałam? Hm… musiałam chwilkę się zastanowić.

– Zdałam bardzo dobrze maturę, a za drugim razem zrobiłam prawo jazdy – odezwałam się po długiej ciszy.

Kleopatra przerwała grę na gameboyu i zerknęła na mnie z tym samym pobłażliwym uśmiechem, co poprzednio.

– Dziewczyno… – westchnęła, odkładając elektroniczny gadżet na stół, i oparła wdzięcznie brodę na splecionych dłoniach. – Gdy miałam siedemnaście lat, objęłam władzę nad Egiptem po śmierci mego ojca Ptolemeusza XII Auletasa. By móc władać moim umiłowanym krajem, musiałam poślubić mojego młodszego brata, dziesięcioletniego Ptolemeusza XIII. Nie cierpiałam gówniarza, ale nie miałam wyboru. Jego opiekunowie – zrobiła w powietrza znak cudzysłowu – usiłowali się mnie kilkakrotnie pozbyć, lecz im się to nie udało. Wygnano mnie, ale w Palestynie zebrałam wojsko i najechałam na Egipt. Potem przy pomocy mojego kochanego Cezara pozbyłam się i opiekunów, i ich marionetki, czyli głupiego Ptomcia. Po śmierci Cezara razem z moim synem Cezarionem zostaliśmy sami, znowu musieliśmy walczyć o to, by Egipt nie został podzielony i przekazany jakiemuś rzymskiemu namiestnikowi. Dopiero z mym mężem Markiem Antoniuszem doprowadziliśmy Egipt do rozkwitu. Niestety późniejsze zawieruchy i wewnętrzne konflikty w Rzymie zmusiły nas do ustąpienia. Antoniusz popełnił samobójstwo, a ja… no cóż… jako że umarłam kilka lat wcześniej w połogu, sfingowałam swoją śmierć, dając się ugryźć kobrze królewskiej, co na zawsze okryło mnie chwałą i uwielbieniem mego narodu.

Kleopatra promieniała, opowiadając mi historię swojego życia. Patrząc na nią, zrozumiałam, że nie jestem pierwszą (a nawet nie jestem w pierwszej setce…) osobą, która słucha tej skróconej biografii.

Westchnęła ciężko, oceniając mnie spojrzeniem swoich przenikliwych czarnych oczu.

– Trzeba będzie długo nad tobą popracować, by uczynić cię prawdziwą diablicą…

Zaraz! Jak to umarła w połogu, a parę lat później sfingowała swoją śmierć? Coś mi tu nie pasowało.

– Jak to umarłaś w połogu? Popełniłaś samobójstwo z kobrą…

Zrobiła pretensjonalną zdziwioną minę.

– O… to nikt ci tego nie wytłumaczył?

Czułam, że zaraz wybuchnę. Czyżby Beleth zapomniał mi powiedzieć o pewnym drobnym szczególe? Na przykład takim, że może nadal żyję?!

– Nie… – prawie warknęłam. – Czy ja jeszcze żyję? Mogę wrócić na Ziemię?

Teraz na pięknej twarzy Kleopatry malowało się tylko współczucie. Pocieszająco poklepała mnie po dłoni.

– Nie, Wiktorio… Ty nie żyjesz, nie możesz tam wrócić, by żyć…

Posmutniałam. A już myślałam, że może znowu zobaczę brata. Powiem mu, że ze mną wszystko w porządku. Na pewno się martwił. Nie mieszkaliśmy razem, ale często do siebie dzwoniliśmy. Wczoraj nie zadzwoniłam.

Czy już znaleźli moje ciało? Policja kazała mu rozpoznać moje szczątki? Przełknęłam głośno gulę w gardle. Jak mogły wyglądać moje zwłoki? Nie wiedziałam, co zrobił z nimi morderca. Poczułam mdłości.

– Wiktorio… Nie możesz tam wrócić, aby żyć, ale możesz tam wrócić, aby istnieć. – Kleopatra uśmiechnęła się radośnie.

Czułam się, jakbym rozmawiała z żeńskim odpowiednikiem Beletha… Czy mówienie zagadkami to domena diabłów, na miłość boską?!

– Posłuchaj, podpisując kontrakt, stałaś się diablicą. A diabły nie mają ciała – usiłowała mi wytłumaczyć sytuację. – To znaczy, że twoje ziemskie szczątki zamieniły się w popiół w tej samej chwili, w której skończyłaś pisać ostatnią literę swojego nazwiska na formularzu.

– Rozumiem. Czyli nikt nigdy nie znajdzie moich zwłok – odparłam.

– No właśnie. Poza tym masz klucz diabła. A z nim możesz przedostać się wszędzie, do każdego wymiaru. Nie możesz tylko podróżować w czasie. – Skrzywiła się. – To potrafią tylko prawdziwe męskie diabły. Umieją zabierać ze sobą pasażerów, ale nie chcą tego robić, bo im nie wolno. Myślałby kto… W kółko łamią boskie zasady, a zabrać mnie do krainy przodków to nie łaska. Teraz nawet nie mam po co pojawiać się w Egipcie. Panoszy się w nim ta brudna arabska hołota! A co z moją wiarą? Z prawdziwą wiarą w bogów egipskich? Zginęła zamieniona na Allacha.

– Poczekaj – przerwałam jej gderanie. – To znaczy, że mogę wrócić na Ziemię, będę całkowicie widzialna dla wszystkich i będę mogła udawać, że nadal żyję?

– Tak. – Wdzięcznie wzruszyła ramionami. – Ja tak zrobiłam.

Otworzyłam szeroko oczy ze zdumienia. Od razu pospieszyła z wyjaśnieniami:

– Niestety po ciężkim porodzie mojego najmłodszego syna Ptolemeusza Filadelfosa zmarłam z powodu zakażenia. Ale nie chciałam umierać. Po podpisaniu kontraktu dowiedziałam się, że mogę wrócić, i tak zrobiłam. Owszem, musiałam brać udział w targach o dusze, lecz dzięki temu, że byłam skuteczna, mogłam mieć sporo wolnego czasu, który spędzałam z Antoniuszem i dziećmi. No i nadal władałam mym krajem. A potem jeszcze to samobójstwo. Ależ to był akt polityczny! Dzisiejsi politycy nie potrafią zdobyć się na takie czyny. Ciepłe kluchy…

– No, ale ty i tak byłaś martwa. Tobie nie zależało, jak się drugi raz zabijałaś na niby – zauważyłam.

Kontynuowała, tak jakby nie usłyszała mojej uwagi:

– Ach, żałuję, że potem odeszłam w niebyt. Mogłam udać zmartwychwstanie! Wyobrażasz to sobie? Moi wrogowie musieliby mnie uznać jako wcielenie bogini Izydy za jedyną prawowitą władczynię krainy nad Nilem. Jakże żałuję, że wpadłam na ten wspaniały pomysł dopiero po stu latach, gdy już było za późno.

Zdałam sobie sprawę, że ktoś tu cierpiał na przerost ambicji.

– Kleopatra VII, wcielenie bogini Izydy. – Westchnęła z rozkoszą. – Ależ miałabym piękne inskrypcje na pomnikach! I zbudowałabym nowe świątynie! Jedną w Aleksandrii, a drugą w Karnaku! Moi ziomkowie oddawaliby mi hołd i wielbili me imię. Kleopatra VII, wcielenie bogini Izydy… ziemskie wcielenie bogini Izydy… wcielona bogini Izyda… stąpająca po ziemi bogini Izyda…

Odchrząknęłam głośno, przerywając jej litanię pochwalnych tytułów. Poważnie, faceci musieli lecieć na jej urodę, bo charakter miała odrobinę koszmarny…

– To co teraz? – zapytałam. – Mogę wrócić do domu, po klucz, który tam zostawiłam, i udać się na Ziemię, tak?

– Zostawiłaś klucz w domu? – znieruchomiała. – Zwariowałaś?!

Postanowiłam nie odpowiadać, bo najwyraźniej było to pytanie retoryczne.

– Musisz nosić go zawsze przy sobie! A jak ci go ktoś ukradnie?! Drugiego nie dostaniesz! – pouczyła mnie i wrzuciła gameboya do torebki. – Szybko! Idziemy do twojego domu!

– A kto miałby mi go ukraść? – zapytałam lekko zaniepokojona i też wstałam.

Kleopatra wsunęła swój klucz diabła w ścianę restauracji i spojrzała na mnie jak na kompletną idiotkę:

– Haaaalooooo, jesteśmy w Piekle… – oświeciła mnie i wskazała na sufit. – Ci dobrzy i prawi są piętro wyżej.

Wbrew jej przypuszczeniom w moim domu nie było nieproszonego gościa. Klucz leżał tam, gdzie go zostawiłam, czyli spokojnie pod poduszką na szezlongu. No, OK… tam, gdzie mi pewnie wypadł z kieszeni, co oburzona Kleopatra uznała za co najmniej obrazę majestatu.

Na szczęście pozbyłam się jej kilka minut później. Jej mentorskie wywody już mnie męczyły. Poza tym chciałam czym prędzej wrócić.

Wrócić na Ziemię.

Gdy wreszcie udało mi się wyprosić Kleo, mogłam wziąć swój klucz diabła i po przebraniu się w swoje stare ciuchy wejść w ścianę…

6

Weszłam do pokoju w maleńkiej kawalerce na Pradze. Lśniący prostokąt za moimi plecami zniknął tuż po tym, jak postawiłam obie stopy na parkiecie. Potoczyłam spojrzeniem po żółtych ścianach obwieszonych zdjęciami mojej rodziny i przyjaciół, po znajomych, starych meblach. Spojrzałam nawet z czułością na wypalone półkole na podłodze pośrodku pokoju, pamiątkę po ostatnich andrzejkowych wróżbach.

BYŁAM W DOMU!

Miałam ochotę skakać wysoko w powietrze. Powiesiłam klucz na szyi i rzuciłam się na swoje łóżko. Mhm… byłam w domu. Znowu westchnęłam, rozkosznie wtulając się w poduszkę.

Zdałam sobie sprawę, że nie zadzwoniłam wczorajszego wieczoru do Marka. Na pewno bardzo się martwił! Kto wie? Może nawet zaczął mnie szukać.

Kurczę, ten zbój pewnie mnie okradł, albo moją komórkę ktoś po prostu znalazł i sobie zatrzymał. Pomyślałam o niej intensywnie.

Sebek przyglądał się srebrnemu cacku w swoich dłoniach. Przypalił skręta, przez co trochę zakręciło mu się w głowie.

Najnowszy samsung. Ale miał szczęście, że go znalazł. I to w trawie na Polach Mokotowskich! Musiał jeszcze tylko wyjąć z niego kartę poprzedniego właściciela, a raczej całkiem niezłej laski, biorąc pod uwagę zdjęcia zapisane w pamięci, i włożyć swoją.

Jeszcze raz obrócił w dłoniach aparat. Był super! Nie mógł się doczekać, kiedy ziomy go zobaczą.

Nagle srebrne cacko zamigotało i zniknęło. Pomiędzy jego palcami była tylko pustka. Przyglądał się swoim dłoniom zaskoczony.

– Kurde… – Spojrzał z dezaprobatą na skręta. – Co to za szajs.

Komórka zmaterializowała się w mojej dłoni. Uśmiechnęłam się pod nosem, gdy stwierdziłam, że z karty nie zniknęła nawet złotówka. Mój uśmiech trochę przygasł, gdy zobaczyłam sześć nieodebranych połączeń od Marka.

Czym prędzej do niego oddzwoniłam.

– Wiki, gdzieś ty się do cholery podziewała?! – ryknął w słuchawkę.

– Też cię kocham i miło słyszeć mi twój głos. – wymruczałam.

– Wiesz, jak się martwiłem?! – dalej krzyczał. – Gdzie byłaś? Czemu nie odbierałaś? Co się stało?!

Skrzywiłam się. Teraz jeszcze musiałam kłamać. No, ale przecież nie mogłam mu powiedzieć: „Sorry, braciszku, ale kopnęłam w kalendarz, a Szatan nie pozwolił mi wcześniej zadzwonić”.

– Byłam na imprezie – powiedziałam potulnym głosem. – Nie słyszałam, jak dzwonisz, a potem całkiem zapomniałam oddzwonić. Dzisiaj przez cały dzień miałam prawdziwe urwanie głowy. Wiesz, na uczelni…

– Na imprezie? – znowu ryknął.

Marek zawsze bardzo się o mnie troszczył. Odkąd się niedawno wyprowadziłam, a on zamieszkał z narzeczoną, ciągle mnie kontrolował, martwiąc się, że sama nie dam sobie rady.

– Piłaś? Ktoś cię potem odprowadził do domu? Jakiś chłopak? Najlepiej duży? Wiesz, że mieszkasz w niebezpiecznej dzielnicy. Nie chcę, żeby coś ci się stało.

– Spokojnie, kolega mnie odprowadził – skłamałam gładko.

– Jaki kolega?

– Spotykamy się od jakiegoś czasu – brnęłam dalej w moją małą mistyfikację. – Dzisiaj też idę z nim na randkę.

Będę się za te oszustwa smażyć w Piekle. A nie… zaraz… ja już się w nim smażę…

– Chcę go poznać – zażądał. – Skąd on jest? To warszawiak? Bo jak jest z innego miasta, to może cię wykorzystać, a potem wcale nie związać się z tobą na zawsze. Wróci tam, skąd przyjechał i…

– Marek… – przerwałam mu. – Czy ty za bardzo nie wybiegasz w przyszłość? Mam dwadzieścia lat… związać się z kimś na stałe zamierzam dopiero za jakiś czas, a o małżeństwie nawet jeszcze nie myślałam.

– O Boże, wy ze sobą śpicie? – W głosie Marka usłyszałam panikę.

I właśnie dlatego poczułam radość, gdy się od niego wyprowadziłam. Chociaż straszliwie za nim tęskniłam, a pusta kawalerka czasami mnie przytłaczała. No i nadal potrafiłam stracić głowę, gdy kran zaczynał cieknąć, gdzieś pękła uszczelka albo po ścianie chodził najzwyklejszy pająk. Niemniej uniemożliwienie mu inwigilowania mojego życia na każdym kroku dawało mi satysfakcję, która spokojnie rekompensowała te drobne niedogodności.

– Marek! – krzyknęłam. – Nie śpię z nikim! Raz się z nim spotkałam, a…

– Raz się z nim spotkałaś, a on już cię odprowadza do domu? – złapał mnie za słowo.

– Marek. Zaczynasz przesadzać.

Westchnął ciężko i zaśmiał się pod nosem.

– Jeeezu. Zaczynam zachowywać się jak twój ojciec.

– Dokładnie, pojawiają się u ciebie wszystkie najgorsze cechy…

– No to słuchaj, mała, wujkiem zostać nie zamierzam na razie, wiesz o tym. Rozumiem, że potrzebujesz więcej swobody… przepraszam… ale naprawdę bardzo się o ciebie martwiłem i trochę puściły mi nerwy.

Jeszcze chwilę rozmawialiśmy. Kiedy wreszcie kliknęłam czerwoną słuchawkę na telefonie, westchnęłam z ulgą. Marek potrafił się rozkręcić z kazaniami.

Nagle komórka rozdzwoniła się w mojej dłoni.

– Cześć – powiedziałam do Zuzy, mojej najlepszej przyjaciółki.

Znałyśmy się od podstawówki i zawsze byłyśmy nierozłączne. Poszłyśmy nawet na te same studia.

– Kobieto, usiłuję się do ciebie dodzwonić od dwóch dni! Dzisiaj jest impreza u Tomka, idziesz z nami, słyszysz?

– Eee… – mruknęłam niechętnie. – Trochę mi się nie chce.

– Będzie Piotrek.

Te dwa jakże magiczne słowa podziałały na mnie jak redbull. Dosłownie wyfrunęłam z łóżka i zaczęłam przeglądać szafę w rozpaczliwej próbie znalezienia jakiegoś ekstraciucha. Z tego wszystkiego zupełnie zapomniałam, że mogę go sobie po prostu stworzyć.

Ech… Piotr, Piotrek, Piotruś… moja wielka niespełniona miłość. Wysoki brunet, z niesfornymi czarnymi włosami, opadającymi na przenikliwe oczy. Mhm… i ten seksowny, jednodniowy zarost dookoła zmysłowych ust, po których tak często błąkał się ironiczny, odrobinę wszechwiedzący uśmiech.

Jeśli chodzi o wnętrze, nigdy tak naprawdę go nie rozgryzłam. Często milczący, zawsze ważył wszystkie słowa, nigdy nie paplał tak jak ja. Intrygował mnie.

Byłam w nim zakochana od kilku miesięcy. Najzabawniejsze, że wcześniej w ogóle nie zwracałam na niego uwagi. Piotruś był po prostu kumplem, z którym jeździłam autobusem, z którym się wygłupiałam, któremu mogłam o wszystkim powiedzieć.

Tak jakoś dostałam strzałą Amora po tyłku, zupełnie bez powodu, kiedy na jakiejś imprezie siedzieliśmy sami na balkonie i patrzyliśmy w gwiazdy. Rozmawialiśmy o niczym ważnym, o naszych studiach. Po prostu siedział obok, paląc papierosa i patrząc przez sztachety na szare blokowisko na Żoliborzu, a ja poczułam, że mogłabym siedzieć tak obok niego przez wieczność.

Kurczę… a zawsze sobie powtarzałam: „nie bądź taką kretynką jak Bridget Jones”, a tu co? Jeszcze tylko dziesięć kilo nadwagi i będę mogła z nią konkurować o nagrodę największego pechowca życiowego.

Wsadziłam klucz w ścianę i szybko przeskoczyłam do swojego domu w Los Diablos. Postanowiłam ubrać się w ciuchy, które włożył mi do szafy Beleth. W końcu był facetem, wiedział, co jest sexy.

Rozrzuciłam wszystkie ubrania na łóżku i zaczęłam przykładać je do siebie przed olbrzymim lustrem. Spojrzałam krytycznie w swoje odbicie.

A może by tak…?

Nie.

A może…?

Przed oczami stanęła mi twarz Moniki. Wiedziałam z drugiej ręki, która wiedziała od jeszcze innej pomocnej ręki, że jakiś czas temu Piotrusiowi właśnie Monika się podobała.

Jeszcze raz spojrzałam w lustro. Musiałam wytoczyć cięższą artylerię, jeśli chciałam powalić go na kolana swoim widokiem i wygrać z Moniką.

Zaraz… a czy teraz też muszę pomyśleć o konsystencji?! Pobiegłam na dół po książkę o używaniu mocy.

Chwilę później wypowiedziałam w myśli życzenie. Zaśmiałam się głośno, patrząc na swoje odbicie.

– I tak oto miseczka B stała się C, by naród wybrany mógł się radować! – wykrzyknęłam.

Godzinę później, ładnie ubrana, umalowana i wyperfumowana przeszłam przez ścianę w pustym zaułku na warszawskim Żoliborzu.

W zabałaganionym mieszkaniu Tomka była już prawie cała moja grupa ze studiów, plus grupy współlokatorów mojego kolegi, z innych uczelni. Podałam mu butelkę wódki i chipsy, które stworzyłam na klatce schodowej (zamiana wody w słabe wino była dobrym pomysłem, ale jakieś dwa tysiące lat temu).

Usiadłam obok koleżanek z drinkiem w dłoni i zaczęłam się rozglądać. Dostrzegłam Monikę, jak zwykle otoczoną wianuszkiem facetów Qak ona to robi, ja się pytam?!), a w kącie pokoju Piotrusia z kumplami. Miał na sobie czerwony podkoszulek. Jest brunetem, więc było mu w nim bardzo do twarzy.

Czarny Piotruś – zupełnie jak w tej dziecięcej grze karcianej. Zaraz… czy tam się nie przegrywało, jak się wyciągnęło tę kartę z talii?

Westchnęłam.

– Ziemia do Wiki, ziemia do Wiki – Zuza ryknęła mi nad głową. – Nie rób takiej błogiej miny, bo ludzie będą się zastanawiać, co ty pijesz.

Dziewczyny spojrzały na mnie współczująco.

– Musisz dać sobie z nim spokój – stwierdziła Zuza.

– Rzuć go! – zaśmiała się Magda.

– Żeby go rzucić, musiałabym z nim chodzić – warknęłam.

– Uwaga, tłuczek na horyzoncie – powiedziała ostrzegawczo Kasia.

Jak na komendę wszystkie odwróciłyśmy głowy, błądząc spojrzeniami po ścianach.

Rzeczywiście… W naszą stronę zmierzał Paweł. Jeden z cudownych współlokatorów Tomka. Człowiek z gatunku „spójrzcie na mnie – szyję mam szerszą od czoła!” Nie cierpiałam go. On zresztą mnie też, od kiedy zwróciłam mu uwagę, że jeszcze trochę sterydów i nie da rady wsadzić sobie tych króciutkich, napakowanych rączek do kieszeni.

To znaczy, szczerze mówiąc, jeśli chodzi o szczegóły, to powiedziałam mu, że nie da rady wziąć pewnej części ciała w dwie ręce, ale cóż…

– O, Wiki. – Złośliwie się do mnie uśmiechnął. – Czyżby urosły ci cycki?

– A i owszem – odparłam spokojnie i znacząco spojrzałam na jego krocze. – Za to tobie nic nie urosło. Chociaż zaraz… przecież tam nigdy niczego nie było.

Dziewczyny dookoła mnie zaczęły dusić się ze śmiechu, a Paweł stał wściekły, nie mogąc wymyślić żadnej kąśliwej riposty. Nie zdziwiło mnie to. Jego mózg, choćby pozbawiony alkoholu, zawsze działał wolniej od normalnego.

Miałam ochotę jeszcze coś mu powiedzieć, ale to by było jak dobijanie rannego. Nawet względem niego miałam pewne skrupuły.

Zuza pociągnęła mnie za ramię, żeby odejść, póki nie wybuchnie. Paweł naprawdę dorównywał inteligencją trzonkowi od młotka… Jakim cudem dostał się na polibudę i jeszcze go nie wywalili, chyba na zawsze pozostanie dla mnie zagadką.

Podeszłyśmy do grupki, w której siedział Piotruś.

– Cześć. – Usiadłam obok niego.

Kiwnął mi głową na powitanie i na tym się skończyło. Wrócił do przerwanej rozmowy. Włączyłam się do niej, jednak nie zmieniło to faktu, że dla niego nadal byłam fragmentem barwnego otoczenia.

Uroczo…

Miałam głęboki dekolt, znakomicie dopasowane spodnie, ładnie wyglądałam… i nic. Owszem, rykoszet trafił w jego kumpli. Chwilę później Maciek przysunął się do mnie i zaczął ze mną rozmawiać.

Piotruś to albo facet ze stali, albo kompletnie mu się nie podobałam… Co było ze mną nie tak?

W końcu dałam sobie spokój i odeszłam do koleżanek. Za mną poszedł Maciek. Super, jeszcze chwila i znowu się wpakuję. Chyba najgorsze, co istnieje, to powiedzieć komuś, że nie jest się zainteresowanym. Sama nie chciałabym tego usłyszeć, więc przeważnie nie mam serca tego mówić… Przez co zadziwiająco często pakuję się niestety w sytuacje bez wyjścia i muszę iść z kimś na randkę.

Najwytrwalszy dzwonił trzy razy (średnio raz w tygodniu), ale też w końcu zrezygnował, kiedy wciąż mówiłam, że nie mam czasu.

Zuza wciąż mi powtarza, że uciekam, a książęta z bajki nie będą mnie gonić wiecznie. Zawsze jej odpowiadam, że ani oni nie wyglądaj ą na królewiczów, ani ja na księżniczkę, więc mogłaby mi z łaski swojej dać święty spokój.

Koło drugiej w nocy zagadnęłam Piotrusia, czy nie wraca do domu, tobym się zabrała razem z nim, żeby nie chodzić sama po ciemku. Miałam szansę chociaż w nocnym autobusie być z nim sam na sam. Owszem, szedł już do domu, ale razem z nim Maciek, z którym mieszkał.

Właśnie…

Rozmawiając o wszystkim i o niczym, jechaliśmy autobusem. Piotruś jak zwykle był miły, uprzejmy… i nic poza tym.

Wysiadłam na swoim przystanku i powlekłam się w stronę swojego bloku. Gdy tylko autobus zniknął za zakrętem, a wokół nie było żadnego człowieka, wsadziłam klucz w ścianę i wróciłam do swojego domu w Los Diablos.

Zdjęłam z siebie ciuchy i w samej bieliźnie rzuciłam się na łóżko. Byłam trochę wstawiona, poza tym rozżalona i musiałam to odespać.

– CZYŚ TY ZWARIOWAŁA?! – ktoś ryknął tuż nade mną.

Przestraszona poderwałam głowę do góry. Obok mojego łóżka, na fotelu, w kompletnych ciemnościach siedział Beleth.

Sięgnęłam po kołdrę i zasłoniłam się nią.

– Co ty tu robisz?! – teraz ja krzyknęłam. – Jak się tu dostałeś?!

– Wyobraź sobie, że przez ścianę…

Strasznie mnie to rozbawiło. Zaczęłam głośno chichotać i nie mogłam przestać. Oho! O jeden (albo cztery – rzecz do dyskusji) kieliszek wódki za dużo.

– No tak, diabełku – wybąkałam i położyłam głowę na poduszce, zamykając oczy. – Przez ścianę…

– Nie zasypiaj! – krzyknął Beleth i wyszarpnął mi poduszkę spod policzka.

– Ej! – zaprotestowałam słabo.

– Czy ty zdajesz sobie sprawę z tego, co zrobiłaś? – warknął wściekły Beleth, gniotąc moją poduszkę.

Naprawdę był zły. Rozpięte trzy guziki u koszuli ukazywała trójkąt jego piersi. Na oliwkowej skórze znowu rysował się sznurek z nanizanymi hebanowymi paciorkami, przypominający odrobinę różaniec, chociaż mnie kojarzył się bardziej z muzułmańskim sznurem modlitewnym subha, składającym się z trzydziestu trzech koralików, lub indyjskim -mala.

Beleth był niesamowicie przystojny. Nie mogłam oderwać wzroku od jego klatki piersiowej. Zmierzwione włosy, tym razem nieułożone w misternego irokeza, opadały mu na czoło.

– Skup się na tym, co mówię, a nie na tym, jak wyglądam – zagrzmiał, ale już spokojniej.

W jego oczach zobaczyłam błysk rozbawienia.

– Znowu podsłuchujesz moje myśli – mruknęłam zła, że mnie przejrzał.

– Jak jesteś pijana, to w ogóle ich nie pilnujesz – stwierdził już spokojny i usiadł na brzegu łóżka, oddając mi poduszkę.

Zadowolona wsadziłam ją sobie z powrotem pod głowę.

– To oświeć mnie, co zrobiłam, bo pewnie nie będę mogła pójść spać, dopóki tego nie usłyszę…

– Wróciłaś na Ziemię i pokazałaś się ludziom – spoważniał. – Nie wolno ci tego robić! Ty nie żyjesz!

– Ale Kleopatra powiedziała, że mogę tak zrobić – usiłowałam się bronić.

Jego oczy zabłysły wściekłością.

– A więc to ona ci to powiedziała?! – krzyknął bardziej do siebie niż do mnie.

W myślach komentując zalety jego fizjonomii, patrzyłam, jak gotuje się ze złości. Ja naprawdę robiłam to mimowolnie. On po prostu był taki śliczny!

– Nie dość, że głośno myślisz, to jeszcze patrząc na twój uśmiech, można wszystko zgadnąć – wymruczał.

Wzruszyłam ramionami zadowolona z siebie. A co mi tam!

– Posłuchaj – zaczął swój wywód Beleth. – Nie wolno ci wracać na Ziemię. Rozumiem, że tęsknisz za bliskimi, że chciałaś ich zapewnić, że wszystko jest dobrze, ale nie rób tego. Nikt nie może zobaczyć, jak czynisz cuda, jak przechodzisz przez ściany. Wtedy mogłabyś narobić niezłego zamieszania.

Wow, dobrze, że Beleth nie wiedział, że Kleopatra chciała po swojej śmierci zmartwychwstać – wtedy by się dopiero wkurzył.

– Nie rób tego, proszę cię. Dla własnego dobra tego nie rób. Skrzywdzisz w ten sposób siebie. Nie jesteś już człowiekiem. Nie żyjesz. Nie możesz cofnąć czasu.

– Tak, tak. Wiem. Tylko diabły mogą cofać się w czasie. Diablice nie… To też mi powiedziała Kleopatra – dodałam szybko, zanim ryknął, skąd to wiem.

– Dobra, nieważne. – Potarł dłonią czoło. – Posłuchaj. Nie powinnaś wracać na Ziemię. Krzywdzisz siebie.

– Zaraz – mruknęłam. – Zdecyduj się. To w końcu mnie nie wolno tego robić i złamałam jakiś przepis czy mogę to robić, ale jest to niewskazane?

– Nie ma reguły, która zakazywałaby ci to robić. Bycie diablicą jest jedyną możliwością, by można było wracać na Ziemię… Jednak nie czyń tego, bo możesz narobić okropnego zamieszania.

– A więc będę ostrożna – machnęłam ręką. – Sorry, Beleth, ale nie zamierzam rezygnować z życia. Lubię je. A skoro jako diablica mam prawo do podróży na Ziemię, to będę podróżować tak długo, jak mi się podoba.

Siedział zły. Zło wręcz od niego promieniowało, jeżąc mi włoski na karku.

– Nie zmienisz zdania? – zapytał.

– Raczej nie. – Uśmiechnęłam się.

– W takim razie następnym razem jak pójdziesz na Ziemię, to weźmiesz mnie ze sobą – stwierdził.

Jeszcze czego…

Wstał i podszedł do ściany, ignorując moje protesty. Wyciągnął rękę ze złotym kluczem. Już miał wsunąć go w ścianę, ale zawahał się w ostatnim momencie.

– Aha – odwrócił się w moją stronę. – Jutro, a raczej dzisiaj rano, odwiedzi cię Śmierć. Pierwszy targ czeka cię niedługo.

Następnie zniknął w lśniącym prostokącie. Oślepiona, zamknęłam oczy. Nie zdołałam zobaczyć, jak wyglądały jego drzwi.

Śmierć… super! Jeszcze tylko jej brakowało, by była cała wesoła gromadka.

Ukołysana własnym śmiechem, zasnęłam od razu po przyłożeniu policzka do poduszki.

7

Równo o godzinie trzynastej zadzwonił dzwonek do drzwi. Zapewne spałabym znacznie dłużej, ale upierdliwy ktoś za drzwiami nie zdejmował palca z guzika. Przeklinając go głośno, zarzuciłam na siebie satynowy szlafrok i zbiegłam po schodach.

Przelotnie zerknęłam w lustro w sypialni i stwierdziłam, że wyglądam koszmarnie. Włosy sterczały mi we wszystkie strony, niezmyty makijaż lekko się rozmazał. Istna świeżość i radość o poranku…

Zamierzałam zdrowo wygarnąć temu gościowi przy drzwiach, który usiłował chyba przebić się palcem na wylot do środka domu.

Jednak kiedy otworzyłam drzwi, oniemiałam.

Przede mną stał niski człowiek w habicie. Miał góra metr pięćdziesiąt wzrostu, może nawet metr czterdzieści. Długie rękawy zasłaniały jego dłonie, w których trzymał teczkę z napisem Top secret, a twarz była skryta w cieniu dużego kaptura. Nie byłam pewna, czy to kobieta, czy mężczyzna. Brązowy habit skutecznie tuszował sylwetkę.

– Diablica Wiktoria? – zapytał skrzekliwym głosem gość.

– No… – przytaknęłam. – A ty to…?

– Śmierć. Miło mi cię poznać.

Zorientowałam się, że stoję z otwartymi ustami. Zamknęłam je czym prędzej.

– Mnie ciebie też – mruknęłam i postanowiłam się pilnować, żeby nie wpatrywać się w nią z takim zdziwieniem. – A więc przyniosłaś mi… zlecenie.

Starałam się, żeby zabrzmiało to profesjonalnie.

– Tak. – Śmierć lekko skłoniła głowę i podała mi teczkę w taki sposób, że nie zobaczyłam jej dłoni.

– Dziękuję. Może chciałabyś się czegoś napić? – zaproponowałam uprzejmie, chociaż wcale nie miałam ochoty wpuszczać jej do swojego domu. – Dzisiaj jest strasznie ciepło, a ty jesteś w takiej długiej… sukience.

– Nie jestem kobietą – usłyszałam.

Oj… szlag…

– Bardzo przepraszam – powiedziałam szybko. – Po prostu po polsku śmierć jest rodzaju żeńskiego, więc pomyślałam…

– Po angielsku jest męskiego – stwierdził mój gość. – Ale mężczyzną też nie jestem.

– Och… to kim jesteś? – zapytałam zbita z tropu.

– Jestem rodzaju nijakiego – poinformowała mnie z godnością.

– Nijakiego… – powtórzyłam.

Chociaż nie widziałam jej zakapturzonej twarzy, czułam, że się ze mnie śmieje.

– Perełko, a czy słyszałaś o tym, żeby śmierć się rozmnażała? – zapytała mnie. – Skoro się nie rozmnażam, to po co mi rodzaj?

Pokiwałam ze zrozumieniem głową, chociaż nic nie rozumiałam.

– Dostarczę klienta o wyznaczonej godzinie w wyznaczone miejsce – powiedziała zagadkowo Śmierć. – Do zobaczenia.

Odwróciła się do mnie plecami, a przed nią pojawiła się czarna dziura. Nie zauważyłam, żeby wyjmowała skądś klucz. Śmierć widocznie miała swoje sposoby transportu.

Już miałam zamknąć drzwi, kiedy dobiegł mnie jej głos:

– I postaraj się nie wyglądać na targu tak, jakbyś właśnie wstała z łóżka po ciężkiej balandze.

– OK! – odkrzyknęłam, patrząc na czarną dziurę, która wessała Śmierć.

Dobiegł mnie tylko głośny furkot jej habitu i już jej nie było. Czad! Też chcę przenośną czarną dziurę!

Usiadłam przy kuchennym stole i po stworzeniu solidnego śniadania (bezkalorycznego rzecz jasna – za życia o to nie dbałam, to chociaż po śmierci mogę) zasiadłam do czytania zawartości tajemniczej teczki.

Była tam mała książka zatytułowana Krótka biografia Stefana Żytomskiego. Krótka… dobre… miała ze trzysta stron! A także fotki uroczego dziadka i kartka z terminem: poniedziałek, 13 maja, godzina 15.45, rak. Czyli jutro. Miejsca spotkania ze Śmiercią nie podano. Zapytam o to Beletha.

Chyba najpierw będę musiała przeczytać książkę o zawodzie diabła. Jeszcze nawet jej nie tknęłam.

Czytałam do wieczora. Z tego, co zrozumiałam, powinnam nauczyć się wszystkich złych uczynków tego staruszka i przedstawić je w odpowiedzi aniołowi. Skrupulatnie notowałam, począwszy od kopnięcia psa, kiedy pan Stefan miał cztery latka, do złośliwego zatrzaśnięcia sąsiadce drzwi przed nosem razem z jej palcami jakiś tydzień temu.

Nagle, w sypialni, w której leżałam na łóżku, na ścianie obok pojawił się mieniący się prostokąt, który stał się złotymi, rzeźbionymi w hieroglify drzwiami. Jakoś bez problemu domyśliłam się, kto zaraz wparuje do pokoju…

Niemniej trzeba zaznaczyć, że sześć razy zapukała, zanim wtargnęła do środka, nawet nie czekając na moje „proszę”.

– A gdybym była goła? – zapytałam. – Albo przyłapałabyś mnie in flagranti?

Kleopatra prychnęła.

– Daj spokój… ciebie? Większej skromnisi nie widziałam.

Taa…

– Ubieraj się! Porywam cię do klubu mojego przodka. Obowiązują stroje wieczorowe. Wszystko, co serwują Pod Głową Anubisa, jest egipskie. To jedyne takie miejsce w całym Piekle.

Zerknęłam na jej połyskującą złotem suknię. Z białego, plisowanego materiału, z naszytymi koralikami z lapis-lazuli i złota. Jej naszyjnik wyglądał na piekielnie ciężki. Tak samo jak kolczyki i diadem z kobrą królewską.

Kleopatra bez pytania podeszła do mojej szafy i zaczęła przerzucać sukienki. Nie protestowałam. Wróciłam do lektury.

Rzuciła obok mnie czerwoną suknię z głębokim dekoltem.

– Nie ma mowy – mruknęłam.

– Właśnie, że jest! – warknęła. – Nawet nie wiesz, jakie mam przez ciebie kłopoty.

Zrobiłam zdziwioną minę. O czym ona bredzi?

– Beleth zrobił mi prawdziwą awanturę, że powiedziałam ci o możliwości powrotu na Ziemię.

– A co ma do tego ta sukienka? – zapytałam.

– Skarbie, bardzo podobasz się Belethowi. On też będzie na tej imprezie. Będziesz wyglądać oszałamiająco i będziesz dla niego miła, dzięki czemu on trochę spuści z tonu i przestanie się na mnie wkurzać.

– Podobam mu się? – zdziwiłam się. – Myślałam, że on się tak zachowuje wobec każdej kobiety.

Kleopatra, głośno wzdychając, usiadła obok mnie.

– Jak wiesz, diabłom nie wolno… hm… spółkować z kobietami. To zakazane.

– Beleth coś o tym wspominał – powiedziałam pozornie obojętnym tonem i wzięłam do ręki buty, które rzuciła obok mnie.

Kleo lubiła dużo mówić. Jak nie będę jej naciskać, to zapewne sama powie mi to, co mnie ciekawi.

– Ale ty nie jesteś już kobietą – kontynuowała, tak jak podejrzewałam. – Jesteś diablicą. A to oznacza, że stałaś się celem dla mnóstwa diabłów. Też byłam takim celem, ale dałam wszystkim do zrozumienia, że nie mam zamiaru stać się ofiarą ich politycznych rozgrywek, więc już od przeszło tysiąca lat mam święty spokój.

– A dlaczego diabły nie mogą kochać kobiet? – zapytałam szczerze zainteresowana.

– Kochać mogą. Zakaz obejmuje uprawianie seksu i ewentualne posiadanie potomstwa.

– To oni mogą mieć dzieci? – wykrzyknęłam. – Tego Beleth nie chciał mi powiedzieć.

– Szczerze mówiąc, to się nie dziwię, po tym, co sam zrobił. No, ubieraj się.

Poszłam z suknią do łazienki i krzyknęłam do niej:

Redaktor prowadząca: Natalia Sikora

Redakcja: Anna Adamiak

Korekta: Jadwiga Piller, Elżbieta Jaroszuk

Redakcja techniczna: Anna Gajewska

Projekt okładki i stron tytułowych: Małgorzata Lichota

Fotografia wykorzystana na I stronie okładki:

© George Mayer / iStockphoto

Zdjęcia wykorzystane na IV stronie okładki: © rubenshito/sxc.hu, © Julia Karwan-Jastrzębska

Fotografia autorki: © Julia Karwan-Jastrzębska

Wydawnictwo W.A.B.

02-386 Warszawa, ul. Usypiskowa 5

tel./fax (22) 646 01 74, 646 01 75, 646 05 10, 646 05 11

wab@wab.com.pl

www.wab.com.pl

ISBN 978-83-7747-089-3

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek / VIRTUALO SP. Z O.O.