Redakcja

Jacek Illg

Projekt okładki

Pracownia WV

Ilustracja na okładce

© Floriana/iStock.com

Redakcja techniczna, skład i łamanie

Damian Walasek

Opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Urszula Bańcerek

Wydanie I, Chorzów 2014

Wydawca

Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3C

tel. 32-348-31-33, 32-348-31-35, fax 32-348-31-25

office@videograf.pl, www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej

DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl, www.dictum.pl

Tekst © Piotr Rozmus

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2013

ISBN 978-83-7835-309-6

Prolog

Neustettin, rok 1941

Mercedes Benz typu G4 dzielnie pokonywał wszelkie nierówności. Samochód posiadał aż trzy osie. Był wręcz stworzony do terenowych wojaży.

Martin Bormann siedział z tyłu, przyglądał się kierowcy, a uśmiech nie znikał mu twarzy. Nie można było powiedzieć tego samego o Rudolfie Hoessie, siedzącym po prawej stronie Bormanna, którego mina zdradzała głębokie niezadowolenie.

– Nie podoba się panu przejażdżka, Lagerkommandant Hoess? – zapytał uradowany Bormann, kiedy samochód podskoczył na kolejnym wyboju. Czerpał przyjemność z widoku naburmuszonego Hoessa. Nigdy za sobą nie przepadali. Tym większe było zdziwienie Bormanna, gdy dowiedział się, że Führer nakazał mu właśnie w towarzystwie Hoessa przeprowadzić kontrolę budowy sieci podziemnych tuneli pod Neustettin.

Hoess puścił to zaczepne pytanie mimo uszu. Był co prawda młodszy od Bormanna. Miał czterdzieści cztery lata, a generał zdążył już przekroczyć pięćdziesiątkę, nie zamierzał jednak dać mu się sprowokować. Skoro Hitler nakazał im wspólnie przeprowadzić tę inspekcję, niech tak będzie, ale nie chciał wdawać się w żadne niepotrzebne dyskusje z tym niewykształconym impertynentem, za jakiego uważał Bormanna. Ich dialog powinien dotyczyć jedynie spraw zawodowych.

Przez resztę drogi nie zamienili ani słowa. W pewnym momencie Bormann wrzasnął do kierowcy:

– Gefreiter Braun! Proszę zatrzymać samochód. Jesteśmy na miejscu.

– Jawohl, Herr General!

Braun wysiadł z samochodu i pospiesznie otworzył drzwi po stronie generała. Potem obiegł auto, aby otworzyć drzwi Hoessowi, ten jednak zdążył już wysiąść.

Znajdowali się u stóp potężnego wzniesienia, u którego szczytu prężyła się monumentalna wieża. Rosła dumnie ku niebu, ponad koronami drzew. Na prawo ciągnęło się piękne, wielkie jezioro. Otaczała ich zieleń lasu, a z każdej strony do ich uszu docierał ptasi śpiew. Bormann rozłożył ramiona, odchylił lekko głowę i ostentacyjnie wciągnął do płuc haust świeżego powietrza. Spojrzał na Hoessa.

– Oto ona, Lagerkommandant. Wieża Bismarcka. Wzniesiona na jego cześć w tysiąc dziewięćset dziesiątym roku.

Hoess omiótł budowlę swym ponurym spojrzeniem, od nasady aż po szczyt. Wieża wyglądała jak ogromny, ścięty ostrosłup zwieńczony u góry szerokim tarasem. W jej środkowej części, jedno pod drugim, wkomponowane były trzy niezwykle wąskie okna.

– W całości zrobiona jest z granitowych głazów – kontynuował Bormann. – Uwierzyłby pan? Zbudowanie takiego kolosa to nie lada wyczyn. I to wszystko na cześć naszego pierwszego kanclerza.

Generał ruszył pewnie w stronę wzniesienia z rękoma splecionymi za plecami. Długi zielony płaszcz tańczył na wietrze. Hoess podążył za Bormannem. Starszy szeregowy Braun starał się dotrzymać im kroku.

U wejścia do wieży stało dwóch niemieckich żołnierzy. Widok zbliżającego się generała wyraźnie ich zaskoczył. Przez krótką chwilę sprawiali wrażenie skonsternowanych, nie bardzo wiedzących, jak powinni się zachować.

Bormanna bardzo zastanowiło ich zachowanie. Każdy niemiecki żołnierz na widok generała natychmiast okazywał swoje posłuszeństwo i respekt, jak dobrze wyszkolony pies na widok pana. Ci tutaj wyglądali, jakby rozważali możliwość ucieczki.

Po chwili jednak wartownicy stanęli na baczność, uderzyli podeszwami butów o utwardzoną powierzchnię i zasalutowali. Wyraz twarzy Bormanna natychmiast złagodniał. Pospiesznie oddał salut.

– Spocznij, żołnierzu! – rzucił od niechcenia i pchnął lekko uchylone masywne drzwi wieży. Weszli do środka. Od razu uderzył w nich panujący tam chłód oraz charakterystyczny zapach stęchlizny i wilgoci. Wiszące na ścianach lampy próbowały, z mizernym skutkiem, rozproszyć panujący wewnątrz mrok. Dokładnie z samego środka posadzki wyrastały i pięły się ku górze spiralne schody.

Bormann obszedł je, a jego towarzysze podążali za nim jak cienie. Nagle przyklęknął i zaczął przesuwać dłonią po zakurzonej posadzce. Dłoń generała zatrzymała się na żeliwnym uchwycie.

– Jest! – wrzasnął podekscytowany i szarpnął z całej siły. Usłyszeli głośne skrzypnięcie i mrok zaczął powoli ustępować miejsca blademu światłu. Bormann odrzucił ciężki, żeliwny właz, który z łoskotem opadł na posadzkę, wzbijając w powietrze tumany kurzu.

Ich oczom ukazały się kolejne kręte schody. Tym razem wiodły w dół.

– Oto i nasze wejście, panowie – powiedział Bormann. – Pozwólcie, że pójdę przodem. Uważajcie na głowy. – Zaczął schodzić, pochylając się przy tym nieznacznie. Hoess i Braun wymienili pospieszne spojrzenia i ruszyli jego śladem. Z każdym krokiem robiło się coraz jaśniej. Kiedy byli już na dole, Hoess zauważył, że również i tu na ścianach pod sufitem zamontowano szeregi zbrojonych lamp.

Podążali wąskim, krętym korytarzem. Pokonali znowu kilka stopni i znaleźli się w tunelu o owalnym sklepieniu. Tutaj mogli się już całkowicie wyprostować. Hoess westchnął głośno, wyraźnie odczuwając ulgę.

Szli szybko, a odgłos ich kroków odbijał się echem od ścian schronu. Bormann od czasu do czasu rzucał przez ramię przelotne spojrzenie, jakby chciał się upewnić, że Hoess i Braun nadal są tuż za nim.

– Führer zlecił budowę schronu Organizacji Todt – odezwał się Bormann.

– Słyszałem o tym, generale. – Hoess odezwał się wreszcie, ale tylko dlatego, by poinformować Bormanna, że doskonale o tym wie.

Bormann nagle zwolnił kroku. Jego oczom ukazało się kilka żołnierskich sylwetek. Jeden z żołnierzy wyszedł mu naprzeciw.

– Chyba o wilku mowa, Lagerkommandant – powiedział. Kiedy jednak ów żołnierz podszedł bliżej, okazało się, że nie był tym, za kogo wziął go Bormann. Człowiek, który się do niego zbliżał, na pewno nie był Fridtem Todtem.

– Generał Bormann? – odezwał się tamten, uśmiechając się szeroko i salutując z daleka. – Co za niespodzianka!

Bormann oddał salut, jednak był szalenie zaskoczony i nie zamierzał tego ukrywać. Nie znał tego człowieka, jednak tamten znał jego. No ale w końcu był generałem, jednym z najbardziej zaufanych ludzi Führera, jego znali wszyscy.

– Kim jesteście, żołnierzu? – Podchodząc bliżej, przyjrzał się nieznajomemu. Tamten miał na sobie długi płaszcz podobny do tego, jaki nosili Bormann i Hoess, nie zielony jednak, lecz czarny i chyba skórzany. Czapka na głowie obcego również zrobiona była z czarnej skóry, zdobiło ją dobrze znane godło III Rzeszy – czarny orzeł trzymający w szponach wieniec ze swastyką. Takie samo godło widniało na ramieniu żołnierza i na jego prawej piersi.

– Jestem Oberleutnant Hannes Runge – przedstawił się i wyciągnął w stronę Bormanna dłoń ukrytą w skórzanej rękawicy. Ten jednak z typowym dla siebie sceptycyzmem zwlekał z uściśnięciem dłoni obcego. Uważał fakt podania ręki przez niższego stopniem żołnierza, bez wcześniejszego zdjęcia rękawicy, za nietakt.

Uważnie przyjrzał się pagonom Rungego. Widniała na nich szóstka i odwrócony diament. Rzeczywiście wyglądało na to, że jest porucznikiem. Po krótkiej chwili Bormann zdecydował się uścisnąć jego dłoń, lecz wyraz twarzy generała zdradzał wyjątkową czujność.

Porucznik był wysokim i niezwykle chudym mężczyzną o orlim nosie. Bormann nie znał go, jednak po chwili refleksji doszedł do wniosku, że nie może znać osobiście wszystkich żołnierzy Wehrmachtu. Potem Hannes Runge przywitał się z Hoessem i Braunem.

– Co tu robicie, poruczniku? – zapytał Bormann.

– Śmiem twierdzić, generale, że moja obecność musiała pana zaskoczyć w równej mierze, jak pańska zaskoczyłaby inżyniera Todta.

– W rzeczy samej, Oberleutnant Runge. A gdzie podział się Herr Todt?

– Führer nakazał mu natychmiast wracać do Berlina i przysłał mnie, abym chwilowo go zastąpił.

– Nic mi na ten temat nie wiadomo.

– Nie dziwi mnie to, generale, bowiem stało się to zaledwie przed dwiema godzinami.

Bormann zmarszczył brwi. Zastanawiał się, czy to możliwie, aby Hitler go o tym nie poinformował. Z drugiej jednak strony wiadomość od Führera mogła nadejść w każdej chwili.

– A więc dobrze, Oberleutnant Runge. Myślę, że sytuacja powinna się wyklarować w najbliższym czasie – przemówił wreszcie, dając do zrozumienia porucznikowi zarówno tonem, jak i treścią swej wypowiedzi, że mu nie ufa. – Domyśla się pan, z jakiego powodu ja i Lagerkommandant Hoess tu jesteśmy?

– Tylko jeden przychodzi mi do głowy, generale.

– A mianowicie?

– Kontrola obiektu, generale.

– Zgadza się, Oberleutnant. I mieliśmy przeprowadzić ją w obecności inżyniera Todta. Ale jeżeli pod jego nieobecność, jak sam pan wspomniał, na panu spoczęły obowiązki nadzoru prac, oczekuję, że to pan nas oprowadzi i zrelacjonuje nam ich przebieg.

– Z ochotą, generale. Chciałbym jednak, aby wziął pan pod uwagę, że przybyłem niedawno i duża część schronu w dalszym ciągu stanowi dla mnie tajemnicę.

– Zatem zgłębimy ją razem. Pan prowadzi, Oberleutnant Runge – nakazał Bormann.

– Jawohl, General!

Ruszyli. Najpierw Runge, za nim Bormann, na końcu Hoess i Braun. Po krótkim marszu na spotkanie wyszło im kilku innych żołnierzy. Ci ubrani już byli w typowe dla niemieckiej armii uniformy. Na widok generała wymienili wystraszone spojrzenia, by po chwili zasalutować.

Bormann oddał salut i minął ich, nie poświęcając im większej uwagi. Zostawieni z tyłu żołnierze dołączyli do szeregu, maszerując za Braunem. Starszy szeregowy spoglądał na nich przez chwilę, po czym uświadomiwszy sobie, że odstęp między nim a Hoessem wzrósł do kilku metrów, natychmiast przyspieszył kroku.

– Proszę się zatrzymać, Oberleutnant Runge! – wrzasnął nagle Bormann, spoglądając na lewo.

Porucznik stanął jak wryty.

– Coś się stało, Herr General?

– Stało się, Oberleutnant. Wygląda na to, że się stało. Byłem tu zaledwie miesiąc temu i mógłbym przysiąc, że wówczas nie było tu tego korytarza. – Generał wskazał przejście po swojej lewej stronie. – Zresztą na planach też go nie ma.

– Doprawdy? – zdziwił się Runge. – To zapewne jakieś przeoczenie. Błąd Todta. A może postanowił dobudować kolejny schron i nie zdążył nanieść zmiany na plan?

Bormann uważnie przyglądał się porucznikowi.

– Nie sądzę, Oberleutnant Runge. Po naszkicowaniu planu Todt pokazał projekt Führerowi. Żadne prace nie zostałyby podjęte bez jego akceptacji. Todt nie mógłby wprowadzić samowolnie żadnych zmian. A ja jestem przekonany, że wcześniej tego korytarza tu nie było.

Runge wydął cienkie jak kartka papieru wargi.

– A zatem, Herr General, co pan zamierza?

– Sprawdzimy ten korytarz, i to teraz, Oberleutnant Runge.

– Jawohl, Herr General. Czy mam iść pierwszy?

– Nie – zaprzeczył Bormann. – Ja to zrobię. Macie latarkę? Ten korytarz jest najwyraźniej jeszcze nieoświetlony.

– Naturlich, Herr General, bitte. – Runge wręczył latarkę Bormannowi.

Ten włączył ją i skierował snop światła na tonący w mroku korytarz, który wydawał się jeszcze węższy od głównego tunelu. Musieli więc iść gęsiego. Najpierw on, potem Runge, Hoess, Braun i pozostali żołnierze będący pod dowództwem porucznika.

Światło latarki tańczyło po ścianach korytarza z każdym krokiem Bormanna. Idący za nim musieli stąpać bardzo ostrożnie, bowiem widzieli niewiele poza plecami maszerującego przed sobą żołnierza. Korytarz zakręcał delikatnie w lewo.

Po przejściu dwudziestu metrów Bormann mógłby przysiąc, że dostrzegł sączące się niewyraźne światło.

– Tam! Spójrzcie! Jakieś światło.

– Rzeczywiście, generale – przyznał Runge. – Bystre ma pan oko. Ja też to widzę.

Z każdym ich krokiem światło stawało się bardziej intensywne. W końcu dotarli do kolejnego pomieszczenia, którego nie było na mapie.

Bormann poczuł, jak uderza w niego kolejna fala podniecenia. Co to wszystko miało znaczyć? Czyżby Todt naprawdę dopuścił się takiej budowlanej samowoli?

Weszli do środka i to właśnie wtedy Bormann dostrzegł coś, czego nie potrafił zinterpretować. Zanim zdołał wydusić z siebie choć słowo, poczuł dotyk zimnej stali na zroszonej potem szyi. Był to pistolet Rungego.

– Ani kroku dalej, generale – odezwał się porucznik. – Dotarliśmy do końca naszej jakże interesującej wycieczki.

Hoess i Braun nie zdążyli zareagować. Żołnierze Rungego wymierzyli w nich swoje karabiny i nakazali oddać broń. Bormann także rzucił na posadzkę swój pistolet. Wciąż nie odrywając wzroku od przedziwnego zjawiska, z rękoma uniesionymi do góry, powiedział:

– Co to za szaleństwo, Runge? Co to ma znaczyć? Nie ujdzie ci to na sucho, żołnierzu!

– Jestem odmiennego zdania, generale. Proszę stanąć pod ścianą. – Kiedy Bormann nie zareagował na polecenie, Runge wrzasnął:

– Schneller! Pod ścianę, ale już!

Bormann stanął pod wskazaną przez Rungego ścianą. Po chwili dołączyli do niego przerażeni Hoess i Braun.

– A teraz na kolana, psy! – darł się wniebogłosy Runge, a towarzyszący mu żołnierze wybuchnęli śmiechem.

Bormann, Hoess i Braun uklękli z rękoma w górze. Mieli teraz szansę dokładnie przyjrzeć się pomieszczeniu. Braun zmoczył się ze strachu i zaczął płakać.

– Zamknij się, maminsynku! – krzyknął Bormann. – Jesteś żołnierzem Trzeciej Rzeszy, do cholery!

Braun jednak nie przestawał łkać. Hoess to zamykał oczy, to znowu je otwierał. Drżał na całym ciele. Bormann ani na chwilę nie oderwał wzroku od tego, co widział.

Pomieszczenie tonęło w blasku świec. Niezliczona ich ilość stała w każdej części podziemnej komnaty, która przypominała kształtem idealny sześcian. Na środku stał wbity w posadzkę olbrzymich rozmiarów drewniany odwrócony krzyż. Wisiało na nim nagie, chude ciało mężczyzny, rozprute od pasa do klatki piersiowej. Musiało wisieć od dawna, bowiem pozbawione było chociażby kropli krwi. Ta już dawno zdążyła zaschnąć, pozostawiając na ciele nieszczęśnika jedynie brązowe plamy mieniące się w blasku świec. Kim był ten człowiek?

Po chwili dotarło do Bormanna, że ciało zwisające z krzyża… należało do Todta! Przed krzyżem, na posadzce wyryty był jakiś przedziwny wzór. Bormann mógłby przysiąc, że kiedyś się z nim spotkał. Był to okrąg, a w jego środku wpisana pięcioramienna gwiazda. Główne jej ramię zwrócone było ku dołowi. Pentagram? Znak Lucyfera? – zastanawiał się generał.

Runge podszedł bliżej. Stanął przed Bormannem.

– Boi się pan, generale?

Bormann spojrzał na trzęsącego się Hoessa, potem na wciąż łkającego Brauna, na plamę na jego spodniach. Runge uśmiechnął się i widząc, że Bormann nie zamierza odpowiadać, rzekł:

– Powinien się pan bać, generale. Wie pan, dlaczego?

Bormann dalej nie odpowiadał.

– Bo zamierzam pana powiesić na tym krzyżu, generale! – wrzasnął Runge i jego piskliwy śmiech odbił się echem od ścian pomieszczenia.

Bormann nie okazywał jednak strachu.

– W imieniu Führera nakazuję panu nas uwolnić, Oberleutnant Runge. Nie chciałbym być w pańskiej skórze, gdy się o tym dowie.

– Pieprzyć Führera, generale Bormann! – krzyknął Runge w twarz Bormanna, wciąż się nad nim pochylając. Kiedy się wyprostował, zaczął przechadzać się z kąta w kąt. – Führer jest głupcem, generale. Szaleńcem, ślepcem, który nie jest w stanie dostrzec zbliżającej się klęski!

Bormann podążał wzrokiem za spacerującym Rungem. Nigdy jeszcze nie słyszał, aby ktoś tak się wyrażał o Wodzu.

– Zginiesz za te oszczerstwa, Runge!

– Nie, generale! Do takich jak ja należy przyszłość. Wiesz, co to jest? Wiesz, na co patrzysz? – Runge chwycił generała za podbródek i mocnym szarpnięciem zmusił, aby ten spojrzał na krzyż stojący przed demonicznym wzorem.

– Efekt szaleństwa – powiedział Bormann. – Oto, co widzę. Przynosisz hańbę Niemcom, Runge!

Porucznik wymierzył generałowi policzek. Potem jeszcze jeden i następny. Bormann splunął krwią i utkwił w Rungem pełne nienawiści spojrzenie.

– To znak prawdziwego Wodza, generale! – wydzierał się Runge. – Nie przywódcy Trzeciej Rzeszy, która chyli się ku zagładzie, ale Wodza całego świata! On jest prawdziwym przywódcą. Lucyfer! I on pomoże nam podbić świat, rzucić go pod nogi niemieckiej potęgi!

Runge znowu zaczął okładać Bormanna. Wpadł w szał. Uderzał pięściami, tnąc powietrze z niesamowitą siłą, której nie zdradzały jego wątłe ramiona skryte w rękawach skórzanego płaszcza.

Głowa Bormanna opadała raz w lewo, raz w prawo, a jego krew bryzgała na wszystkie strony. Kapała na ściany, posadzkę i Hoessa, który mrużył oczy, gdy ściekała mu po twarzy. Teraz i on zaczął krzyczeć.

W końcu Bormann stracił przytomność. Gdy zaczął ją odzyskiwać, widział wszystko jak przez mgłę. Nie wiedział, ile czasu upłynęło. Gdy obraz się wyostrzył, postrzegany przez niego świat obrócony był do góry nogami. Widział jakieś dziwne postaci w długich czarnych płaszczach chodzące wokół niego, rzucające długie cienie na ściany pomieszczenia, które rozświetlone było światłem dziesiątek świec.

W kącie dostrzegł nagie ciała, porozrzucane niczym manekiny. Rozpoznał w nich Hoessa i Brauna. Nagle przed oczami błysnęło mu wygięte ostrze. Chciał krzyczeć, lecz coś wypełniło mu usta, by po chwili wypłynąć z nich, zalewając oczy. Była to jego własna krew.

Wisiał głową w dół, na odwróconym krzyżu. Wnętrzności i gęsta jak lawa krew wylewały się z jego ciała, wprost na znajdujący się pod nim pentagram. Wypełniały korytarze diabelskiego wzoru tak długo, aż odwrócona, wpisana w okrąg gwiazda zaczęła przypominać szkarłatną pieczęć.

W tym samym momencie do pomieszczenia wdarł się chłodny powiew wiatru, tłumiąc płomienie świec; kładł je na bok, niczym łany zboża na polu. Po chwili zapadła absolutna ciemność. Gdy świece ponownie rozjaśniły wnętrze pomieszczenia, generał Martin Bormann już nie żył.

1.

Szczecinek, rok 2012

Czarna wrona usiadła niezgrabnie na jednej z gałęzi. Podchodząc do lądowania, wydała z siebie swój ptasi okrzyk. Dla patrzącego z dołu, praktycznie niewidoczna pośród mroku zimowego wieczoru.

Przyglądała się z zainteresowaniem maszerującej w pośpiechu postaci. Maszerującej drogą, której nikt o tej porze chodzić nie powinien. Drogą pochłoniętą przez śnieg. Przyspieszony chód zakapturzonej postaci od czasu do czasu zamieniał się w bieg, tylko po to, aby za chwilę znów zmienić się w chód, jakby nie mogła się zdecydować, czy lepiej iść, czy biec. Rzucała za siebie pośpieszne spojrzenia, ciężko dysząc i za każdym razem wypuszczając z ust kłąb pary. Chciała być jak najdalej stąd, ale biały za dnia, a ciemnofioletowy nocą śniegowy dywan rozpościerający się pod jej stopami, zdawał się nie mieć końca. Wiatr zawodził złowieszczo, wprowadzając w lunatyczny ruch przysypane śniegiem, zaspane korony bezlistnych drzew.

Postać zadrżała. Żałowała, że jest w tym miejscu. Tak bardzo chciała być już w domu. Ale droga do najbliższej oświetlonej ulicy wciąż była długa. Wciąż do przejścia pozostawało wielkie, zamarznięte jezioro.

Wrona oderwała wreszcie swój wzrok od postaci i skierowała go w miejsce, z którego doszedł cichy, niemalże niesłyszalny odgłos. Była górą. Widziała i słyszała wszystko, jej nie widział i nie słyszał nikt. Niczym niemy i bezduszny świadek siedziała w mroku na swej gałęzi, ciekawa dalszego biegu wydarzeń. Kiedy dostrzegła wśród drzew kolejną postać, przechyliła swój ptasi łeb nieco do przodu, jakby chciała upewnić się, że tam, w ciemnościach jest ktoś jeszcze. Widziała go. Stał i obserwował; zawsze sprawiało mu to dziką satysfakcję. Wśród wysokich, ciemnych drzew był niczym innym, jak kolejnym cieniem.

Czuł przyjemne mrowienie w kręgosłupie. Podniecenie, które targało jego ciałem. Uczucie to trudno było utrzymać na wodzy. Znał je tak dobrze. Zajmowało miejsce pośród innych przyjemnych uczuć, jednak było ich niewiele. Nie potrafił ich opisać, nazwać, lecz klasyfikował je doskonale. Podniecenie, zmieniające się w żądzę, która w końcu prowadziła do zaspokojenia dzikiego, gorącego niczym lawa pożądania. To były uczucia ciepłe, pozytywne. Mieniły się w jego ciele i umyśle, niczym jasne i piękne barwy na palecie malarza. Ale były też inne, te, których nienawidził, a które towarzyszyły mu przez całe życie. Były jak najgorszy koszmar, czarne niczym sadza, odzwierciedlały to, co najgorsze. Były to: odrzucenie, strach i nieopisane cierpienie, w obliczu którego każdy rodzaj bólu jest jedynie błahym doznaniem. Lodowate uczucia, z którymi kojarzyła mu się otchłań czerni, towarzyszyły mu przez całe życie.

Ale nie chciał o nich myśleć. Liczyło się tu i teraz. Wiedział, że to, co tak uwielbia, zbliża się. Jeszcze trochę, a znowu poczuje ekstazę. Wiedział też, że robi coś złego, coś bardzo złego, za co spotka go ból i cierpienie. Świadomość tego faktu była jak kilka gorzkich kropel psujących smak wytrawnego, wręcz niebiańskiego napoju. Na myśl o tym poczuł, jak ogarnia go strach, doskonale znany mu kompan. Zamknął oczy. Energicznie potrząsnął głową. Chciał, aby złe myśli odeszły, odeszły… Kiedy ponownie otworzył oczy, dostrzegł maszerującą postać. Demony z jego głowy zniknęły.

Zakradł się i stanął wśród drzew. Zupełnie niezauważony patrzył i nie mógł uwierzyć we własne szczęście. Zakapturzona postać szła samotnie. Ktoś inny być może miałby problem ze stwierdzeniem, czy jest to kobieta, czy mężczyzna, ale nie on. On mógł- by zamknąć oczy i jedynie wytężyć węch. Czuł jej zapach – słodki, błogi, kobiecy, a jednocześnie tak niewinny. Poczuł falę dreszczy, dzikiego podniecenia, ale to dodawało smaku, wyostrzało apetyt, zwiastowało to, co nieuniknione…

Postać znowu przyspieszyła kroku, rzuciła przez ramię pośpieszne, ukryte w kapturze spojrzenie; strach przepełniał jej serce. Wyobraźnia tworzyła w głowie obrazy, których nie chciała widzieć. Ktoś mógł za nią iść. Coś mogło czaić się w tych ciemnościach! Czuła ten sam rozsadzający jej serce lęk co wtedy, kiedy będąc małą dziewczynką, zmuszoną zostać sama w domu, podchodziła do drzwi mieszkania, aby zamknąć je na klucz. Widziała klucz w zamku i już miała go przekręcić, ale szalona, nieznająca umiaru dziecięca wyobraźnia mówiła: „Nie zdążysz, nie zdążysz, on już jest za drzwiami, naciska klamkę. Kim on właściwie był? Raz kryjącym swą twarz za czernią kominiarki zabójcą małych dziewczynek, a raz potworem prosto z horrorów. Był tym, kogo mogła sobie wyobrazić. Po paru sekundach jednak zawsze przekręcała klucz w drzwiach, a do jej uszu dochodził kojący dźwięk zamka. Tak było kiedyś, gdy była małą dziewczynką, a rodzice musieli zostawić ją samą na parę chwil. Teraz była praktycznie dorosła, wracała zaśnieżoną, opustoszałą, cholerną parkową drogą, rodzice wcale nie mieli pojawić się w najbliższym czasie, a co gorsza, nie było żadnego zamka, bezpiecznych drzwi, za którymi mogłaby się schronić. Był za to mróz, czerń i biel otaczających drzew oraz rogal księżyca nad głową, rzucający na lewo i prawo cienie, które od czasu do czasu wprawiała w ruch bezlitosna wyobraźnia.

Znowu podbiegła parę kroków, tocząc nieprzerwaną batalię z obrazami w jej głowie, które – gdyby tak ocenić z wyprzedzeniem całe to zdarzenie – mogłyby stanowić coś na podobieństwo samospełniającego się proroctwa. Starała się walczyć z myślami. Uspokój się, wariatko, przecież tam nikogo nie ma. Nikogo. Prawda, jest ciemno jak w cholernej murzyńskiej dupie, ale nikogo tam nie ma. To tylko wyobraźnia. A tak właściwie, dlaczego ludzie boją się ciemności? No, dlaczego? Przecież ukryty w niej świat jest taki sam. Są tu drzewa, pagórki, zaraz będzie jezioro. Za dnia wszystko jest takie samo, teraz tylko nie do końca widoczne, dlatego budzi w ludziach lęk. Reszta to kwestia wyobraźni. Nie daj się zwariować. Jak mówił Goya? „Gdy rozum śpi, budzą się demony”*. Dokładnie tak! Gdy rozum śpi, budzą się demony!

Trzy serca biły w zwariowanym tempie, a za moment miały, o ile to możliwe, bić jeszcze szybciej. Jedno z przerażenia, drugie z podniecenia, a trzecie z ciekawości.

Skradał się dyskretnie, niemal bezszelestnie. Czasami tylko musiał trochę przyspieszyć, nawet podbiec. Dziewczyna szła szybkim, zdecydowanym krokiem. Znikała za drzewami, po to, aby za chwilę znowu pojawić się w zasięgu jego wzroku. Podniecające mrowienie w kręgosłupie stawało się nie do zniesienia. Już niedługo, naprawdę niedługo. Ale co to?

Dziewczyna zeszła z wydeptanej drogi i weszła w miejsce, gdzie drzewa stały bliżej siebie. Rozejrzała się i… Co ona wyprawia? Ściąga spodnie! Przykucnęła. Sika! A on stał i patrzył. Był już całkiem blisko, więc objął drzewo i spoglądał jednym okiem. Napawał się tym widokiem. Jego ciało drżało. Każda część jego ciała zdawała się żyć własnym życiem. Spodnie w okolicach krocza wyraźnie się wybrzuszyły. Zamarł. To był ten moment. Wiedział o tym i nie zamierzał dłużej czekać. Wyskoczył zza drzewa dokładnie w tym momencie, gdy ona zapinała spodnie.

Kiedy go zobaczyła, wrzasnęła z przerażania. Nie wierzyła własnym oczom! On biegł prosto na nią! Ruszyła, co sił w nogach, ale po kilkudziesięciu metrach poczuła, że słabnie. Boże, spraw, aby to był sen! Robiła krótkie kroki, a za każdym jej ruchem, nogi grzęzły w śniegu wysoko ponad kostki. Słyszała swój ciężki oddech i chrobotanie zmrożonego śniegu pod stopami. To nie był sen, ale czuła się, jakby śniła. Zawsze, gdy miała koszmary i starała się uciekać, miała wrażenie, jakby nogi grzęzły jej w jakiejś mazi, a ona nie była w stanie zrobić kroku. Teraz było podobnie. Odwróciła lekko głowę i spojrzała kątem oka na prześladowcę. Był coraz bliżej!!! Mimo wszechogarniającego zmroku, widziała jego ciemną sylwetkę wyraźnie odbijającą się na tle śniegu, był olbrzymi i poruszał się zdecydowanie szybciej od niej. Doganiał ją, Boże, nie…!!!

Zdawała sobie doskonale sprawę, że jeżeli dopadnie ją właśnie tu, to nie ma żadnych szans na jakąkolwiek pomoc. Uciekała całkowicie zaśnieżoną, praktycznie zupełnie nieuczęszczaną o tej porze roku parkową aleją. Od najbliższego domu dzieliło ją około kilometra. Próbowała krzyczeć, ale nie wydała żadnego dźwięku, zamiast tego z jej gardła wydobyło się jakieś charczenie; czuła, jak w ustach gromadzi jej się ślina, czuła metaliczny posmak. Kolejne spojrzenie… jest jeszcze bliżej… nie dam rady, Jezu, nie dam rady! Czego on chce? Na lewo rozciągała się zamarznięta tafla jeziora.

Muszę dobiec do jeziora, muszę, powtarzała w myślach. Pomyślała, że jeżeli dobiegnie do jeziora, uda się jej zyskać przewagę nad prześladowcą, którą teraz traciła w zatrważającym tempie. Nogi zaczynały odmawiać jej posłuszeństwa, do tego czuła przeraźliwe kłucie w prawej stronie brzucha. Jezioro, jeszcze trochę, muszę dobiec do… I w tym momencie poczuła, że traci grunt pod nogami; wpadła w jakąś dziurę ukrytą pod śniegiem, runęła z impetem w fałdy zmrożonego śniegu.

Słyszała swój świszczący oddech, podniosła się, ale nagle zrozumiała, że nie ucieknie, wydawało jej się, że ta chwila trwa wiecznie. Stała jak wryta. Patrzyła tylko. Prześladowca zatrzymał się. Dzieliło ich około dziesięciu metrów. Boże, pomóż! Co on robi?

Patrzył, czerpał z tego nieziemską przyjemność. Powoli cofnęła się o krok, miała nadzieję, że on nie widzi. Widział, widział dokładnie, czuł, słyszał, chociaż stopy dziewczyny w porównaniu z szalejącym wiatrem nie wydały żadnego dźwięku. I on zrobił krok. Krok za krok.

Widziała czarną postać, była wysoka, bardzo wysoka, choć nie mogła oprzeć się wrażeniu, że jakby lekko przygarbiona. Długie ręce zwisały wzdłuż tułowia, nie pozwalając połom płaszcza tańczyć w szalejącym wietrze. Ona jednak nie czuła wiatru, nie czuła nic poza śmiertelnym przerażeniem. Było coś jeszcze, jego włosy… Była prawie pewna, że ma długie włosy. Nimi również targał wiatr, chociaż zdawały się mocno przerzedzone, w powietrzu unosiły się jedynie pojedyncze pasemka. Nagle przyszła jej do głowy myśl, która po chwili wydała się absurdalna, wręcz ironiczna. Jeśli uda jej się przeżyć, będzie dysponowała dosyć wyraźnym obrazem prześladowcy w swej pamięci, który potem przedstawi policji. Lecz to „jeśli” nie bardzo jej się podobało.

– Czego chcesz? – Dźwięk jej drżącego głosu zdziwił ją bardziej niż jego. Jeszcze nie wiedziała, co chce zyskać. Może czas. Na co? – Kim jesteś? Proszę… proszę, zostaw mnie w spokoju, nie rób mi krzywdy… ja…

Przesunął głowę leciutko w prawo, potem leciutko w lewo. Zauważyła to. Słuchał, słuchał z zainteresowaniem jak pies, który czasami wykonuje niewielkie ruchy głową, reagując na zaczepne pogwizdywanie właściciela lub starając się zrozumieć, co ten chce mu powiedzieć.

– Pozwól mi odejść, dobrze? – Mały krok do tyłu. – Nikomu nic nie powiem, obiecuję.

Delikatny ruch głową w lewo, potem w prawo, krok do przodu. Słuchał, wciąż słuchał.

Serce waliło jej w piersi jak szalone, czuła, niemalże słyszała jego bicie. Drętwiała. Zrozumiała, że jeżeli istnieje jeszcze jakakolwiek szansa ucieczki, to musi ją wykorzystać właśnie teraz. Musi spróbować postawić wszystko na jedną kartę. Musi dać z siebie wszystko, teraz albo nigdy, ale już nie może pozwolić sobie na żaden upadek, potem nie będzie już miejsca na rozpaczliwe monologi. Teraz!

Odwróciła się na pięcie tak szybko, jak tylko potrafiła i ruszyła szaleńczym sprintem, u którego celu, miała nadzieję, czekało życie. To, co usłyszała, spowodowało, że jej ciało zadrżało… Krzyk, nie – to był skowyt, on wył! Odwróciła się pośpiesznie. Widziała, że nadal stoi, tym razem z szeroko rozłożonymi rękoma, z odchyloną do tyłu głową, jakby utkwił wzrok w ciemnym, wiszącym nad nim niebie. Wył, wył jak zwierzę, a wycie to wyrażało gniew, okrutny gniew.

Boże, kim on jest?! – pytała się w myślach, biegnąc jeszcze szybciej. Przerażenie sięgnęło zenitu, w oczach pojawiły się łzy. Czym on jest? Na te pytania nie było jednak odpowiedzi, a myśli nawiedziły słowa: „Ojcze nasz, któryś jest w niebie…”.

Świat wokół zawirował. Każdą częścią swojego ciała czuła przejmujący ból. Biegła, ale wiedziała, że to nie może już długo potrwać. Czuła okrutne zmęczenie, jej organizm nie był w stanie znieść większego wysiłku. Czuła ogromną rozpacz.. POMOCY! – wołał jej umysł. POMOCY – wołała dusza! POMOCY! A może to było serce? Uciekała, ale nie miała już sił. Szlochała, dysząc potwornie, a w głowie usłyszała ciąg dalszy: „…Święć się imię Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi”.

Gdy wydawało jej się, że dotrze do brzegu jeziora, on rzucił się na nią jak dzikie zwierzę, które wcześniej dokładnie oceniło odległość, zanim zdecydowało się na skok. Przewróciła się. Próbowała podnieść się na kolana, ale on nie miał zamiaru jej puścić. Nawet nie zdawała sobie sprawy, jak mocno ją trzymał. Jego paznokcie jak szpony wbiły się mocno w miękkie ciało zaledwie kilka centymetrów powyżej kostki. Najpierw jedna ręka, potem druga. Klęczał na kolanach i trzymał swoją miotającą się zdobycz oburącz. Krzyczała, ostatnimi resztkami sił szarpała się jak ryba w sieci. Drugą, wolną na razie nogą starała się kopnąć napastnika. Przyciągnął ją do siebie i zwalił się na nią całym ciężarem. Nie czuła już swojego ciała. Mogła teraz dokładnie przyjrzeć się twarzy swego oprawcy. Łkała, nie mogła oddychać, nie mogła krzyczeć. Patrzyła w jego twarz, w przepełnione pożądaniem oczy i wykrzywione w okropnym grymasie uśmiechu usta. Jego długie włosy spadały sklejonymi pasemkami na jej twarz. Odór oddechu był nie do zniesienia. Oparł się na łokciach i wysunął swój długi, mokry język. Przesunął nim od brody aż do lewej brwi dziewczyny. Kręciła rozpaczliwie głową, tylko tyle swobody jej zostało. Złapał ją za twarz lewą dłonią, próbował przytrzymać. Targało nim straszliwe pożądanie. Nie mógł już dłużej czekać. Wysunął jęzor i tym razem bezbłędnie trafił do jej ust.

Instynkt samozachowawczy zmusił ją do podjęcia ostatniej, rozpaczliwej próby. Ugryzła z całych sił, zacisnęła zęby tak mocno, jak nigdy wcześniej tego nie zrobiła. Zawył z bólu i opadł na śnieg. Darł się wniebogłosy, przytrzymując nadgryziony język.

Dziewczyna wstała i krzycząc, ponownie zaczęła biec. To, co przed chwilą się zdarzyło, dodało jej sił. Sięgnęła do najgłębszych zasobów swego ciała. Nie chciała umierać. Nie w ten sposób. Wpadła w histeryczny szloch. Rzuciła za siebie kolejne szybkie, przerażone spojrzenie. On zdążył już się podnieść. Myślała, że znów zacznie ją gonić! Ale on stał, a jego długaśne ręce znów wisiały bezwiednie wzdłuż lekko przygarbionego tułowia.

Dotarła do brzegu, podążyła w kierunku ustawionych w rzędzie ciemnych sylwetek drzew. Rzuciwszy przez ramię kolejne niepewne spojrzenie, zatrzymała się. Zamarła. Nie ma go! Zniknął! Gdzie on jest, u diabła?! Zaczęła nerwowo obracać się wokół własnej osi i wciąż szlochając, starała się wypatrzeć go wśród drzew. Nic.

Gdzieś na gałęzi wylądował jakiś ptak, wypełniając ciszę głośnym krzykiem. Wrona. Dziewczyna wzdrygnęła się, a wiatr jakby w odpowiedzi na ptasie zaproszenie zaczął wygwizdywać kolejną, wściekłą melodię. Słyszała ją równie dobrze jak łomot swojego serca i szaleńczy oddech. Boże, gdzie on jest? Może jednak dał mi spokój? Może mocno go zraniłam? Może uciekł? Szybko jednak odrzuciła te myśli. To przecież niemożliwe. Ten potwór gdzieś tu się musiał czaić. Schował się pewnie tylko na chwilę, żeby dojść do siebie. Mocno go ugryzła. Ugryzła jak jasna cholera. Czuła w ustach smak jego krwi. Chciała odwrócić się na pięcie i pognać w głąb lasku, za którym powinno już być widać pierwsze zabudowania… I w tym momencie chwycił ją za kaptur kurtki. Szarpnął do tyłu z taką mocą, że upadła dobre dwa metry za nim.

Oparła się na łokciach i histerycznie zaczęła czołgać się do tyłu. W tej przedziwnej pozycji wyglądała jak rak cofający się do swej kryjówki. Ale ona nie miała gdzie się skryć. Wiedziała o tym, a on wiedział to jeszcze lepiej. Szedł w jej kierunku, spokojnie. Nie spieszył się, nie rzucił do szaleńczego ataku, aby dopaść swoją ofiarę i wreszcie dokończyć dzieła. Delektował się. Po raz kolejny delektował się jej widokiem. Podniecało go jej przerażanie, bezradność. Widziała jego uśmiech, obfitą strużkę krwi, która teraz nie była niczym innym jak tylko czarną mazią spływającą z jego ust na kołnierz płaszcza. Wyciągnął lubieżnie, wyraźnie nadgryziony język i zaczął nim poruszać na wszystkie strony, oblizując się przy tym.

– Nie!!! Proszę, zostaw mnie! – krzyczała, sama nie wiedząc, czy bardziej pragnie, aby ktoś ją usłyszał, czy po raz ostatni próbuje wzbudzić w nim litość. Nie wiedziała, że próżno jej szukać w jego dzikim sercu. Był wyzuty z ludzkich uczuć, pozbawiony ich, tak jak szkielet zimowego drzewa pozbawiony jest liści. Bezlitosny jak dzikie zwierzę…

– Czego chcesz? Proszę, nie krzywdź mnie… – Słone łzy napływały jej do ust, w gardle czuła okropną gulę, której nie mogła przełknąć.

Potem wszystko już potoczyło się błyskawicznie. Nie była w stanie ogarnąć biegu wydarzeń. Poczuła ponownie jego okropny jęzor w swoim uchu, a mniej więcej w momencie, kiedy je odgryzł, zrozumiała ponad wszelką wątpliwość, że dziś umrze…

Czarna wrona ponownie wzbiła się do lotu, rozcinając ciszę okrutnym skrzekiem. Zobaczyła wszystko, co było do zobaczenia. Drapieżnik dopadł swoją ofiarę.

2.

Szczecin, rok 2012

Robert Donovan śnił sen. Jeżeli głębokie sny ludzie rzeczywiście przeżywają w fazie REM, to on bez wątpienia w niej się znajdował. Obserwator, który jakimś cudem znalazłby się z nim w jednym pomieszczeniu, z pewnością dostrzegłby ruchy gałek ocznych pod powiekami. Sny w tej fazie są żywe i kolorowe. Sen Roberta właśnie się zaczynał i zaiste był żywy. Jednak gdyby miał mu przyporządkować później któryś z kolorów z palety artysty, wybrałby zdecydowanie jeden, i byłaby to głęboka, oleista czerń.

Robert właśnie opuszczał budynek banku i nie pamiętał, jaką sprawę miał załatwić. Był wiosenny, pochmurny dzień i prawie na pewno zanosiło się na deszcz. Jednak nie miało to najmniejszego znaczenia, bowiem po drugiej stronie ulicy czekało „słoneczko”. Widział je dokładnie. Słoneczko miało przyciśnięty nosek do szyby samochodu i z tej perspektywy wyglądało jak świnka z jednej z kreskówek. Kasztanowe loczki opadały na oczy, słyszał niesłyszalny śmiech. Obiecał, że to nie potrwa długo – i nie trwało, prawda? Dziewczynka uśmiechała się do niego, a on uśmiechał się do niej. Przejeżdżający z łoskotem tramwaj na chwilę rozdzielił ich spojrzenia. Kiedy zniknął, coś było nie tak, czuł to, wiedział, że coś się wydarzy, ale nie wiedział co. Przechodnie zamarli. Wszyscy patrzyli na niego – z litością, z wyrzutem? Samochody zatrzymywały się, ludzie wysiadali.

Staruszka z chustą na głowie i z laską w drżącej ręce stanęła obok niego. Spojrzał na nią odruchowo. W twarzy pokrytej siateczką zmarszczek nie było oczu, tylko dwie ziejące pustką czarne dziury. Wyciągnęła przed siebie wykręcone ramię.

– Spójrz – powiedziała. – Spójrz. Ja nie mam oczu, ale to ty jesteś ślepy. Widzisz, a nie dostrzegasz. – Podążył wzrokiem za jej palcem. Słoneczko już nie przyciskało noska do szyby, uśmiech zniknął z małej twarzyczki. Słoneczko krzyczało i tłukło rączkami w szybę z całych sił.

Nagle nie wiadomo skąd, z różnych zakątków ulicy, zaczęły wyłaniać się kolejne staruszki. Niektóre w chustach na głowie, inne bez, jeszcze inne z perukami, tak komicznie przekrzywionymi, że nie pozostawiały najmniejszych wątpliwości, czym są. Niektóre miały laski w dłoniach, inne nie. Kilka siedziało na ławce przy przystanku, inne stały po drugiej stronie ulicy. Jeszcze inne powoli zmierzały w stronę Roberta. Przerażało go to. Wszystkie, choć różne, w jednej kwestii były do siebie podobne. Nie miały oczu. Z pustych oczodołów spływała jakaś ciemna posoka, która musiała być krwią. Robertowi robiło się niedobrze. Mimo iż śnił, wyraźnie czuł, jak żołądek podchodzi mu do gardła. Kobiety nie miały oczu, ale wpatrywały się w niego.

Powietrze stało się cięższe, a on poczuł nieodparte przeczucie, że coś się za chwilę wydarzy. Staruszka stojąca najbliżej niego bezlitośnie taksowała go spojrzeniem nieistniejących oczu, a otchłań jej pustych oczodołów wydawała się jeszcze głębsza. Chude, powykręcane ramię wciąż wskazywało to samo miejsce, a mniej więcej w tym samym czasie, w którym podążył za nim wzrokiem, staruszka powtórzyła.

– Ja nie mam oczu, ale to ty jesteś ślepy, jesteś ślepy… – Robert chciał krzyczeć, ale żaden dźwięk nie wydobył się z jego gardła. Chciał biec, ale nie mógł zrobić kroku. Mógł jedynie patrzeć, a widok, który ukazywały jego oczy, rozdzierał mu serce. Choć stał dobre dwadzieścia metrów od auta, w jakiś niewytłumaczalny sposób, za sprawą niemożliwego przecież przybliżenia, dane mu było stać się świadkiem niewyobrażalnego cierpienia. Cierpienia, które miało być jego udziałem do końca życia. Słoneczko płonęło. Ogień najpierw zajął włosy dziewczynki, kasztanowe loki znikały pod żółtymi językami żywiołu, jej niemy krzyk wypełnił mu czaszkę. Aksamitna skóra, której zapach doskonale znał, spływała z twarzy niczym gorący wosk, obnażając nagie kości policzkowe. Choć było to niemożliwe, widział to. Kochane piwne oczka przestały istnieć, podobnie jak nos i usta zniknęły pod maską ognia. Lament dziewczynki ustał, a na pierwszy plan wydobył się dźwięk olbrzymiej eksplozji, która poderwała auto w górę i z ogromną siłą przewróciła na dach. Robert osunął się na kolana i ukrył twarz w dłoniach, a straszliwy krzyk rozpaczy, który wyrywał się z jego gardła, został stłamszony w zarodku. Siła eksplozji wywołała nierówną melodię włączających się alarmów samochodowych, przy jej akompaniamencie rozbłysły kierunkowskazy, wypadały szyby, krzyczeli przerażeni ludzie…

Kiedy zlany zimnym potem usiadł na łóżku, szalone wycie alarmów nie ustało. Obrócił głowę w stronę źródła hałasu, balansując na cienkiej linie pomiędzy jawą a snem. Komórka podskakiwała ciężko obok lampki nocnej, zbliżając się niebezpiecznie do krawędzi szafki. Wyciągnął rękę, chcąc złapać telefon, ale zamiast tego jedynie pchnął go ku najwyraźniej niemożliwemu do uniknięcia przeznaczeniu.

– Kurwa… – Aparat upadł z trzaskiem na podłogę, obudowa rozpadła się na dwie nierówne części, a mimo to telefon nie przestawał dzwonić. Zeskoczył z łóżka i przyłożył go do ucha, oswajając się powoli z myślą, że nie usłyszy w nim nic oprócz ciszy. – Halo?

– Dzień dobry, panie Robercie, z tej strony Anna Kotarska ze Szczecińskiej Giełdy Nieruchomości. Mam nadzieję, że nie obudziłam?

Robert spojrzał na zegarek, który wciąż tkwił na jego ręce. Wskazówki pokazywały 8:49. No jasne, że nie obudziłaś, kto, kurwa, śpi o tej porze? – przemknęło mu przez głowę, ale usta wypowiedziały ocenzurowaną wersję jego myśli. – Nie, nie, ależ skąd, właściwie już wstawałem. Czy coś się stało?

– Wręcz przeciwnie. Pozwoliłam sobie zadzwonić do pana tak wcześnie, ponieważ notariusz przygotował już dokumenty. Państwu Ühle zależy na czasie i prosili mnie, abym się z panem skontaktowała jak najszybciej. Jeżeli jest pan dzisiaj osiągalny, to moglibyśmy podpisać akt notarialny.

– Właściwie nie ma żadnych przeciwwskazań – „poza tym, że mam cholernego kaca”, kolejna myśl, i kolejna wersja mogąca ujrzeć światło dzienne: – poza tym, że mam już umówione spotkanie około dwunastej.

– Nic nie szkodzi, notariusz i tak może państwa przyjąć dopiero koło godziny szesnastej.

– Doskonale, jaki to adres?

– Kancelaria notarialna pani Beaty Zamojskiej, aleja Wyzwolenia osiemdziesiąt cztery.

– A więc jesteśmy umówieni. Dziękuję bardzo i do zoba…

– Panie Robercie?

– Tak? – „Co jeszcze? Łeb mi pęka!”.

– Jeszcze chwilka. W akcie jest wzmianka, że państwo Ühle zobowiązują się przesłać pieniążki na pana konto w terminie siedmiu dni. Chciałam zapytać, czy to panu odpowiada, bo jeśli nie, to pani notariusz może nanieść odpowiednie poprawki przed naszym spotkaniem, aby…

– Nie, nie ma takiej konieczności. Siedem dni to odpowiedni termin.

– Wyśmienicie, a zatem jesteśmy umówieni na godzinę szesnastą.

– Tak jest.

– Panie Robercie?

Robert poczuł, że cierpliwość zaczyna uchodzić z niego jak powietrze z przebitego materaca.

– Tak?

– Pozwoli pan, że zapytam. Tak z ciekawości. Donovan to angielskie nazwisko?

– Amerykańskie.

– Ach tak.

– Ojciec był Amerykaninem. Matka Polką.

– Rozumiem. No cóż, nie zawracam panu dłużej głowy. Zatem do zobaczenia i miłego dnia.

– Do widzenia, pani Aniu, dziękuję i również życzę miłego dnia… – zakończył połączenie i dorzucił kilka słów, których miała już nie usłyszeć – „…i chociaż piętnastu minut takiej migreny, jaka teraz rozpieprza mi czaszkę”.

* * *

Prysznic może podziałał odświeżająco, ale na pewno nie sprawił, że minął ból głowy. Sam jesteś sobie winien, kolego – pomyślał, i trudno się było z tym nie zgodzić, patrząc na walające się po podłodze butelki po piwie. Ile ich było? Tuzin? Przestał liczyć przy dziesięciu. Gdyby zmusił się do odrobiny wysiłku i zajrzał pod łóżko, pewnie by jeszcze kilka znalazł. Nie miał jednak na to najmniejszej ochoty. Ochotę, i to nieodpartą, miał za to na coś do picia. Suszyło go jak diabli. O piwie mógł zapomnieć. Na pewno nic nie ocalało z wczorajszego wieczoru.

W samych bokserkach, wciąż wycierając głowę ręcznikiem, podszedł do lodówki. Jej zawartość nie powalała. Gdyby zjawili się niezapowiedziani goście, mógłby zaoferować im jedynie pół cytryny (i to nie pierwszej świeżości), ketchup i dżem. Niezły zestaw, nie ma co. Znalazł jednak to, czego szukał – pół butelki 7 UP. Przechylił ją szybkim ruchem i za jednym razem wypił prawie całą zawartość, na koniec skwitowawszy wszystko głośnym beknięciem. Wiedział, że nie musi się obawiać żadnych gości, bo niby kto miałby go odwiedzić? Jedyna osoba, która mogłaby się tu zjawić, to Andrzej, a z nim już był umówiony na dwunastą. A więc do spotkania pozostały jeszcze trzy godziny.

Przechylił butelkę po raz kolejny i upewniwszy się, że nie ma w niej już ani kropli, wyrzucił ją do śmieci. Wyszedł z kuchni i ponownie wrócił do pokoju. Podwójne łóżko stało dokładnie na wprost wielkiego okna, teraz szczelnie zasłoniętego. Kołdra leżała tam, gdzie ją zostawił, czyli na podłodze.

Robert podszedł do okna i podniósł roletę. Fala światła zalała pokój, a on raptownie zmrużył oczy. W pokoju nie było sprzętów, książek, kwiatów, żadnych innych mebli. Jedyne, co zostało, to łóżko i nocna szafka, na której stała wciąż zapalona lampka. I pewnie była zapalona przez całą noc, ale tego Robert nie był pewien.

W pokoju znajdowało się za to sporo kartonów różnych gabarytów. Część z nich była pozaklejana taśmą, część nie. Robert odwrócił się i spojrzał na kartony, które wyglądały jak klocki niezdarnie poustawiane przez jakieś gigantyczne dziecko. Oto i cały mój dorobek – pomyślał. – Ponad dwadzieścia lat w policji, stopień komisarza, a zdołałem zapakować swoje graty w parę kartonów.

Po raz kolejny spojrzał w okno, oczy przyzwyczaiły się już do światła. Szczecin nadal tonął w śniegu. W nocy na pewno znowu sypało. Robert poznał to po warstwach świeżego, wciąż jeszcze nieskazitelnie białego puchu pokrywającego zsunięte do krawężnika zaspy, które wczoraj nie były niczym innym, tylko szarą breją. Z jego perspektywy dachy budynków wyglądały, jakby ktoś przykrył je grubą, puszystą, białą watą, wykazując przy tym niezwykłą precyzję. Zaparkowane w rzędach samochody zniknęły pod białym płaszczem, a ich właścicieli czekała nie lada zagadka. Bezlistne, białe korony drzew przyozdobione były różnokolorowymi łańcuchami lampek. Szczecin tętnił życiem jak zawsze, niezależnie od pory roku. Samochody przejeżdżały, tylko wolniej, w ich karawany od czasu do czasu wplątywała się piaskarka. Tramwaje nadal dudniły o tory, co jakiś czas rozbrzmiewały klaksony, w oddali słychać było syrenę. Przechodnie niestrudzenie pędzili do swoich codziennych spraw, omijali się wzajemnie, przeskakiwali przez zaspy. Praca, szkoła, ważne spotkania, zaczynający się powoli szał świątecznych zakupów, do których zachęcały kolorowe wystawy sklepów, choć do świąt pozostały jeszcze prawie dwa miesiące. Rok 2012, który według przepowiedni Majów miał być ostatnim, powoli się kończył. Robert nie miałby nic przeciwko temu, by spełniło się ich proroctwo.

Każdy pędził przez swoje życie. A Robert Donovan z okna swej – choć już niedługo – znajdującej się na czwartym piętrze kawalerki przy ulicy Felczaka 15 był tego świadkiem. Czy będzie mu tego brakowało? Tak naprawdę szczerze w to wątpił. Nie będzie tęsknił ani za mieszkaniem, ani za widokiem, który oferowało. To mieszkanie przez ostatnie sześć lat było dla niego tylko schronieniem. Nie budziło żadnych emocji – pozytywnych ani negatywnych. Było mu zupełnie obojętne. Było częścią budynku, ścianami, podłogą i sufitem. Nie było domem i nigdy go tak nie nazywał, nawet w myślach. Dom bezpowrotnie przepadł przed ponad sześcioma laty. Tutaj spał, jadł i pił, ostatnio nawet więcej pił niż jadł, taka była prawda. Od czasu do czasu oglądał telewizję. Raz kochał się tu z kobietą, choć chcąc być bardziej precyzyjnym, nie kochał, a pieprzył, i nie z kobietą, a z dziwką. I to również było beznamiętne, obojętne, wyzute z emocji i uniesień. Szybkie, choć nietanie załatwienie potrzeby. Dlatego też od tej pory załatwiał ją sam, zazwyczaj pod prysznicem.

Spojrzał na budynek Hotelu Radisson, dostojny jak zawsze. Ma się tam spotkać z Andrzejem, w ich ulubionej kawiarni Cafe22, w której wypili morze kaw, zjedli kilogramy ciast i obgadali miliony spraw. Choć Andrzej był jego przyjacielem, najlepszym jakiego miał, to spotkanie było mu wyjątkowo nie na rękę, przeczuwał bowiem, w jakim celu zostało zorganizowane.

Odszedł od okna i spojrzał na mieszkanie. Kartony i kartoniki piętrzyły się w mniejszych i większych stosach, ale tak naprawdę wcale nie było tego dużo. Spakował ostatnie sześć lat swojego życia do kartonów równie szarych jak ono. Pakowanie szło sprawnie, aż do momentu, kiedy wziął do ręki karton z imieniem Zuzi. Mógł go w ogóle nie ruszać. Przecież rzeczy w nim skryte nie ujrzały światła dziennego przez sześć lat. Mógłby po prostu w dniu wyjazdu postawić go obok innych kartonów, a facet od przeprowadzek zrobiłby resztę. Ale nie, on musiał go wczoraj otworzyć, najpierw rozdrapać ranę, a potem posypać ją jeszcze solą, a co tam. Wczoraj alkohol pomógł złagodzić ból, pił tak długo, aż zniknął zupełnie.

Spojrzał na karton. Wypisane czarnym markerem wielkie litery informowały, że rzeczy w nim schowane należały do Zuzi. Noga szmacianej kolorowej lalki wciąż z niego wystawała. Lalki, która też miała na imię Zuzia. Lalki, którą wczoraj tak niedbale odrzucił z powrotem do kartonu. Boże! Poczuł irracjonalne ukłucie wyrzutów sumienia. Podszedł do kartonu, nie zauważywszy, że kopnął po drodze pustą butelkę po piwie. Schylił się i schował wystającą nogę lalki do pudełka, zupełnie nie zdając sobie sprawy, że zrobił to tak delikatnie, jakby była to noga żywego dziecka, a nie szmacianej zabawki. Zamknął karton i okleił go taśmą. Ponownie usiadł na łóżku. Leżała na nim pognieciona gazeta – „Głos Szczeciński”, której nie zauważył, a którą wczoraj czytał. Na pierwszej stronie tłustymi literami krzyczał napis: „Znany szczeciński gangster Przemysław T., pseudonim Łezka, wychodzi na wolność. Czy Szczecin znowu zadrży?”.

Cisnął gazetę z całych sił w kąt pokoju i schował twarz w dłoniach. Obraz sennego koszmaru, o którym zapomniał, powrócił. Twarz uśmiechniętej, a potem cierpiącej niewyobrażalne katusze córeczki, tkwiła mu przed oczami, a słowa, te okropne słowa, pojawiły się nie wiadomo skąd i rozbrzmiewały w jego głowie. Czyje słowa? Kobiety bez oczu, staruszki bez oczu: Ja nie mam oczu, ale to ty jesteś ślepy, jesteś ślepy… Popłynęły łzy, które nie płynęły już tak dawno. Żałował, że wszystkie walające się po pokoju butelki są puste.

* * *

Kawiarnia Cafe22 znajduje się na dwudziestym drugim piętrze Hotelu Radisson w Szczecinie przy placu Rodła. Robert, wciskając przycisk z numerem piętra, oczami wyobraźni widział już Andrzeja, zapewne pochylonego nad gazetą, popijającego kawę z typową dla niego gracją. Choć obaj byli policjantami, zdaniem Roberta Andrzej absolutnie nie miał aparycji gliniarza, bliżej mu było do biznesmena, może wykładowcy wyższej uczelni, a nawet samego prezydenta miasta. Zawsze w marynarce i koszuli, prawie zawsze pod krawatem, dokładnie ogolony, z zaczesanymi do tyłu, choć już lekko przerzedzonymi włosami. Zawsze elokwentny i dokładnie dobierający słowa. Robert często powtarzał, że stanowi jego dokładne przeciwieństwo. Koszula? Ok. Krawat? Nigdy w życiu. Marynarka? Bliższa mu była raczej kurtka skórzana lub dżinsowa. Golenie? Ewentualnie, co drugi dzień. Lekko już szpakowate włosy raczej rozmierzwione, żyjące własnym życiem. Ale jak to w życiu, przeciwieństwa się przyciągają, i chyba tak właśnie było w ich przypadku. Przepracowali w policji ponad dwadzieścia lat i przeżyli naprawdę wiele w prewencji, a potem w kryminalnej, ale nigdy nic ich nie poróżniło do tego stopnia, aby zagrozić ich przyjaźni. Aż trudno było uwierzyć, że to wszystko miało się niebawem skończyć.

Kiedy przed Robertem otwarły się drzwi windy, Andrzej rzeczywiście siedział pochylony nad gazetą, z filiżanką w dłoni, która zawisła w powietrzu tuż przed ustami, jakby wahał się, czy warto zaczerpnąć kolejny łyk. Coś musiało go bardzo zainteresować w dzisiejszym „Głosie Szczecińskim”. Robert był pewien, że to „Głos”, od zawsze pozycja obowiązkowa przy kawie w samo południe.

Robert podszedł do stolika i bez słowa odsunął krzesło. Zanim zdążył usiąść, Andrzej zapytał, nie odrywając oczu od gazety:

– Czytałeś wczorajszy „Głos”?

– Wystarczyła mi tylko pierwsza strona, ślepy by zauważył. – Usiadł i w ułamku sekundy przypomniał sobie dzisiejszy sen, staruszkę bez oczu, i w duchu pożałował metafory.

– Zamówiłem ci już kawę… – Andrzej podniósł wzrok i zaniemówił na chwilę – …i pączka. Wygląda na to, że dobrze zrobiłem. Założę się o dychę, że nie jadłeś śniadania. Ciężka noc?

– Aż tak widać?

– Nie da się nie zauważyć. Dużo tego było?

– Parę piw. – Robert uniósł filiżankę do ust i poczuł na sobie świdrujące spojrzenie przyjaciela. – No dobra, kilkanaście. Pakowanie to trudna rzecz.

– Nie wątpię. Wiesz, cholernie trudno mi się oswoić z myślą, że wyjeżdżasz. To znaczy… cieszę się, że się na to zdecydowałeś i…

– Zdecydowałeś? To ty mi trułeś dupę od dobrych sześciu miesięcy – wtrącił Robert i upił łyk kawy. Odstawił filiżankę i spojrzał w oczy przyjaciela. – Nie jestem pewien, czy to do końca dobry pomysł, ale wiem jedno. Po tych wszystkich latach mam już dość tego miasta. Oboje z Martą tak suszyliście mi o to głowę, że zgodziłem się dla świętego spokoju.

– Masz mądrą siostrę i jeszcze mądrzejszego przyjaciela. – Kolejny łyk kawy.

– Dobra, dobra.

– A jak mieszkanie? Wszystko załatwione?

– Na to wygląda. Nie potrzebuję niczego specjalnego. To tylko wynajem na jakiś czas. Dwa pokoje z aneksem, Marta mówiła, że niezły standard. Całkiem niedaleko centrum, parku, jeziora. A poza tym niezłe pieniądze. Sześć stów plus rachunki. Za taką kasę w Szczecinie o kawalerce możesz zapomnieć. – Robert ponownie się napił i zaczął wcinać pączka.

Andrzej dopił swoją kawę. Skrupulatnie złożył gazetę i odłożył ją na bok. Oparł ręce o stolik, jakby szykował się do modlitwy. – Robert, słuchaj, myślisz, że Szczecinek to odpowiednia odległość? To niespełna dwieście kilometrów. A poza tym twoja siostra i rodzina… Myślisz, że będą bezpieczni?

– Andrzej, proszę, nie zaczynaj. – Pączek właśnie przestał istnieć. – Przecież już to przerabialiśmy. Sam mnie namawiałeś, a teraz co?

– Namawiałem, ale to nie ja wyskoczyłem ze Szczecinkiem. To znaczy, z jednej strony rozumiem, że wracasz do rodzinnego miasta i… – zawahał się przez chwilę – …jedynej rodziny, jaka ci została, ale po prostu…

– No, dalej, mówco, wyrzuć to wreszcie z siebie.

– Po prostu, no kurwa, po prostu boję się o Martę i dzieciaki.

I szlag trafił całą elokwencję – pomyślał Robert. Nie poznawał przyjaciela.

– Niepotrzebnie. Ta sprawa jest skończona, rozumiesz? Ja nie zamierzam nic już z tym robić i myślę, że Łezka też nie. Zresztą nawet nie wiemy, czy to on, prawda?

– Nie pogrywaj ze starym przyjacielem, Robercie, bardzo cię proszę. To jedna z naszych ostatnich rozmów, przynajmniej na jakiś czas, niechże więc będzie szczera.

– Co mam ci powiedzieć? – Robert przechylił filiżankę po raz ostatni, odstawił ją na spodek i odsunął na bezpieczną odległość. Otarł chusteczką usta, zgniótł ją w kulkę i wrzucił do filiżanki.

– Prawdę.

– Chcesz prawdy? Oto ona. Nie wiem, czy robię dobrze, rozumiesz? Wiem natomiast jedno. A mianowicie to, że moje życie to jakiś pierdolony żart. Ostatnie sześć lat było piekłem. Straciłem wszystko, co w życiu człowieka jest najważniejsze, rozumiesz? Córeczkę, a w konsekwencji żonę, która każdego pieprzonego dnia obwiniała mnie o to, co się stało. Od tego czasu każdego dnia, kiedy patrzę w lustrze na swoją gębę, powtarzam sobie: tak, to moja wina! I wiesz, co jeszcze? Powiem ci, bo jesteś moim przyjacielem, jedynym, jakiego mam. Staram się znaleźć choć jeden jedyny pierdolony powód, żeby nie chwycić za gnata i nie strzelić sobie w łeb. I szukam tak każdego dnia, każdego ranka, od sześciu lat. A myśl, że mógłbym to wszystko zakończyć w ułamku sekundy, pociągając za spust, jest tak cholernie kusząca, że z trudem się powstrzymuję. I wtedy jest, jest mój powód, dla którego może warto jeszcze trochę pożyć na tym żałosnym padole. Wiesz, jaki? To właśnie moja siostra i dzieciaki. Mam jeszcze rodzinę, nie chcę ich krzywdzić. Może warto jeszcze spróbować coś zmienić i być z nimi, tak jak powiedziałeś – z resztą rodziny, jaką mam. Więc nie pytaj mnie, czy robię dobrze, bo nie mam zielonego pojęcia. Może kieruję się swoimi egoistycznymi pobudkami, chęcią zmienienia mojego żałosnego życia, może…!

Ludzie siedzący obok zaczęli przyglądać im się z niepokojem.

– Robert, w porządku, daj spokój.

Robert rozejrzał się, omiótł wzrokiem zaciekawione twarze i z trudem powstrzymał się od uszczypliwego komentarza. Zamiast tego powiedział do przyjaciela:

– Dobra, przepraszam. Poniosło mnie. Może zaczniemy jeszcze raz?

– Nie masz za co przepraszać.

– Chyba jednak mam. To wszystko mnie po prostu przerasta.

Nastała cisza, choć niezbyt długa i tak niezręczna mimo wieloletniej przyjaźni. Andrzej przerwał ją pierwszy.

– Jeszcze jedna kawa?

– Nie, dzięki.

– A swoją drogą, nie uważasz, że jesteś zbyt młody i za bardzo przystojny na emeryta, kolego?

Robert się uśmiechnął.

– To dzięki pochlebstwom tak daleko zaszedłeś, co?

– Między innymi. A tak na serio, co zamierzasz robić w tym Szczecinku?

– Na początku chyba nic. Po prostu żyć. Spędzać czas z Martą i dzieciakami. Spacerować po parku, nad brzegiem jeziora. Może latem nauczę się jeździć na nartach wodnych. Mają tam niezły wyciąg. Może połowię ryby. Po prostu będę żył i rozmyślał, i…

Andrzej wszedł Robertowi w słowo z kąśliwą uwagą.

– Uhm, oto przedstawiłeś najkrótszą drogę do depresji, z którą wcześniej czy później musi zmierzyć się każdy odchodzący na emeryturę mężczyzna. A zwłaszcza policjant. Myślisz, że tak łatwo zamienić gnata na wędkę? Obawiam się, że wyimaginowany obraz, który stworzyłeś w swojej głowie, to nader optymistyczna wizja.

– Może i tak. Tego nie wiem. Ale wiem, że jako policjant już dawno się wypaliłem. Mam dość. Nie zależy mi już. Nie mam ikry. Dreszczyku emocji, zaangażowania, nie wiem, jak to nazwać. Kiedy szliśmy na akcję, nawet nie zakładałem kamizelki. Było mi obojętne, czy mnie kropną, czy nie. Broń drżała mi w ręku, jakby była wyposażona w jakąś cholerną wibrującą baterię. A przecież byłem odpowiedzialny za ludzi. Siebie mogę mieć w dupie, ale nie tych ludzi, mających rodziny. Rozumiesz?

Andrzej przyjrzał się dokładnie Robertowi. Oczywiście, że rozumiał. Zawsze go rozumiał, nawet jeśli nie mogli zrozumieć go inni. Byli prawie jak bracia.

– No dobra, emerycie. Dwie sprawy.

– Wiedziałem, że tak łatwo nie odpuścisz. Czego chcesz?

– Niewiele. Naprawdę. Po pierwsze, trochę narobiłeś mi ochoty na te ryby i narty wodne, więc wpadam do ciebie w pierwszy weekend lata.

– To mamy załatwione. – Robert oparł się na krześle wyraźnie rozluźniony, ale po chwili wrócił do zgarbionej pozycji, jakby przeczuwając, że sprawa numer dwa może już nie być taka miła. – A po drugie?

– Odchodzisz na emeryturę. Brzmi to okropnie i z trudem przechodzi mi przez gardło, dlatego tym bardziej pomyślałem sobie, a właściwie pomyśleliśmy… razem z chłopakami, że fajnie byłoby się spotkać po raz ostatni i wypić jakieś piwo, zanim…

– Szczerze powiedziawszy, przeczuwałem, że wyskoczysz z czymś takim. – Robert westchnął głęboko. – A ja miałem nadzieję zmyć się jak najszybciej. Bez zbędnych ceregieli. Nie mam ochoty na żadne ckliwe pożegnania.

– A kto mówi o ckliwych pożegnaniach? Nikt tam nie zamierza płakać. Po prostu wypijemy parę piw i powspominamy.

– Sam nie wiem.

– Ale ja wiem. Dzisiaj wieczorem o dziewiątej w Rokerze. Okej? Chłopaki już wiedzą.

– Wielkie dzięki za postawienie mnie przed faktem dokonanym.

– Bardzo proszę.

– Niech już ci będzie. Chciałbym jednak prosić cię o przysługę.

– Mów śmiało.

– Czy mógłbyś we wtorek udostępnić gościom od przeprowadzek moje mieszkanie? Wiesz, załadowaliby graty i przywieźli do Szczecinka. Ja mógłbym wyjechać w poniedziałek, właściwie już obiecałem to Marcie. A, no i potem trzeba dostarczyć klucz babeczce z biura nieruchomości.

– Nie ma sprawy.

– Dzięki. Powiem ci jeszcze później, co i jak. – Robert wstał i podał dłoń przyjacielowi. – Jesteśmy umówieni, ale muszę już lecieć. Zostało jeszcze parę gratów do spakowania, a o szesnastej mam spotkanie z notariuszem.

Andrzej wstał i pożegnali się serdecznie, jakby mieli się już nigdy nie zobaczyć. Robert odchodził w kierunku windy, kiedy przyjaciel zapytał:

– Robercie?

– Tak?

– Z Łezką to naprawdę koniec? Odpuszczasz tę sprawę?

– Chyba tak… – Robert odpowiedział najbardziej szczerze, jak potrafił w tym momencie i zniknął za drzwiami windy. Jednak w tej wypowiedzi było coś, co nie podobało się Andrzejowi, a było to właśnie owo „chyba”.

* * *

Spotkanie z notariuszem przebiegło bardzo sprawnie. Dokumenty zostały wcześniej przygotowane i nie było potrzeby wprowadzania w nich żadnych zmian. Państwo Ühle stali się szczęśliwymi posiadaczami kawalerki w Szczecinie, przy ulicy Felczaka 15, która, jak się okazało, przez dziesięć miesięcy w roku miała stać pusta, gdyż emerytowani Niemcy zamierzali korzystać z niej jedynie w okresie wakacyjnym.

Pieniądze, zgodnie z umową, miały zostać przelane w terminie siedmiu dni od jej podpisania, co zupełnie nie przeszkadzało Robertowi Donovanowi. Liczył się jedynie fakt, iż transakcja doszła do skutku, dzięki czemu nic już nie trzymało go w Szczecinie. Mógł opuścić to miasto i zacząć wszystko od nowa. Liczył na to, że wraz z wyjazdem przestaną go również nękać koszmary. Po części miało się to ziścić. Sen miał być spokojny, to jawa miała stać się koszmarem.

* * *

Rocker Club mieścił się w podziemiach jednej z przedwojennych kamienic o pięknej architekturze, których w Szczecinie nie brakowało. Kiedy Robert schodził po krętych schodach, wszystkie jego zmysły wychwyciły panującą atmosferę tego miejsca. Za głośną jak na jego gust muzykę, hałaśliwe rozmowy, zapach piwa i unoszącego się w powietrzu dyskotekowego dymu.

W środku było tłoczno i duszno. Ściany pomieszczenia zdobiły surowe cegły. Kilka kolumn podpierało owalnie sklepiony sufit. Po prawej stronie był bar, przy którym gromadziło się towarzystwo, w większości młodzi ludzie w wieku studenckim. Popijali piwo, wlewali w siebie wódkę i drinki. Podpici faceci krzyczeli coś dziewczynom do uszu, starając się poradzić sobie ze zbyt głośną muzyką. Nad barem, w olbrzymich lustrach odbijały się chyba wszystkie alkohole świata.

Robert czuł się nieswojo, nie na miejscu. Z drugiej strony, miał ochotę chwycić którąś z butelek, przechylić i pić, dopóki nie zobaczy dna.

W kącie sali, w loży wyłowił z gęstego dymu doskonale znane twarze. Marek, Grzegorz, Adam, roześmiani, z kuflami w rękach, przekrzykiwali się i wodzili wzrokiem za ponętnymi studentkami. Tylko Andrzej siedział tyłem. Nie mógł dostrzec nadchodzącego Roberta. Pierwszy zobaczył go Marek:

– O, jest nasz emeryt!

Andrzej odwrócił się, wstał i wyszedł naprzeciw zbliżającemu się przyjacielowi. Podobnie uczyniła pozostała trójka. Podali sobie dłonie i zasiedli w loży.

– Czego się napijesz? – zapytał Andrzej. – Piwo czy coś mocniejszego?

– Piwo będzie ok.

Andrzej czmychnął w kierunku baru. Adam przysunął się bliżej Roberta.

– Daj spokój, stary, to przecież pożegnanie emeryta. Zamówimy coś grubszego. Powinniśmy się ostro skuć!

– Nie, panowie, nie tym razem – zaprotestował, choć tak naprawdę miał na to ogromną ochotę. – Wszystko już zaplanowane. Jutro muszę załatwić jeszcze parę spraw, a w poniedziałek powinienem już być w Szczecinku. – Robert spojrzał na niepocieszone twarze kolegów i dodał: – No, ale parę piw możemy strzelić, nie? I tak miałem się ewakuować bez pożegnania. Nie chciałbym, żeby źle to zabrzmiało, ale cieszcie się, że przyszedłem.

– Wielce to uprzejme z twojej strony! – wtrącił Grzegorz. – Co ty sobie wyobrażałeś, że zwiniesz się tak bez pożegnania? Chyba oszalałeś?

– Taki jednak był mój chytry plan. Wsiąść do auta i nie oglądać się za siebie. Andrzej jednak mnie namówił, więc jestem. Dajmy już z tym spokój i cieszmy się chwilą.

– Właśnie, dajcie mu spokój. – Andrzej wrócił z pięcioma piwami na okrągłej tacy. – Zajmijmy się lepiej zimnym piwkiem i pogadajmy jak za starych czasów.

Po dwóch kolejnych piwach Robert się rozluźnił. Rzeczywiście rozmawiali jak za dawnych czasów i o dawnych czasach. O pracy, jak wiele razem przeszli, o kobietach i sporcie. Opowiadali zasłyszane kawały, śmiejąc się do rozpuku. Czas płynął beztrosko i miło do tego stopnia, że Robertowi przemknęło przez głowę, że będzie mu tego brakowało. Jednak Adam poruszył kwestię, która wisiała w powietrzu już od pewnego czasu, najwyraźniej była nieunikniona, jak zbliżająca się ulewa. Robert łudził się, że ten temat pozostanie tematem tabu. Pobożne życzenia.

– Wiesz, że Łezka wychodzi?

Wszystkie spojrzenia powędrowały w stronę Roberta. Donovan zmarszczył brwi.

– Jak mógłbym nie wiedzieć?

– Co zamierzasz? – Adam nie dawał za wygraną. Jednak odpowiedzi udzielił mu Andrzej, siedzący ze skrzyżowanymi na piersi rękoma, odpowiadając pytaniem na pytanie:

– A co ma niby zrobić? Nic. Po prostu nic. Facet przesiedział trzynaście lat. To już koniec. Jego czas minął. Pewnie do reszty zdziczał w pierdlu. Po wyjściu będzie się pewnie czuł jak małpa wypuszczona w centrum handlowym. Wszyscy jego kumple albo nie żyją, albo siedzą. Jest nikim, sprawa zamknięta.

– Czy aby na pewno? To Robert go wsadził do pierdla – kontynuował Grzegorz. – Zapomnieliście, z kim mieliśmy do czynienia? Tak naprawdę trzynaście lat to jakiś pierdolony żart. Facet powinien gnić w pierdlu do końca życia, a i to powinno być tylko rozgrzewką przed wiecznością spędzoną w piekle. Łezka miał w garści cały Szczecin.Współpracował z mafią pruszkowską i wołomińską. Potem zagrał na nosie jednym i drugim. Bóg jeden wie, ile ofiar ma na koncie.

Andrzej spojrzał na niego z dezaprobatą.

– Do czego zmierzasz, Grzegorz?

– Do czego zmierzam? Chcę troszeczkę odświeżyć wam pamięć, bo najwyraźniej w tym wieku macie już z nią problem. – Pociągnął łyk piwa i otarł usta wierzchem dłoni. – Dwadzieścia kilka lat temu facet był na szczycie. Był pieprzonym guru polskiej mafii. Idealnie wstrzelił się w swoje pięć minut. Realia były takie, że mimo rodzącej się demokracji Polacy dalej brodzili w szambie komunizmu. Teraz nie zbudowałby takiego imperium, ale wtedy… Miał wszystko, miał swoich ludzi w policji, prokuraturze, kurwa, nawet wśród polityków. Dobrze o tym wiecie. Kiedy rozpierdalał jakiś burdel, restaurację czy kantor, bo zalegali z haraczem, przejeżdżający patrol policji udawał, że tego nie widzi. Kiedy…

– Grzegorz, znamy tę historię – ponownie wtrącił się Andrzej.

– Wiem, że ją znacie. Chciałbym jednak dokończyć ją, panowie, bo za kilka dni może czekać nas niemiła niespodzianka, kiedy szanowny pan Łezka postanowi sobie przypomnieć, dzięki komu ostatnie trzynaście lat spędził za kratkami.

Wszyscy patrzyli w skupieniu na Grzegorza. Nawet Robert, który od chwili podjęcia niezręcznego tematu miał wzrok wbity w podłogę. Grzegorz mówił dalej:

– Nie wierzę, że odpuści. Odsiedział swoje, ale założę się o wszystko, że dobrze skitrał swój majątek. To największa klęska tej sprawy, że kasy nigdy mu nie zabrano. Skonfiskowano samochody, przejęto nieruchomości, ale to na pewno nie wszystko. Jeżeli będzie chciał się zemścić, będzie potrzebował kasy i wydaje mi się, że ją ma.

Grzegorz pociągnął kolejny łyk piwa. Głos trochę mu drżał i pozostali nie wiedzieli, czy był to skutek zbyt dużej ilości wypitego piwa, czy emocji, które zaczęły udzielać się im wszystkim. Jakkolwiek nie mogli zaprzeczyć, że mówił z sensem.

– A teraz do meritum, panowie. Jeżeli będzie, jak mówię, a – Bóg mi świadkiem – mam nadzieję, że się mylę, to po twoją głowę, Robercie, przybędzie jako pierwszy. My byliśmy tylko pionkami. Powiedzmy sobie szczerze, sraliśmy w gacie ze strachu i chcieliśmy odpuścić. W trosce o rodziny chcieliśmy…

Zapanowała chwila ciszy, po której znów przemówił Grzegorz.

– Chcieliśmy schować głowy głęboko w piach. Ale nie ty. Ty nie dałeś się zastraszyć i… i zapłaciłeś największą cenę. Nawet siedząc w pierdlu, Łezka miał swoje koneksje, swoich zbirów. Zuzia nie musiałaby zginąć, gdyby… Może gra wcale nie była warta świeczki…

– Dobra, Grzesiek, wystarczy, koniec na dziś tego tematu! – Andrzej wiedział, że rozmowa zeszła na bardzo niebezpieczny tor. – Porozmawiajmy o czymś innym. Doceniamy twoje intencje, ale Robert niebawem wyjeżdża. Nawet jeśli twoje przeczucia się sprawdzą, jego już tu nie będzie. Łezka nie będzie wiedział, gdzie go szukać.

– Andrzej, daj spokój! – Grzegorz nie zamierzał łatwo ustąpić. – Sam nie wierzysz w to, co mówisz. Szczecinek to tylko dwieście kilometrów drogi stąd. Wystarczy, że Łezka zapuka do odpowiednich drzwi, przyłoży gnata do odpowiedniej skroni i…

– Na przykład do twojej? – zapytał Robert, po czym wypił ostatni łyk piwa i spojrzał uważnie w oczy Grzegorza.

– Nie o to chodzi, Robercie.

– A ja myślę, że właśnie o to. Myślę, że trzęsiesz dupą dokładnie tak samo, jak przed trzynastoma laty. Myślę, że wszyscy trzęsiecie dupami. – Robert omiótł spojrzeniem wszystkich siedzących w loży. Nie spojrzał jedynie na Andrzeja. – Całe to spotkanie to jedynie pretekst, żeby zorganizować małą naradę wojenną.

Andrzej ponownie złożył ręce na piersi i zaklął w myślach. Żałował, że ten temat w ogóle się zaczął. Wiedział jednak, że jest już za późno. Pierwszy pionek został popchnięty i zanosiło się na efekt domina. Łudził się jednak w duchu, że nie wszystkie klocki zostaną przewrócone. Tymczasem Robert dopiero się rozgrzewał.

– Muszę was jednak zmartwić, ponieważ nie zamierzam w niej uczestniczyć. Rozumiem, że boicie się, że spotka was to samo, co mnie. Ale niepotrzebnie, bo właśnie dlatego zabieram dupę w troki, żebyście mogli spać spokojnie. A gdyby jakimś cudem pan Łezka złożył któremuś z was niezapowiedzianą wizytę, podam wam mój dokładny adres, byście mogli mu go przekazać.

Robert odstawił kufel i wstał. Patrzyli na niego wszyscy oprócz Andrzeja.

– Dzięki, chłopaki, za miłe spotkanie, ale będę już leciał. I jeszcze jedno, żeby zamknąć to, co zaczęliście. Macie rację co do jednego. To ja wpakowałem go za kratki. I to ja zapłaciłem najwyższą cenę, ale być może dzięki mnie to pieprzone miasto wciąż istnieje. Nie zapominajcie, że razem z Łezką zniknęły wszystkie największe przekupione szumowiny tego miasta. Nigdy nie mówcie mi, patrząc w twarz, że gra nie była warta świeczki. Gówno wiecie!

Robert odwrócił się na pięcie i ruszył w kierunku wyjścia. Andrzej wstał i poszedł za nim. Zniknął w gęstym dymie, zostawiając pozostałą trójkę wymieniającą zawstydzone spojrzenia. Donovan był już na zewnątrz i w marszu narzucał kurtkę, kiedy Andrzej chwycił go za ramię.

– Robert! Przepraszam, to nie tak miało być. Gdybym wiedział, że wyskoczą z tym tematem, w życiu bym…

– Daj spokój, Andrzej, nie musisz nic mówić. – Robert postawił kołnierz kurtki i mocno wcisnął ręce do kieszeni. Było zimno jak diabli. Z każdym słowem z jego ust wydobywał się kłąb pary. – Może jednak nie powinienem był przychodzić. Mogłem posłuchać intuicji i zostać w domu. Może zareagowałem za ostro. Chłopaki trzęsą tyłkami, to widać, ale wciąż mają się o kogo bać. Wkurwia mnie tylko fakt, że zapomnieli już, jak ich życie wyglądało przed trzynastoma laty, ich życie i życie tego miasta. Szkoda, że nie potrafią też docenić faktu, że przez trzynaście ostatnich lat piastowali ciepłe posadki, odwalając swoje osiem godzin, w większości za biurkiem. Potem wracali do domów, do żon i dzieci. Wsuwali nogi w ciepłe kapciuszki i zasiadali do obiadów. Mogli sobie na to pozwolić, bo największy wrzód na dupie tego miasta został wyciśnięty. A ja wracałem do pustego mieszkania, które stało się moją celą. Łezka siedział w swojej celi, a ja tak naprawdę każdego dnia wracałem do swojej. Każdego wieczoru widziałem przed oczami twarz Zuzi. Analizowałem w głowie każdą podjętą decyzję. A teraz, kiedy Łezka wychodzi, kiedy może trzeba będzie stoczyć kolejną walkę, jedyne, co oni potrafią powiedzieć, to: „może gra nie była warta świeczki”.

Andrzej stał bez kurtki i trząsł się z zimna, chłonął jednak każde słowo przyjaciela. Czuł się parszywie, było mu wstyd za chłopaków i wstyd za siebie. Nie mógł zaprzeczyć, że również odczuwa strach. Nie wiedział, że podejmą ten temat, ale tak naprawdę przez ostatni rok odliczał dni do wyjścia Łezki i zastanawiał się, co, do cholery, powinni zrobić. Liczył na pomoc i pomysł Roberta, a on przed samą metą powiedział, że wysiada. Nie miał do niego pretensji, nie mógł mieć. To Robert poświęcił się najbardziej. Nie jest nikomu nic winien. Na pewno nie im.

– Przykro mi, Robercie, że ten wieczór tak się skończył. Nie tak to wszystko miało wyglądać.

– To nie twoja wina. Wracaj do środka, zanim zamarzniesz na śmierć. Odezwę się, jak będę już w Szczecinku i ogarnę trochę podstawowych spraw. Wyślij tylko, proszę, ten samochód z gratami we wtorek, dobra?

– Masz to jak w banku.

– Dzięki.

Podali sobie dłonie, wymienili długie spojrzenia, po czym padli sobie w objęcia niczym bracia. Obaj byli świadomi, że w tym momencie bezpowrotnie kończy się pewien rozdział. Mieli jedynie nadzieję, że to, co miało nastąpić później, nie będzie ziszczeniem złych przeczuć.

Robert Donovan odszedł w noc, nie odwracając się ani razu. Andrzej stał jeszcze długo, trzęsąc się z zimna i patrząc, jak przyjaciel znika z pola widzenia.

Przypisy

* Cytat jest tytułem słynnej akwaforty Francisca Goi, pochodzącej z cyklu grafik Kaprysy.