Tytuł oryginału: The Rogue’s Proposal

Projekt okładki: Karandasz

Copyright ©1999 by Savdek Management Proprietory Inc.

Copyright © 2005, 2016 for the Polish edition Wydawnictwo BIS

ISBN 978-83-7551-495-7

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22 877-27-05, fax 22 837-10-84

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek

konwersja.virtualo.pl

Rozdział 1

1 marca 1820

Newmarket, Suffolk

Nareszcie wolny! Udało się uciec. Z aroganckim uśmiechem Harold Henry Cynster – przez wszystkich, a w chwilach słabości nawet przez własną matkę, zwany Demonem – skręcił i zatrzymał dwukółkę na podwórzu przed swoją stajnią w Newmarket. Rzucił lejce lokajowi, Gilliesowi, który zeskoczył ze swojego miejsca z tyłu eleganckiego powozu i złapał je w locie. Demon stanął na bruku podwórza. Z zadowoleniem przesunął pieszczotliwie dłoń po lśniącym gniadym zadzie konia i rozejrzał się dokoła.

Nigdzie w pobliżu nie było czyhającej na jego wolność matki ani świdrującej go pełnym niezadowolenia wzrokiem wdowy, jego ciotki.

Jeszcze raz pieszczotliwie poklepał konia i ruszył w stronę otwartych tylnych drzwi stajni. Z Londynu wyjechał w południe, zadowolony z faktu, że mocny wiatr wywiał z jego głowy resztki ciężkich perfum pewnej rozpustnej hrabiny. Jeszcze bardziej zadowolony był z faktu, że pozostawił za sobą sale balowe, przyjęcia i niezliczone mnóstwo pułapek, jakie swatające bezustannie mamy zastawiają na dżentelmenów takich jak on. Na ogół nie miał problemu z uniknięciem takich sideł, ale ostatnio wiatr przyniósł zapach zapowiadający niebezpieczeństwo, a on, jako doświadczony kawaler, nie mógł go zignorować.

Najpierw kuzyn Diabeł, później jego własny brat Vane, a potem kuzyn Richard – kto następny z szóstki kawalerów, bandy Cynsterów, jak ich niekiedy nazywano, wpadnie w ramiona kochającej żony?

Demon z uporem przekonywał sam siebie, że to nie jego kolej.

Zatrzymał się przed otwartymi drzwiami stajni, odwrócił się i zmrużył oczy, chroniąc je przed zachodzącym słońcem. Kilka koni beztrosko biegało po padoku, a stajenni stali w pobliżu. Wszędzie w Heath inne konie już ćwiczyły pod okiem właściciela lub trenera.

Otoczenie sprzyjające męskim rozrywkom. To tutaj, jak na ironię, czuł się naprawdę w domu, tu był w stanie się odprężyć. Nie mógł, oczywiście, twierdzić, że nie lubi kobiet, że nie bawi go ich towarzystwo, że nie poświęcał mnóstwa czasu na ich uwodzenie.

Nie mógł zaprzeczyć, że czerpał przyjemność i szczególny rodzaj satysfakcji ze swoich podbojów. W końcu przecież był Cynsterem.

Uśmiechnął się. To wszystko prawda. A jednak…

Podczas gdy inni Cynsterowie, jako bogaci, dobrze urodzeni dżentelmeni, pogodzili się z faktem, że muszą się ożenić i założyć rodziny, by zadośćuczynić tradycji, on poprzysiągł sobie coś zupełnie innego. Postanowił nigdy się nie żenić, nigdy nie kusić nawet losu, z którym zmierzyli się i przegrali jego brat i kuzyni. Małżeństwo z obowiązku to jedna sprawa, ale przeznaczeniem każdego z Cynsterów miało być poślubienie kobiety, którą się prawdziwie kocha.

Jakże zgubny jest taki los dla mężczyzny walecznego z natury – być zdanym na łaskę niewiasty. Kobieta miałaby trzymać serce, duszę i przyszłość mężczyzny w maleńkiej, delikatnej dłoni.

To wystarczy, by najsilniejszy wojownik pobladł ze strachu. On na to nie pozwoli.

Rzuciwszy ostatnie spojrzenie na czysto utrzymane podwórze, z zadowoleniem kiwając głową na widok zmiecionego bruku oraz wyreperowanych płotów, Demon odwrócił się i wszedł przez otwarte drzwi do głównej stajni. Postanowił w towarzystwie doskonałego trenera, Carruthersa, popatrzeć na rozpoczynające się właśnie popołudniowe treningi swoich koni wyścigowych.

Przechodził przez stajnię, by dostać się na swoją farmę ogierów, położoną na łagodnie pofałdowanym terenie wsi sąsiadującej z Heath, trzy mile na południe od miejsca, gdzie trzymał konie wyścigowe. Jako że miał zamiar unikać małżeństwa do końca życia, a obecna atmosfera w Londynie stała się ciężka z powodu zbliżającego się sezonu, na dodatek jego ciotki, jak również matka, drżały z radości na myśl o ślubie, żonie i związanych z tym dzieciach, Demon postanowił uniknąć tego wszystkiego i ukryć się w bezpiecznej odległości, na farmie ogierów, w niezagrażającej jego wolności atmosferze towarzystwa mieszkańców Newmarket.

Przeznaczenie nie miało szans podejść go właśnie tutaj.

Patrząc pod nogi, by uniknąć nadepnięcia na to, co zostawiały czasem na środku stajni jego ukochane rumaki, szedł nieśpiesznie długim głównym przejściem. Mijał stanowiska dla koni położone po lewej i prawej stronie budynku. W tej chwili były zupełnie puste. Drugie drzwi na końcu stajni były otwarte. W oddali Demon widział Heath. Dzień był piękny. Lekki wietrzyk rozwiewał grzywy i ogony koni, które, gdy tylko znalazły się na zewnątrz, robiły to, co potrafiły najlepiej – biegały.

Spędziwszy ostatnich kilka godzin na słońcu, w stajni odczuwał chłód. Nagle jego plecy owiał zimny wiatr. Lodowaty powiew przesunął się po całym kręgosłupie. Demon wyprostował się i zadrżał. Dotarł do końca przejścia, zatrzymał się i spojrzał w górę.

Jego oczom ukazał się znajomy widok. Chłopak stajenny objeżdżający konie uniósł nogę nad gładkim grzbietem jednego z podopiecznych. Demon rozpoznał swojego ulubieńca: irlandzkiego wałacha, który dobrze się zapowiadał i miał w perspektywie liczne wygrane w przyszłym sezonie. To jednak nie koń sprawił, że osłupiał i nogi wrosły mu w ziemię.

Nie widział dobrze jeźdźca, z wyjątkiem pleców i jednej nogi. Chłopak miał na głowie czapkę naciśniętą na oczy, ubrany był w wytartą marynarkę i luźne samodziałowe bryczesy. Spodnie wisiały na nim, z wyjątkiem pośladków, które uwydatniły się znacznie podczas dosiadania konia.

Carruthers stał obok konia i wydawał polecenia. Chłopak poprawił się w siodle i stanął w strzemionach, żeby sprawdzić, czy mają odpowiednią długość. Samodziałowe spodnie znów napięły się wyraźnie. Chłopak usiadł w siodle. Demon głęboko odetchnął, zmrużył oczy, zacisnął szczęki i ruszył w ich stronę.

Carruthers klepnął zad konia, jeździec skinął głową i ruszył kłusem. Mighty Flynn jechał w stronę słońca. Carruthers odwrócił się, mrużąc oczy, kiedy podszedł do niego Demon.

– Och, to pan. – Mimo że powitanie było krótkie i raczej chłodne, w starych oczach Carruthersa widać było wzruszenie. – Przyjechał pan sprawdzić, jak sobie radzą?

Demon skinął, nie odrywając oczu od jeźdźca na grzbiecie Mighty Flynna.

– To prawda.

Razem z Carruthersem szli za Flynnem, ostatnim z koni wychodzących na trening.

Demon w milczeniu obserwował swoich ulubieńców jadących każdy we własnym tempie. Mighty Flynn był właśnie rozprężany: stęp, potem trochę kłusa, znów stęp. Demon patrzył również na postępy innych koni, ale nie stracił nawet na chwilę zainteresowania Flynnem.

Stojący obok niego Carruthers przyglądał się bacznie swoim podopiecznym. Demon spojrzał na jego starą, pomarszczoną jak wytarte skórzane siodło twarz i mętne, ale szeroko otwarte oczy, obserwujące każdy zwrot, każdy ruch konia. Carruthers nigdy nic nie notował, ale też nigdy nie zapominał, co robiły poszczególne konie. Wiedział dokładnie, jak szybko biegały i co należało zrobić, by poprawić ich wyniki. Najbardziej doświadczony trener w Newmarket znał te konie lepiej niż własne dzieci i to właśnie dlatego Demon naciskał na niego tak długo, póki nie zgodził się zająć jego końmi i poświęcić cały swój czas wyłącznie jego championom.

Demon znów skupił uwagę na wielkim gniadoszu i mruknął:

– Ten chłopak na Flynnie to ktoś nowy, prawda?

– Tak – odparł Carruthers, nie odrywając wzroku od koni. – To chłopak z Lidgate. Ickley się wyniósł bez słowa, a przynajmniej tak mi się zdaje. Pewnego ranka nie pojawił się w pracy i od tego czasu już go nie widziałem. Jakiś tydzień później zjawił się Flick. Szukał zajęcia, więc posadziłem go na jednego z najbardziej nerwowych koni. – Carruthers skinął w stronę, gdzie kłusował z resztą stada Flynn, a niewielka postać na jego grzbiecie radziła sobie z nim z łatwością. – Jechał bez problemu na tym uparciuchu. Jeszcze nigdy nie widziałem, żeby ten koń tak łatwo się komuś poddał. Bez wątpienia chłopak ma rękę do koni. Dobrą rękę i świetny dosiad.

Demon przyznał w myśli, że nie można podważyć takich argumentów.

– Dobrze – powiedział, choć zupełnie nie to cisnęło mu się na usta.

Widocznie się mylił. Carruthers był mężczyzną o konserwatywnych poglądach i ostatnim, który powierzyłby kobiecie jednego ze swoich podopiecznych, a już na pewno nie Flynna.

Mimo to…

Coś nie dawało mu spokoju. Jakiś irytujący szept uparcie powtarzał mu w myślach podejrzenie, że coś jest nie tak. Gdzieś na granicy między rozsądkiem i podświadomością coś mówiło mu, że się nie myli.

Żaden chłopak stajenny nie miał takich pośladków. W myślach przypomniał sobie to, co zobaczył. Zaklął bezgłośnie. Opuścił frywolną hrabinę ledwie cztery godziny temu. Demony pożądania nie mogły tak szybko upominać się o swoje, nie miały prawa jeszcze się obudzić.

– Ten Flick… – Samo wymawianie tego imienia coś w nim poruszało. Wspomnienie? Jeśli chłopak jest miejscowy, może wcześniej natknął się na niego. – Jak długo już u nas jest?

Carruthers wciąż był pochłonięty końmi, które teraz odpoczywały po intensywnym treningu, chodząc wolno jeden za drugim.

– Niedługo miną dwa tygodnie.

– I ma tyle obowiązków co wszyscy?

– Wziąłem go tylko na połowę dniówki. Właściwie niepotrzebny mi jeszcze jeden stajenny. Brakowało nam kogoś do objeżdżania koni i treningu. Okazało się, że jemu to akurat świetnie pasuje. Jego matka jest chora, więc chłopak przyjeżdża tu rano, pracuje przy koniach, potem wraca do Lidgate, żeby przy niej posiedzieć, a po południu znów przyjeżdża do pracy.

– Hm…

Pierwsze konie wracały już z treningu, więc Demon ruszył w stronę stajni i stanął z Carruthersem w miejscu, gdzie stajenni zsiadają z koni. Znał większość chłopców. Witał się z nimi i wymieniał kilka zdań, oglądając przy okazji okiem znawcy swoje stado, ale ani na chwilę nie stracił z oczu Flynna.

Flick jechał z wolna na końcu stada. Wymieniał ledwie skinienie lub od czasu do czasu dwa słowa z pozostałymi chłopakami. W przyjacielskiej atmosferze grupy Flick wydawał się samotnikiem. Ale stajenni nie widzieli chyba nic dziwnego w jego zachowaniu. Mijali go jak gdyby nigdy nic, kiedy jechał na wielkim gniadym wałachu, poklepując jedwabistą szyję konia i mrucząc mu do ucha słodkie pochwały, czego można było się domyślać z ustawienia uszu zwierzęcia. Demon zaklął w duchu i zastanawiał się po raz kolejny, czy to możliwe, by się mylił.

Flynn zjeżdżał ostatni. Demon stał z rękoma na biodrach tuż obok Carruthersa, chroniąc się w cieniu przed nagłym lśnieniem zachodzącego słońca. Dosiadający gniadosza chłopak pozwolił koniowi na ostatnią przejażdżkę, nim skierował go do stajni. Gdy kopyta konia po raz pierwszy zastukały głucho na kamiennym podjeździe, spojrzał w górę.

Oczy nawykłe do słońca mrugały przez chwilę, kiedy Flick – która zmuszona chwilowo udawać chłopca stajennego – szukała Carruthersa, aż jej wzrok spoczął na Demonie, na jego twarzy. Zatrzymała konia i wytrzeszczyła oczy. Przez krótką chwilę jeździec i właściciel konia patrzyli na siebie. Dziewczyna nerwowo zgadywała, czy ją rozpoznał, a potem, nie namyślając się, ściągnęła wodze, zawróciła konia i spojrzawszy z przerażeniem na Carruthersa, powiedziała: – Jeszcze się nie wybiegał, wezmę go na chwilę w teren. – Rzuciwszy te słowa, zawróciła Flynna i ruszyła, zostawiając po sobie jedynie kłęby kurzu.

– Co, do kroćset!? – Carruthers patrzył przed siebie, a kiedy koń zniknął mu z oczu, odwrócił się zdziwiony w stronę Demona. – Jeszcze nigdy nic podobnego nie zrobił.

Demon jedynie zaklął w odpowiedzi i już wchodził do stajni. Zatrzymał się przy pierwszym otwartym boksie, gdzie stajenny luzował popręg w siodle jednego z najcięższych koni. – Zostaw – rzucił Demon i odepchnął na bok przestraszonego chłopaka. Jednym ruchem zaciągnął popręg, wskoczył na siodło, wycofał konia z boksu, poprawiając długość strzemion.

– Spokojnie, wyślę za nim jednego z chłopaków – powiedział Carruthers, schodząc z drogi, gdy Demon wyjeżdżał ze stajni.

– Nie, zostaw to mnie. Zaraz dam nauczkę temu c h ł o p a k o w i.

Demon wątpił, by Carruthers zwrócił uwagę, na jakie słowo położył nacisk, odpowiadając mu w biegu. Nie miał zamiaru zatrzymywać się i wyjaśniać. Mruknął jedynie coś pod nosem i ruszył w pościg.

Gdy tylko wierzchowiec opuścił stajnię, Demon ścisnął go piętami. Koń w jednej chwili przeszedł z kłusa do cwału, a potem do galopu. Nim się rozpędził, Demon już zlokalizował swoją ofiarę. W sporej odległości znikała już w cieniu niewielkiego lasu. Jeszcze chwila i straciłby ją z oczu.

Zacisnąwszy szczęki, walczył jeszcze przez chwilę ze zbyt krótkimi strzemionami. Wiatr, który zostawiał za sobą, unosił w powietrze same przekleństwa. W końcu udało mu się wystarczająco podłużyć strzemiona i usiadł pewniej w siodle, a wtedy pościg rozpoczął się naprawdę.

Podskakująca na grzbiecie Flynna postać obejrzała się za siebie, a potem znów patrzyła w przód. Sekundę później Flynn pochylił łeb i zaczął biec szybciej.

Demon skręcił, starając się ruszyć skrótem i odciąć jeźdźcowi drogę, ale okazało się, że teren w tym miejscu jest nierówny. Zmuszony był zwolnić i objechać go dokoła. Spojrzawszy w górę, zauważył, że Flick gwałtownie puściła się w drugą stronę, zmieniając kierunek jazdy. Odległość między nimi, miast się zmniejszyć, zwiększyła się znacznie.

Z zaciśniętymi szczękami, zmrużonymi ze złości oczyma, Demon zapomniał już nawet o przeklinaniu i skupił się na jeździe. W ciągu dwóch minut zmienił pierwotny plan, w którym miał zamiar dogonić Flick i zażądać wyjaśnienia, na uproszczony, zakładający jedynie niespuszczanie tej przeklętej kobiety z oczu.

Jechała jak sam diabeł, lepiej niż on. To wydawało się niemożliwe, a jednak…

Demon był doskonałym jeźdźcem, najprawdopodobniej najlepszym ze swego pokolenia dżentelmenów. Potrafił jechać na wszystkim, co miało cztery nogi, grzywę i ogon. Potrafił jechać po każdym terenie. Ale Flick była dla niego prawdziwym wyzwaniem. Nie chodziło tu jedynie o fakt, że jego koń czuł już zmęczenie, ani o to, że był mniej rączy od konia, na którym ona jechała. Flynn również był zmęczony, miał za sobą trening. Flick mknęła jak wiatr, a Demon mógł jedynie starać się ją dogonić. Jechała tak, jakby stanowiła z koniem jedność. To był w stanie naprawdę docenić jedynie doświadczony jeździec.

Demon dostrzegał kunszt jej jazdy i podziwiał ją z odrobiną zazdrości, zdając sobie sprawę z tego, że i tak jej nie dogoni.

Tak. Teraz już nie miał wątpliwości, że to kobieta. Chłopak nie miałby tak wąskich ramion, tak drobnych barków, szyi jak łabędzica ani dłoni, które, choć okryte skórzanymi rękawicami, sprawiały wrażenie drobnych i delikatnie zbudowanych. Co się zaś tyczy jej twarzy, zauważył jedynie pod wełnianą czapką mały nos i drobną brodę, które pasowały raczej do twarzy Madonny niż mężczyzny.

Kobieta o imieniu Flick. Zamyślił się, próbując w pamięci odszukać jakieś wspomnienie, zbyt jednak ulotne, by nadać mu kształt. Nie udało mu się przypomnieć sobie nikogo o tym imieniu. Nie miał też wątpliwości, że nigdy nie nazywał tym imieniem kobiety. Była jeszcze dobre pół kilometra przed nim, z łatwością utrzymując dystans. Jechali prosto na zachód, w stronę mniej uczęszczanych wrzosowisk. Minęli wiele padoków, w których trenowano konie. Wiele głów odwróciło się w ich stronę, ze zdziwieniem obserwując niespodziewanych jeźdźców. Zauważył, że dziewczyna znów obejrzała się za siebie i po chwili pochyliła się w siodle. Z ponurą determinacją zmrużył oczy i ruszył jej śladem w stronę zachodzącego słońca.

Może i nie uda mu się jej dogonić, ale niech będzie przeklęty, jeśli straci ją z oczu.

Jego postanowienie stało się dla Flick zupełnie jasne. Rzuciła pod nosem kilka uwag na temat londyńskich dandysów, którzy odwiedzają swoje hodowle ogierów bez zapowiedzi i przeszkadzają ludziom w pracy, zbijając ich z tropu i wprawiając w nerwowe podniecenie. Rozdrażniona tą myślą, choć wcale nie wystraszona, zastanawiała się, co ma robić.

Niewiele miała możliwości. Ona sama mogła jechać tak jeszcze przez godzinę, ale Flynn nie mógł, a koń, na którym jechał Demon, zniósłby to pewnie jeszcze gorzej. Mimo paniki ściskającej jej żołądek, wiedziała, że nie ma sensu dłużej uciekać. Tak czy owak, teraz lub chwilę później będzie musiała stanąć twarzą w twarz z Demonem. Nie wiedziała, czy ją rozpoznał, ale w tej jednej chwili przed stajnią, kiedy jego błękitne oczy omiotły ją spojrzeniem, pomyślała z obawą, że ją przejrzał.

Właściwie to nawet przez chwilę miała wrażenie, że widzi ją zupełnie nagą pod ubraniem. Wywołało to w niej szczególnie niepokojące uczucie. A jeśli nawet nie zdawał sobie sprawy, że Flick jest kobietą, jej impulsywne zachowanie sprawiło, że konfrontacja stała się nieunikniona. Uciekła i nie potrafiłaby tego wyjaśnić, a już na pewno nie bez podawania mu wielu szczegółów dotyczących jej pochodzenia.

Chwytając oddech, spojrzała za siebie. Wciąż tam był. Uparcie podążał jej śladem. Odwróciła głowę i zorientowała się, gdzie jest. Jechała na zachód, potem na południe, krążyła między stajniami i padokami na terenach wyścigowych, a potem skierowała się dalej na otwarte łąki. Zerknęła na słońce. Zostały jeszcze jakieś dwie godziny do zmierzchu. Wszyscy dawno już zjechali do stajni i oporządzili konie przed nocą. Okolice Heath były już całkiem wyludnione. Postanowiła znaleźć miejsce odrobinę osłonięte i przygotować się na spotkanie, które, jak się zdawało, i tak było nieuniknione.

Szczerość była jedynym wyjściem z sytuacji. Wolała powiedzieć prawdę, zresztą kłamstwa i oszustwa nie były nigdy jej mocną stroną.

Kilkadziesiąt metrów przed sobą ujrzała żywopłot. Przypomniała sobie, co się za nim kryje. Flynn był już porządnie zmęczony. Pochyliła się i pogłaskała go po lśniącym karku, szepcząc pochwały, zachęty do dalszego wysiłku i pochlebstwa. Skierowała go w stronę żywopłotu. Flynn przeskoczył i gładko wylądował na ziemi. Flick, uginając nogi, opadła miękko na siodło i skręciła w lewo, w stronę długich cieni rzucanych przez niewielki zagajnik. Osłonięta z trzech stron, ściągnęła wodze i czekała.

Czekała.

Po pięciu minutach zaczęła się zastanawiać, czy Demon nie przegapił tej chwili, gdy znikała za żywopłotem, i nie pomylił drogi. Gdy po następnej minucie nie usłyszała głośnego dudnienia kopyt, zmarszczyła brwi i wyprostowała się w siodle. Już miała chwycić wodze i ruszyć na poszukiwanie mężczyzny, kiedy go zauważyła.

Nie przeskoczył żywopłotu. Zdrowy rozsądek przeważył silne pragnienie dogonienia jej. Demon jechał wzdłuż żywopłotu, szukając dziury. Teraz cwałował płynnie, szerokie ramiona i długie nogi miał rozluźnione, głowę uniesioną nieco w górę i z ponurą miną spoglądał na pola, szukając jej wzrokiem.

Flick zamarła. To było kuszące, bardzo kuszące, stać tak spokojnie i pozwolić mu przejechać obok, podziwiać go z daleka, jak to robiła od lat, napawać oczy jego widokiem, pozostając w bezpiecznym ukryciu. Gdyby nie wydała z siebie żadnego dźwięku, pewnie by jej nie zauważył. Nie musiałaby stanąć z nim twarzą w twarz… Niestety, to nie było wyjście z sytuacji. Wyprostowała się, opanowała rozszalałe nerwy, uniosła brodę i zawołała:

– Demonie!

Odwrócił gwałtownie głowę i szybko skierował konia w jej stronę. Wtedy ją zobaczył. Nawet z takiej odległości jego wzrok przeszywał ją na wylot. Rozejrzał się dokoła. Najwyraźniej zadowolony ruszył w jej kierunku.

Miał na sobie elegancki dzienny surdut w kolorze niebieskim, takim jak jego oczy. Długie uda odziane w wąskie spodnie z koźlej skóry przywierały do siodła. Koszula w kolorze kości słoniowej, taki sam krawat, wysokie, lśniące, skórzane buty dopełniały obrazu. Jego wygląd odpowiadał osobowości londyńskiego dandysa i bawidamka.

Flick nie spuszczała wzroku z jego twarzy i żałowała, że nie jest wyższa. Im bliżej podjeżdżał, tym mniejsza się przy nim czuła. Ogarnęło ją wrażenie, jakby stała się znów dzieckiem. Nie była już podlotkiem, ale znała go od tak dawna, że trudno było jej zachować przy nim pewność siebie. Czapka osłaniała jej twarz, szalik nos i brodę. Nie była w stanie sobie wyobrazić, kogo w niej dostrzeże – dziewczynkę z mysimi ogonkami czy młodą damę, która stanowczo stara się go unikać. Była po trosze jedną i drugą, ale teraz to nieistotne. Najważniejsze było jej zadanie, misja, w której Demon mógł jej pomóc, jeśli tylko będzie chciał. Ukryte pod szalikiem usta się zacisnęły. Podniosła głowę i spojrzała mu w twarz.

W głowie Demona zawrzało od wspomnień, gdy zbliżał się na swoim rumaku do cienia rzucanego przez niewielki zagajnik. Nazwała go Demonem, a tylko ktoś, kto znał go dobrze, mógł tak się doń zwrócić. Wspomnienia napływały falami i cofały się, przebłyski z dzieciństwa. Dziewczyna, która nie oblawszy się pąsem, nazwała go Demonem. Dziewczyna, która potrafiła jeździć konno, och, tak, na pewno zawsze dobrze jeździła, ale kiedy stała się mistrzem ujeżdżania? Wspominał dziewczynę, której kiedyś brakowało tego dobrego dosiadu wspomnianego przez Carruthersa, ale miała tę samą szczerą odwagę i niczego się nie bała.

Gdy zatrzymał konia tuż przy zadzie Flynna, zablokował jej wyjazd. To nie był żaden Flick, tylko Felicity.

Z przymrużonymi oczyma przyglądał jej się uważnie. Odsunął z jej twarzy szalik. Zrozumiał, że patrzy na anioła z obrazów Botticellego. Tonął w przepastnych, błękitnych oczach, jaśniejszych jeszcze niż jego własne. Jego wzrok przyciągnęły usta, doskonale ukształtowane, w odcieniu cudownie delikatnego różu, koloru, jakiego jeszcze nigdy w życiu nie widział. Tonął. Pochłaniało go przepastne morze oczu, a on nawet się nie bronił.

Wziął głęboki oddech i cofnął się zaskoczony tym, jak głęboko pochłonęły go nowe odczucia. Uwolniwszy się od wpływu magicznej aury, która nagle ich otoczyła, skrzywił się groźnie.

– Co ty sobie, do diabła, wyobrażasz?

Rozdział 2

Uniosła dumnie drobną, spiczastą brodę. Gest ten nadał jej postawie wyraz uporu.

– Udawałam chłopca stajennego w twoim majątku, więc…

– Cóż to za przeklęty dowcip?! Co do diabła…?

– To nie dowcip! – Jej błękitne oczy zapłonęły, twarz przybrała wojowniczy wyraz. – Robię to dla generała!

– Dla generała? – Generał, sir Gordon Caxton, był sąsiadem i mentorem Demona, był też opiekunem Felicity, to znaczy Flick. Demon zmarszczył brwi. – Chcesz przez to powiedzieć, że generał o tym wie?

– Oczywiście, że nie!

Flynn zaczął przestępować z nogi na nogę. Demon z zaciśniętymi ze złości ustami czekał, aż Flick uspokoi wielkiego gniadosza.

Rzuciła w jego stronę spojrzenie, równie poirytowane i uważne, które skupiło się po chwili na jego twarzy.

– To wszystko przez Dillona.

– Dillona? – Dillon był synem generała, rówieśnikiem Flick. Ostatni obraz Dillona, jaki przechował się w pamięci Demona, przedstawiał ciemnowłosego młodzieńca dumnie przechadzającego się po domu generała w majątku Hillgate End. Pamiętał go jako chłopca z buńczuczną miną, przechwalającego się ponad miarę.

– Dillon ma kłopoty.

Demon miał nieodparte wrażenie, że celowo pominęła słowo: „znów”.

– Związał się niechcący z grupą ustawiającą wyniki gonitw.

– Co? – wyrwało mu się zbyt głośno i musiał uspokoić przestraszonego konia. Fałszowanie wyników gonitw przyprawiało go o dreszcz przerażenia.

Flick zmarszczyła brwi. – To znaczy, że płacą dżokejom za złą jazdę, pogorszenie kondycji konia lub…

Demon spojrzał na nią z irytacją. – Wiem, co znaczy ustawianie gonitw. Nie wiem tylko, co ty masz z tym wspólnego.

– Nic! – Z oburzenia poczerwieniała na twarzy.

– Więc dlaczego udajesz chłopaka?

Jej jasnoniebieskie oczy zapłonęły. – Jeśli przestaniesz mi przerywać, w końcu będę mogła to wyjaśnić!

Demon opanował nerwy, zacisnął szczęki i wyraźnie czekał na wyjaśnienia. Po chwili pełnej napięcia ciszy błękitne oczy spojrzały na niego, a zadarty nosek uniósł się nieco w górę.

– Kilka tygodni temu do Dillona zgłosił się człowiek, który poprosił go o przekazanie dżokejowi wiadomości na temat pierwszego w sezonie wyścigu. Dillon nie widział powodu, by tego nie zrobić, więc się zgodził. Podejrzewam, że traktował to jak dowcip albo wydawało mu się, że w ten sposób bardziej zwiąże się z wyścigami. Zgodził się przekazać wiadomość dżokejowi, ale potem tego nie zrobił. Nie mógł. Przeziębił się, a pani Fogarty i ja uparłyśmy się, żeby został w łóżku. Zabrałyśmy mu nawet ubranie, żeby nie mógł się nam sprzeciwić. Oczywiście nie powiedział nam, dlaczego tak się uparł, żeby wstać z łóżka. Wtedy jeszcze nic nie wiedziałam. – Westchnęła głośno. – Tak więc wiadomość nie została przekazana, a była to informacja, jak ustawić wynik gonitwy. Okazało się, że człowiek, który zgłosił się do Dillona, pracował dla jakiegoś syndykatu, grupy ludzi o ustalonej opinii, którzy nie wiedząc, że wyścig nie jest ustawiony, stracili na nim sporo pieniędzy. Ci ludzie przyszli do Dillona. To twardzi mężczyźni. Na szczęście Jacobsowi i pani Fogarty nie spodobał się ich wygląd i powiedzieli, że Dillon wyjechał. Teraz ukrywa się w obawie o swoje życie.

Demon westchnął i odchylił się w siodle. Z tego, co wiedział, podejrzane typy związane z ustawianiem gonitw stanowiły dla Dillona realne zagrożenie. Przyjrzał się uważnie Flick. – Gdzie on się ukrywa?

Wyprostowała się i obdarzyła go wyniosłym spojrzeniem. – Nie mogę ci powiedzieć, jeśli nie zgodzisz się nam pomóc.

Demon odpowiedział jej jeszcze bardziej surowym spojrzeniem i widać było, że jest wściekły. – Oczywiście, że wam pomogę! – Co ona sobie o nim myśli? Zaklął pod nosem. – Jak generał przyjąłby wiadomość, że jego jedyny syn związał się z ludźmi fałszującymi wyniki gonitw?

Wyraz twarzy Flick od razu się zmienił. Demon wiedział, że nie mógł powiedzieć nic bardziej przekonywającego. Flick była oddana swojemu opiekunowi bardziej niż gdyby była jego córką. Z całych sił starała się chronić starzejącego się generała. Ceniła go równie wysoko jak Demon, więc teraz z aprobatą skinęła głową.

– Właśnie. Tego, niestety, najbardziej się obawiamy, ponieważ człowiek, który wciągnął w to Dillona, wiedział dobrze, że jest on synem generała.

Demon się skrzywił. Generał był wybitnym autorytetem w dziedzinie angielskich i irlandzkich koni rasowych, szanowanym przez wszystkich ludzi związanych z wyścigami. Syndykat dobrze to sobie zaplanował.

– Gdzie więc ukrywa się Dillon?

Flick zastanawiała się przez chwilę, rzuciła mu jeszcze jedno uważne spojrzenie i powiedziała: – W zwalonej chacie w odległym krańcu twojego majątku.

– Na mojej ziemi?

– Tam jest bardziej bezpieczny niż w majątku Caxtonów.

Musiał się z tym zgodzić, bowiem posiadłość Caxtonów składała się jedynie z domu i otaczającego go parku. Generał zainwestował majątek w obligacje, więc niepotrzebne mu były rozległe ziemie. Większość swojej ziemi sprzedał przed laty. Część kupił sam Demon. Zerknął na Flick, która już spokojniej siedziała na koniu.

– Moje konie, moja chata, z czym jeszcze poczynacie sobie wedle własnej woli?

Zaczerwieniła się nieznacznie, ale nie odpowiedziała. Demon nie mógł nie zauważyć, jak piękna jest jej skóra w kolorze kości słoniowej, kontrastująca teraz nieznacznie z delikatnym odcieniem różu na policzkach. Była idealnym modelem dla malarza. Botticelli oszalałby ze szczęścia na jej widok. Ta myśl nasunęła mu wspomnienie aniołów z obrazów malarza, postaci odzianych w przeźroczyste szaty, i przez chwilę widział oczyma wyobraźni podobnie odzianą Flick. Nie posiadał się z ciekawości, jak by to ciało w kolorze kości słoniowej wyglądało zaróżowione namiętnością podobną do tej, która właśnie ogarnęła jego ciało.

Opanował się pośpiesznie. Dobry Boże! Co mu chodzi po głowie? Flick była podopieczną generała, to jeszcze prawie dziecko. Właściwie ile ona ma lat? Zmarszczył brwi i przyjrzał jej się uważnie.

– Nic z tego, co mi powiedziałaś, nie wyjaśnia, co ty tu robisz w takim stroju, trenując na moim najlepszym koniu.

– Miałam nadzieję poznać tożsamość człowieka, który skontaktował się z Dillonem. Spotykał się z nim w nocy, więc Dillon nigdy nie widział go dość dobrze, by go dokładnie opisać. Teraz, kiedy nie może posłużyć się Dillonem, ten człowiek będzie prawdopodobnie chciał zwerbować kogoś innego, kogoś, kto ma łatwy dostęp do dżokejów na wyścigach.

– Więc bywasz w moich stajniach rano i po południu w nadziei, że ten człowiek zwróci się właśnie do ciebie? – zapytał zdumiony.

– Nie do mnie, ale do któregoś z innych chłopców, tych starszych, którzy znają dżokejów z wyścigów. Ja mam tylko obserwować i słuchać.

Wciąż wpatrywał się w nią z niedowierzaniem, szukając luk w jej opowieści. Będzie musiał wypytać ją jeszcze raz o wszystko po kolei.

– Jak, do diaska, przekonałaś Carruthersa, żeby cię zatrudnił? A może on po prostu o niczym nie wie?

– Oczywiście, że nie wie. Nikt nie wie. Ale nie miałam trudności z zatrudnieniem się tutaj. Słyszałam, że Ickley zniknął. Podobno zwerbowano go do przekazywania wiadomości o ustawianiu gonitw w tym sezonie, ale w ostatniej chwili zrezygnował i zniknął. Dlatego właśnie zwrócili się do Dillona. Dowiedziałam się, że Carruthersowi brakuje ludzi.

Demon zacisnął wargi, a Flick mówiła dalej.

– Ubrałam się odpowiednio – machnęła ręką, jakby chciała wskazać swój strój – i poszłam porozmawiać z Carruthersem. Wszyscy w Newmarket wiedzą, że Carruthers jest dalekowidzem, więc nie spodziewałam się żadnych problemów. Musiałam tylko przejechać się konno, a on od razu mnie przyjął.

Demon powstrzymał się, by nie parsknąć śmiechem. – A co z innymi? Co z dżokejami? Przecież oni nie są ślepi.

Flick obdarzyła go typowo kobiecym spojrzeniem pełnym protekcjonalnej pobłażliwości. – Stanąłeś kiedyś w stajni i przyglądałeś się pracującym tam ludziom, stajennym albo trenerom? Czy oni w ogóle na siebie patrzą? Na konie, owszem, ale nigdy nie na siebie nawzajem. Pracujący tutaj mężczyźni widują mnie od czasu do czasu, ale nigdy mi się nie przyglądają. Jesteś jedynym, który zwrócił na mnie uwagę.

W jej głosie usłyszał nutę oskarżycielską. Demon ugryzł się w język, by nie powiedzieć, iż musiałby być trupem, żeby jej nie zauważyć. Nie powiedział jej też, że powinna być wdzięczna, że ją dostrzegł, bo sama nie wie, w co się wpakowała bez zastanowienia, i że rozpracowywanie bandy oszustów przez młodą kobietę napawa go przerażeniem.

Ludzie ustawiający gonitwy na wyścigach są niebezpieczni, kontrolują ich inni, dla których życie ludzkie niewiele znaczy. Na przykład życie takich jak Ickley. A przy okazji powinien się dowiedzieć, co się stało z Ickleyem. Na samą myśl, że Flick zajęła miejsce Ickleya i mogłaby znaleźć się w takim samym niebezpieczeństwie, włosy mu się zjeżyły. Patrzył na nią uważnie, na jej upartą minę, i na końcu języka miał zdanie, którym zakończyłby jej karierę jeździecką.

Powstrzymał się jednak. Obawiał się, że jej drobna broda uniesie się za chwilę dumnie i nieustępliwie, a dziewczyna odwróci się od niego. Było jeszcze wiele rzeczy, o których nie wiedział, wielu nie rozumiał.

Konie odpoczywały, słońce powoli zachodziło. Jego rumak poruszył się, połyskując w słońcu gładką sierścią.

– Wracajmy. Spotkam się z Dillonem.

Flick skinęła głową i ruszyła stępa. – Pojadę z tobą. Tak czy owak muszę tam jechać, bo tam zmieniam ubranie i konia.

– Konia?

Rzuciła mu nieufne spojrzenie. – Nie mogłam przyjechać do pracy na Jessamy. Na nią na pewno zwróciliby uwagę w stajni.

Demon przypomniał sobie, że Jessamy to drobniutka klaczka o doskonałym pochodzeniu. Generał kupił ją w zeszłym roku najwyraźniej dla Flick. Zerknął na dziewczynę i mruknął: – Więc…?

Odetchnęła głęboko i spojrzała przed siebie. – Więc pożyczam starego kuca, który chodzi sobie na twoim pastwisku. Nie jeżdżę nim szybciej niż kłusem i bardzo o niego dbam.

Podniósł wzrok i spojrzał jej w oczy. – Coś jeszcze sobie pożyczyłaś?

Błękitne oczy zamrugały. – Chyba nie.

– Dobrze więc. Odprowadzimy te konie, a potem ty wsiądziesz na kuca i pojedziesz pierwsza. Ja każę przygotować dwukółkę i pojadę za tobą. Spotkamy się przy pękniętym dębie na drodze do Lidgate.

Skinęła.

– Dobrze, ale musimy się pośpieszyć. Ruszajmy. – Pochyliła się nieznacznie, bez wysiłku prowadząc Flynna najpierw kłusem, a potem galopem.

Demon wpatrywał się w nią przez chwilę. Zaklął i wbił pięty w boki konia, po czym ruszył jej śladem.

* * *

Do pękniętego dębu trafił przed nią. Nim pojawiła się na środku drogi na starym kucu, który już ledwie chodził, Demon postanowił, że cokolwiek ustali z Dillonem, jedno musi być całkowicie jasne: od tej pory on będzie kierował całym przedsięwzięciem. Dziewczyna poprosiła go o pomoc i ją dostanie, ale na jego warunkach. Od tej pory on będzie prowadził drużynę, ona może tylko jechać za nim.

Zbliżyła się, jej wzrok spoczął na jego siwku służącym do polowań, koniu o fantazyjnym imieniu Iwan Groźny. To było zwierzę dumne jak car, miało wstrętny, niebezpieczny, nawet można by rzec potencjalnie zabójczy temperament. Gdy kuc zbliżał się do niego, Iwan zaczynał przebierać nogami i przewracać oczami.

Kuc był za stary, żeby w ogóle zwracać na niego uwagę, ale Flick uniosła brwi i przyglądała się przez chwilę ogierowi, oceniając jego wygląd. Przystanęła w końcu i powiedziała: – Nie widziałam wcześniej tego konia.

Demon nic nie powiedział. Czekał i czekał, a kiedy dziewczyna przestała się przyglądać zwierzęciu i spojrzała na niego, uśmiechnął się. – Kupiłem go pod koniec zeszłego roku.

Flick zerknęła znów na konia, a potem mruknęła z aprobatą. Jechali obok siebie po wyboistej, brukowanej drodze. Iwan stawiał na niej kopyta, nie kryjąc odrazy.

– Co powiedziałeś Carruthersowi? – zapytała Flick, spoglądając na niego z ukosa.

Gdy wrócili do stajni, Flick jechała pierwsza. Carruthers stał z rękoma na biodrach w otwartych wrotach. Demon machnął na niego zza pleców Flick, żeby się odsunął. Carruthers patrzył na niego zdziwiony, ale odsunął się bez słowa. Carruthers i stróż nocny, dawny dżokej, byli o tej porze jedynymi ludźmi w stajni. Demon podał stróżowi wodze swego konia i kazał go rozsiodłać, a sam zabrał się do uspokajania Carruthersa.

– Powiedziałem mu, że znałem cię jako małego urwisa z okolic Lidgate, a kiedy mnie zobaczyłaś, przestraszyłaś się, że jeśli cię rozpoznam, zakażę ci pracować w swojej stajni. – Słońce było coraz niżej, a oni jechali wolno, bo tylko tak potrafił poruszać się stary kuc. – Jednak gdy zobaczyłem, jak jeździsz, i przekonałem się, że bardzo chcesz trenować moje konie, zgodziłem się, żebyś została.

Flick zmarszczyła brwi.

– Podszedł do mnie i wygonił mnie ze stajni. Powiedział, że poradzi sobie z Flynnem, a ja powinnam natychmiast wracać do domu.

– Wspomniałem, że znam twoją chorą matkę i że staruszka będzie się martwić. Poinstruowałem Carruthersa, żeby nie dawał ci obowiązków, które zatrzymywałyby cię tu do późna, i kazałem mu wypuszczać cię do domu na długo przed zmrokiem.

Chociaż Demon rozglądał się po okolicy i nie patrzył na nią, czuł jej podejrzliwe spojrzenie. To go przekonało, że nie powinna wiedzieć o innych jego poleceniach wydanych Carruthersowi. Na szczęście stary trener nie należał do ludzi zbyt dociekliwych ani szczególnie gadatliwych. Patrzył tylko przez chwilę zdziwiony, a potem wzruszył ramionami i przyjął wszystko z milczącą aprobatą.

Skręcili z brukowanej drogi i wjechali na podmokłą, polną ścieżkę. Kuc wyczuł bliskość domu i jedzenia, więc ruszył kłusem. Iwan niechętnie biegł u jego boku, niezadowolenie z wolnego tempa jazdy okazywał co chwilę, rzucając głową i szarpiąc wodze.

– Jemu najwyraźniej potrzeba więcej ruchu – zauważyła Flick.

– Później go trochę przegonię.

– Dziwię się, że pozwalasz, żeby tak się znarowił.

Demon rzucił sztywno: – Kiedy jestem w Londynie, on zostaje tutaj i nikt inny na nim nie jeździ.

– Och – mruknęła Flick, unosząc wzrok i spoglądając przed siebie na niewielki lasek.

Spod opuszczonych rzęs Demon przyglądał się dziewczynie. Jego rumakowi przyjrzała się tak, że znała już pewnie na pamięć każdy szczegół jego budowy, ale na niego nawet nie spojrzała. Owszem, Iwan to piękne zwierzę, jak zresztą wszystkie ogiery w jego stadzie, ale Demon nie był przyzwyczajony do tego, by pozostawać w cieniu własnych koni! Może zabrzmi to arogancko, ale znał dobrze kobiety, poczynając od dziewcząt, na dojrzałych damach kończąc, i nie chodziło tylko o to, że na niego nie patrzyła. Jego zmysły, wyostrzone na wszelkie kobiece sygnały dzięki doświadczeniu, jakie zdobył przez wiele lat uganiania się za płcią przeciwną, tym razem nie odbierały żadnych, nawet najmniejszych drgań, choćby najdrobniejszego znaku świadczącego o zainteresowaniu ze strony jadącej obok niego kobiety. Wobec wcześniejszych doświadczeń to było naprawdę dziwne.

Nie omieszkał też zauważyć, że brak zainteresowania z jej strony sprawia, iż jego zainteresowanie staje się tym większe. Nie zdziwiło go to nawet, bo był urodzonym myśliwym. Brak reakcji ze strony ofiary myśliwy traktuje jak wyzwanie. W tym wypadku, oczywiście, było to niedorzeczne. Nie było powodu, żeby dziewczyna taka jak Flick, wychowana na wsi, reagowała na takiego dżentelmena jak on, zwłaszcza że znał ją od dziecka.

Skrzywił się, ściągnął wodze, by Iwan nie mógł przyśpieszyć. Niezadowolony ogier parsknął, a Demon powstrzymał się przed podobnym zachowaniem.

Wciąż nie wiedział dokładnie, ile ta dziewczyna ma lat. Zerknął na nią i przyjrzał się szczegółom jej budowy, które już wcześniej zauważył. Zawsze była drobna i choć nie widywał jej od kilku lat, a dzisiaj widział jedynie na koniu, był pewien, że sięga mu ledwie do ramienia. Jej figura pozostawała zagadką, z wyjątkiem pośladków, które zdały mu się wyjątkowo kobiece – typowe odwrócone serce, lekko zaokrąglone. Pozostałe części jej ciała były ukryte pod strojem chłopaka stajennego. Nie wiedział, czy nie bandażowała sobie piersi, jak czyniło to wiele kobiet jeżdżących konno, ale i tak ogólnie była bardzo proporcjonalna. Szczupła, smukła… może nawet ładnie zbudowana.

Gdy wracali do stajni, naciągnęła szalik wysoko na nos, by zakryć jak najwięcej twarzy. Włosy wcisnęła pod czapkę tak starannie, że Demon mógł jedynie przypomnieć sobie z dawnych lat, że były jasne, ale nie pamiętał, jaką nosiła fryzurę. Kilka lśniących pasm wymknęło się teraz spod czapki i lśniło na karku jak złoto.

Spojrzawszy przed siebie, zamyślił się. Nie tylko fakt, iż wiele było jeszcze niewiadomych w związku z jej osobą, tak bardzo go niepokoił. Najbardziej martwiło go, że chciałby o niej wiedzieć jak najwięcej. Przecież to Flick, podopieczna generała!

Generał, sir Gordon Caxton, był jego mentorem, zwłaszcza w sprawach dotyczących koni, od chwili gdy Demon skończył sześć lat. Poznali się, kiedy Demon przyjechał z wizytą do swojej nieżyjącej już ciotki Charlotte. Od tego dnia, gdy tylko znalazł się w okolicy, starał się spędzać jak najwięcej czasu w jego towarzystwie, ucząc się od niego wszystkiego o hodowli koni czystej krwi. To dzięki generałowi, który z ochotą dzielił się swoją wiedzą, i dzięki jego licznym zachętom Demon był obecnie jednym z wiodących na Wyspach Brytyjskich hodowców rasowych koni. Wiele zawdzięczał generałowi. O tym nie mógł zapomnieć. Rozmyślał o tym, jadąc kłusem obok Flick w stronę drzew, za którymi stała stara wiejska chata.

Niegdyś był to zadbany dom dzierżawcy, teraz prawie zupełnie popadł w ruinę i wyglądał na niezamieszkany. Dopiero gdy mu się bliżej przyjrzeć, widać było, że dach wciąż jest cały, a ściany stoją nienaruszone.

Władczym gestem Flick wskazała Demonowi drogę do chaty. Mężczyzna wzniósł na chwilę wzrok, wymownie spoglądając w niebo, a potem opuścił głowę i wjechał na trawiaste podwórze za drzewami. Powitało ich głośne rżenie. Flick pognała kuca. Demon zobaczył pasącą się na niewielkiej łączce Jessamy, piękną klacz maści przypominającej kolorem złoto, z jasną grzywą i ogonem, najlepiej zbudowaną klaczkę, jaką w życiu widział. Była uwiązana.

Iwan również ją dostrzegł i najwyraźniej zgadzał się z oceną Demona, bo zaczął napierać na wędzidło, podskakiwać w miejscu i parskać. Jedynie świetny refleks uratował Demona przed zawstydzającym upadkiem z konia. Przełknął przekleństwa, zapanował nad Iwanem i zmusił go do spokojnego przejścia przez łączkę, ignorując jednoczesne, odrobinę zdziwione i rozbawione spojrzenia Flick, Jessamy i kuca.

Demon zsiadł z Iwana i przywiązał go do drzewa. – Zachowuj się! – rozkazał i odwrócił się od ogiera, który z głową uniesioną wysoko w górę, z niekłamanym podziwem wpatrywał się w klacz po drugiej stronie łączki.

Flick rozsiodłała kuca i puściła go luzem. Położyła siodło na pniu drzewa i podeszła do najwyraźniej uwielbiającej ją klaczy, by ją pieszczotliwie poklepać. Potem kolejnym władczym gestem wskazała Demonowi drogę do chaty.

Demon mruczał pod nosem niezadowolony, ale szedł za nią. Obeszli chatę dokoła. Na chwilę Flick zniknęła mu z oczu. Do domu wiodła stara brama. Ogrodzenia wokół podwórza nie przetrwały w tak dobrym stanie jak dom, a brama najwyraźniej się waliła. Flick weszła przez otwór w ścianie domu do przybudówki. Demon usłyszał głosy w izbie, pochylił się i przeszedł pod opuszczoną nad otworem w ścianie belką, starając się wcisnąć w wąskie przejście. Po cichu przecisnął się między rozwalającymi się ściankami chaty i wszedł do środka.

Zobaczył Flick stojącą obok owiniętego kocem Dillona Caxtona, siedzącego na końcu starego dębowego stołu. Flick pochylała się nad nim i dotykała dłonią jego czoła. Kiedy Demon wszedł do izby, mówiła akurat: – Chyba nie masz gorączki.

Dillon nic nie odpowiedział, a wielkie oczy obwiedzione długimi, gęstymi, ciemnymi rzęsami utkwił w Demonie. Zakasłał, potem spojrzał na Flick i znów na Demona.

– Och, witam… Proszę wejść. Trochę tu chłodno, ale nie mam odwagi napalić w kominku.

Przypomniawszy sobie, że chata jest przecież ciągle jego własnością, Demon skinął. W tych nizinnych okolicach dym byłby z daleka widoczny, a dostrzeżony w niezamieszkanej od dawna chacie na pewno zwróciłby uwagę okolicznych mieszkańców. Odpowiadając spojrzeniem na niepewne wejrzenie Dillona, przeszedł kilka kroków i stanął tuż obok niego.

– Flick wspominała mi, że nie szukasz towarzystwa pewnej grupy dżentelmenów.

Demon przez dłuższą chwilę patrzył w pełne niewinnej naiwności oczy Dillona, potem wziął stołek i usiadł. Nie wspomniał, że jedynie ze względu na generała i Flick pozwala się wciągnąć w to bagno, od którego jako hodowca rasowych koni powinien się trzymać z daleka, a o wszystkim powiadomić odpowiednie władze.

Dillon zerknął na Flick, która marszczyła nieznacznie brwi, patrząc na Demona.

– Nie wiem, ile Flick zdążyła ci powiedzieć…

– Dość, bym mógł zrozumieć, co się tu dzieje.

Demon położył dłonie na stole i przyjrzał się Dillonowi. Nie spodobało mu się to, co zobaczył. Flick schylała się nad nim, jakby chciała go bronić, a to podsycało tylko w Demonie przekonanie, że jego dawno wyrobiona opinia o chłopaku była słuszna i w pełni uzasadniała kłopoty, w jakich się znalazł, a które Flick tak niewinnie opisała.

Nie wątpił, że dziewczyna opowiedziała dokładnie to, co jej przekazano, czuł jednak, że to niecała prawda.

Uśmiechnął się do Dillona przyjaźnie, by wzbudzić jego zaufanie, i zaczął mówić: – Chciałbym usłyszeć dokładną relację z wydarzeń. Zacznijmy od twojego spotkania z tym jegomościem, który poprosił cię o przekazanie wiadomości.

– Co chciałbyś wiedzieć?

– Jak? Kiedy? Gdzie? Co dokładnie mówił?

– Cóż, było to około trzech tygodni temu, tuż przed pierwszym wyścigiem sezonu.

– Tuż przed wyścigiem?

Dillon skinął głową. – Dwa dni przed.

– Dwa dni? – Demon uniósł brwi ze zdziwienia. – To dość krótki czas na ustawienie gonitwy, nie sądzisz? Mówi się, że syndykat planuje swoje oszustwa na wiele tygodni naprzód. Nie ma zresztą innego wyjścia, skoro musi powiadomić wszystkich bukmacherów i inne osoby zaangażowane w plan.

Oczy Dillona pozostawały bez wyrazu.

– Tak? – Po chwili chłopak uśmiechnął się szeroko. – Właściwie to ten człowiek powiedział mi, że zwerbował już kogoś innego do przekazywania swoich informacji. Jakiegoś Ickleya, który pracował do niedawna w twojej stajni i bardziej się nadawał do tego zadania, ale podobno on zmienił zdanie. Dlatego potrzebowali kogoś innego.

– I przyszli z tym do ciebie. Dlaczego?

Ostatnie słowo przestraszyło nieco Dillona, ale wzruszył ramionami. – Nie wiem. Podejrzewam, że szukali kogoś, kto kręci się przy wyścigach, zna dżokejów i miejsca, gdzie można z nimi spokojnie porozmawiać.

Flick usiadła na stołku. Coraz bardziej marszczyła brwi, ale tym razem patrzyła na Dillona. – Dlaczego właściwie ten człowiek nie poprosił cię o wskazanie właściwego dżokeja i nie porozmawiał z nim osobiście?

Dillon zasępił się na chwilę i potrząsnął głową. – Nie rozumiem.

– Chyba zastanowiło cię, dlaczego w ogóle temu człowiekowi potrzebny był posłaniec? – Demon nie odrywał oczu od Dillona. – Gdyby przekazanie wiadomości dżokejowi było uczciwą sprawą, po co w ogóle byłbyś im potrzebny ty czy jakikolwiek inny posłaniec?

Dillon obdarzył go szerokim uśmiechem. – Chodzi właśnie o to, że to nie była uczciwa sprawa, rozumiesz?

– Rozumiem – zapewnił go Demon. – A ty na pewno nie wiedziałeś o tym, nim się z tobą nie skontaktowali, prawda?

– No cóż… nie.

– Dlaczego więc po prostu nie powiedziałeś temu człowiekowi, gdzie ma znaleźć potrzebnego mu dżokeja? Dlaczego nie zapytałeś, po co im jesteś potrzebny?

– Cóż, pewnie dlatego… sądziłem, że nie chce być widziany… właściwie nie wiem.

Demon wciąż patrzył mu w oczy. – Właśnie, nie wiesz. Ile ci zapłacili?

Cała krew odpłynęła z twarzy Dillona, oczy mu pociemniały. Spojrzał dziko. – Nie rozumiem, o co ci chodzi.

Demon nawet nie mrugnął. – Sugeruję, żebyś powiedział prawdę, ponieważ to nie jest odpowiednia pora na kłamstwa. Ile ci zapłacili?

Dillon się zaczerwienił, a Flick podskoczyła na równe nogi.

– Wziąłeś pieniądze? – Tuż za nią stołek zachwiał się, uderzając nogami o kamienną podłogę. – Wziąłeś pieniądze za przekazanie wiadomości o ustawieniu gonitwy?

Oskarżycielski ton jej głosu nawet Demona przyprawiłby o dreszcz, ale Dillon był niewzruszony.

– Chodziło tylko o pięćdziesiąt funtów za jedną wiadomość. Nie chciałem już tego robić. Dlatego zwerbowali Ickleya.

– Jak to już? – Flick patrzyła na niego zaskoczona. – Co to znaczy już?

Dillon patrzył na nią z uporem. Flick oparła obie dłonie na stole i zbliżyła do niego twarz.

– Dillon, od jak dawna? Od jak dawna brałeś pieniądze od tych ludzi za przekazywanie informacji?

Starał się milczeć, starał się nie ulec żądaniu w tonie jej głosu i pogardzie widocznej w jej wzroku.

– Od zeszłego lata.

– Od zeszłego lata? – Wyprostowała się, odpychając w złości stół. – Dobry Boże! Dlaczego? – Wytrzeszczyła na niego oczy. – Co cię, do diaska, opętało?

Demon się nie odzywał. Flick zdecydowanie lepiej sprawdzała się w roli anioła-pogromcy.

Z posępną miną Dillon odsunął się od stołu. – Chodziło, oczywiście, o pieniądze.

Jego pełne kpiny słowa wzbudziły u Flick uzasadnione oburzenie.

– Generał daje ci bardzo duże kieszonkowe. Po co ci więcej pieniędzy?

Dillon roześmiał się niepewnie, pochylił nad stołem, ale unikał oburzonego spojrzenia Flick. Nie pomogło jej to jednak opanować złości.

– A nawet jeśli potrzebowałeś więcej, dlaczego po prostu nie poprosiłeś. Mam dość… – urwała, zamrugała, a po chwili jej oczy zapłonęły gniewem. Skupiła znów wzrok na Dillonie. – Znów przegrałeś pieniądze na walkach kogutów? – Oburzenie, nagana, pogarda, wszystko to słychać było w jej słowach. – Ojciec ci zabronił, ale ty nie mogłeś tego zostawić. A teraz…! – Wściekłość ścisnęła jej gardło, machnęła więc tylko dłonią.

– Walki kogutów to nic strasznego – obruszył się nadęty Dillon. – Inni dżentelmeni też się zakładają – przekonywał, spoglądając na Demona.

– Na mnie nie patrz – rzucił Demon. – To zupełnie nie w moim stylu.

– To obrzydliwe! – Flick z niesmakiem wpatrywała się w Dillona. – Ty też jesteś obrzydliwy! – Odwróciła się w stronę sterty ubrań ułożonych na starym kufrze. – Idę się przebrać.

Demon zerknął na aksamitną niebieską spódnicę i modny żakiet do konnej jazdy, kiedy dziewczyna przechodziła obok niego w drodze do przybudówki.

W izbie zapanowała zupełna cisza. Demon nie próbował nawet jej przerwać. Patrzył, jak Dillon wije się, potem prostuje dumnie, by po chwili popaść w przygnębienie. Gdy doszedł do wniosku, że już wystarczy, odezwał się cicho: – Wydaje mi się, że przyszła pora, abyś nam o wszystkim opowiedział.

Z oczyma wbitymi w blat stołu, wodząc palcem po jego porysowanej powierzchni, Dillon z trudem nabrał powietrza w płuca.

– Przez cały zeszłoroczny sezon jesienny przekazywałem dla nich informacje. Byłem winien pieniądze w Bury St. Edmunds. Powiedzieli mi, że muszę spłacić dług przed końcem roku, bo jeśli nie, pójdą z tym do generała. Musiałem skądś wziąć pieniądze. Wtedy znalazł mnie ten człowiek, który werbuje posłańców – przerwał, ale nie podniósł wzroku. – Jestem pewien, że to lichwiarz przysłał go do mnie, żebym mógł mu spłacić dług.

Demon pomyślał, że to całkiem prawdopodobne.

Dillon wzruszył ramionami.

– Tak czy owak, to było łatwe. Łatwe pieniądze, jak mi się zdawało.

Z drugiego pomieszczenia dobiegło chrząknięcie, a Dillon się zaczerwienił.

– Cóż, w zeszłym roku było łatwo. Potem, kiedy ten człowiek przyszedł z wiadomością dotyczącą gonitw na ostatnie kilka tygodni sezonu, powiedziałem mu, że już tego nie będę robił. „Zobaczymy”, powiedział, ale nie nalegał. Nie spodziewałem się, że znów go zobaczę, ale dwa dni przed pierwszym wyścigiem odnalazł mnie. Na walce kogutów.

Dźwięk, który dobiegł ich uszu z przybudówki, był wystarczająco wyraźny: mieszanina niedowierzania, złości i frustracji.

Dillon się skrzywił.

– Powiedział, że Ickley się wycofał i że muszę wykonać jego robotę, póki nie znajdą „odpowiedniego zastępstwa”. Tak się właśnie wyraził. – Przerwał, a później dodał: – Chodziło mu o kogoś, na kogo mają haka, bo dodał później bez ogródek, że jeśli się nie zgodzę, doniosą odpowiednim władzom, co zrobiłem, i nagłośnią fakt, że jestem synem generała. Musiałem to zrobić. Wziąłem wiadomość. I pieniądze. A potem się rozchorowałem.

Demon prawie mu współczuł. Prawie. Wciąż musiał mieć na uwadze reputację generała. Ale z przybudówki dobiegło pełne rozczarowania westchnienie Flick.

Po chwili Dillon wyprostował się niepewnie.

– To wszystko. – Spojrzał na Demona. – Przysięgam. Uwierz mi.

Demon nic nie odpowiedział. Oparty o stół, splótł palce. Pomyślał, że pora przejąć inicjatywę.

– Najwyraźniej mamy dwa zadania: po pierwsze, musimy trzymać cię z dala od ludzi syndykatu. Po drugie, musimy odnaleźć człowieka, który się z tobą kontaktował, żeby doprowadził nas do swego przełożonego. Jeżeli uda nam się zdemaskować choć jednego członka syndykatu, będziemy mieli dowód, z którym pójdziemy do sędziego. Przedstawimy ciebie jako bezmyślnego pionka w wielkiej grze, przez co będziesz mógł liczyć na wyrozumiałość sądu.

Podniósł wzrok. Dillon wyraźnie pobladł, ale spojrzał mu w oczy. Demon po chwili uniósł pytająco brwi. Dillon przełknął ślinę i skinął głową.

– Tak, dobrze.

– Musimy więc odnaleźć tego człowieka. Flick mówiła, że nigdy nie widziałeś go wyraźnie.

Dillon potrząsnął głową. – Zawsze był bardzo ostrożny. Przychodził do mnie, gdy wychodziłem w nocy z walk kogutów, albo stał w cieniu.

– Jakiego jest wzrostu, budowy ciała?

– Średniego lub wysokiego, mocno zbudowany. – Dillon zmarszczył brwi w zamyśleniu. – Jedyne, co łatwo w nim rozpoznać, to jego głos – dziwnie chropowaty, jakby miał podrapane gardło. Ma londyński akcent.

Demon skinął w zamyśleniu, a potem wrócił do rozmowy:

– Pomysł Flick jest jedynym rozsądnym wyjściem. Musimy obserwować stajnie i tory, żeby sprawdzić, kto się zbliża do dżokejów. Zajmę się tym.

– Pomogę ci – usłyszał z tyłu, obejrzał się za siebie i odruchowo wstał. Na szczęście Flick chłodnym wzrokiem mierzyła Dillona, co pozwoliło Demonowi opanować się, nim odwróciła głowę w jego stronę. Kiedy na niego spojrzała, odpowiedział obojętnym wzrokiem.

Jego podejrzenia były słuszne, nie sięgała mu nawet do ramienia. Jasne jak złote monety loki tworzyły aureolę wokół jej twarzy. Bez czapki i chustki widział wyraźnie całą jej twarz i widok ten zapierał mu dech w piersiach. Jej figura spowita w błękitny aksamit od razu wydała mu się kształtna, szczupła i smukła, ale krągła w odpowiednich miejscach. Teraz mógłby przysiąc, że musiała bandażować piersi, ponieważ w tym stroju wypełniały górę żakietu naprawdę ciasno, co sprawiało, że wyglądała niezwykle kobieco.

Podeszła pewnym siebie, swobodnym krokiem i z gracją pochyliła się nad kufrem, by umieścić w nim swój strój chłopca stajennego. Jej pochylona nad kufrem postać sprawiła, że przypomniał sobie, dlaczego, gdy ją pierwszy raz ujrzał, rozpoznał w niej kobietę.

Zamrugał i nabrał powietrza w płuca. Wyglądała jak anioł odziany w błękitny aksamit.

Ale wciąż był to bardzo rozgniewany anioł. Zignorowała Dillona i zwróciła się do Demona: – Ja będę rozglądać się w twojej stadninie, a ty sprawdź pozostałe, te, do których ja nie mogę wejść.

– Nie ma potrzeby…

– Im więcej osób się rozgląda, tym większe szanse, że ktoś z nas go dostrzeże. Do moich uszu dotrą plotki, których ty jako właściciel na pewno nie usłyszysz. – Patrzyła mu w oczy bez obawy. – Jeśli zwerbowali Ickleya, to jest spora szansa, że będą chcieli dotrzeć do innego z twoich pracowników. W tym sezonie masz w swojej stajni wielu faworytów.

Flynn był jednym z nich. Demon nie spuszczał wzroku z Flick. Widział, jak jej silnie zarysowana broda z uporem unosi się w górę. W oczach dziewczyny dostrzegł nieustępliwość i determinację.

– To prawda – zgodził się z nią Dillon. – Mamy do sprawdzenia całe Newmarket, a Flick już została przyjęta do grona twoich stajennych.

Demon spojrzał na niego znacząco, ale Dillon tylko wzruszył ramionami.

– Nie grozi jej żadne niebezpieczeństwo. To mnie szukają.

Gdyby Demon stał bliżej Dillona, pewnie kopnąłby go porządnie. Zmrużył oczy i walczył z pokusą, by mimo wszystko tego nie zrobić. Nie wiedział jeszcze tylko, jak zareagowałaby Flick, czy zarezerwowała sobie prawo do tego, by osobiście go kopnąć, czy może rzuciłaby się na pomoc, gdyby zastosował prostą karę, na którą Dillon tak bardzo sobie zasłużył. Postanowił nie dać się ponieść emocjom.

Dillon spoglądał w stronę Flick.

– Mogłabyś spróbować dostać się do pracy w innych stadninach.

Flick zerknęła na niego z odrazą. – Zostanę w stadninie Demona, a on rozejrzy się w pozostałych – rzuciła chłodno i obojętnie.

Dillon natychmiast wzruszył ramionami obrażony. – Wcale nie musisz pomagać, jeśli nie chcesz – zaznaczył i spojrzał na stół, dzięki czemu nie zauważył złości, jaka zapłonęła w oczach Flick.

– Wyjaśnijmy sobie jedno – zaczęła. – Pomagam ci tylko ze względu na generała. Wiem, co stałoby się z nim, gdyby cię aresztowano bez żadnych dowodów, że jest w to wplątany syndykat. Tylko dlatego ci pomagam.

Wyszła z uniesioną głową, stukając obcasami.

Demon w milczeniu patrzył na Dillona, który siedział nadąsany ze wzrokiem wbitym w stół. – Zostań tu. Jeśli cenisz sobie życie, nie pokazuj się nikomu.

Dillon rzucił mu wystraszone spojrzenie, a Demon skinął tylko głową i ruszył za Flick na zewnątrz.

Była noc. Flick siodłała Jessamy. Poruszała się szybko i żwawo. Nie zaproponował pomocy, bo sądził, że dziewczyna potrafi osiodłać klacz z zamkniętymi oczyma. I miał rację. W ciemnościach radziła sobie doskonale.

Poczucie krzywdy, złość i rozczarowanie emanowały z niej wyraźnie. Demon oparł się o drzewo i spojrzał ponad łąką w stronę swego ogiera, który stał dokładnie w takiej samej pozie, w jakiej zostawił go godzinę temu, wpatrującego się w nową ukochaną.

Demon uniósł brwi z rozbawieniem i odwrócił się do Flick. Jej głowa wystawała nieznacznie ponad grzbiet Jessamy. Jego wzrok przyciągały poblask złotych włosów i drobne, kształtne ciało.

Była wściekła na Dillona i urażona faktem, że nie powiedział jej prawdy, oburzona szczegółami tej historii. Kiedy jednak jej wściekłość minie, co wtedy? Ona i Dillon byli w podobnym wieku, razem dorastali. Nie wiedział dokładnie, do czego to mogłoby prowadzić, ale nie był pewien, czy to, co powiedziała, wychodząc, było prawdą. Czyżby ryzykowała reputację jedynie dla generała? A może jednak też dla Dillona?

Przyglądał się jej. Nie potrafił zgadnąć. Jakakolwiek była prawda, potrafiła ją doskonale ukrywać.

Zerknął w górę na gwiazdy, które właśnie zaczęły pojawiać się na niebie. Usłyszał szloch i zorientował się, że dziewczyna stara się, żeby nie zauważył jej łez. Za długo zapinała popręg.

– Jest młody – powiedział, nie rozumiejąc, dlaczego czuje się w obowiązku usprawiedliwiać Dillona.

– Jest dwa lata starszy ode mnie.

A ile ona właściwie ma lat? – zastanawiał się Demon.

– Jak ci się zdaje, co się stało z Ickleyem?

Demon zastanawiał się w milczeniu. Nie podejrzewał nawet, że jej milczenie nie oznacza wcale oczekiwania na jakąkolwiek odpowiedź z jego strony.

– Albo jest już pod ziemią, a wtedy na pewno nie chcemy go stamtąd wydobyć, albo… nigdy się nie dowiemy.

Wydała z siebie cichy dźwięk. Jęknęła gardłowo, tłumiąc okrzyk przerażenia.

Demon odszedł od drzewa; w ciemności nie widział dobrze jej twarzy. Flick odsunęła się od Jessamy i otrzepała dłonie.

– Możesz pracować dalej w mojej stadninie, przynajmniej na razie, dopóki nie znajdziemy tego człowieka.

Gdyby miał inne wyjście, nie pozwoliłby jej pracować i zabrał z Newmarket gdzieś, gdzie nie groziłoby jej niebezpieczeństwo.

Odwróciła się w jego stronę. – Jeśli będziesz chciał się mnie pozbyć, postaram się o pracę w innej stadninie, a w Newmarket jest ich sporo.

Ale żadna z nich nie jest tak bezpieczna jak jego.

– Carruthers będzie cię trzymał u mnie, póki nie każę mu cię odprawić. – Co stanie się natychmiast, gdy tylko znajdą człowieka, który zwerbował Dillona. – Ale możesz pracować tylko na torze wyścigowym, rano i po południu.

– Tylko tyle mi potrzeba, ponieważ tylko wtedy obcy mogą swobodnie podchodzić do stajennych trenujących konie w Heath.

Miała absolutną rację. Chcąc podsadzić ją do siodła, złapał ją w pasie i uniósł, a wtedy zalała go fala gorąca, nagłe pożądanie, które sprawiło, że nie był w stanie nad sobą panować. Z trudem zmusił się, by podnieść ją do góry i opuścić na siodło, a potem przytrzymać strzemiona, kiedy wkładała w nie maleńkie stopy obute w sztylpy. Z trudem opanował się, by nie ściągnąć jej z powrotem z konia i nie wziąć w ramiona.

Pragnął mieć ją w swoim łożu.

Nagłe uświadomienie sobie tego faktu odczuł jakby go kopnął któryś z jego faworytów. Był podekscytowany i czuł fizyczny ból. Drżał cały, ale starał się tego nie okazywać. Spojrzał na nią i zorientował się, że ona też na niego patrzy.

Zmarszczyła brwi i ściągnęła wodze. – Ruszaj – rozkazała Jessamy, która puściła się kłusem przez łąkę.

Demon zaklął. Przeszedł przez łączkę i wskoczył na grzbiet Iwana. Potem przypomniał sobie, że przywiązał konia. Musiał zsiąść, rozwiązać wodze i znów wskoczył na siodło. Ruszył za nią.

Rozdział 3

Demon wstał przed świtem i pojechał do stadniny, żeby przyjrzeć się porannym ćwiczeniom koni oraz Flick i jej pośladkom. Czuł wyraźną odrazę do tak wczesnego wstawania, ale kiedy pomyślał o tym aniele odzianym w błękitny aksamit, galopującym w przebraniu chłopaka stajennego i o wszystkich nieszczęściach, jakie mogą z tego wyniknąć, od razu odechciało mu się spać.

Stał pośród rzadkiej mgły tuż obok Carruthersa i obserwował przebiegające konie. Ziemia drżała pod ich kopytami, powietrze drgało. Te wrażenia były miłe jego sercu. Podobne scenki stanowiły część jego życia, a teraz pojawiła się w nich Flick. Przemknęła nieopodal, ponaglając Flynna, zmuszając go do większego wysiłku, zostawiając inne konie daleko z tyłu. Demon wstrzymał oddech, gdy przejechała przez linię mety. Czuł dreszcz emocji, a w jego sercu wzbierało uczucie triumfu. Zadrżał na całym ciele, uniesienie owładnęło nim całkowicie. Odetchnął głęboko i zmusił się do odwrócenia wzroku w stronę innych jeźdźców, którzy popędzali konie do biegu.

Mgła lśniła na ramionach płaszcza, sprawiając, że jasne włosy Demona zdawały się teraz znacznie ciemniejsze. Zauważyła to, kiedy przy wolniejszej jeździe zerkała na niego. Patrzył w inną stronę, wiedziała to na pewno, bo inaczej nie zaryzykowałaby ukradkowego spojrzenia w jego kierunku. Jak dotąd nie spuszczał z niej wzroku od chwili, gdy pojawiła się w Heath na treningu. Szczęśliwie przeklinanie pod nosem jedynie dodawało autentyczności jej przebraniu, musiała jednak powstrzymać inne objawy zdenerwowania, żeby Flynn nie odczuł jej nagłego rozproszenia uwagi. Zawsze z trudem łapała oddech, gdy w pobliżu był Demon. Owszem, spodziewała się, że poczuje się niezręcznie, przebywając blisko tego mężczyzny ze względu na dawne, dziecinne zauroczenie, ale nie sądziła, że będzie aż tak źle, że tak silnie zareaguje na jego obecność i poczuje to dziwne mrowienie w brzuchu. Starała się odsunąć od siebie myśl, że jej obecne odczucia mają coś wspólnego z zapierającym dech w piersiach szokiem, jaki przeżyła, kiedy poprzedniego wieczoru uniósł ją do góry, żeby pomóc jej wsiąść na siodło. Nie chciała, żeby Flynn zaczął się źle zachowywać na oczach takiego jak Demon eksperta; mógłby potraktować to jako omen i kazać jej zrezygnować z obowiązków w swej stadninie.

Jazda na torze wyścigowym była znacznie bardziej wymagającym zadaniem niż trening pod okiem Carruthersa na wybiegu, więc dziewczyna stawała się coraz bardziej nerwowa. Zastanawiała się, czy Demon robi to naumyślnie, czy chce ją zbić z tropu, żeby popełniła jakiś niedorzeczny błąd i dała mu pretekst do odesłania jej do domu.

Na szczęście wiele lat konnej jazdy nauczyło ją skwapliwie ukrywać uczucia i dzięki temu razem z Flynnem dzielnie się spisali. Zawróciła wielkiego gniadosza i ruszyła w stronę stajni.

Demon skinął głową zadowolony, kiedy podjechała. Zatrzymał ją przed stajnią, a Flick wysunęła stopy ze strzemion i zsunęła się z siodła po drugiej stronie. Podbiegł pomocnik, schwycił wodze i nim zdążyła cokolwiek zrobić, zaprowadził Flynna do jego boksu, zostawiając ją samą z Carruthersem i Demonem.

– Dobra robota – rzekł Demon, utkwiwszy w niej błękitne oczy, i uprzejmie skłonił głowę. – Zobaczymy się po południu. Nie spóźnij się.

Flick ugryzła się w język. Zawsze do tej pory sama zajmowała się rozsiodłaniem i czyszczeniem Flynna. Jednak jej przebranie wymagało posłusznego zachowania, skinęła więc skwapliwie głową.

– Będę punktualnie – burknęła i odwróciwszy się na pięcie, ruszyła w stronę boksu obok drzwi, gdzie drzemał stary kuc. Wsiadła na niego i wyjechała, nie oglądając się za siebie. Zwalczyła pokusę, by zerknąć raz jeszcze na Demona. Usłyszała, jak pyta o coś Carruthersa, ale wciąż czuła na sobie jego wzrok.

* * *

Przekonawszy się, że Flick bezpiecznie odjechała do domu, Demon udał się do kawiarni przy ulicy High w Newmarket, ulubionego miejsca spotkań Klubu Dżokejów. Zatrzymano go już w progu. Witał się ze wszystkimi z prawa i z lewa, po czym podszedł do kontuaru i zamówił pożywne śniadanie. Po chwili wrócił do siedzącej przy długim stole grupy mężczyzn, głównie właścicieli koni.

– Zastanawiamy się, co przyniesie nam ten sezon – zwrócił się do Demona Patrick McGonnachie, zarządca stadniny księcia Beauforda. – Oczywiście mamy pięć razy więcej potencjalnych zwycięzców niż będzie wyścigów.

– Wygląda na to, że czekają nas niespodzianki – mruknął Demon. – Generał będzie miał pełne ręce roboty.