Alex Kava

Kolekcjoner

Przełożyła
Katarzyna Ciążyńska

Sobota
22 sierpnia

Isaac kat.4

Prędkość huraganu: 14,4 kilometra na godzinę

Prędkość wiatru: 232 kilometry na godzinę

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Elizabeth Bailey nie podobało się to, co zobaczyła. Nawet teraz, kiedy helikopter H-65 zawisł niecałych sześćset metrów nad wzburzonymi wodami Zatoki Meksykańskiej, przedmiot, który unosił się na wodzie, nadal przypominał jakiś pojemnik, a nie wywróconą do góry dnem łódź. Liz nie dostrzegła machających rozpaczliwie rąk ani nóg czy wyłaniających się z fal ludzkich głów. Jej zdaniem nie było tam nikogo, więc dalsza akcja nie miała sensu. Jednak pilot, komandor porucznik Wilson, uparł się, że należy to sprawdzić, co oczywiście oznaczało, że zająć ma się tym Liz.

Choć dopiero dwudziestosiedmiolatka, a już weteranka Straży Wybrzeża, technik ratownictwa klasy trzeciej Liz Bailey doskonale wiedziała, że w Nowym Orleanie w ciągu dwóch dni po huraganie Katrina uratowała więcej osób, niż Wilson podczas całej swojej dotychczasowej kariery. Spuszczano ją z pokładu na naruszone przez huragan balkony, podrapała sobie kolana na zniszczonych przez wiatr dachach i brnęła przez brudną, zaśmieconą i cuchnącą jak ścieki wodę.

Nie odważyła się jednak choćby o tym wspomnieć.W tej chwili nie miało żadnego znaczenia, w ilu akcjach poszukiwawczych i ratowniczych brała udział. W bazie sił powietrznych Marynarki Wojennej była nowa, a to znaczy, że po raz kolejny musiała udowadniać swoją wartość. Na domiar złego w pierwszym tygodniu pracy w szatni dla kobiet ktoś przykleił przedrukowane z serwera zdjęcia Liz zamieszczone w dwutysięcznym piątym roku w magazynie „People”. Jej ówcześni zwierzchnicy uważali, że obszerny ilustrowany artykuł to świetna reklama dla Straży Wybrzeża, zwłaszcza gdy inne rządowe i wojskowe agencje obrywały cięgi za swoje działania podczas huraganu Katrina. Jednak w organizacji, w której skupienie uwagi na jednostce i ego groziło zakłóceniem pracy zespołowej, jej niechciana sława mogła okazać się dla kariery śmiertelnym ciosem. Pięć lat po publikacji artykułu nadal ciągnęło się to za nią jak przekleństwo.

W porównaniu z tym prośba Wilsona wydawała się banalna. Co z tego, że unoszący się na wodzie kontener mógł być zmytą przez fale z pokładu łodzi rybacką lodówką? Co jej szkodzi sprawdzić? Poza takim drobiazgiem, że zadaniem ratowników wodnych jest ratowanie cudzego życia nawet z narażeniem własnego, a nie wyławianie z wody martwych przedmiotów. Prawdę mówiąc, istniała w tej kwestii pewna zasada. W organizmach kilku ratowników, których poproszono o wyciągnięcie na brzeg zbelowanych narkotyków, stwierdzono obecność substancji narkotycznych. Prawdopodobnie doszło do tego na skutek bliskiego kontaktu z wyławianym ładunkiem. Uznano wtedy, że ryzyko jest zbyt duże. Widocznie Wilson nie zapoznał się z odpowiednią notatką służbową.

Poza tym ratownicy mieli także prawo odmówić opuszczenia śmigłowca. Innymi słowy, Liz mogła oznajmić komandorowi porucznikowi Wilsonowi, który nie wylatał jeszcze nawet tysiąca godzin, że „nie, do diabła”, nie skoczy do tej wzburzonej wody po dzienny połów jakiegoś rybaka.

Wilson obrócił się na siedzeniu i spojrzał na Liz. Z tą swoją kwadratową szczęką przypominał boksera, który szykuje się do ciosu. Przyszpilił ją wzrokiem, w jego oczach pojawił się groźny błysk. Dla większego efektu uniósł osłonę oczu swojego kasku. Nie musiał głośno mówić tego, co mówił język jego ciała: „Bailey, jesteś primadonną czy członkiem załogi?”.

Nie była głupia. Wiedziała, że jako kobieta ratownik należy do rzadkiego gatunku, wszak było ich mniej niż tuzin. Przywykła do tego, że stale musi udowadniać, ile jest warta. Wiedziała, na co naraża się w wodzie, ale znała też zagrożenia na pokładzie helikoptera. Będzie musiała zaufać tym mężczyznom, że wciągną ją z powrotem, kiedy zawiśnie na linie dwadzieścia parę metrów niżej, nad rozszalałym morzem, popychana przez wiatr.

Wcześnie nauczyła się, że jej głównym zadaniem jest wykonanie określonej liczby skomplikowanych popisów ekwilibrystycznych, żeby utrzymać równowagę. Powinna też być absolutnie niezależna i zdolna do samodzielnego działania, choć wiedziała przy tym doskonale, jakie ma słabe punkty. Jej życie znajdowało się w rękach załogi helikoptera. Tego dnia i w przyszłym tygodniu, i jeszcze w następnym, będzie zależna od tych właśnie ludzi. Dopóki nie uznają, że naprawdę jest coś warta, pozostanie dla nich „wodnym ratownikiem”, a nie „ich wodnym ratownikiem”.

Liz zatrzymała dla siebie te wątpliwości. Unikała wzroku Wilsona i udawała, że bardziej interesuje ją wzburzona woda na dole. Ograniczyła się do słuchania. W kaskach mieli zainstalowany specjalny system łączności CIS. Komandor porucznik Wilson właśnie zaczął wykładać swoją strategię, mówiąc drugiemu pilotowi, porucznikowi Tommy’emu Ellisowi, i mechanikowi pokładowemu, technikowi ratownictwa klasy trzeciej Pete’owi Kesnickowi, żeby przygotowali się do opuszczenia ratownika i kosza. Zmniejszył też wysokość z sześciuset do około dwustu czterdziestu metrów nad poziom wody.

– To pewnie pusta lodówka na ryby – rzekł Kesnick.

Liz patrzyła na niego kątem oka. Kesnickowi też było to nie w smak. Na spalonej słońcem i wyniszczonej twarzy najstarszego członka załogi w kącikach oczu i warg widniały zmarszczki, które nigdy się nie zmieniały, nie pozwalały odgadnąć, czy jest zły, czy może zadowolony.

– Albo kokaina – odparł Ellis. – W Teksasie morze wyrzuciło na brzeg pięćdziesiąt kilo kokainy.

– Na plażę McFaddin – wtrącił Wilson. – Była szczelnie zapakowana w grubą plastikową folię. Ktoś nie odebrał przesyłki albo spanikował i pozbył się towaru. Możemy mieć do czynienia z podobną sytuacją.

– W takim razie czy nie powinniśmy raczej przekazać przez radio współrzędnych i poprosić, żeby wyłowił to kuter? – spytał Kesnick, zerkając na Liz.

Zrozumiała przekaz. Poprze ją, jeśli odmówi wykonania zadania.

Wilson zauważył to spojrzenie.

– Ty decyduj, Bailey. Co chcesz zrobić?

Nadal nie patrzyła mu w oczy, nie chciała mu dać tej satysfakcji i ujawnić choćby cienia wahania.

– Powinniśmy użyć deski ratowniczej zamiast kosza – oznajmiła. – Będzie ją łatwiej umieścić pod pojemnikiem i przypiąć.

Świadoma, że go zaskoczyła, zdjęła kask, przerywając połączenie. Jeśli Ellis czy Kesnick mieli na jej temat coś do powiedzenia, swoją pozorną nonszalancją rzuciła im wyzwanie, żeby to uczynili.

Wcisnęła kosmyki włosów pod ciasny kaptur i włożyła lekki kask ratownika, po czym zapięła pas na szelkach, włożyła przez głowę pas ratowniczy, sprawdziła hak i mocowanie liny. Na koniec przesunęła się do drzwi helikoptera, przykucnęła i czekała na sygnał Kesnicka.

To znaczyło, że musi na niego popatrzeć. Robili to już co najmniej sześć razy, odkąd trafiła do bazy sił powietrznych marynarki. Podejrzewała, że Pete Kesnick traktuje ją tak samo, jak traktował innych ratowników przez ostatnich piętnaście lat swojej kariery jako mechanik pokładowy i operator wciągarki. Nawet w tej chwili nie odgadywał jej zamiarów, choć jego stalowoniebieskie oczy przypatrywały się Liz chwilę dłużej niż zwykle, zanim spuścił osłonę oczu.

Postukał ją w górną część klatki piersiowej. To był sygnał oznaczający gotowość – dwa palce w rękawiczce trafiły w obojczyk Liz. Pewnie w przypadku ratowników płci męskiej wyglądało to trochę inaczej. Liz było to obojętne. Ten drobiazg wynikał przede wszystkim z szacunku dla niej niż z czegokolwiek innego.

Pokazała Kesnickowi uniesione kciuki, w ten sposób dając znak, że też jest gotowa. Kiedy opuszczał ją, cały czas kontrolowała pas ratowniczy. W pewnym momencie Kesnick zatrzymał wciągarkę. Liz poprawiła się, a lina zacisnęła się mocniej. Odwróciła się do Kesnicka i znów uniosła kciuki, po czym zaczęła opadać do kotłującej się wody.

Nie dojrzała w falach żadnych ludzi. Pojemnik był spory. Liz szacowała go co najmniej na metr długości i pół metra szerokości i głębokości. Teraz już była pewna, że sfatygowany kontener z pomalowanej na biało nierdzewnej stali to rybacka chłodziarka. Postrzępiona lina mocująca przywiązana do uchwytu klapy unosiła się na wodzie. Była zniszczona, ale nie przecięta. Świadczyło to o tym, że właściciel lodówki nie zamierzał jej porzucić. Liz chwyciła grubą linę szerokości około trzynastu milimetrów, splecioną z jaskrawożółtej i niebieskiej przędzy, i przeciągnęła ją przez swoje szelki, żeby chłodziarka nie odpłynęła pod wpływem ruchu śmigieł.

Potem dała Kesnickowi sygnał: uniosła obie ręce, a następnie prawą ręką dotknęła nad głową lewego łokcia. Była gotowa przyjąć z góry deskę ratowniczą.

Kołysząca się na falach lodówka nie była jej posłuszna, na przemian ciągnęła ją i popychała, nie mogła jednak odpłynąć dalej niż na długość umocowanej do szelek liny. Po piętnastu minutach, dopiero za drugim razem, Liz zdołała przymocować lodówkę do deski ratowniczej. Zacisnęła pasy, przyczepiła je do liny i znowu uniosła rękę, dając znak kciukami.

Nie pobiła rekordu, ale kiedy Kesnick wciągnął ją na pokład śmigłowca, widziała, że załoga jest zadowolona. Może nie zachwycona, ale zadowolona. To był mały krok naprzód.

Komandor porucznik Wilson nadal wyglądał na zniecierpliwionego. Liz ledwie złapała oddech, ale zdjęła kask ratownika i włożyła kask lotniczy z zainstalowanym systemem łączności. Usłyszała Wilsona, który akurat instruował Kesnicka, żeby otworzył lodówkę.

– Nie powinniśmy z tym zaczekać? – dyplomatycznie zaoponował Kesnick.

– Nie jest zamknięta na klucz. Tylko zerkniemy.

Liz odsunęła się z drogi, zdejmując resztę sprzętu. Nie chciała brać w tym udziału. Jej rola dobiegła końca.

Gdy Kesnick znieruchomiał, pomyślała, że odmówi wykonania polecenia, jednak przemieścił się obok niej i spuścił przesłonę na oczy, unikając wzroku Liz. Zasuwka ustąpiła łatwo, lecz zatrzaskowy zamek wymagał więcej siły. Liz zauważyła, że zanim Kesnick podniósł klapę, wciągnął powietrze.

Pierwsze, co dojrzała Liz na wewnętrznej stronie wieka, to linijka do mierzenia ryb. Zdziwiła się, że właśnie na to zwróciła uwagę, ale potem nie mogła o tym zapomnieć. Z chłodziarki wydobył się smród, nie był to jednak odór zepsutych ryb. Bardziej kojarzył się jej z fetorem towarzyszącym otwarciu pojemnika na śmieci.

Wewnątrz zobaczyła obłe kształty owinięte grubą folią, jeden większy i cztery mniejsze. Żadnych kwadratowych paczek, które mogłyby zawierać kokainę.

– I co? – spytał Wilson, usiłując zerknąć Kesnickowi przez ramię.

Ten zaś dotknął palcem jednego z mniejszych pakunków, przetaczając go mimowolnie na stronę, z której folia była bardziej przezroczysta. Wtedy stało się oczywiste, co się w niej znajduje.

Kesnick spojrzał w oczy Liz. Na jego zawsze spokojnej twarzy pokerzysty malowała się panika.

– To chyba stopa – rzekł.

– Co?

– Myślę, że to cholerna ludzka stopa.

ROZDZIAŁ DRUGI

Newburgh Heights, Wirginia

Maggie O’Dell zdjęła bluzkę przez głowę, nie rozpinając jej. Jeden z guzików oderwał się i spadł na ziemię. To bez znaczenia. Bluzka i tak do niczego już się nie nadawała. Nawet najlepsza pralnia nie wyczyściłaby takich plam z krwi.

Zwinęła bluzkę i wrzuciła do umywalki w łazience. Czuła, że coś mokrego przylepiło się do jej karku. Sięgnęła ręką i to także cisnęła do umywalki.

Różowe. Jak skrzeplina.

Była tak blisko. Zbyt blisko, kiedy padł ten fatalny strzał. Nie miała szansy zejść z linii ognia.

Pomacała kark i pociągnęła się za włosy, sądząc, że znajdzie tam więcej takich niespodzianek. Jej palce utknęły w splątanych wilgotnych kosmykach, ale, dzięki Bogu, nic więcej już nie znalazła.

Nie spodziewali się, że zabójca nadal tam przebywa. Magazyn wyglądał na pusty i zgodnie z przeczuciem Maggie zobaczyli w nim pozostałości izby tortur. Dlaczego, do diabła, morderca wciąż tam tkwił? A może wrócił? Żeby popatrzeć.

To szef Maggie, zastępca dyrektora Raymond Kunze, oddał ów feralny strzał, a potem od razu zaczął wyładowywać złość na Maggie, jakby to była jej wina, jakby to ona go do tego zmusiła. Po prostu nie mogła wiedzieć, że zabójca nadal tam jest ukryty w cieniu. Żaden psycholog nie przewidziałby czegoś podobnego. Kunze był niesprawiedliwy, zrzucając na nią odpowiedzialność, a przecież było oczywiste, że tak właśnie to się skończy.

Harvey, biały labrador, chwycił zębami jeden z zabłoconych butów swojej pani, jednak zamiast rozpocząć zabawę, położył się na brzuchu i skomlał niskim gardłowym głosem, który szarpał Maggie za serce.

– Przestań, zostaw to, Harvey. – Nie krzyczała, mówiła cicho i łagodnie.

Pies poczuł na niej zapach krwi i zaczął się niepokoić, mimo to wypuścił but z pyska.

– No już, przepraszam.

Włożyła but do umywalki razem z zaplamioną bluzką, potem uklękła obok Harveya i go pogłaskała. Najchętniej uściskałaby psa, ale dotąd nie zmyła z siebie krwi.

– Zaczekaj tutaj na mnie – poprosiła, wyprowadzając Harveya z łazienki do sypialni, gdzie kazała mu usiąść w miejscu, z którego przez drzwi mógł ją widzieć. Podrapała go za uszami, aż się uspokoił. Poczekała jeszcze, aż pies westchnie i położy się swobodnie.

Zapach krwi w dalszym ciągu wywoływał u niego panikę. Maggie doskonale wiedziała, skąd to się bierze. Nie znosiła wracać pamięcią do tamtych wydarzeń. Wówczas po raz pierwszy ujrzała Harveya, gdy zbroczony krwią kulił się ze strachu pod łóżkiem pierwszej właścicielki. Przeszedł naprawdę ciężką próbę. Walczył dzielnie, nie zdołał jednak obronić swojej pani, która została porwana, a następnie zamordowana.

– Nic mi nie jest – zapewniła go, gdy odważyła się spojrzeć w lustro i zobaczyć, czy mówi prawdę.

Nie było tak źle. Zdarzało jej się wyglądać o wiele gorzej. Przynajmniej tym razem to nie była jej krew.

Potargane kasztanowe włosy sięgały prawie do ramion. Musi je podciąć. Że też akurat o tym teraz pomyślała! Oczy były przekrwione, ale to nie miało nic wspólnego z bieżącymi wypadkami. Od miesięcy cierpiała na bezsenność, budziła się co godzinę, jakby nad jej uchem brzęczał budzik. Brak snu zaczynał dawać jej się we znaki.

Wypróbowała już pewnie wszystkie zalecane w tej przypadłości metody. Wieczorami biegała, żeby się zmęczyć, potem dla odmiany unikała wysiłku fizycznego po siódmej wieczorem, moczyła się w ciepłej kąpieli, przed położeniem się do łóżka wypijała kieliszek wina, a kiedy wino ją zawiodło, przestawiła się na mleko. Wyliczając dalej, medytowała i powtarzała mantry, zrezygnowała z kawy, czytała przed snem, słuchała płyt z nagranymi dźwiękami natury, kupiła terapeutyczne poduszki, zapalała świece o kojącym zapachu, piła nawet małą szkocką z ciepłym mlekiem.

Nic nie działało.

Nie łykała tabletek nasennych... aż do tej pory. Jako agentka FBI i psycholog kryminalny otrzymywała telefony w środku nocy albo o świcie i czasami musiała natychmiast jechać na miejsce zbrodni, a większość leków nasennych – tych skutecznych – wymaga ośmiu godzin nieprzerwanego snu. Kto może sobie na to pozwolić? Na pewno nie agentka specjalna FBI.

Wzięła długi gorący prysznic i umyła się delikatnie. Nie szorowała się gąbką ani szorstką myjką, jak początkowo zamierzała. Nie patrzyła na odpływ i na to, co z niej spływało z wodą. Nie wysuszyła włosów suszarką. Włożyła czyste, luźne sportowe szorty i T-shirt z logo Uniwersytetu Stanu Wirginia. Spakowała ubrania – te, których nie dało się już uratować – i wyrzuciła do śmieci, a następnie ruszyła do salonu. Harvey szedł za nią krok w krok.

Włączyła ogromny telewizor, włożyła pilota do kieszeni i poszła dalej do kuchni. Zakup pięćdziesięciosześciocalowej plazmy to szaleństwo dla kogoś, kto prawie nie ogląda telewizji. Maggie usprawiedliwiała się tym, że w jesienne soboty zaprasza gości na wspólne oglądanie studenckiej ligi futbolu, poza tym spędzała w towarzystwie Bena wieczory z pizzą, piwem i klasycznymi filmami. Lekarz wojskowy, pułkownik Benjamin Platt, został jej bliskim... przyjacielem.

Przynajmniej na razie, bo tak zadecydowali. No zgoda, w rzeczywistości nie poruszali tego tematu. Było im z sobą dobrze i wygodnie. Maggie lubiła z Benem rozmawiać tak samo jak milczeć. Czasami, kiedy siadali na tyłach jej domu, patrząc, jak Harvey bawi się z Diggerem, psem Bena, Maggie przyłapywała się na myśli: „Moglibyśmy być rodziną”. Wszyscy czworo nawzajem wypełniali pustkę w swoim życiu.

Owszem, było im tak wygodnie. Maggie odpowiadała taka sytuacja, chociaż ostatnio czuła niepokojące dreszcze, ilekroć Ben ją dotykał. Wówczas przypominała sobie, że każde z nich miało dość skomplikowane życie, każde z nich dźwigało bagaż doświadczeń chwilami nie do obrony. Do tego rozkłady ich zajęć pozostawały w wiecznym konflikcie, zwłaszcza przez ostatnie trzy czy cztery miesiące.

A zatem w tej chwili przyjaźń była bardziej na miejscu, choć nie zadecydowała o tym obopólna zgoda, lecz brak innej możliwości. Mimo to Maggie przyłapywała się na tym, że często sprawdza swoją komórkę. Czeka, spodziewa się, liczy na wiadomość od Bena. Nie widziała go od jego wyjazdu do Afganistanu, gdzie spędził dwa tygodnie, rozmawiali tylko krótko i przesyłali sobie SMS-y.

Teraz znowu wyjechał, tym razem na Florydę. Przyzwyczaiła się do tego, że wszystkim się z nim dzieli. To była jedna z tych rzeczy, które ich do siebie zbliżyły, rozmowy o prowadzonych sprawach. Ona mówiła o przygotowywanym profilu kolejnego mordercy, on zaś o chorobie zakaźnej, którą stara się zidentyfikować albo opanować. Dwukrotnie zdarzyło im się pracować razem, gdy FBI i USAMRIID (Wojskowy Instytut Badawczy Chorób Zakaźnych Armii Stanów Zjednoczonych) połączyły siły. Wyjazdy do Afganistanu, w tym również ten ostatni, były według słów Bena „tajnymi misjami” w „niejawnych lokalizacjach”. Maggie dodawała w myśli: „niebezpiecznymi misjami”.

Nakarmiła Harveya, przygotowując sobie sałatę i słuchając najnowszych wiadomości o pełnej godzinie.

– Ceny paliw już są wysokie i nadal będą rosnąć z powodu tropikalnych sztormów i huraganów, które tego lata nawiedzają Zatokę Meksykańską. Przewiduje się, że kolejny huragan o nazwie Isaac dziś w nocy będzie szalał na Jamajce. Sztorm kategorii czwartej oraz nieustające wiatry o prędkości ponad dwustu trzydziestu kilometrów na godzinę jeszcze nabiorą rozpędu, gdy w ciągu dwóch najbliższych dni dotrą nad Zatokę Meksykańską.

Kiedy zadzwoniła komórka, Maggie aż podskoczyła i wylała sos do sałaty na blat. No więc tak, krew i mózg zabójcy, którymi została zbryzgana, zdenerwowały ją bardziej, niż chciała przyznać.

Chwyciła telefon, sprawdziła numer na ekranie i z rozczarowaniem stwierdziła, że go nie zna.

– Maggie O’Dell, słucham?

– Witaj, cherie – odezwał się gładki baryton.

Był tylko jeden człowiek, który czarował ją nowoorleańskim akcentem.

– Witam pana, Charlie. Czemu zawdzięczam tę przyjemność?

Maggie i Charlie Wurth spędzili ostatnie Święto Dziękczynienia, rozwiązując zagadkę ładunków wybuchowych w Mall of America i starając się zapobiec kolejnym eksplozjom podczas świątecznego weekendu. W sytuacji, kiedy nie mogła ufać nowemu szefowi, zastępcy dyrektora Raymondowi Kunzemu, Charlie Wurth okazał się dla Maggie prawdziwym darem niebios. Ten zastępca dyrektora Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego od sześciu miesięcy usiłował ją namówić, żeby zostawiła Departament Sprawiedliwości i przeszła na jego stronę.

– Wybieram się w podróż samochodem – podjął Charlie. – I wiem, że mi pani nie odmówi i ze mną pojedzie. Proszę tylko pomyśleć o słonecznej Florydzie. Szmaragdowozielona woda, białe piaski...

Od czasu do czasu Charlie Wurth dzwonił do niej z jedną ze swoich ekstrawaganckich propozycji. To przybrało już formę jakiejś gry między nimi. Maggie nie pamiętała, dlaczego nie przypadł jej do gustu pomysł opuszczenia FBI i przejścia do Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego. Przeczesała palcami włosy, myśląc o krwi i mózgu mordercy. Może jednak powinna wziąć tę zmianę pod uwagę.

– Brzmi fantastycznie – podjęła grę. – Gdzie jest haczyk?

– Och, taki malutki. Zdaje się, że znajdziemy się na drodze huraganu Isaac.

– Proszę mi jeszcze raz powiedzieć, dlaczego miałabym być tym zainteresowana.

– Prawdę mówiąc, zrobi mi pani wielką przysługę. – Charlie Wurth spoważniał. – I tak się tam wybierałem w związku z huraganem, ale nastąpiło pewne zakłócenie. Straż Wybrzeża znalazła w Zatoce Meksykańskiej rybacką lodówkę. – Zrobił pauzę, jakby oczekiwał, że Maggie dopowie sobie resztę.

– Niech zgadnę. Nie było w niej ryb.

– Otóż to. Miejscowe organa ochrony porządku publicznego mają ręce pełne roboty przez ten huragan. Straż Wybrzeża przerzuciła sprawę do Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego, ale ja uważam, że ze względu na znajdujące się w lodówce części ludzkiego ciała powinna się tym zająć FBI. Właśnie rozmawiałem z zastępcą dyrektora Kunzem, pytając, czy mógłbym sobie panią wypożyczyć.

– Rozmawiał pan z Kunzem? Dzisiaj?

– Tak. Kilka minut temu. Odniosłem wrażenie, że uznał to za dobry pomysł.

Maggie wcale się nie zdziwiła, że szef ma ochotę ją wysłać w samo oko cyklonu.

ROZDZIAŁ TRZECI

Baza sił powietrznych Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych

Pensacola, Floryda

Pułkownik Benjamin Platt nie rozpoznał tej części bazy, chociaż już kiedyś tutaj był, jednak jego wizyty zwykle trwały zbyt krótko, by miał czas zaznajomić się z odwiedzanymi miejscami.

– Wspaniałe – mruknął, patrząc na zatokę Pensacola.

Służący mu za eskortę kapitan Carl Ganz wydawał się zaskoczony komentarzem, dlatego odwrócił się, by spojrzeć na to, na co wskazuje Platt. Kierowca zwolnił, jakby chciał ułatwić kapitanowi orientację.

– Tak, z pewnością, choć my uważamy to za rzecz oczywistą – rzekł Ganz. – Pensacola to jedno z najładniejszych miejsc, w jakich miałem okazję stacjonować. Właśnie wrócił pan z Kabulu, więc te widoki są dla pana szczególnie piękne.

– Ma pan rację.

– Jak było?

– W podróży?

– W Afganistanie.

– Pył nigdy tam nie opada. Mam wrażenie, że moje płuca jeszcze się nie oczyściły.

– Pamiętam. Byłem tam z ratownikami w dwa tysiące piątym – oznajmił kapitan Ganz.

– Nie wiedziałem.

– To było latem. Straciliśmy jeden z naszych oddziałów sił specjalnych. Czteroosobowa grupa zwiadowców została zaatakowana. Helikopter z szesnastoma żołnierzami przyleciał jako wsparcie, ale go zestrzelili. – Ganz patrzył na wodę zatoki. – Wszyscy na pokładzie zginęli, podobnie jak zwiadowcy.

Platt westchnął ciężko.

– Zdarzają się paskudne dni.

– Pan także wtedy tam był, prawda?

– Wcześniej, dokładnie w pierwszych miesiącach wojny. Należałem do zespołu, który miał chronić naszych żołnierzy przed bronią biologiczną i chemiczną. Skończyło się na tym, że głównie kroiłem i zszywałem.

– Widać tam jakąś zmianę?

– W tej wojnie?

– W Afganistanie.

Platt zamilkł, przyglądając się kapitanowi. Ganz był nieco od niego starszy, przypuszczalnie czterdziestolatek, z chłopięcą twarzą, chociaż przedwcześnie jego włosy stały się szpakowate. Spotkali się po raz pierwszy. Dotąd wymieniali mejle i rozmawiali przez telefon. Platt był lekarzem, szefem oddziału chorób zakaźnych w USAMRIID w Fort Detrick. Odpowiadał za szczepienia, zapobieganie i nierozprzestrzenianie się najgroźniejszych chorób zakaźnych. Ganz, także lekarz, kierował programem medycznym Marynarki Wojennej, nadzorującym potrzeby związane z zabiegami chirurgicznymi rannych żołnierzy.

– Niestety nie – odparł w końcu Platt, stwierdziwszy, że może być z Ganzem szczery. – Nawet za bardzo mi przypominał dawny Afganistan, z tych pierwszych dni. Wydaje się, że kręcimy się w kółko, tyle że teraz robimy to z rękami związanymi na plecach. – Przetarł oczy, usiłując zetrzeć z nich zmęczenie. Nadal walczył z konsekwencjami różnicy czasu. Spędził w domu zaledwie dwie doby, kiedy otrzymał telefon od kapitana Ganza. – Proszę mi opowiedzieć o tym tajemniczym wirusie. – Uznał, że czas już przejść do sedna sprawy.

– Odizolowaliśmy i poddaliśmy kwarantannie wszystkich żołnierzy, którzy naszym zdaniem mogli mieć kontakt z pierwszymi przypadkami, tymi, które teraz się rozwijają. Dopóki nie będziemy wiedzieli, z czym mamy do czynienia, przyjąłem, że lepiej jest dmuchać na zimne.

– Oczywiście. Jakie są symptomy?

– No właśnie. Objawów jest bardzo niewiele, przynajmniej na początku. Zaczyna się od nieznośnego bólu w miejscu zabiegu chirurgicznego, co zresztą wcale nie jest takie rzadkie po operacjach. Mówię o złamaniach wielokrotnych albo głębokich aż do kości ranach. – Urwał, kiedy kilka samolotów przeleciało nad ich głowami, zagłuszając wszelkie inne dźwięki. – Zaczynamy przenosić siły powietrzne, usuwamy je z drogi kolejnego huraganu.

– Myślałem, że uderzy dalej na zachód, na przykład w Nowym Orleanie.

– Media zawsze patrzą na Nowy Orlean. – Ganz wzruszył ramionami. – Pewnie dlatego, że byłby z tego ciekawszy materiał. Jednak wielu meteorologów, i to tych najlepszych, twierdzi, że huragan uderzy właśnie w to miejsce. Mam tylko nadzieję, że jesteśmy po jego lewej, a nie prawej stronie. To dlatego admirał się denerwuje. Powiedziałem mu, że muszę pana tutaj sprowadzić. Rozumie pan: „Jeśli pułkownik Platt nie stwierdzi, co to jest, nikt tego nie zrobi”.

– Nie wiem, czy temu sprostam.

– Sprosta pan. Jeszcze nigdy pan nie zawiódł.

– Ból w miejscu cięcia operacyjnego... – Starał się ponaglić Ganza, skupić się maksymalnie jeszcze na moment, dopóki zmęczenie nie odbierze mu zdolności logicznego myślenia. – A co z opatrunkami?

– Też zwróciliśmy na nie uwagę, gdy pojawiły się pierwsze przypadki. Usunęliśmy wszystkie i wydawało się, że to zmniejszyło ból, ale tylko tymczasowo.

– Infekcja?

– Miejsce zabiegu nie puchnie, pacjenci nie gorączkują, chociaż zgłaszają nam, że odczuwają gorąco i czasami obficie się pocą. Skarżą się na rozstrój żołądka, niektórzy wymiotują, cierpią na bóle głowy. Mimo to wszystkie objawy czynności życiowych są prawidłowe. Ciśnienie krwi, tętno... wszystko w normie... No, jesteśmy na miejscu. – Przerwał wywód, kiedy kierowca zajechał przed boczne wejście piętrowego budynku.

Drzwi ze stali były wzmocnione. Zamrugała czerwona lampka zamka cyfrowego, który wyświetlił informację „C klasa 1”.

Ganz nacisnął kilka klawiszy, a następnie przyłożył kciuk do małego ekranu. Trzy zamki kliknęły, otwierając się po kolei. Gdy weszli do niewielkiego holu, Ganz poprowadził Platta w prawo pierwszym korytarzem. Był tak wąski, że musieli iść ramię przy ramieniu.

– Admirał chce, żebym ewakuował żołnierzy, przetransportował ich do szpitala Marynarki, zamiast trzymać tutaj, ale jak pan wie, z takimi przenosinami wiąże się masa kłopotów.

W końcu dotarli do kolejnych drzwi, przy których także znajdował się cyfrowy zamek. Ganz powtórzył procedurę, ale kiedy zamki kliknęły, tym razem uchylił tylko drzwi i odwrócił się, patrząc Plattowi w oczy.

– W ciągu czterech, pięciu dni do tygodnia ciśnienie krwi gwałtownie spada, a serce zaczyna walić, jakby organizm walczył o tlen. Zapadają w śpiączkę. Poszczególne organy nagle przestają pracować. Nic nie możemy poradzić. Dwóch już straciłem, stało się to wczoraj. Nie chcę, żeby pozostałych żołnierzy spotkał taki sam koniec.

– Rozumiem. Zobaczmy, co da się zrobić.

Ganz skinął głową, otworzył szerzej drzwi i wszedł do małego oszklonego pokoju, którego okna wychodziły na pomieszczenie wielkości sporej sali gimnastycznej. Było zapełnione rzędami namiotów o sterylnych ścianach. Sterczały rurki i kable, migały monitory rozmaitych urządzeń i ekrany komputerów.

Platt wstrzymał oddech, żeby nie jęknąć. Musiała tam być ponad setka szpitalnych łóżek. Ponad sto łóżek z ponad setką żołnierzy.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Plaża Pensacola

Liz Bailey wolałaby zostać w wodach Zatoki Meksykańskiej, chłostana przez fale i wiatr, niestety do końca zmiany byli uziemieni, a przez ostatnich pięć godzin zbierali cięgi od szeryfa hrabstwa Escambia, szefa władz wyspy Santa Rosa, dowódcy Bazy Sił Powietrznych Marynarki Wojennej w Pensacoli, federalnego śledczego z Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego oraz – przez telefon z mikrofonem i głośnikiem – od zastępcy dyrektora Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego.

To było istne szaleństwo. Liz zastanawiała się, czy szybciej daliby im spokój, gdyby nie zaglądali do tej nieszczęsnej lodówki. Gdyby ją tylko komuś przekazali i zawrócili. Dużo więcej pytań zdawało się dotyczyć zachowania tajemnicy niż zbierania faktów.

– Komu jeszcze o tym powiedzieliście? – chciał wiedzieć szeryf.

– Postępowaliśmy zgodnie z procedurą obowiązującą w przypadku znalezienia w morzu ludzkich szczątków. – Komandor porucznik Wilson nawet nie krył zniecierpliwienia. Opanowanie i zimna krew należały do tych umiejętności, których nie zdążył jeszcze się nauczyć.

Liz była ciekawa, czy żałował, że poprosił Kesnicka o otwarcie lodówki. Obserwowanie go w sytuacji, gdy został zepchnięty na pozycję obronną i denerwował się konsekwencjami swojej decyzji, było niemal warte tego uziemienia. Niemal.

Wcześniej mina Wilsona przekonała Liz, że nigdy dotąd nie widział pokawałkowanego ludzkiego ciała. Z początku pomyślała, że Wilson nie wierzy Kesnickowi, ale zauważyła jego wzrok i dojrzała w nim coś, co wyglądało na strach, może nawet szok. Z podniesioną osłoną oczu, żeby obejrzeć zawartość lodówki, nie miał szansy niczego ukryć, przynajmniej przed Liz, która ze swojego miejsca na pokładzie doskonale go widziała i natychmiast wyłapała reakcję. W innej sytuacji prawdopodobnie wzbudziłby jej współczucie, lecz dokonane spostrzeżenia tylko umocniły ją w przekonaniu, że ten człowiek nie zasługuje na jej szacunek.

Ostatecznie zwolnieni ze służby do końca dnia, całą czwórką wyszli na pełne słońce.

– Stawiam piwo – oznajmił Wilson. – Jest jeszcze wcześnie. Znajdziemy dobre miejsca w Tiki Barze na plaży. Popatrzymy sobie na laski w bikini.

Ktoś chrząknął. Liz nie sprawdzała, kto to był.

– Och, dajcie spokój – rzekł Wilson. – Bailey nie ma nic przeciwko temu. Jeśli jest jedną z nas.

Zawsze tak ją traktował, każde jego słowo było zaczepką lub wyzwaniem.

– Dobry pomysł. – Opuściła okulary przeciwsłoneczne na nos. Nadal nie patrzyła na żadnego z mężczyzn ani nie zwalniała kroku.

– Żebyśmy tylko dostali hot dogi. – Tommy Ellis był wiecznie głodny.

– Jezu, Ellis, możesz przestać myśleć o swoim żołądku? Później je kupimy – upierał się przy swoim Wilson.

– A jeśli tego faceta z hot dogami później nie będzie?

– Będzie – rzekła Liz, prowadząc krótki pochód w stronę Tiki Baru. – I pewnie namówi nas, żebyśmy wypili z nim kolejne piwo.

– Ciekawe, skąd ta pewność? – spytał Ellis.

– Bo ten facet z hot dogami to mój ojciec.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Newburgh Heights, Wirginia

Maggie O’Dell wydrukowała kopie, które przesłał jej Wurth. Zdjęcia i wstępne dokumenty z biura szeryfa hrabstwa Escambia uświadomiły jej, że będzie musiała zrobić własne zdjęcia, bo z tych ujęć niewiele można było wywnioskować.

Jedno z nich pokazywało wnętrze dużej chłodziarki, a w nim owinięte folią pakunki o różnych dziwnych kształtach. Na zbliżeniach znajdowały się poszczególne pakunki ułożone na betonowej podłodze. To, co zdołała dojrzeć pod plastikową powłoką, bardziej przypominało kawałki mięsa od rzeźnika niż części ludzkiego ciała.

Spytała Wurtha, czy do czasu jej przyjazdu mogą wstrzymać się z rozpakowaniem pakunków.

– Pewnie już na to za późno – odparł kwaśno. – Wie pani, jak to się dzieje, O’Dell. Ciekawość bierze górę nawet u funkcjonariuszy. Oczywiście zobaczę, co da się zrobić.

Maggie usiadła po turecku na środku salonu, po jednej stronie miała rozłożone zdjęcia, po drugiej leżał Harvey. Spał z łbem na jej kolanach. Przełączyła telewizor na kanał meteo. Początkowo nie patrzyła na ekran, słyszała tylko szum głosów w tle, ale później jej uwagę przyciągnęły prognozy pogody. Mówiono o huraganach, więc pilnie się przysłuchiwała, bo w nadchodzącym tygodniu wszystkie te informacje mogły okazać się dla niej bardzo przydatne.

Zainteresowało ją, że skala pomiaru huraganów Saffira-Simpsona, choć oparta przede wszystkim na nieustających wiatrach, uzależniona jest również od poziomu zniszczeń, do których zdolne są owe wiatry. Huragan kategorii trzeciej wywołuje nieprzerwane wiatry prędkości 178-209 kilometrów na godzinę i może być przyczyną znacznych zniszczeń. Kategoria czwarta, z prędkością wiatru 210-249 kilometrów na godzinę, to już spustoszenia i dewastacja, zaś kategoria piąta, przy wietrze 250 kilometrów na godzinę i silniejszym, niesie z sobą katastrofalne skutki.

Maggie nie była w stanie wyobrazić sobie wiatru o sile 360 kilometrów na godzinę, ale zniszczenia nie przekraczały jej wyobraźni.

Huragan Isaac zabił już sześćdziesiąt osób w rejonie Karaibów. W ciągu kilku godzin został oficjalnie podniesiony do kategorii piątej. Spodziewano się, że za parę godzin uderzy w Wielki Kajman z siłą wiatru 264 kilometrów na godzinę. Przed oczekiwanym w niedzielę atakiem huraganu ewakuowało się już milion Kubańczyków. Kierując się na zachód/północny zachód z prędkością zaledwie szesnastu kilometrów na godzinę, w poniedziałek huragan miał dotrzeć do Zatoki Meksykańskiej.

Na każdej z przewidywanych dróg huraganu, które Maggie widziała w ciągu ostatnich godzin, Pensacola na Florydzie znajdowała się w samym centrum uderzenia. Charlie Wurth nie żartował, mówiąc, że wybiorą się do oka cyklonu. W konsekwencji zawieszono loty do Pensacoli. Nazajutrz rano Maggie miała zarezerwowany bilet do Atlanty, gdzie Charlie miał na nią czekać i skąd mieli razem odbyć pięciogodzinną podróż samochodem do Panhandle na Florydzie. Kiedy go zapytała, co robi w Atlancie – w końcu mieszkał w Nowym Orleanie, a jego biuro mieściło się w Waszyngtonie – odparł tylko:

– Niech pani nie pyta.

Wurth nadal miał pewien kłopot z zachowywaniem się jak na pracownika agencji federalnej przystało. Awansował na zastępcę dyrektora Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego, gdyż zrobił wrażenie na właściwych osobach twardym i nieustępliwym, ale sprawiedliwym śledztwem dotyczącym zaniedbań i korupcji agencji federalnych po huraganie Katrina. Jednak Wurth, podobnie jak Maggie, zapewnie nigdy nie przywyknie do związanej z tą pracą biurokracji.

Wiedziała, że powinna przygotować się do drogi. Zawsze trzymała spakowaną podręczną torbę z najpotrzebniejszymi rzeczami, musi tylko do niej coś dorzucić. Jak należy się przygotować do huraganu? Wygodne buty, to pewne. Jej przyjaciółka, Gwen Patterson, zawsze powtarzała, że Maggie nie ma właściwego szacunku dla butów.

Zerknęła na zegarek. Musi zadzwonić do Gwen. Zrobi to później. Potyczka z mordercą była wciąż zbyt świeża, zostawiła trwałe ślady w jej pamięci i na jej skórze. Przyjaciółka Maggie była psychologiem i potrafiła czytać między wierszami, nadawała znaczenie pauzom i dostrzegała najdrobniejsze choćby zmiany w zachowaniu Maggie. Skrzywienie zawodowe, mawiała Gwen, a ona świetnie ją rozumiała.

Poznały się, kiedy Maggie była stypendystką Quantico, zaś Gwen Patterson niezależnym konsultantem Wydziału Badań Behawioralnych FBI. Siedemnaście lat starszej od Maggie Gwen dość często zdarzało się łączyć uczucia przyjacielskie z instynktem macierzyńskim. Maggie to nie przeszkadzało. Gwen była jedynym stałym elementem w jej życiu. To Gwen zawsze stała u jej boku i służyła pomocą. To Gwen ją wspierała podczas ciągnącego się w nieskończoność rozwodu. To ona siedziała przy szpitalnym łóżku, kiedy seryjny morderca uwięził Maggie w zamrażarce, czuwała też na zewnątrz oddziału zamkniętego w Fort Detrick, gdy Maggie została zarażona wirusem eboli. To także Gwen towarzyszyła jej na cmentarzu Arlington, gdzie Maggie złożyła ostatni hołd swojemu mentorowi.

Ale w dni takie jak ten Maggie nie miała ochoty stawiać czoła własnym słabościom. Nie chciała też martwić przyjaciółki. Wiedziała, że jej bezsenność to nie są zwykłe trudności z zasypianiem. To koszmary wyrywały ją ze snu w środku nocy. Obraz brata Patricka przykutego kajdankami do walizki z ładunkiem wybuchowym. Obraz mentora i szefa leżącego na szpitalnym łóżku, wychudzonego i podłączonego do rozmaitych kroplówek i urządzeń monitorujących. Obraz jej samej uwięzionej w lodowej trumnie. Pozostawiony na blacie przydrożnego baru pojemnik, w jakim kupuje się jedzenie na wynos, z którego wycieka krew. Niezliczone rzędy słoików wypełnionych pływającymi w nich ludzkimi organami.

Problem w tym, że owe koszmary nie były wytworem nadpobudliwej czy zmęczonej wyobraźni, lecz wspomnieniami jak najprawdziwszych doświadczeń. Komórki w przechowalni, którą Maggie przez lata pilnie tworzyła w swojej pamięci – miejsca, gdzie szczelnie zamykała owe przerażające obrazy – zaczęły przeciekać, a stało się to zgodnie z przewidywaniami Gwen.

– Pewnego dnia – ostrzegała ją mądra przyjaciółka – będziesz musiała skonfrontować się z tym, co widziałaś i zrobiłaś, i z tym, co tobie zrobiono. Nie da się takich rzeczy odsunąć od siebie na zawsze.

Kiedy zadzwonił telefon komórkowy, tym razem oboje podskoczyli, i Maggie, i Harvey. Uspokajająco poklepała psa i sięgnęła ponad nim po telefon. Nie zdziwiłaby się, słysząc w słuchawce głos Gwen.

– Maggie O’Dell.

– Cześć.

No, prawie trafiła. Dzwonił przyjaciel Gwen, R. J. Tully, który był najbliższym współpracownikiem Maggie, zanim FBI zaczęła ciąć koszty. Teraz każde z nich pracowało na własny rachunek i bardzo rzadko przydzielano ich do tej samej sprawy. A jednak tego dnia Tully znalazł się w zespole, który pojechał do magazynu, był jednym z sześciu agentów, na oczach których Kunze oddał śmiertelny strzał.

– Pomyślałem, że sprawdzę, jak się czujesz.

– W porządku. – Za szybko to powiedziała. Przygryzła dolną wargę. Czy Tully dzwoniłby do niej niespokojny o jej samopoczucie? Na pewno zrobiłaby to Gwen. Zanim miał szansę się odezwać, zmieniła temat: – Właśnie chciałam zadzwonić do Emmy.

– Do Emmy? – Powiedział to tak, jakby nie rozpoznał imienia własnej córki.

– Poprosić ją, żeby zaopiekowała się Harveyem. Jutro rano muszę wyjechać, i to wcześnie. Charlie Wurth prowadzi sprawę na Florydzie i chce, żebym mu pomogła. Czy Emma jest w domu?

Za długa pauza. Wiedział, co ją czeka. On także był psychologiem. Czy spróbuje wyciągnąć od niej coś więcej? Gwen by próbowała.

– Jeszcze nie wyjechała do college’u, prawda? – spytała Maggie, żeby wypełnić ciszę. Wiedziała, że dziewczynie się tam nie śpieszy.

– Jedzie dopiero pod koniec przyszłego tygodnia. Nie ma jej teraz w domu, ale na pewno chętnie zajmie się Harveyem. Wyślij jej SMS-a, zamiast dzwonić. Od razu ci odpowie. – Znów zrobił pauzę. – Czy Kunze wie o twoim wyjeździe?

– Oczywiście, że tak. – Była na siebie zła, że mówi to z irytacją. – Wurth z nim to uzgodnił. – Nie dodała, że Kunze uznał to za bardzo dobry pomysł. Tully sam się tego domyśli. Miał już do czynienia z wściekłością Kunzego, kiedy ten, jako nowy szef, zawiesił go w obowiązkach. – To pewnie nic takiego – podjęła Maggie. – W wodach przybrzeżnych znaleźli lodówkę z częściami ludzkiego ciała.

– Znowu to samo. – Maggie słyszała, jak Tully się zaśmiał. – Chyba zostaniesz ekspertem od morderców, którzy ćwiartują swoje ofiary.

Też by się zaśmiała, gdyby te słowa nie były tak bliskie prawdy. Nie zważając na to, ile ją to kosztowało, poprosiła, sama tym zaskoczona:

– Zrób mi przysługę i nie mów Gwen o tym, co się dzisiaj wydarzyło, dobrze?

– Absolutnie. – Tym razem odparł bez wahania, bez pauzy. Wsparł swoją zawodową partnerkę. – Daj mi znać, gdybym mógł ci jakoś pomóc. W tej sprawie – dodał, żeby nie było wątpliwości.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Hotel Hilton

Plaża Pensacola, Floryda

Scott Larsen sączył beczkowe piwo i czekał na człowieka, którego w duchu nazwał Handlarzem Śmierci. To była taka ksywka, koleżeńska ksywka. W końcu Scottowi nie przeszkadzało, że niektórzy ludzie – w tym jego żona – czasami jego też nazywają Handlarzem Śmierci. Brzmiało to atrakcyjniej niż przedsiębiorca pogrzebowy czy nawet właściciel zakładu pogrzebowego.

Z baru na plaży obserwował tylne drzwi hotelu. Po raz pierwszy mieli się spotkać poza biurem Scotta. Był dobry w tym, co robił, sprawdzał się w swojej pracy, gorzej jednak radził sobie w codziennych kontaktach międzyludzkich, w sytuacjach towarzyskich. Zresztą w jego branży nigdy nie łączy się interesów z przyjemnością, więc akurat w sferze zawodowej wszystko świetnie działało.

Ładna jasnowłosa barmanka już kolejny raz dolewała mu beczkowego piwa, więc czuł leciutki szmerek. Miał słabą gł

owę, za to potrafił nieźle udawać. Gdy tylko zorientował się, że coś jest nie tak, zaczynał mówić wolniej i ostrożnie dobierał słowa.

Trish, jego żona, twierdziła, że Scott zbyt dobrze oszukuje. Ale przecież długo to praktykował. Na tym wszak polega cały ten pogrzebowy biznes, prawda? Trzeba udawać, że zmarły spoczywa w spokoju. Udawać, że przeniósł się do lepszego świata. Udawać, że cię to obchodzi.

Zerknął na zegarek, potem przeniósł wzrok na wodę. Usiłował nie gapić się na młode ciała w bikini, choć w sobotni wieczór plaża była nimi przepełniona. Był żonatym mężczyzną, a przynajmniej taką znajdował sobie wymówkę. Nie próbował też flirtować. Owszem, wobec wdów był czarujący, trzymał je za ręce i pozwalał im wypłakać się na jego ramieniu, ale w pokoju pełnym pięknych i seksownych kobiet czuł się zagubiony. Nie miał pojęcia, co robić ani o czym rozmawiać. Dłonie mu się pociły, język puchł w ustach. Wtedy nie potrafił nawet udawać. To cud, że w ogóle poderwał Trish. Miał szczęście i był za to wdzięczny losowi, starał się o tym nigdy nie zapominać.

Właśnie zaczął się powoli odwracać, by znów spojrzeć na wejście do hotelu, kiedy dostrzegł mężczyznę, który spokojnym krokiem szedł plażą. W jednej ręce niósł żeglarskie buty, drugą włożył do kieszeni szortów. Dół różowej zapinanej na guziki koszuli powiewał na wietrze. Facet nie był uderzająco przystojny, lecz pewny siebie krok przyciągał wzrok wielu osób. Wyglądał, jakby zszedł z okładki magazynu GQ, a nie jak Handlarz Śmierci. Prawdę mówiąc, Scott rozpoznał go dopiero po chwili. Nie spodziewał się, że przyjdzie plażą.

Scott pomachał w jego stronę, lecz zaraz zrobiło mu się głupio, bo mężczyzna tego nie zauważył. Szedł przez tłum plażowiczek w bikini i torował sobie drogę do barowego stołka tuż obok Scotta, nawet na niego nie patrzył, nie kiwnął mu głową. Zawsze był taki wyluzowany.

– Jaką macie whisky? Dostanę słodową? – spytał atrakcyjną barmankę, która do niego wyszła, zanim jeszcze zajął miejsce.

– Przykro mi, ale nie mam słodowej, a najlepsze, co mamy, to Johnie Walker.

– Z niebieską naklejką?

Scott zwrócił uwagę, że barmanka uśmiecha się z podziwem.

– Nie, raz jeszcze przepraszam. Mam tylko z czarną.

– Świetnie – odparł, jakby o to mu właśnie chodziło, po czym odwrócił się do Scotta. – Dla ciebie też?

On zaś spojrzał zaskoczony jak widz, którego niespodziewanie wciągnięto do gry. Barmanka zapewne myślała, że Scott jest dla tego młodego mężczyzny kimś zupełnie obcym, tym bardziej była pod wrażeniem i czekała na odpowiedź.

– Jasne, dziękuję – wydusił najzwyczajniej jak umiał.

– Z lodem dla obu panów? – spytała barmanka.

– Tak, byłoby świetnie – powiedział Scott, udając, że zawsze pije whisky z lodem, podczas gdy tak naprawdę nie pamiętał, czy w ogóle ją pił.

– Dla mnie czysta.

Na twarzy barmanki pojawił się taki uśmiech, że Scott chciał nawet zmienić zamówienie.

– Doskonale wybrałeś miejsce – pochwalił go Handlarz Śmierci.

Scott natychmiast się uspokoił i poczuł... jak to nazwać? To idiotyczne, ale ten mężczyzna miał w sobie coś takiego, co w innych rodziło nieodparte pragnienie, żeby go zadowolić.

Wtedy właśnie uświadomił sobie, że musi odrobinę wyciszyć ten szumek w głowie, by nie popełnić gafy i nie zwrócić się do mężczyzny ksywką, którą określał go w myślach. Od momentu, kiedy Joe Black po raz pierwszy mu się przedstawił, Scott zastanawiał się, czy to jego prawdziwe imię i nazwisko. W końcu tak nazywał się jeden z filmowych bohaterów. Ale ten mężczyzna, chociaż nie przypominał Brada Pitta, posiadał ten sam urok i charyzmę. I, paradoksalnie, jeśli nawet używał przybranego nazwiska, wzbudził tym jeszcze większy podziw Scotta. Joe Black, bohater filmu, był w rzeczywistości Śmiercią w przebraniu zwykłego człowieka. To prawdopodobnie z tego powodu Scott w duchu nazywał go Handlarzem Śmierci. Tyle że jego nowy przyjaciel... nie, to nieprawda. Nie byli przyjaciółmi, chociaż Scott pragnął tego. Otóż nowy znajomy był wyjątkowym człowiekiem, a nie zwykłym szaraczkiem.

– Tak, bardzo tu pięknie, prawda? – rzekł Scott. – Nikt by nie pomyślał, że zbliża się huragan.

Barmanka podała drinki, i tym razem przyniosła też drugą miseczkę z orzeszkami i precelkami. Joe Black zdawał się przyciągać dodatkowe profity, a Scott z przyjemnością z tego korzystał.

– Jesteś przygotowany na uderzenie huraganu?

– Oczywiście.

– Masz jakieś wolne miejsce, na wypadek gdybym musiał coś przechować przez parę dni?

– Jasne – zapewnił Scott i przełknął łyk szkockiej, starając się nie krzywić, kiedy zapiekło w gardle. – Gdy tylko kupiłem tę firmę, od razu zrobiłem remont chłodni. Teraz jest więcej miejsca, są nowe półki, naprawdę to chłodnia najwyższej klasy.

Szczerze mówiąc, nawet nie myślał o huraganie. Tego lata były już trzy i żaden nie dotarł do Zatoki Meksykańskiej. Scott wychował się w Michigan, więc nie miał pojęcia o huraganach, za to Pensacola była rodzinnym miastem Trish. W ciągu dwóch lat, od kiedy tutaj zamieszkał, nie pojawiło się tak poważne zagrożenie. Kupując zakład pogrzebowy, sądził, że budynek jest przygotowany na tego rodzaju ewentualność. Widział, że znajduje się tam dodatkowy generator i kiedy, jeśli w ogóle, zajdzie taka potrzeba, spróbuje go podłączyć albo zatrudni kogoś, kto to za niego zrobi.

Zakład pogrzebowy Holmes i Meyers nie był pierwszym interesem prowadzonym przez Scotta. Jeszcze w Michigan kierował trzema zakładami pogrzebowymi, lecz dopiero ten miał na własność. Jednak poza tym niczym się nie różnił. Scott dobrze sobie radził, potrafił osiągać zyski, ciąć koszty i rozwiązywać problemy, wprowadzając nowe metody działania. Zachował też dawną nazwę, chociaż obecnie w zakładzie nie pracował już żaden członek rodziny Holmesów czy Meyersów. Wiadomo jednak, że dobre imię i reputacja są bezcenne, zwłaszcza w tym biznesie. Owszem, nadal trochę się denerwował, że jest odpowiedzialny za własną firmę, no i ten potężny kredyt. Ale to właśnie sukces Scotta sprawił, że Joe Black wybrał akurat i jego, i jego zakład pogrzebowy.

– Zostaniesz tutaj przez tydzień? – spytał Scott.

– W poniedziałek mam kolejną konferencję w Destin, oczywiście jeśli nie odwołają jej z powodu pogody. Przydałaby mi się jakaś powierzchnia magazynowa.

– Nie ma sprawy. Przynieś do mnie swoje rzeczy, na pewno gdzieś je upchniemy. Jesteśmy umówieni na jutro, prawda?

– Zgadza się. – Joe Black zamieszał szkocką i z uwagą spojrzał na Scotta. – To bardzo ekscytujące. Twój pierwszy przybłęda.

– Przybłęda?

– Przybłąkany dawca.

– No tak. – Scott zaśmiał się, próbując ukryć zażenowanie. Musi nauczyć się rozgryzać takie językowe kruczki, bo inaczej nigdy nie będzie fajnym gościem. – Kto by pomyślał, że okaże się to takie proste.

– Już dostarczony?

– Już czeka.

– To dobrze.

Jednak Joe już nie patrzył z uwagą na Scotta, tylko śledził wzrokiem coś albo kogoś ponad jego ramieniem. Scott zerknął przez ramię i mimo woli westchnął.

– Co? – spytał Joe. – Znasz ją?

Obiektem jego zainteresowania była kobieta siedząca przy stoliku w towarzystwie czterech mężczyzn. To ona znajdowała się w centrum uwagi, wywołując ich śmiech.

– Moja szwagierka.

– Naprawdę?

– Lepiej o niej zapomnij. Nie sądzę, żeby grała w naszej drużynie.

Joe uniósł brwi, ale zanim Scott cokolwiek mu wyjaśnił, zadzwoniła komórka. Wyjął ją z kieszeni koszuli, cieniutki jak żyletka srebrno-czerwony przedmiot, który po otwarciu lśnił na różowo.

– Joe Black. – Słuchał, palcem wskazującym przesuwając po brzegu szklanki.

Scott złapał się na tym, że spogląda na niego kątem oka, a przecież nie chciał sprawiać wrażenia, że podsłuchuje, dlatego okręcił się na barowym stołku w stronę Liz. Ona i tak na niego nie spojrzy. Nikt go nie zauważał. Poza tym jej stolik stał przy drzwiach baru.

Kiedy po raz kolejny rzucił okiem na szwagierkę, zorientował się, że jednym z towarzyszących jej mężczyzn jest jego teść.

Teraz już właściwie chciał, żeby go zobaczyli, jak pije drogą whisky z takim pełnym klasy gościem. Ujrzeliby go w całkiem nowym świetle, podskoczyłby w ich oczach o kilka punktów. A on chętnie przedstawiłby im Joego. Może nawet chciałby, żeby opowiedzieli Trish o jego biznesowych spotkaniach, prezentując go z zupełnie innej strony. Czy Trish mu wciąż nie powtarza, że powinien częściej spotykać się z ludźmi? A jednak nadal siedział plecami do Liz i teścia i udawał, że podziwia widok za oknem.

– To bardzo krótki termin – rzekł Joe do telefonu. – Nie, to jest wykonalne. Martwię się tylko, ile by to pana kosztowało.

Scott przestał się uśmiechać, żeby Joe go na tym nie przyłapał. Co za handlowiec. Właśnie oświadczył jakiemuś klientowi, że wyciągnie od niego kupę forsy, a mówił to tak, jakby jego jedyną troską było dobro owego klienta.

– Zobaczę, co da się zrobić, i odezwę do pana jutro.

Nie pożegnał się, nie powiedział dziękuję. Po prostu się rozłączył.

– To zawsze działa – rzekł Scott.

– Już ty to wiesz – odparł Joe Black. – To może jeszcze po jednym?

Uniósł szklankę i wypił do dna, nie tak, jak zdaniem Scotta powinno się pić taki drogi alkohol. Ale kiedy Joe zawołał barmankę, Scott widział, że znowu zerknął ponad jego ramieniem.

Tytuł oryginału:

Damaged, A Breath of Hot Air

Pierwsze wydanie:

Doubleday, a division of Random House, Inc., New York, 2010

Redaktor prowadzący:

Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne:

Władysław Ordęga

Korekta:

Ewa Popławska, Władysław Ordega

© 2010 by S.M. Kava, 2010 by S.M. Kava and Patti Bremmer

© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin

Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2011

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 9788323896708

Konwersja do formatu EPUB:

Legimi Sp. z o.o.