Ashley poczuła napływającą falę gorąca. Czuła, że ręce zaczynają jej trząść się coraz bardziej. Archeolog jednak kontynuował.

– To stare dzieje – ciągnął. – Mieliśmy nie więcej niż kilkanaście lat. Wtedy twojego ojca nawiedził wódz plemion Czarnych Jastrzębi... Obiecywał w zamian bogactwo, siłę i sławę. Jak się domyślasz, Luke się zgodził. Nie wiedział tylko w co się pakuje. Safron uczynił go swoją prawą ręką. Nauczył go przyzywania duchów przodków i kontrolowania wewnętrznej energii. To stąd głównie się bierze siła Safrona. Według legendy co sto lat jeden z potomków z krwi Bloomerów ma odziedziczyć władzę w plemieniu i poślubić dziecko szamana. Zdajesz sobie sprawę kto miał być następny? 

– Tata? – odparła niepewnie dziesięciolatka.

– Nie Ashley, Ty. Jednak Twój ojciec nie chciał pójść na ten układ. Wiesz czemu?

Dziewczyna pokiwała przecząco głową.

– Bo Cię kochał. Byłaś dla niego wszystkim i jedyną pamiątką po ukochanej.

"Mama..." – Ashley sama nie wiedziała co o tym wszystkim myśleć.

– Luke zrzekł się plemienia i kontynuowania tradycji co wywołało wściekłość Safrona. Luke wtedy wyjechał z ukochaną do Ameryki Południowej – ciągnął mężczyzna. – Wkrótce urodziła im się córka, czyli Ty. Safron chciał odebrać Cię siłą, ale Luke wykorzystując wewnętrzną energię powstrzymał go. Jednak Safron chciał zemsty i odebrał mu to co było dla mojego przyjaciela najważniejsze - Twoją matkę. Ty również odziedziczyłaś wewnętrzną energię, Ashley. Po pięciu latach wódz plemienia ponownie nawiedził twojego ojca, żeby oddał mu córkę i wtedy Luke zdobył się na odważny krok... Przekazał Ci swoją wewnętrzną energię sam przy tym ginąc. Wiesz Ashley, po zmieszaniu energii dwóch członków rodziny Bloomerów tworzy się tak zwane "wyciszenie". I dlatego Safron nie mógł Cię odnaleźć... Ale ta metoda, choć dobra, nie trwa wiecznie. I stąd wyszło to twoje dzisiejsze, jak mniemam, spotkanie.

Kiedy Albert skończył mówić podniósł wzrok na Ashley. Ta jedynie siedziała ze spuszczoną głową, zaciskając pięści.

– Dlaczego się o mnie martwisz? – zapytała ze łzami w oczach.

– Bo obiecałem Twojemu ojcu, że będę Cię chronił – odparł mężczyzna z nadzwyczajnym spokojem.

– Nie jesteś moim ojcem! Ja nie mam ojca! – wrzasnęła dziewczyna.

– Oczywiście, że masz! 

– Gdzie!?

– Tutaj Ashley, tutaj – odpowiedział Albert pukając się w klatkę piersiową. – Masz go w sercu.

– Ja... – nie mogła powstrzymywać dłużej napływających do oczu jej łez. – Ja... ja chciałam wymazać go z pamięci. Nie chcę żyć przeszłością. Chcę o wszystkim zapomnieć.

– Tylko, że widzisz Ashley, miłość rodzica do dziecka trwa wiecznie, nawet i po śmierci. Nie pamiętasz już wspólnie spędzonych chwil ze swoim ojcem?

Przed oczami dziewczyny ukazały się teraz wszystkie obrazy przedstawiające ją i Luke Bloomera. Przypomniała sobie wycieczki do parków, przygotowywanie świątecznego ciasta, bajki na dobranoc... Wszystko co wyleciało jej z głowy przez te wszystkie lata. 