Akwarele - wersja DEMO

Donata Dominik-Stawicka

ISBN: 978-83-8041-006-0

© Copyright by Wydawnictwo Perspektywa 2015

Ostrów Wielkopolski, kwiecień 2015

Wydawnictwo Perspektywa sp. z o.o.

adres: ul. Strumykowa 15,

63-400 Ostrów Wielkopolski

telefon: 783 031 083

www.wydawnictwo.perspektywa.co

email: wydawnictwo@perspektywa.co

Redakcja:

Redaktor naczelny: Marcin Włoszczyk

Sekretarz redakcji: Eliza Wolańczyk

Skład, łamanie wersji elektronicznej i korekta:

Paulina Stagraczyńska, Karina Gmurowska

Projekt okładki, grafiki:

Józef Bendziecha - tel.: 606 831 577

Wszelkie prawa zastrzeżone/All right reserved. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentów niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii książki w postaci powielania pliku dla więcej niż 2 urządzeń jest naruszeniem praw autorskich niniejszej publikacji.

Wydanie elektroniczne I

Wprowadzenie

„Wiek XXI jest dla autorki synonimem zła, które sprowadza wrażliwość świata do pojęć ekonomicznych. Swoistym katharsis jest tu zatem rzeczywistość odległa, mityczna, tam bowiem da się odnaleźć pierwotną szczęśliwość. Jest w tej mitycznej sferze miejsce na poezję, która inaczej pokazuje kosmiczny porządek rzeczy. Autorka, która zna doskonale mitologię skandynawską i germańską, potrafi wydobyć z tej właśnie innej rzeczywistości pierwiastki piękna, dobra, a zarazem zrekonstruować w sposób dojrzały językowo kulturę wymarłych ludów."

Krzysztof Biliński, Wprowadzenie do tomiku Runy

AKWARELE

(wiersze zebrane)

TRYPTYK WOLIŃSKI

PROLOG

Ciemnieje niebo nad Wolinem

Sagę śpiewają fale sine…

Zza horyzontu łodzie płyną

To jarl z wikingów swych drużyną.

Łodzie Wikingów smukłoskrzydłe

Jak rumak Slepnir niedościgłe

W górę wzniesione wiosła białe

Głoszą Odyna-boga chwałę

I okrzyk ciszę morską zrywa…

"Do Słowian wielki jarl przybywa

Nad morza brzegiem twierdza stanie

Jomsborga będzie mieć nazwanie

Tu na Wenetów pięknej ziemi

Nim Sol pięć razy się odmieni…"

JOMSBORG – OPOWIEŚĆ SKALDA

Dwanaście bram do miasta wiedzie

Dwanaście bram snu jego strzeże

Dwunastu wojów w starszych radzie

Dwanaście dziewcząt dary kładzie

Dwunastu Bogom na ofiarę…

Dwunastu skaldów pieśni stare

Jarla drużynie co dzień śpiewa,

Wojów do boju nią zagrzewa.

Lata minęły nad Wolinem

Jomsborga imię w świecie słynie…

Lecz porzucono przodków wiarę

Wygnano z grodu bogi stare,

Zgnuśniała wojów też drużyna…

Nad miastem wzbiera gniew Odyna.

Z rozkazu z Asów Najwyższego

Morze już występuje z brzegów

Zatapia miasto na Wolinie…

W jedną noc słynny Jomsborg ginie…

MORZU…

Głąb morska kryje tajemnice…

Historie zatopionych miast, okrętów

Skrzynie złota… antyczne posągi

i los ludzkich serc rozdartych tęsknotą

za tym, co minęło

co bezpowrotnie zmyła fala morza

jak zamek zbudowany z morskiego pisku

jak mityczną Winetę…

morze kryje tajemnicę

MOJEGO serca…

Njördowi ją polecam.

DEMO

PORTRET HALLERCZYKA

Owalny portret

Z ciemnej patrzy ramy

twarz młoda

szczupła

piękne, szare oczy

w nich iskry ognia, dumy i zapału...

Błękitnej armii mundur

Poszarzałe , patyną kryte tło

Tego obrazu...

Tej młodej twarzy tak dawno już nie ma

Ziemią pokryta

Lecz nie zapomnieniem...

Jutro Zaduszki

Lampka się rozjarzy

Od wnuczki jasnym, gorącym płomieniem...

DEMO

KADR Z FILMU

Więc Przeminęło z wiatrem..

Znów sama biegnie w gęstą mgłę

Za ukochanym, który odchodzi

Przegapili swoją szansę na miłość...

Ukrywali siebie

Pod maską cynizmu ...

W pogoni za blichtrem zginęła miłość...

Dlaczego?

Smutny film...

DEMO

PIEŚNI IZOLDY

IZOLDA

Blada Izold złotowłosa

Przez okno patrzy:

„Gdzie jesteś Tristanie,

mój przyjacielu?

Kornwalia smutna i pusta bez ciebie...”

Jak opłatek

blada jest twarz Izoldy...

„Czy umieram z tęsknoty?”

Złote włosy wiatr jesienny rozwiewa...

Przez okno patrzy Izolda:

„Tristanie miły,

wolisz Izoldę o białych dłoniach?

W czym ona lepsza od złotowłosej Izoldy?”

Izolda zapłakana

Przez okno patrzy:

„Przybywaj Tristanie!”

DEMO

PRZEKŁADY

J.W.GOETHE

KRÓL ELFÓW

Kto jedzie tak późno przez noc i pod wiatr?

To ojciec z swym dzieckiem na koniu w cwał gna.

Objęciem swych ramion chłopczyka ogrzewa

A w drzewa listowiu ponuro coś śpiewa.

Mój synu, dlaczego tak zbladłeś na twarzy?

Czy słyszysz mój ojcze jak smutny brzmi śpiew?

Król Elfów twarz swoją wychylił zza drzew.

Mój synu, mgła tylko owinęła krzew.

„Och dziecko kochane chodź do mnie co prędzej

Świat ludzi ponury, świat ludzi wciąż w nędzy.

W mym świecie kwiat barwny znajdziemy na plaży

Ma matka dla ciebie już szatę tka z marzeń.”

Mój ojcze, mój ojcze czy tego nie słyszysz?

To tylko mój synu wiatr drzewem kołysze,

Spokojne bądź dziecko, spokojnie mój synu

To tylko liść suchy z szelestem się zwinął.

„Mój chłopcze, mój piękny czy zostać chcesz ze mną

Nie pozwól mym córkom tak tęsknić daremno

Mym elfom co płyną przez las i przez Ren

Dla ciebie śpiewają jak cudny jest sen.”

Mój ojcze, doprawdy nie widzisz nic tam

To elfy – królewny ja serce im dam.

Mój synu, mój synu to tylko mgła biała

I wierzba swe szare gałęzie rozwiała.

„Ja kocham cię chłopcze co piękną masz twarz

Do elfów należysz i jesteś już nasz.”

Mój ojcze król Elfów, ach, w sercu ból rwie!

Król Elfów, ach ratuj, on zabiera mnie.

Na słowa te ojca już zgroza ogarnia

Ramieniem jęczące swe dziecko osłania

Galopem na zamek przybywa co sił

Lecz w jego ramionach już martwy syn był.

DEMO

ROMANTYCZNE CIENIE

Motto:

Dawno zmarli mych marzeń wieczni towarzysze

Poeci romantyczni zapatrzeni w ciemnie (….)

(Jan Lechoń)

Zamiast wstępu…

Romantyczność - vilanella romantyczna

1.

Miej serce i patrzaj w serce - wołał poeta do tłumu

Głosząc w balladzie i strofie śpiewnej

Wyższość uczucia i romantyzmu nad zimną siłą rozumu.

2.

On nie przestawał dokąd nie zerwał obojętności całunu

I wzorem barda i głosem skalda:

Miej serce i patrzaj w serce wołał poeta do tłumu

3.

Z starych, zapadłych powstańczych grobów, z liści jesiennych poszumu

Odczytać możesz w magiczną noc dziadów

Wyższość uczucia i romantyzmu nad zimną siłą rozumu.

4.

Nie wstydź się dzisiaj modny poeto romantycznego kostiumu

I zapamiętajmy chociaż to jedno:

Miej serce i patrzaj w serce - wołał poeta do tłumu

5.

Tam u Niemna rozłogi z zimnych Świtezi fal szumu

Jeszcze odczytasz współczesny człowieku

Wyższość uczucia i romantyzmu nad zimną siłą rozumu.

6.

Gdy dziś przeglądam dagerotypy, karty starego albumu

Wracam w epokę w której początku

Miej serce i patrzaj w serce - wołał poeta do tłumu;

Głosił zwycięstwo czucia i romantyzmu nad zimną siłą rozumu

DEMO

OJCZYZNY ROMANTYKÓW

W KRZEMIEŃCU

Więc to tu…

To twoje ukochane miasto,

Srebrzysta Ikwa

I Góra Królowej Bony…

To tu narodziło się twoje serce

Kordiana – Anhellego –Króla Ducha

Stąd początek…

DEMO

MIŁOŚĆ ROMANTYCZNA

LIST DELFINY

Zygmuncie! Miłość do Ciebie

Rozerwała mi serce...

Nie mogę żyć z Tobą

I nie potrafię żyć bez Ciebie

Dręczy mnie jak zmora myśl o twojej żonie

Nocą samotną przeżywam koszmar...

Jak okruch ptakom rzucasz mi przelotne spotkania

I gorące pieszczoty...

Stosy płomiennych listów

Nie wypełnią pustki.

Sztuka daje mi ukojenie

Ale sztuka – to Ty...

Zamyka się koło mojej miłości.

Przebiegam palcami po klawiaturze fortepianu

Na skrzydłach muzyki Chopina płynie moja tęsknota...

Siadam przy sztalugach, spod pędzla wyłania się Twoja twarz...

Zygmuncie... DLACZEGO?

DEMO

ŚMIERĆ ROMANTYCZNA

JAK TO BYŁO…

Jak to było – poeto samotny

Zamknięty w sobie

Największy mistrzu słowa

Sterniku duchami napełnionej łodzi

Mistrzu mój

Uwielbiony

Nad wszystkich…

Jak to było

Umierać bez bliskich

Bez matki…?

DEMO

BOHATER ROMANTYCZNY

KONRAD

Samotność w celi bazyliańskiego klasztoru

Cela mierzona krokami wzdłuż i wszerz

I ręka w śnie letargicznym pisząca:

Umarł Gustaw narodził się Konrad…

Krzyk rzucony w twarz okrutnemu Bogu

Igrającemu z losem ojczyzny

Cynicznemu mędrcowi

Ważącemu losy świata:

Daj mi rząd dusz!

Konradzie -

Chcę powtórzyć twój krzyk

I w akcie lucyferycznego buntu

Potrząsnąć obojętnym Bogiem

I w twarz mu krzyknąć:

Dosyć! Wojen, głodu i śmierci!

Przestań igrać z ludzkością – okrutny starcze!

DEMO

ROMANTYCZNA PINAKOTEKA

Kredowe skały na Rugi ( 1825-1826 )

Gaspar David Friedrich

W ciemnej koronie

Drzew splecionych…

I w ramie białych

Z kredy skał…

Kryje się dramat nieznajomych…

Co wypatruje pochylony

tuż nad urwiskiem zawieszony?

dziewczyna w sukni purpurowej

jak róża płonie w bieli skał…

wąską i drżącą dłoń wyciąga

do kogo?

O skałę wsparty i spokojny

Młodzieniec w romantycznym stroju

Wpatrzony w morze

Co otwarte

za nieruchomą bielą skał…

………

Otwarte morze – znak wolności

a przed nim przepaść niezmierzona…

DEMO

POWSTANIA

29 LISTOPADA 1830

Szumi wśród liści

Wiatr jesienny

Spiskowców kryje gęsta mgła

LISTOPAD…

Dziś wicher dziwnie niespokojny

W parku Łazienek dziwnie łka

I tajemniczą wieść przynosi

LISTOPAD...

Patrzy król kamienny na niecierpliwą,

młodą twarz

i chwałę Polski przypomina

LISTOPAD...

Czerwona łuna lśni na niebie

Gdzieś z strony Solca

To już znak!

Pora uderzać na Belweder!

LISTOPAD ...

DEMO

KILELICH TRUCIZNY

Obudź się Polsko!

Polsko, znów Ciebie błyskotkami łudzą

I ciągle jesteś służebnicą cudzą…

I pawie pióra ubierasz na siebie

I wprzęgać dajesz się w chocholi taniec

I zgasł płonący oświaty kaganiec.

Swojej przeszłości już nie czcisz pamięci…

Taniec chocholi – w letargu się kręcisz…

I stroisz siebie w suknie Dejaniry,

I zdobisz usta fałszywym uśmiechem

I na salony wciąż biegniesz z pośpiechem.

DEMO

Z noty książkowej

***

Tworzyć znaczy: odbywać sąd nad własną duszą

— te słowa Ibsena towarzyszą mi na drodze twórczej, moja poezja to ja, czasem przekornie ukryta za przybraną maską, to historia mojego życia, mojej miłości, moich przeżyć. Dlaczego piszę tak, a nie inaczej? Zaplątana między mity, romantyczne legendy i manierę Młodopolską? Po prostu: tak lubię... tak rozumiem swoją poezję. Nie ma jedynej, obowiązującej konwencji, nie ma reguł, zresztą czyż poezja lubi reguły? Czy nie jest po to, żeby je łamać i iść swoją drogą, wbrew modzie? Tworząc trzeba przede wszystkim być wiernym sobie, swojej estetyce, swoim poglądom.

Autorka