Tytuł oryginału:

THE OUTLIERS

Redakcja językowa: Krystian Gaik

Projekt okładki: © Sarah Nichole Kaufman

Adaptacja okładki: Magdalena Zawadzka

Zdjęcia na okładce:

© Kamenetskiy Konstantin / Shutterstock

© AAR Studio / shutterstock

© Lita Bosch/Moment/Getty Images

© Rubberball/Mike Kemp/Getty Images

© Joseph Squillante/The Image Bank/Getty Images

Zdjęcie autorki: ©Justine Cooper

Korekta: Maciej Korbasiński

Redaktor prowadzący: Małgorzata Głodowska

Copyright © 2016 by Kimberly McCreight

Published in agreement with the author c/o Marly Rusoff Literary Agency, Bronxville, New York, USA and AJA Anna Jagota Agency, Warsaw, Poland.

Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-355-4

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Harper i Emerson, najodważniejszych z odważnych.

Trzeba wierzyć, że człowiek jest do czegoś zdolny, i osiągnąć to za wszelką cenę.

Maria Skłodowska-Curie

PROLOG

Dlaczego zawsze łatwiej jest mi uwierzyć w coś złego? Nie powinno tak być. Ale jest, za każdym razem. Ciągle słyszę, że jestem zbyt wrażliwa i za bardzo się przejmuję. W dodatku nie tym, czym należy się przejmować. Wystarczy, że ktoś mi szepnie coś do ucha, a te same słowa wylatują mi z ust, jakbym to ja je pomyślała. A jak będą się powtarzać, to nim się obejrzę, będą wyryte w moim sercu.

Ale teraz muszę zapomnieć o tym wszystkim, co sprawia, że uważam się za zepsutą. Siedząc w tym zimnym, ciemnym pomieszczeniu, w samym środku czarnego lasu, i patrząc w oczy leżącej przede mną, obcej mi osoby, muszę myśleć o sobie w zupełnie inny sposób. Potrzebna mi wiara, że jestem tym, kogo nigdy nie umiałam w sobie dostrzec. Że w najgłębszych, najmroczniejszych zakamarkach mojej duszy kryje się sekret, który może się jeszcze okazać dla mnie zbawienny. Dla nas.

Bo wciąż nie do końca rozumiem, co się dzieje. Właściwie nie wiem prawie nic. Ale jedno jest jasne: pomimo całego strachu w oczach tej kobiety, musimy ją przekonać, by nam pomogła. Od tego zależy, czy przeżyjemy. I czy uda nam się stąd wydostać.

1

Telefon mojego taty głośno wibruje i lekko się przesuwa po naszym wysłużonym stole w jadalni. Tata go wyłącza.

– Przepraszam. – Uśmiecha się, przebiega dłonią po grubych czarno-białych włosach i poprawia kanciaste czarne okulary. Są prawdziwie hipsterskie, ale nie dlatego je kupił. W przypadku mojego ojca wszelka hipsterskość jest całkowicie przypadkowa. – Myślałem, że go wyłączyłem. Nie powinien w ogóle leżeć na stole.

Taką mamy zasadę: żadnych telefonów w jadalni. Obowiązywała w naszym domu, odkąd pamiętam, mimo że nikt jej nie przestrzegał – ani moja mama, ani mój brat bliźniak Gideon, ani ja. Ale to było przed. Dzisiaj wszystko dzieli się na PRZED i PO, a w strasznym środku jest wypadek samochodowy mojej mamy cztery miesiące temu. W erze PO zasada z telefonami jest dla taty dużo ważniejsza. Zresztą nie tylko ona. Czasem wydaje mi się, jakby próbował odbudować nasze życie za pomocą zapałek. I kocham go za to, naprawdę. Tylko że kochać kogoś to nie to samo, co go rozumieć. Ale nie narzekam, bo mój tata też mnie nie rozumie. Nigdy mnie nie rozumiał. Od śmierci mamy chyba już nikt nigdy mnie nie zrozumie.

Ale mój ojciec nic nie poradzi na to, że jest hardcorowym naukowcem, któremu do życia wystarcza jego własna wyobraźnia. Wprawdzie od wypadku częściej mówi „kocham cię” i bez przerwy dodaje nam otuchy, jakbyśmy z Gideonem byli żołnierzami szykującymi się na wojnę, jednak wszystko to wychodzi mu trochę niezręcznie i ja w końcu jeszcze bardziej się martwię. O nas wszystkich.

Problem w tym, że mój ojciec nie ma wielkiego doświadczenia w byciu ciepłym tatusiem. Serce mamy zawsze wystarczało za dwoje. Nie żeby była miękka. Nie mogłaby być takim fotografem, jakim była – te wszystkie wojny w najróżniejszych zakątkach świata – gdyby nie umiała postawić twardo na swoim. Ale u mojej mamy uczucia istniały tylko w jednej formie: skrajnie wyolbrzymione. I dotyczyło to też jej własnych emocji. Płakała jak bóbr na widok każdej powitalnej laurki, jaką dla niej rysowaliśmy z Gideonem. Z uczuciami innych miała podobnie. Zawsze wiedziała, że ja albo Gideon mamy gorszy nastrój, zanim jeszcze przekroczyliśmy próg domu.

To przez ten jej szósty zmysł mój tata zainteresował się inteligencją emocjonalną (w skrócie: EI). Jest badaczem i profesorem uniwersyteckim, który prawie całą karierę poświęcił jednemu, wąskiemu wycinkowi EI. Nie jest to coś, dzięki czemu kiedykolwiek się wzbogaci. Ale pasją doktora Benjamina Langa jest nauka, nie pieniądze.

No i fakt, że mój ojciec jest Blaszanym Drwalem, ma przynajmniej jedną dobrą stronę: po wypadku tata się nie załamał. Tylko raz był bliski zapaści, rozmawiając przez telefon z doktorem Simonsem, swoim najlepszym przyjacielem, będącym jednocześnie jego mentorem i zastępczym ojcem. I nawet wtedy bardzo szybko odzyskał pion. Niekiedy jednak myślę, że wolałabym, gdyby czasem kompletnie się rozsypał, jeśli w zamian za to od czasu do czasu by mnie przytulił. Tak mocno, że nie mogłabym oddychać. Chciałabym choć raz spojrzeć mu w oczy i zobaczyć, że mnie rozumie, bo sam też jest zrozpaczony.

– Możesz odebrać – mówię. – Mi to nie przeszkadza.

– Tobie, Wylie, może nie, ale mnie owszem. – Tata zdejmuje okulary i pociera oczy jak starzec. Widząc to, czuję się jeszcze gorzej. – Coś w życiu musi mieć znaczenie. Inaczej nic nie jest ważne.

To jedno z jego ulubionych powiedzeń.

Wzruszam ramionami.

– Dobra, nieważne.

– Zastanawiałaś się jeszcze nad tym, co ci powiedziała doktor Shepard na dzisiejszej sesji? – pyta, siląc się na luz. – O powrocie do szkoły?

Jestem pewna, że czekał z tym pytaniem od momentu, kiedy usiedliśmy do stołu. Rezygnacja z edukacji domowej i ukończenie pierwszej klasy w liceum Newton Regional to jego ulubiony temat. Nawet jak o tym nie rozmawiamy, to tylko dlatego, że mój ojciec gryzie się w język, żeby nic nie powiedzieć.

Tata się boi, że jeśli wkrótce nie wrócę do normalnej szkoły, to już nigdy tego nie zrobię. Pod tym względem on i moja terapeutka, doktor Shepard, są ze sobą w pełni zgodni. Zresztą doskonale się rozumieją w większości spraw, pewnie dlatego piszą do siebie maile. Pozwoliłam im na to po wypadku. Mój ojciec strasznie się o mnie martwił, więc pomyślałam, że jak to zrobię, to zobaczą, jaka jestem opanowana, skora do współpracy, no i że nie jestem stuknięta. Ale nigdy mi się nie podobały ich osobiste pogaduszki, zwłaszcza odkąd oboje zapisali się do Klubu Przywrócenia Wylie do Nauki w Liceum. Dodatkowo mojej sprawie pewnie nie pomogło to, że trzy tygodnie temu musiałam przejść z doktor Shepard na konsultacje telefoniczne, bo nie jestem w stanie wyjść z domu. W pewnym sensie potwierdza to jej tezę, że moje unikanie szkoły to tylko wierzchołek bardzo niepokojącej góry lodowej.

Nawet zgoda na naukę w domu przyszła jej z trudem. Bo ona dobrze wie, że moje problemy ze szkołą nie zaczęły się wcale tego dnia cztery miesiące temu, kiedy samochód mamy wpadł w poślizg i rozpadł się na pół.

* * *

– Nie wiem, Wylie, czy to dla ciebie właściwa droga – powiedziała doktor Shepard podczas naszej ostatniej sesji twarzą w twarz. – Rezygnacja ze szkoły niczego nie rozwiąże. Poddając się swoim lękom, tylko pogarszasz swój stan. Uważam, że to prawda nawet teraz, kiedy przeżywasz zrozumiały żal po stracie.

Poprawiła się w swoim dużym czerwonym fotelu, w którym zawsze wyglądała tak idealnie: drobna, jakby skurczona do maleńkości Alicja w Krainie Czarów. Spotykałam się z doktor Shepard mniej więcej (raczej więcej) regularnie od prawie sześciu lat. Czasem wątpiłam, czy faktycznie jest terapeutką – taka była malutka, młoda i piękna. Ale przez te lata bardzo mi pomogła swoim terapeutycznym koktajlem złożonym z ćwiczeń oddechowych, sztuczek myślowych i niezliczonych godzin rozmów. Kiedy zaczynałam liceum, byłam już w miarę normalną, może tylko trochę nerwową, dziewczyną. Przynajmniej do momentu, kiedy po wypadku mamy nie rozleciałam się na kawałki, pokazując światu swoje zepsute wnętrze.

– Jeśli mamy być precyzyjni, to nie rezygnuję ze szkoły, tylko z budynku szkolnego – powiedziałam i uśmiechnęłam się nieszczerze, na co doktor Shepard tylko ściągnęła swoje doskonale wypielęgnowane brwi. – Zresztą nie jest tak, że nie próbowałam.

Mówiąc ściślej, ominęły mnie tylko dwa dni lekcji: dzień po wypadku i ten, w którym był pogrzeb. Poprosiłam nawet ojca, żeby zadzwonił do wychowawczyni i dopilnował, żeby po moim powrocie do szkoły traktowano mnie normalnie. Taki miałam plan. Udawać, że nic się nie stało. I przez jakiś czas się udawało. Chyba nawet przez cały tydzień. Ale potem nadszedł ten poniedziałkowy poranek – jeden tydzień, jeden dzień i czternaście godzin po pogrzebie – kiedy zaczęłam wymiotować i nie mogłam przestać. Ciągnęło się to godzinami i uspokoiło się dopiero na pogotowiu, gdzie dali mi leki przeciwwymiotne. Mój tata tak się przeraził, że jeszcze zanim wyszliśmy ze szpitala, zgodził się na naukę w domu. Myślę, że wtedy przystałby na wszystko, bylebym tylko lepiej się poczuła.

Ale jak mogę się lepiej poczuć bez mamy, która zawsze pomagała mi dostrzec jasną stronę każdej sytuacji? M o j ą jasną stronę.

– Jesteś po prostu wrażliwa – mówiła. – Świat potrzebuje wrażliwych ludzi.

I jakimś cudem jej wierzyłam.

Może moja mama nie chciała widzieć prawdy. W końcu jej matka, moja babcia, umarła smutna i samotna w szpitalu psychiatrycznym. Może odpychała od siebie myśl, że jej historia powtarzała się w mojej osobie. A może naprawdę nie uważała, że coś jest ze mną nie tak. Kiedyś pewnie by mi to powiedziała, ale teraz już nigdy się tego nie dowiem.

* * *

Patrzę na swój talerz, żeby uniknąć spojrzenia ojca, i wtykam doskonale ugotowane szparagi w starannie uformowaną górę kuskusu. Kiedy mam gorszy dzień, na pierwszy ogień zawsze idzie mój apetyt, a od wypadku mam prawie same gorsze dni. Ale żałuję, że nie jestem głodna, bo talent kulinarny mojego ojca to teraz jedyny pozytyw w naszym życiu. Odkąd pamiętam, to on był u nas szefem kuchni.

– Mówiłeś, że sama zdecyduję, kiedy będę gotowa wrócić do szkoły – odzywam się w końcu, choć wiem, że nigdy nie będę gotowa ani chętna do przekroczenia progu Newton Regional. Ale na razie nie ma sensu mu tego zdradzać.

– Bo tak jest. Sama o tym zdecydujesz. – Sili się na luz, ale on też nie tknął swojego jedzenia. Do tego wyskoczyła mu żyła na czole. – Ale nie podoba mi się, że tkwisz tu całymi dniami sama jak palec. Czuję, że… Samotność ci nie służy.

– Lubię swoje towarzystwo. – Wzruszam ramionami. – To przecież zdrowe. Powinieneś to wiedzieć jako psycholog. Wysokie poczucie własnej wartości i tak dalej.

Niesamowite, jak coraz mniej przekonujący wydaje mi się mój uśmiech za każdym razem, kiedy się do niego zmuszam. To pewnie dlatego, że w głębi duszy chciałabym przegrać ten spór. Chciałabym, żeby ktoś zaciągnął mnie siłą do szkoły.

– Proszę cię. – Tata patrzy mi w oczy i krzyżuje ramiona przed sobą. – To, że lubisz siebie, bynajmniej nie oznacza, że…

Ktoś głośno puka do drzwi. Oboje aż podskakujemy. Błagam, tylko nie Gideon – to moja pierwsza myśl. Bo kiedy ostatnim razem ktoś niespodziewanie do nas zapukał, okazało się, że jedno z nas zostało nam gwałtownie odebrane. A Gideon – mój „odwrotny bliźniak”, jak żartowała mama, bo faktycznie jesteśmy od siebie radykalnie różni: on na przykład uwielbia nauki przyrodnicze i historię, a ja wolę matematykę i angielski – jest jedynym, którego nie ma teraz w domu.

– Kto to? – pytam, próbując zignorować dzikie bicie serca.

– Na pewno nic poważnego – mówi tata, mimo że nie ma pojęcia, kto stoi za drzwiami ani czy faktycznie nie ma się czym przejmować. To oczywiste w jego przypadku. – Pewnie ktoś coś sprzedaje.

– Tato, nie ma już obwoźnych sprzedawców – odpowiadam.

Ale on już rzucił serwetkę na stół i ruszył w stronę drzwi.

– Karen. – W jego głosie brzmi ulga, ale tylko przez chwilę. – Co cię do nas… Coś się stało?

Ja też wychodzę z jadalni i widzę mamę Cassie, Karen, stojącą na naszej werandzie. Nawet w słabym, żółtawym świetle energooszczędnych żarówek wygląda jak wystrojona lala. Ma idealnie wygładzone kasztanowe włosy do ramion i jasnozieloną chustę zawiązaną starannie wokół kołnierza białego, szytego na miarę wełnianego płaszcza. Jest środek maja, ale właśnie zaatakował nas jeden z tych słynnych bostońskich chłodów.

– Przepraszam, że się tak zjawiam – mówi Karen wysokim, piskliwym głosem. Trochę też dyszy, wypuszczając z ust białą chmurę – ale dzwoniłam kilka razy i nikt nie odbierał. Teraz jeździłam po okolicy, żeby ją znaleźć, i zobaczyłam, że się u was świeci, więc uznałam… Boże, wszędzie już szukałam.

Kiedy zaplata dłonie i robi krok w przód, dostrzegam jej stopy. Są bose.

– Kogo wszędzie szukałaś? – Mój tata też zauważył, że jest bosa. – Karen, co się stało z twoimi butami? Wejdź. – Ona stoi bez ruchu, więc ojciec wyciąga rękę i delikatnie popycha ją do przodu. – Na pewno zmarzłaś. Chodź.

– Nie mogę znaleźć Cassie. – Jej głos nagle się załamuje. – Możesz… Ben, nie chcę się naprzykrzać, ale czy możesz mi pomóc?

2

Tata prowadzi mamę Cassie do najbliższego fotela w salonie. Karen pada na niego, sztywna i z nieruchomą twarzą. Nigdy jej takiej nie widziałam. Bo nie tylko ubrania Karen są zawsze idealne. Ona sama jest idealna. Plaga Perfekcji – tak ją nazywa Cassie. Taka szczupła i ładna, zawsze uśmiechnięta i z doskonale ułożoną fryzurą. I szczupła. Warto to powtórzyć. Bo jeśli wierzyć Cassie, Karen ocenia ludzi przez pryzmat ich wagi, która jest dla niej ważniejsza niż inne cechy. Faktycznie może tak być. Dla mnie zawsze jest miła, ale do córki zwraca się jakimś dziwnie ostrym tonem, ukrytym głęboko pod nieskazitelnie gładkim głosem. Jakby ją kochała, ale może niespecjalnie lubiła.

– Wylie, przynieś Karen szklankę wody, dobrze?

Tata patrzy na mnie wielkimi oczami. Boi się, że ta sytuacja – cokolwiek oznacza – wytrąci mnie z równowagi, a tymczasem ostatnia rzecz, jakiej potrzebuję, to utrata równowagi. Przyznam, że jest w tym sporo racji. Więc chce się mnie pozbyć dla mojego dobra. Nie rozumiem, jak może myśleć, że nie będę się martwiła o Cassie. Na to już za późno, już za dużo usłyszałam.

– Chętnie się napiję – mówi Karen, ale zupełnie nieprzekonująco. Po prostu poddaje się sugestii mojego taty. – Dziękuję, Wylie.

– Wylie – naciska tata, widząc, że się nie ruszam i tylko gapię się w dywan.

Muszę uważać. Jeśli uzna, że zaczynam wariować, wyśle mnie do mojego pokoju już na dobre. Może nawet pożegna się z Karen, zanim się czegokolwiek dowiem. A muszę wiedzieć, co się dzieje. Mimo wszystkiego, co zaszło między mną a Cassie i mimo że nie jest to pierwsza kryzysowa sytuacja z jej udziałem, wciąż nie jest mi obojętna. Nigdy nie będzie.

Ale już widzę po wyrazie twarzy mojego taty, że chce to załatwić tak szybko, jak tylko się da, i odesłać Karen do domu. I naprawdę jest w stanie to zrobić, bez względu na to, jak bardzo lubi Karen i Cassie. Od wypadku wyznaczył całe mnóstwo nowych granic: moim dziadkom, nauczycielom, lekarzom i sąsiadom. Wszystko po to, żeby nas chronić. Głównie mnie, to fakt. Gideon był zawsze tym „odporniejszym”. Tak ludzie się o nim wyrażają, kiedy myślą, że nie słyszę. A w przypadku mojej babci od strony ojca – prosto w oczy. Zaraz po pogrzebie osaczyła mnie u nas w domu i powiedziała, że powinnam być bardziej jak Gideon. Dowiedziawszy się o tym, tata zabronił jej nas odwiedzać.

Prawda jest taka, że babcia nigdy za mną nie przepadała. Za bardzo jej przypominałam moją mamę, której nigdy nie lubiła. Ale miała rację co do Gideona – on rzeczywiście łatwiej niż ja dochodzi do siebie po ciężkich ciosach. Zawsze taki był. Uczucia, zwłaszcza te nieprzyjemne, spływają po nim jak woda po kaczce. Pewnie ma to jakiś związek z tym jego komputerowym mózgiem. Za to do mnie się przyczepiają i zawsze robi się z nich nieznośna chryja. Gideon tęskni za mamą, ale podchodzi do jej śmierci ze stoickim spokojem, jak ojciec.

Ja wrodziłam się bardziej w naszą mamę. Z tą różnicą, że ona swoje emocje rozkręcała na pełny regulator, a moje już dawno zniszczyły membrany w głośnikach.

– Dobrze. Woda. Przyniosę – mówię do taty, który nie odrywa ode mnie wzroku. – Już idę.

* * *

Cassie i ja zaprzyjaźniłyśmy się w toalecie. A dokładniej: chowając się w toalecie Szkoły Podstawowej imienia Samuela F. Smitha. Grudzień, szósta klasa. Poszłam do łazienki, żeby stanąć na sedesie i w ten sposób przeczekać godzinę wychowawczą. Nie przyszło mi do głowy, kiedy waliłam pięścią w drzwi ostatniej kabiny, że ktoś inny mógłby wpaść na ten sam pomysł.

– Ej! – usłyszałam, kiedy tylko niezatrzaśnięte drzwi się uchyliły i uderzyły w kogoś, kto był w środku. – Co to ma być?!

– Przepraszam. – Momentalnie cała się zaczerwieniłam. – Nie widziałam twoich nóg.

– Wiem. Właśnie o to chodzi. – Słychać było, że jest wkurzona. Po chwili też to zobaczyłam, kiedy otworzyła drzwi do końca. Cassie, nowa dziewczyna w szkole, robiła dokładnie to, po co ja tam przyszłam: siedziała w kucki na sedesie, całkiem ubrana. Przez chwilę patrzyła na mnie zdziwiona, w końcu wywróciła oczami i przesunęła się w bok, zwalniając dla mnie miejsce z jednej strony. – No, nie stój tak. Wchodź, zanim ktoś cię nakryje.

Cassie i ja znałyśmy się z widzenia – nasza szkoła była dosyć mała – ale się nie przyjaźniłyśmy. Nie miała tu żadnych koleżanek i trochę było mi jej żal, bo inne dzieciaki jej dokuczały. Głównie z powodu jej niechlujnie noszonych spodni od dresu i krótkich zmierzwionych loków oraz dlatego, że była większa od pozostałych dziewczyn. I w brzuchu, i w piersiach. Nawet sukcesy sportowe nie zapewniały jej taryfy ulgowej. Mimo że praktycznie sama wywindowała naszą tradycyjnie beznadziejną drużynę piłkarską na przyzwoity poziom, wszystkich obchodził jedynie fakt, że nie wyglądała jak należy. Ale nie bardzo mogłam Cassie bronić. Zwłaszcza w ostatnim czasie. Sama ledwo trzymałam się krawędzi.

– Co cię sprowadza do Komory Wstydu? – zapytała Cassie, gdy już stanęłyśmy nad wodą w muszli, dotykając się kolanami.

Nie miałam najmniejszego zamiaru czegokolwiek jej mówić. Ale w tej chwili zapragnęłam tylko jednego: powiedzieć jej wszystko.

– Wszystkie moje przyjaciółki mnie nienawidzą – zaczęłam. – I wszystkie są w mojej klasie.

– Za co cię nienawidzą? – spytała, a ja się ucieszyłam, że nie próbowała z automatu wybić mi tego z głowy. Ludzie uwielbiają negować wszystkie przykre uczucia, o jakich opowiadają im inni. (Możecie mi uwierzyć, jestem ekspertką w tej dziedzinie). Tymczasem Cassie się zaciekawiła. – Co się stało?

Więc opowiedziałam jej o tym, jak Maia, Stephanie, Brooke i ja tworzyłyśmy od ósmego roku życia zgraną ekipę, ale ostatnio miałam wrażenie, że trzymają mnie na dystans i się ze mnie naśmiewają. Bardzo długo – aż do minionej soboty – wmawiałam sobie, że to wszystko tylko mi się wydaje. Nocowałyśmy wszystkie u jednej z nich w domu i nagle wszystkie trzy naskoczyły na mnie i zaczęły wypytywać o moją terapeutkę. Mama Mai pracowała w administracji szkolnej i pewnie zobaczyła notkę od moich rodziców, że tego dnia wyjdę ze szkoły przed końcem lekcji, żeby zdążyć na pierwszą wizytę u doktor Shepard. A potem najwyraźniej postanowiła powiedzieć o tym swojej córce, w co ja cały czas nie mogłam uwierzyć.

– Wylie, co się boisz? Powiedz – namawiały mnie.

Byłam mocno spocona, a do tego cały pokój zaczął mi wirować przed oczami. I wtedy to się stało.

– Nawet się nie zorientowałam, że wymiotuję, dopóki nie usłyszałam ich krzyków – powiedziałam Cassie. Nawet wtedy miałam wrażenie, że znów słyszę ich głosy: „O nieeeee! Ohydaaa!”.

– To słabe – odparła Cassie. Jakby moja opowieść była ważna, ale nie aż tak niepokojąca. – Mój trener koszykówki pokazał mi wczoraj swój sprzęt. Wiesz, pan Pritzer. Podwiózł mnie do domu po treningu i po prostu wyjął go na wierzch. Najgorsze, że mam z nim godzinę wychowawczą.

To też powiedziała takim tonem, jakby jej przygoda nie była taka znowu straszna. Może tylko niefortunna.

– Ojej – jęknęłam, bo nie wiedziałam, co powiedzieć. Zawstydziłam się na myśl o tym, co zrobił pan Pritzer. – Co za oblech.

– Dokładnie – przytaknęła Cassie. Wyglądała na smutną.

– Mówiłaś rodzicom? – zapytałam.

– Matka mi nie uwierzy. – Wzruszyła ramionami. – Tak już jest, jak się ciągle kłamie.

– Ja ci wierzę – powiedziałam zgodnie z prawdą.

– Dzięki. – Cassie się uśmiechnęła. – Przykro mi, że straciłaś wszystkie przyjaciółki. – Pokiwała głową, zaciskając wargi. – Dobrze, że masz nową.

* * *

Jestem w kuchni i poruszam się szybko. Nie czekam, aż z kranu popłynie zimna woda – od razu napełniam szklankę dla Karen. Prawda jest taka, że od dłuższego czasu czekałam, aż wydarzy się coś „dużego” z udziałem Cassie. Ratowanie jej skóry było częścią mojego życia. Albo osłaniałam ją przed rosłymi ósmoklasistami, którym pyskowała, albo przywoziłam pieniądze do drogerii, żeby nie trafiła do aresztu za kradzież szminki (Cassie nawet nie używa szminki). Niegroźne, głupie wybryki.

Ale tej jesieni sprawy przybrały mroczny obrót. Największym problemem stał się alkohol. Najgorsze nie było nawet to, jak dużo piła (pięć czy sześć piw jednego wieczoru) ani jak często (dwa, trzy razy w tygodniu). Takie ilości byłyby groźne dla każdego, ale dla kogoś z jej zestawem genów była to prawdziwa katastrofa. Kiedyś sama powiedziała, że nie powinna pić. Kochała swojego ojca, ale nie zamierzała skończyć jak on.

Z czasem jakby zapomniała o wszystkich swoich obietnicach. I naprawdę nie lubiła, kiedy jej o nich przypominałam. Parę miesięcy po rozpoczęciu naszego pierwszego roku w liceum staczała się w takim tempie, że aż kręciło mi się w głowie od samego patrzenia. Ale im bardziej się o nią martwiłam, tym bardziej się na mnie gniewała.

Na szczęście Karen ciągle mówi, kiedy wracam wreszcie do salonu. Może jeszcze uda mi się wyłapać ważne detale.

– W każdym razie… – Patrzy w moją stronę i odchrząkuje. – Przyszłam do domu, żeby porozmawiać z Cassie po szkole, ale jej nie było.

Podaję Karen szklankę. Jest ciepła, ale Karen zdaje się tego nie zauważać. Za to dostrzega w końcu moje włosy. Zauważam to trwające ułamek sekundy spojrzenie, kiedy je rejestruje. Muszę jednak przyznać, że bardzo szybko się opanowuje i nie pozwala, żeby na jej twarzy pojawił się wyraźny szok. Zamiast tego uśmiecha się szeroko.

– Nie sądzisz, że Cassie może jeszcze się zjawić? – pyta mój ojciec. – Jest dopiero pora kolacji.

– Miała być w domu – mówi stanowczo Karen. – Przez cały tydzień miała szlaban, bo… Nawet nie chcę ci mówić, jak się do mnie odezwała. – O, jest znowu ten znajomy ton. To jej niewypowiedziane „trochę jej nienawidzę, może nawet bardziej niż ona mnie”. – Powiedziałam jej, że jak nie będzie jej w domu, zadzwonię do tej szkoły z internatem, nad którą się zastanawiam. Wiesz, jednej z tych placówek terapeutycznych. Nie, nie jestem dumna z tej groźby ani z tego, że upadłyśmy tak nisko, bym musiała ją gdzieś odsyłać. Ale taka jest rzeczywistość. Znalazłam też to.

Karen wyjmuje coś z kieszeni i podaje mojemu tacie. To bransoletka Cassie z jej nazwiskiem.

– Nie zdejmowała jej, odkąd ją ode mnie dostała trzy lata temu. – Do oczu Karen napływają łzy. – Z tą szkołą nawet nie mówiłam serio. Po prostu się martwiłam. I byłam zła. Tak. Przyznaję, że byłam na nią zła.

Mój tata patrzy pytająco na bransoletkę owiniętą wokół jego palców, po czym znów spogląda na Karen.

– Może jej spadła – mówi, akcentując końcówkę ostatniego słowa, jakby pytał.

– Znalazłam ją na mojej poduszce. Rano jej tam nie było. To znaczy, że Cassie musiała wrócić ze szkoły i wyjść. Chciała dać mi do zrozumienia, że ma mnie gdzieś i wyjeżdża. Jestem tego pewna. – Karen patrzy w moją stronę. – Wylie, nic ci nie mówiła?

Dawniej, kiedy między nami było jeszcze okej, przynajmniej raz na godzinę pisałyśmy do siebie esemesy. Ale to już przeszłość. Kręcę głową i mówię:

– Dawno nie rozmawiałyśmy.

Co najmniej od tygodnia, może dłużej. Siedząc w domu, łatwo stracić dokładną rachubę. W każdym razie od wypadku to nasze najdłuższe ciche dni. Prędzej czy później musiało do tego dojść. Nie mogłyśmy wiecznie udawać, że się przyjaźnimy. Bo to właśnie robiłyśmy, odkąd Cassie odwiedziła mnie po wypadku: udawałyśmy.

Wypadek miał miejsce w styczniu, ale Cassie i ja nie rozmawiałyśmy ze sobą od późnej jesieni. Dwa długie miesiące, które dla szesnastolatki były jak wieczność. Jednak nazajutrz po wypadku Cassie przyszła do naszego domu. Oczy tak mnie piekły od płaczu, że początkowo wydawało mi się, że mam zwidy. Dopiero kiedy Cassie pomogła mi się przebrać – od dwóch dni miałam na sobie te same rzeczy – uwierzyłam, że to naprawdę ona. I dopiero gdy rozpuściła mi włosy, wyszczotkowała je na gładko i zaplotła w warkocze, jakby szykowała mnie do bitwy, zdałam sobie sprawę, jak bardzo mi jej brakowało.

Nie wiem, ile powiedziała swojej matce o naszym rozstaniu i tymczasowym powrocie do siebie. Tak czy inaczej, kilka tygodni temu nasze drogi znowu się rozeszły. Ale założę się, że Karen nie wie zbyt wiele. Nie łączy jej z Cassie jakaś szczególnie silna więź. Zwłaszcza że powód naszego rozstania nie stawia Cassie w dobrym świetle.

– Dawno nie rozmawiałyście? – pyta ze zdziwieniem ojciec.

Moja mama wiedziała o naszych kłopotach, kiedy tylko się zaczęły. Widać nie powiedziała nic tacie. Możliwe, że ją prosiłam o dyskrecję – nie pamiętam. Za to pamiętam jej słowa, kiedy usłyszała ode mnie, że już się nie przyjaźnię z Cassie. Leżałyśmy obok siebie na jej łóżku i gdy skończyłam mówić, powiedziała:

– Ja bym nigdy nie przestała się z tobą przyjaźnić.

Wzruszam tylko ramionami.

– Ostatniego esemesa dostałam chyba tydzień temu. Może we wtorek.

– Tydzień temu? – powtarza mój ojciec i ściąga mocno brwi.

Naprawdę nie pamiętam. Ale teraz jest następny czwartek. Na pewno od ponad tygodnia ze sobą nie rozmawiałyśmy.

– Aha, tak długo. – Karen jest bardziej rozczarowana, niż zaskoczona. – Zauważyłam, że macie ostatnio rzadszy kontakt, ale nie wiedziałam… – Kręci bezsilnie głową. – Dzwoniłam na policję, ale ponieważ Cassie ma szesnaście lat i się pokłóciłyśmy, to oczywiście nie spieszą się z poszukiwaniami. Spisali raport i zadzwonią do lokalnych szpitali, ale na pewno nie będą przeczesywać lasów. Wyślą też radiowóz, ale dopiero rano. – Karen przyciska palce do skroni i kiwa głową w przód i w tył. – Rano. To za dwanaście godzin. Kto wie, w jakim stanie będzie Cassie po takim czasie. Pomyślcie tylko o tych wszystkich strasznych… Ben, nie mogę czekać do rana. Nie po tym, jak się rozstałyśmy.

Dziwię się, że Karen ma jakiekolwiek pojęcie o tym, jak bardzo jej córka straciła ostatnio kontrolę nad własnym życiem. A z drugiej strony, odkąd Cassie nie miała już mnie do pomocy w zacieraniu śladów, prędzej czy później musiała wpaść. Obraz, który jej matka ma teraz w głowie –Cassie leżąca gdzieś nieprzytomna – jest niestety całkiem prawdopodobny. Nawet o tej porze, przed siódmą wieczorem, jest to całkiem możliwe.

W Newton Regional mówi się na to „popołudniówki”. Podobno upijanie się w trupa w środku dnia to najnowszy krzyk mody wśród wszystkich przebojowych dzieciaków. Ostatni raz jechałam z odsieczą w listopadzie i było to o czwartej albo piątej po południu. Wzięłam taksówkę, żeby zabrać Cassie z domówki u Maksa Russella, bo była zbyt pijana, żeby mogła sama wrócić do siebie. Na szczęście dla niej moja mama była w rozjazdach, ojciec jak zwykle pracował w swoim laboratorium, a Gideon nie wrócił jeszcze ze szkoły, bo uzupełniał swoje zgłoszenie do Konkursu Naukowego Intela. Więc wymknęłam się z domu, wróciłyśmy razem i nikt się nie zorientował. Cassie tak się zataczała, że co chwila wpadała na ścianę. Potem przytrzymywałam jej włosy, a ona wymiotowała do sedesu. Zadzwoniłam do Karen i powiedziałam, że Cassie ma migrenę i zostanie u mnie na noc.

Nazajutrz powiedziałam Cassie, że musi przestać pić, bo stanie się coś strasznego. Ale wtedy nie byłam już jej jedyną przyjaciółką, a tylko tą od mówienia oczywistych prawd, których ona nie chciała słyszeć.

3

– Wylie, wszystko w porządku? – Mój tata gapi się na mnie; nie wiem, jak długo.

Wreszcie dociera do mnie, o co mu chodzi: stoję zwrócona twarzą do jednej ze ścian salonu, jakbym chciała wyjść z domu przez gips.

– Może usiądziesz? – pyta tata.

– Nic mi nie jest – mówię, ale widać wyraźnie, że jednak coś jest na rzeczy.

– Och, skarbie, przepraszam. – Karen patrzy na mnie i znów wygląda, jakby miała się rozpłakać. – Wiem, że nie potrzebujecie teraz moich, naszych… – Zmusza się do niepewnego uśmiechu i jeszcze bardziej przypomina kogoś, kto zaraz rozpadnie się na kawałki.

Spuszczam wzrok. Jeśli zobaczę, że faktycznie zaczyna się rozklejać, zrobię to samo.

– Jestem pewna, że Cassie nic się nie stało – ciągnie Karen. – Policja ma rację, że przesadzam. Zwykle tracę cierpliwość w takich…

Nie kończy zdania, ale wiem, że chodzi jej o tatę Cassie, Vince’a. Kiedy się poznałyśmy, jej rodzice byli już rozwiedzeni, ale Cassie opowiadała mi o tym, jak wyglądało życie z Vince’em pod jednym dachem. Nie był typem cichego pijaka. W letnie dni przy grillu wdawał się w bijatyki z sąsiadami, nocami dzwonił, żeby go zgarnąć spod jakiegoś baru, z którego właśnie go wyrzucili. Dla Karen kroplą, która przelała czarę goryczy, było drugie aresztowanie Vince’a za jazdę po pijanemu. Rozbił wtedy samochód o skrzynkę na listy w centrum Bostonu. I teraz, tak samo jak ja, Karen się boi, że Cassie powtarza historię Vince’a. Kiedy podnoszę wzrok, widzę, że mój ojciec wciąż mi się przygląda.

– Nic mi nie jest – powtarzam. Za głośno. – Po prostu chcę pomóc ją znaleźć.

– Wylie, to oczywiste, że chcesz pomóc – mówi mój tata. – Ale nie sądzę, żeby teraz…

– Proszę cię – przerywam mu, uważając, żeby mój głos zabrzmiał stanowczo, ale nie rozpaczliwie. – Potrzebuję to zrobić.

To prawda. Nawet nie wiedziałam, jak bardzo, dopóki tego nie powiedziałam na głos. Po części chcę sama sobie udowodnić, że jestem w stanie pomóc. Ale poza tym chodzi też o to, że czuję się winna. Nie podobało mi się to, co Cassie wyprawiała, i bałam się, co się może stać, jeśli nie przestanie. Ale może powinnam była dać jej do zrozumienia, że zawsze będę ją kochała, bez względu na to, jakie popełni w życiu błędy.

– Ależ ze mnie egoistka, że wam zawracam głowę. – Karen chowa twarz w dłoniach. – Przecież tyle ostatnio przeszliście. W ogóle nie myślę.

Tata patrzy mi w oczy. Ma przymrużone powieki, jakby rozwiązywał w głowie równanie drugiego stopnia. W końcu bierze głęboki wdech.

– Wylie ma rację. Pomożemy ci. Dobrze nam to zrobi – mówi, a ja mam ochotę zakrzyknąć z radości. Może jednak mnie słyszy. Może coś tam rozumie. Odwraca się z powrotem do Karen. – Zróbmy parę kroków wstecz. Co dokładnie zaszło dziś rano między tobą a Cassie?

Karen krzyżuje ręce i odwraca wzrok.

– Szykowałyśmy się do wyjścia i jak zwykle na siebie naskakiwałyśmy, bo Cassie nie chciała wstać z łóżka. W ciągu ostatnich dwóch tygodni pięć razy spóźniła się na autobus do szkoły. A ja musiałam być rano w jednym miejscu i nie mogłam się… – Nagle krtań się zaciska i Karen wyjmuje z kieszeni wymiętą chusteczkę. – No i kompletnie puściły mi nerwy. Nakrzyczałam na nią. Strasznie ją obsobaczyłam. Na co ona nazwała mnie najgorszym słowem, jakie znam. Nawet go nie powtórzę. Nigdy w życiu nie wypowiedziałam tego słowa na głos, a tymczasem moja własna córka rzuca mi je w twarz. – Znowu ją zatyka. Karen patrzy na swoje palce, w których ściska zużytą chusteczkę. – Więc powiedziałam jej, że w końcu zadzwonię do tej szkoły z internatem, żeby ją zgarnęli i wbili jej trochę rozumu do głowy. Dokładnie takich słów użyłam: „zgarnęli” i „wbili”.

Mój tata przytakuje, jakby wiedział dokładnie, co Karen ma na myśli. Jakby nie raz wykrzykiwał podobne groźby pod moim adresem. Ale jedyny raz – przynajmniej o ile pamiętam – kiedy podniósł na mnie głos, miał miejsce w Dzień Niepodległości w Albemarle Field. Chodziłam wtedy boso między fajerwerkami i prawie nadepnęłam na rozbitą butelkę.

– Najgorsze jest to, że mój wielki pośpiech, od którego wszystko się zaczęło, nie był spowodowany pracą ani spotkaniem z potencjalnym klientem. Niczym ważnym, co pomaga mi zapewnić nam dach nad głową. – Karen podnosi głowę i patrzy na sufit, jakby szukała tam odpowiedzi. – Chodziło o jogę. Przez to straciłam cierpliwość. – Patrzy na mojego tatę, jakby miała nadzieję, że on jej wytłumaczy, czemu jest taka okropna. – Przez cały rozwód walczyłam z Vince’em o Cassie, żebym mogła się nią opiekować, a teraz taka ze mnie egoistka.

Karen zasłania twarz dłońmi i znów zaczyna kiwać głową. Nie widzę, czy płacze, ale mam nadzieję, że nie. Bo wprawdzie martwię się o Cassie, ale nie aż tak. Kto by pomyślał, że właśnie ja będę się o nią martwiła mniej niż wszyscy? Może się okłamuję. W cokolwiek się wplątała, na pewno jest to coś złego. Czy ludzie, z którymi Cassie się ostatnio zadawała, wezwaliby pomoc, gdyby okazała się potrzebna? Zostaliby z nią, żeby nie udusiła się przez sen własnymi wymiocinami i żeby nikt jej nie wykorzystał? Nie. Na wszystkie te pytania odpowiedź brzmi: nie. Wszyscy oni w pierwszej kolejności myśleliby o zrzuceniu z siebie odpowiedzialności.

– Karen, nie ma sensu się tak karcić. Nikt nie jest doskonały. – Mój tata robi krok w jej stronę, jakby chciał ją przytulić, ale zamiast tego zaplata ramiona na piersi. – Czy Cassie poszła dziś na wagary?

– Nie dostałam żadnej wiadomości ze szkoły, ale… – Karen jeszcze mocniej skręca trzymaną w dłoniach chusteczkę. – Cassie mogła ją skasować po powrocie do domu. Kilka tygodni temu to zrobiła, kiedy nie poszła do szkoły. Zamierzałam zmienić swój numer kontaktowy na komórkę, ale zapomniałam.

To Cassie też opuszczała lekcje? Wygląda na to, że coraz mniej o niej wiem.

– Wylie, może napisz teraz do niej esemesa – mówi mój tata. – A nuż tobie odpowie.

Może tylko z matką nie chce rozmawiać? Ojciec tego nie mówi, ale wiem, że też tak myśli. Po tym, jak Karen zagroziła jej wysłaniem do więzienia udającego szkołę, nie zdziwiłabym się, gdyby Cassie już nigdy się do niej nie odezwała. Ale jeśli faktycznie unika swojej matki, to mnie też będzie unikała, z tego samego powodu. Obydwie ostatnio tylko wpędzamy ją w poczucie winy.

– Dobra, ale nie wiem… – Wyciągam telefon z kieszeni bluzy i wstukuję: Cassie, gdzie jesteś? Twoja mama świruje. Czekam i czekam, ale nie dostaję odpowiedzi. – Może trochę potrwać, zanim mi odpisze.

Właściwie to nigdy nie muszę czekać na odpowiedź. A raczej nie musiałam. Cassie, którą znałam, żyła z telefonem w dłoni. Zupełnie jakby odpisanie po kilku sekundach na każdego esemesa albo zdjęcie było dla niej kwestią honoru. A może telefon służył jej jako koło ratunkowe? Bo im robiła się chudsza, bardziej pijana i popularna, tym bardziej rozpaczliwe stawały się jej próby utrzymania się na powierzchni.

– Masz jakiś pomysł, gdzie się może podziewać? – pyta mnie Karen. – Albo z kim?

– Dzwoniła pani do Mai i dziewczyn? – pytam. Czuję niesmak, wymawiając to imię.

Tęczowa Koalicja: Stephanie, Brooke i Maia. Od lat najlepsze przyjaciółki. Wszystkie oprócz mnie. Zaczęły się nazywać Tęczową Koalicją już na początku liceum, z powodu ich wielokolorowych włosów. (I nie przejmowały się, że w przypadku trzech białych dziewczyn ta ksywka była skrajnie obraźliwa). Były niemożliwie piękne, a do tego superwyluzowane. Przed końcem pierwszej klasy należały już do najpopularniejszych dziewczyn w całym Newton Regional. Cassie nienawidziła ich za to, co mi zrobiły, aż do dnia, kiedy zaprosiły ją do swojego grona.

– Maia i dziewczyny – Karen wywraca oczami. – Naprawdę nie wiem, co Cassie w nich widzi.

Przy nich czuje się ważna – mam ochotę jej to uświadomić – czego nie można powiedzieć o tobie. Ale ja jestem ostatnią osobą, która powinna to mówić. Z początku Cassie próbowała przede mną ukryć, jak bardzo jest dumna z tego, że dziewczyny z Koalicji przygarnęły ją do siebie na jednym ze swoich „baletów”. Nie „imprez”, bo to by było „megasłabe”. (Tak, naprawdę tak mówiły). Udawała, że robi to „dla dobra nauki”. I właśnie na swoim pierwszym balecie z Koalicją Cassie poznała Jaspera. Później nie próbowała już niczego udawać.

Było to dla niej coś ekscytującego, mogłam to zrozumieć. Ale myślałam, że ta fascynacja szybko jej się znudzi i Cassie przejrzy na oczy. Tymczasem ona tylko upijała się coraz bardziej i bardziej na coraz częstszych imprezach. Nie raz powtarzałam jej to, co sama często mi mówiła o swoim ojcu: że nigdy nie chciałaby skończyć jak on. Na okrągło jej tłumaczyłam, że jako jej przyjaciółka bardzo się o nią martwię. Ale do czego niby była jej potrzebna przyjaciółka, która umiała tylko wiercić dziurę w brzuchu? Za dnia rozrywki dostarczała jej Tęczowa Koalicja, a noce spędzała, zakochując się na zabój. Wyraźnie to widziałam, ale ze wszystkich sił udawałam, że nie dzieje się nic złego.

Bo już wtedy wiedziałam, że Jasper Salt nie jest dobrym rozwiązaniem dla Cassie. Wręcz przeciwnie: stanowił kolejny problem. No i faktycznie, ani się obejrzałam, a on trzymał ją za rękę i ciągnął nad krawędź przepaści.

* * *

– Jasper to naprawdę dobry chłopak – powiedziała Cassie w pierwszy poniedziałek po Święcie Dziękczynienia. – Powinnaś go poznać.

Jadłyśmy lunch w Naidre’s, jedynej knajpce w pobliżu szkoły, do której dyrekcja pozwalała wychodzić uczniom ze starszych klas. Ja zamówiłam zupę i kanapkę, a Cassie suchego bajgla, którego rozdzierała na kawałki i rozkładała na talerzu, żeby wydawało się, że je.

Spędziłyśmy ze sobą zaledwie pięć minut po czterech dniach rozłąki i już zdążyłyśmy się pokłócić.

Ale jeśli mam być szczera, to nie układało się między nami już od końca sierpnia, kiedy Cassie wróciła z obozu sportowego. „Obóz dla grubasów” – tak nazwała go Cassie, kiedy jej matka wysłała ją tam przed ósmą klasą podstawówki. Tym razem był to pomysł Cassie. Mimo że nie bardzo miała co zrzucać. Po powrocie wyglądała jak kościotrup. Powiedziałam jej to, na co ona się uradowała.

Ale nie tylko schudła. Miała też nową fryzurę, dłuższe i proste włosy, a do tego stylowe ciuchy. Nie mogłam uwierzyć, że to ta sama osoba, która kilka lat temu stała ze mną na jednym sedesie w szkolnej toalecie. Zatem wcale się nie zdziwiłam, kiedy dziewczyny z Tęczowej Koalicji zaprosiły ją do siebie ani nawet jak wpadła w oko Jasperowi, lubianemu, przystojnemu sportowcowi (a do tego kompletnemu dupkowi). To, co mnie zaskoczyło, to jej radosna reakcja na ich względy.

– Wiem o Jasperze wszystko, co trzeba – powiedziałam i poparzyłam sobie usta zupą pomidorową.

Krążyły plotki, że w pierwszej klasie liceum Jasper jednym ciosem znokautował starszego od siebie chłopaka. Według innej wersji złamał mu nos. Nie mogłam się nadziwić, dlaczego jeszcze nie siedział w więzieniu, nie mówiąc już o tym, jakim cudem nie wywalili go ze szkoły. Ale nie lubiłam go, jeszcze zanim usłyszałam o tej bójce. Niektóre z powodów mojej niechęci mogły się wydawać powierzchowne, na przykład te jego obcisłe T-shirty, napuszona poza i udawany surferski slang. Sęk w tym, że miałam dowód na jego parszywy charakter. Tashę.

Tasha była w naszym wieku, ale sprawiała wrażenie młodszej. Bez ostrzeżenia przytulała się do ludzi, za głośno się śmiała i zawsze ubierała się na różowo albo czerwono, a na głowie nosiła bandanę. Wyglądała jak wielka kartka walentynkowa. Nikt nigdy jej nie dokuczał, to byłoby okrutne. Nikt z wyjątkiem Jaspera. Parę tygodni po tym, jak zaczął kręcić z Cassie – gdzieś na początku października – widziałam go, jak rozmawiał z Tashą na końcu pustego korytarza. Stali za daleko, żebym mogła cokolwiek usłyszeć, ale kiedy Tasha pobiegła w moją stronę ze łzami w oczach, nie miałam wątpliwości, że powiedział jej coś przykrego. Gdy opowiedziałam o tym Cassie, stwierdziła tylko, że Jasper nigdy by nie skrzywdził Tashy. Co oznaczało, że według niej kłamałam.

– Jasper może nie jest idealny, ale miał naprawdę trudne życie. Jesteś dla niego za ostra – powiedziała Cassie, cały czas układając na talerzu kawałki bajgla. – Ma tylko matkę, straszną egoistkę, i starszego brata, który jest jeszcze gorszy. A jego ojciec siedzi w więzieniu – dodała przepraszającym, ale zarazem dumnym tonem. Jakby fakt, że jego ojciec jest kryminalistą, świadczył dobrze o Jasperze.

– Za co? – zapytałam.

– Nie wiem – warknęła.

– Cassie, a jeśli on zrobił coś naprawdę złego?

– Jeśli jego ojciec zrobił coś złego, to nie znaczy, że z Jasperem też jest coś nie tak. Po prostu nie wierzę, że tak pomyślałaś. – Cassie skrzyżowała ramiona i kręciła głową z dezaprobatą. Najgorsze było to, że miała rację: nie powinnam była tego sugerować. – Poza tym Jasper mnie rozumie. To jest ważniejsze od jego głupiego ojca.

Zrobiło mi się gorąco w piersi. W końcu to powiedziała: Jasper ją rozumiał, a ja nie. Już nie.

– Którą ciebie, Cassie? – zapytałam ze złością. – Masz ostatnio tyle twarzy, że trudno je wszystkie spamiętać.

Cassie gapiła się na mnie z szeroko otwartymi ustami. Po chwili zaczęła zbierać swoje rzeczy.

– Co ty robisz? – spytałam przestraszona.

Przecież miała się wkurzyć. Miałyśmy się pokłócić. Jej nagłego wyjścia nie było w planie.

– Idę stąd – odparła cicho. – Tak się zachowują n o r m a l n e osoby, jak ktoś je paskudnie traktuje. I jeśli to nie jest dla ciebie jasne, Wylie – pokazała na siebie – to ja jestem normalna, a ty paskudna.

* * *

– No, w każdym razie rozmawiałam z Maią i dziewczynami – mówi Karen. – Powiedziały, że ostatni raz widziały Cassie dzisiaj w szkole, ale żadna nie pamiętała, o której godzinie.

– A dzwoniła pani do Jaspera? – pytam, udając, że bynajmniej nie uznałam już dawno temu, że to on, przynajmniej duchem, jest w stu procentach odpowiedzialny za całe zło w życiu Cassie.

Karen przytakuje.

– Esemesowali z Cassie, jak jechała autobusem do szkoły, ale potem już nie miał z nią kontaktu. Przynajmniej tak mówi. – Nagle patrzy na mnie i mruży oczy. – Ty go chyba nie lubisz, prawda?

– Nie znam go zbyt dobrze, więc moje zdanie nie ma większego znaczenia – odpowiadam, mimo że myślę dokładnie na odwrót.

– To z tobą Cassie przyjaźni się najdłużej – mówi Karen. – Jesteś jej jedyną prawdziwą przyjaciółką, przynajmniej według mnie. Twoje zdanie ma ogromne znaczenie. Myślisz, że mógłby ją skrzywdzić?

Czy Jasper mógłby wyrządzić jej jakąś krzywdę? Nie. Wiele można o nim powiedzieć, ale nie mam powodu, żeby podejrzewać go o coś takiego.

– Nie wiem – mówię z zamierzoną niepewnością w głosie. Ale w sumie nie powinnam sugerować czegoś takiego tylko dlatego, że go nie lubię, więc dodaję: – To znaczy nie. Nie sądzę

– Do Vince’a też się nie odzywała? – pyta mój tata.

– Vince – parska z pogardą Karen. – Jest z jakąś nową dziewczyną na Florydzie. Ostatnio podobno zamierzał zdobyć licencję prywatnego detektywa. Żałosne.

Ale Cassie mogłaby zadzwonić do ojca. Pomimo wszystkiego uwielbia Vince’a. Ciągle ze sobą mailują albo esemesują. Łączy ich niechęć do Karen.

– Na wszelki wypadek powinnaś do niego zadzwonić – sugeruje delikatnie mój tata, po czym zgarnia ze stołu swój portfel i patrzy na haczyki na ścianie, gdzie wieszamy nasze klucze. – A ty i ja zaczniemy jej szukać.

Karen przytakuje. Cały czas patrzy na swoje palce, które są wciąż zaciśnięte na już prawie nieistniejącej chusteczce.

– Vince mnie o wszystko obwini. Będzie mówił, że gdybym nie była taką twardą suką, to Cassie byłaby… – Nagle głos grzęźnie jej w krtani i Karen zasłania usta dłonią. – I będzie miał rację. To jest w tym wszystkim najgorsze. Vince ma problemy, ale przynajmniej z Cassie… – Przerywa i kręci głową. – Zawsze mają ze sobą kontakt. Może gdybym…

– Nic nie jest takie proste. Ani z dziećmi, ani z niczym innym – mówi mój ojciec i wreszcie udaje mu się znaleźć klucze w szufladzie. – Chodźmy. Pojedziemy najpierw do ciebie i upewnimy się, czy nie ma tam śladu Cassie. Po drodze zadzwonimy do Vince’a. Jak chcesz, mogę z nim porozmawiać. – Robi krok w stronę drzwi, ale zatrzymuje się na widok stóp Karen. – Zaraz, twoje buty.

– Nic nie szkodzi – mówi Karen i zakłopotana macha ręką. Nawet teraz próbuje ocalić choć część swojej doskonałości. – Poradzę sobie. Przyjechałam tutaj w takim stanie, to i wrócę.

– A co, jeśli trzeba będzie zboczyć z trasy? Nie, nie. Musisz coś włożyć na nogi. Weź któreś buty Hope.

Buty Hope? Jak swobodnie to powiedział. Zupełnie jakby nie zaproponował jej kawałka mojej skóry. Oczywiście rozumiem, że nie damy Karen moich butów. Po moim ostatnim panicznym ataku antygromadzenia, po pogrzebie, została mi tylko jedna para. Ta, którą mam na nogach. Ale chodzi o sposób, w jaki jej to zaoferował. Jakby pożyczenie czegoś po mojej mamie było najzwyklejszą rzeczą na świecie.

Czasem się zastanawiam, czy tata aby nie przestał kochać mamy na długo przed jej śmiercią. Mam też inny dowód na poparcie tej tezy: ich kłótnie. Po niemal całym życiu bez jednego przykrego słowa, na kilka dni przed wypadkiem nagle zaczęli nieustannie na siebie naskakiwać. Poza tym brak miłości do mamy tłumaczyłby fakt, że jej śmierć dużo mocniej wstrząsnęła mną niż nim.

Nie rób tego, myślę, widząc, że idzie na górę po jej buty. Nigdy ci tego nie wybaczę.

Na szczęście się zatrzymuje – dzwoni jego komórka.

Patrzy na wyświetlacz i mówi:

– Przepraszam, to doktor Simons.

Uratował go jego jedyny przyjaciel. Jedyna osoba, dla której jest gotów rzucić wszystko. Nigdy wcześniej mi to nie przeszkadzało, ale teraz strasznie mnie wkurza.

– Wylie, zaprowadzisz Karen na górę? Zobacz, czy któreś z butów mamy będą na nią pasowały.

Tylko na niego patrzę.

– Wszystko w porządku? – pyta, widząc, że się nie ruszam. Ma napiętą twarz.

– Tak – mówię w końcu, bo się boję, że użyje mojego gniewu jako wymówki, żeby nie pomagać Karen. – Wszystko super.

Przez całą drogę po schodach próbuję wymyślić jakiś powód, żeby nie dać Karen tych butów. Taki, który nie będzie wyglądał na wymysł kompletnej wariatki. Taki, na który zgodziłaby się moja mama. Bo moja mama chciałaby, żebym dała Karen wszystko, czego tylko by potrzebowała. „Dasz radę”, powiedziałaby, gdyby tu była. „Jestem tego pewna”.

Chwilę później Karen stoi za mną w sypialni moich rodziców, a ja tkwię nieruchomo przed szafą. Tylko je pożyczam, tłumaczę sobie, odsuwając drzwi i kucając przed połową z ubraniami mamy. Zamykam oczy i staram się nie wdychać jej zapachu. Na oślep szukam butów. Wreszcie moje dłonie dotykają pary botków, które miała na sobie tylko kilka razy. Ale kiedy otwieram oczy i widzę, co wyciągnęłam, robi mi się niedobrze. Stare martensy mojej mamy, które tak kochała, że dwa razy wymieniała w nich podeszwy.

– Wiem, że Cassie za tobą tęskni – mówi Karen, a ja pochylam się nad butami mamy jak zwierzę chroniące swój ostatni posiłek. – Bo nadal wiem, co naprawdę czuje. Mimo że ona w to nie wierzy. I wiem, że teraz Cassie jest kompletnie zagubiona i potrzebuje dobrej przyjaciółki. Takiej jak ty.

Karen podchodzi i klęka obok mnie. Kątem oka widzę, że patrzy to na mnie, to na buty. W końcu pochyla się i sama sięga w głąb szafy. Sekundę później wyciąga parę białych, nowiutkich butów do tenisa. Moja babcia ze strony ojca dała je mamie w prezencie wiele lat temu. Pewnie dlatego, że moja mama nienawidziła tenisa.

– A może te? – pyta Karen.

Tak – odpowiedziałabym, gdybym się nie bała, że głos mi się załamie – te dużo chętniej, dziękuję.

– Myślisz, że Cassie wie, jak bardzo ją kocham? – pyta Karen i siada na podłodze, cały czas patrząc na buty. – Bo ostatnio niespecjalnie nam się układało. Szczerze mówiąc, nigdy nie było łatwo. Wiem, że popełniłam wiele błędów. Tyle rzeczy mogłam zrobić dużo lepiej. Ale zawsze się starałam. I naprawdę ją kocham. Ona to wie, prawda?

Cassie mówiła różne rzeczy o swojej matce: że jest samolubna, egocentryczna, płytka, że nieustannie ją ocenia i krytykuje z powodu jej wagi. Ale najczęściej słyszałam od niej skargę, że Karen jej nie kocha. A w każdym razie nie tak, jak matka powinna kochać córkę.

– Pewnie – mówię szybko, żeby zbyt długie milczenie nie zdemaskowało mojego kłamstwa. – Wie, i to dobrze.

– Dzięki Bogu. – W głosie Karen jest taka ulga, że chyba mi serce pęknie. – To naprawdę… Cieszę się.

Karen odkłada buty i bierze moją dłoń w swoje. Głaszcze mnie w matczyny sposób, od którego aż ściska mnie w gardle. Jej druga dłoń wędruje do tego, co zostało z moich kasztanowych włosów. Cofa palce, zanim dosięgną najbardziej postrzępionych końcówek.

Wczoraj wieczorem zobaczyłam swoje odbicie w lustrze i przez sekundę – jedną popieprzoną sekundę – wydawało mi się, że jestem nią. Moją mamą. Myślałam, że to ona tam stoi, ciepła i żywa. Z dłuższymi włosami zaczęłam ją bardzo przypominać i wczoraj stało się to już niemożliwe do zniesienia. Chciałam mieć pewność, że już nigdy jej ze sobą nie pomylę i nigdy, nawet na jedną, piękną chwilę nie uwierzę, że wróciła do domu.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki