Redaktorzy serii

Małgorzata Cebo-Foniok

Ewa Turczyńska

Korekta

Agnieszka Deja

Małgorzata Lach

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© David De Lossy/Thinkstock

Tytuł oryginału

Until We Fly

UNTIL WE FLY

Copyright © 2014 Lakehouse Press.

Published by arrangement with the Author.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5958-1

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wersji elektronicznej

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Dla serc, które bolą, dla dusz, które cierpią.

Fluctuat nec mergitur.

(Rzucana jest przez fale, lecz nie tonie).

Ty też nie zatoń.

Prolog

Śnię o pociskach i krwi. Jak zawsze.

Są i krzyki. Jasne! Zawsze są krzyki. Przeraźliwe i przeszywające, niskie i ostre. Są pełne bólu, pełne cierpienia, pełne udręki. Ten dźwięk jest jak tortura. Wykręcam się i przewracam, próbując od niego uciec.

To wtedy coś sobie uświadamiam.

Poza moim snem. Na zewnątrz, w gęstej i ciężkiej ciszy rozlega się dźwięk.

Prawdziwy dźwięk.

Dzwonek telefonu rozrywa ciszę, roztrzaskując noc na milion kawałków. Otwieram gwałtownie oczy, wpatrując się niewyraźnie w zegarek.

Trzecia nad ranem.

Telefon o tej porze nigdy nie wróży nic dobrego.

Odzywa się stara szkoła i moje zmysły nieruchomieją, oddzielając mnie od całej sytuacji. Sięgam po telefon. Cokolwiek się stało, będę spokojny i opanowany. Taki właśnie jestem i tak mnie wytrenowano.

Wciskając guzik, przykładam telefon do ucha. Czekam, spodziewam się, że usłyszę swojego najlepszego kumpla, Gabe’a, jego siostrę, Jacey, albo któregoś z naszych przyjaciół. Zawsze byłem tym, kto wyciągał ludzi z problemów, przeważnie dlatego, że jestem opanowany i nie daję się skołować. Nie osądzam ludzi na podstawie gówna, w jakie się wpakowali. Dlatego właśnie przywykłem już do takich telefonów.

Ale nie przywykłem do głosu, który odzywa się w ciemności.

Cienki, kruchy głos, którego nie słyszałem od lat.

– Brand?

Ten głos jest jak cios w brzuch. Natychmiast nieruchomieję, czuję, jak zamarza mój każdy nerw.

– Mamo – wymawiam słowo obce moim ustom.

Nie zwraca nawet uwagi na to, że coś powiedziałem. Wzdycha. Roztrzęsiony dźwięk w ciemności.

– Chodzi o ojca. Miał zawał dziś w nocy.

Przerywa, a ja nic nie mówię, mimo że moje serce zaczyna walić, napełniając mi uszy coraz szybszymi dźwiękami. Krew zamieniła się w lód, który przepływa przez żyły, mrozi palce u rąk i nóg. Uniemożliwia mi jakikolwiek ruch.

Nie odpowiadam jej.

Mija uderzenie ciszy.

I następne.

Kiedy znowu się odzywa, jej głos jest zmęczony i szorstki.

– On nie żyje, Brand.

Nadal się nie odzywam. Jestem jak zamarznięty. Nie mogę się ruszyć, mimo że moje dłonie natychmiast zaczynają się pocić, a oddech przyspiesza w gardle. Boję się, że jeśli coś powiem, to to wszystko okaże się nieprawdą. Będzie jak część mojego snu, która zniknie, kiedy się obudzę.

Więc nie wypowiadam ani słowa.

Niech to się dzieje naprawdę.

– Przyjedź do domu – dodaje moja matka.

Jej wezwanie uwalnia mnie i znowu mogę się poruszyć.

Kiwam głową. Raz, dokładnie.

– Przyjadę.

Bo to się dzieje naprawdę.

Rozłączam się, nie mówiąc już nic więcej. Moje ręce się trzęsą.

Wpatruję się w moją lewą dłoń. W cienkie i długie palce. Jestem dorosłym mężczyzną, a jednak sama myśl o moim ojcu sprawia, że ręce drżą mi instynktownie, jak wystraszonemu chłopcu, którym kiedyś byłem. Pozwalam sobie czuć się bezsilnie tylko przez chwilę, zanim zamienię strach w gniew. Oślepiający, rozpalony gniew, do którego mam pełne prawo.

Mój ojciec nie żyje.

Powinienem być smutny, a nawet zdruzgotany. Normalny człowiek by był.

Ale oprócz gniewu jest jeszcze tylko jedna rzecz, jaką czuję.

Ulga.

Rozdział 1

NORA

Nora, słuchasz mnie?

Nie.

Odwróciłam uwagę od samochodów jadących powoli główną ulicą małego miasteczka i spojrzałam na ojca. Przeszywające spojrzenie Maxwella Greene’a było skupione na mnie. Jego siwe włosy błyszczały w słońcu. Przełknęłam ślinę.

– Tak, oczywiście – skłamałam.

Skinął głową, złagodzony.

– To dobrze. Wiem, że ten ostatni rok studiów prawniczych był dla ciebie trudny, ale już po wszystkim. Chcę, żebyś odpoczęła w lato tu, w Angel Bay, z matką, a jesienią przejmiesz nasz zespół w Green Corp zgodnie z planem.

Oczywiście jest zachwycony, bo właśnie tego zawsze chciał. Wszystko było zaplanowane od momentu, kiedy poszłam do szkoły podstawowej. A właściwie to prawdopodobnie jeszcze zanim się urodziłam.

– A co z Peterem? – zapytałam go z wahaniem, widząc w myślach naszego prawnika w średnim wieku, który był wiceprezesem do spraw prawnych w naszej firmie. Zawsze był dla mnie miły. Pokazywał mi zdjęcia swojej pięknej żony i czterech córek.

Ojciec przewrócił oczami.

– Usamodzielni się. Jestem pewien, że się tego spodziewał. Wszyscy wiedzieli, że studiujesz prawo na Stanford. Skojarzą fakty, Nora.

Jest taki zblazowany, rujnując czyjeś życie. Przełykam ciężko ślinę, bawiąc się słomką w szklance z lemoniadą. Parasol, rozłożony nad naszym małym stolikiem, przy którym siedzimy na szerokim chodniku, rzuca cień na moje ramiona. Prawie drżę. Nie jestem pewna, czy to przez chłodny wiatr znad jeziora, czy ze względu na oziębłe podejście mojego ojca.

Wpatruje się we mnie teraz surowo.

– Nora, musisz w końcu mieć jaja. W korporacji nie ma miejsca na miganie się. Musisz zabijać albo zabiją ciebie. Chcę, żebyś była jak prawdziwy Greene i robiła, co do ciebie należy. Bądź tym, kim ja chcę, żebyś była.

Jego głos jest chłodniejszy nawet bardziej niż spojrzenie. Kulę się przy nim z przyzwyczajenia.

– Okej – szepczę.

W końcu z przeciwnej strony stolika odzywa się moja mama, obdarzając mnie wspaniałym uśmiechem. Z całej naszej rodziny ona zawsze była najmilsza. Najsłodsza. I wie, że potrzebuję teraz pomocy. Widzę to w jej delikatnych, niebieskich oczach.

– Ma belle fille – wyśpiewuje, sięgając ponad stołem i łapiąc mnie za rękę. – Przed nami fantastyczne lato. Będziesz jeździć na Rebelu i odpoczywać na plaży. Będziemy robiły manicure i pedicure… piły herbatę i jadły croissanty. Będzie cudownie. Potrzebujesz odpoczynku.

„Moja piękna córeczko”. Mama nadal mówi z silnym francuskim akcentem, mimo że mieszka w Stanach, odkąd wyszła za mojego ojca dwadzieścia pięć lat temu. Oczarowuje tym każdego, kto jej słucha.

Uśmiecham się do niej. Tym razem prawdziwie.

– Dziękuję, maman. Nie mogę się doczekać naszych wspólnych wakacji. Tęskniłam za tobą.

To nie jest kłamstwo.

Nie tęskniłam za ojcem i jego ciągłymi wykładami na temat bycia „dobrym Greene’em” i tego, co muszę zrobić dla jeszcze większego dobra naszej rodziny i firmy.

Bez względu na koszt osobisty.

A ja robiłam to ogromnym kosztem.

Nie to, żeby ktoś się tym przejmował.

Ale czuję, jak znowu wzbiera we mnie gorycz, która, jeśli jej nie zatamuję, mnie przytłoczy. A to w niczym nie pomoże.

Ona nie wie, staram się pamiętać.

– Jak się ma Rebel? – pytam mamę, celowo kierując rozmowę na temat mojego konia. Nie widziałam go od zeszłego lata. Mama rozgaduje się o nim, mówiąc, jak przytył, a ja znowu się odwracam.

Ona nie wie.

Ale mój ojciec tak. Spoglądam na niego i widzę, jak na jego twarzy znowu wzbiera złość. O tak, on wie. Rób, co trzeba, Nora.

Zaciskam zęby. Teraz jest już po wszystkim. To już minęło. I tak nikt nie może tego naprawić. Wszystko, co mogę teraz zrobić, to być dobrą Greene.

Znowu skupiam swoje ciężkie spojrzenie na skrzyżowaniu, szukając czegoś, co przykułoby moją uwagę.

Czegokolwiek innego.

Czerwony samochód zatrzymuje się i zaraz odjeżdża. Angel Bay jest tak małe, że znajduje się tu tylko jedno duże skrzyżowanie. Właśnie to przed kawiarnią. Nie ma nawet sygnalizacji świetlnej.

Jeśli chcesz poobserwować ludzi, to tu jest właśnie najlepsze miejsce.

Mama nadal mówi swoim czarującym głosem, a ja nieobecnym wzrokiem przyglądam się, jak biały autobus podmiejski skręca w lewo. Przepuszcza młodą mamę pchającą wózek przez ulicę, a potem rusza. Macha, kiedy przejeżdża. Przyjazny nieznajomy.

Uśmiecham się. W Angel Bay pełno jest uprzejmych nieznajomych. Są przyzwyczajeni do turystów i przyjacielsko odnoszą się do każdego z nich, szczęśliwi dzięki ich dolarom. Szczęśliwi, że mogą dzielić się swoim małym miasteczkiem przy jeziorze Michigan.

Wyblakły biały autobus przejeżdża wzdłuż drogi. Po bokach ma umieszczone znaki. Dostrzegam, co jest napisane na jednym z nich.

„Zatrąb dla 52 Oddziału Dorocznej Wyprawy Campingowej”.

Uśmiecham się ponownie do małych, szczeniackich skautów, którzy jadą z twarzami przyciśniętymi do szyb. Pewnie zmierzają do Parku Krajobrazowego Warren Dunes… więc prawie już docierają i, jak to często bywa z małymi chłopcami, robią się nerwowi.

Za busem podąża ogromny granatowy pikap, zachowując odpowiednią odległość. Szyby są przyciemnione, ale dostrzegam mignięcie blond włosów. Wpatruję się jeszcze bardziej, tak z czystej ciekawości. Zawsze lubiłam obserwować ludzi. Oglądanie życia innych sprawiało, że zapominałam o swoim własnym.

To żałosne, ale prawdziwe.

Kiedy ciężarówka podjeżdża bliżej i mam lepszy widok na twarz kierowcy, omal nie wzdycham na głos.

Niemożliwe.

Przyglądam się uważniej, mrużąc oczy za okularami słonecznymi. Kierowca też ma na sobie okulary, które sprawiają, że trudno go dokładnie zobaczyć.

Ale te blond włosy… miodowy blond, który wygląda jak pocałunek słońca. Wyraźne kości policzkowe, wgłębienie w podbródku, mocna szczęka i orli nos. Wszędzie rozpoznałabym ten profil, nawet przez zaciemnioną przednią szybę. Nawet jeśli ostatni raz widziałam go dziesięć lat temu.

Brand Killien.

Nie ma mowy.

Uświadamiam sobie, że wstrzymuję oddech, więc wciągam powietrze, ciągle się na niego gapiąc.

Nadal wygląda jak nordycki bóg. Jest tym samym chłopakiem, w którym zakochałam się wiele lat temu. Nie wiedział o tym, oczywiście, bo jestem od niego cztery lata młodsza. Nie byłam w jego zasięgu. Ale on zawsze był w moim… z kilku powodów.

Po pierwsze dlatego, że nigdy nie widziałam nikogo piękniejszego od niego.

Po drugie, i co nawet ważniejsze, zawsze sprawiał, że czułam się dobrze. Bezpiecznie i pewnie. To tak, jakby będąc z nim, nic złego nie mogło mi się stać.

Fantazjowałam o nim każdego lata, aż w końcu pewnego roku, kiedy wróciłam tu po długiej zimie, dowiedziałam się, że Brand wyjechał. Poszedł na studia, a potem wstąpił do wojska.

Odtąd wypatrywałam go każdego lata.

Nigdy się nie pojawiał.

Ludzie gadali. Oczywiście. Mieszkańcy tak małych miasteczek jak Angel Bay zawsze gadają. W pewnym sklepiku dowiedziałam się, że stał się gnojkiem i że jest na misji w Afganistanie jako żołnierz Rangers do zadań specjalnych. W kawiarni usłyszałam, że stało mu się tam coś strasznego i że miał wrócić do domu.

Ale ku mojemu wielkiemu rozczarowaniu nigdy nie przyjechał do Angel Bay.

Aż do teraz.

Motyle wzbierają w moim brzuchu, łaskocząc skrzydłami o żebra. Wijąc się, napierają na moją przeponę, co sprawia, że ciężko mi oddychać. To tak, jakby nawet one czuły ważność tej chwili, absolutny cud, jakim jest ten moment.

Brand Killien jest tutaj.

Nagle na skrzyżowanie wjeżdża gwałtownie ciągnik z przyczepą, momentalnie przysłaniając mi widok. Pochylam się do przodu, próbując z powrotem dyskretnie dostrzec Branda, żeby się upewnić, że tam jest i że nie była to tylko moja wyobraźnia.

To wtedy zauważam problem. I nawet jeśli wszystko dzieje się zbyt szybko, żebym chociaż zdążyła krzyknąć, to wydaje mi się, że całe zdarzenie odbywa się w zwolnionym tempie.

Z drugiej strony skrzyżowania wywrotka wtacza się na drogę, wjeżdżając z hukiem w zbiornik z amoniakiem, który znajdował się na przyczepie ciągnika.

Wybuch jest natychmiastowy i ostry.

Czuję intensywne uderzenie gorąca na chwilę przed hukiem, który rozrywa niebo. Jest tak głośny, że odbija się echem w mojej piersi, wstrząsając każdym z moich żeber i uwalniając motyle. Nagle znajduję się w powietrzu. Moje nogi wiszą jak u nędznej szmacianej lalki i otacza mnie bryza. Jestem w wietrze. Jestem wiatrem.

Kiedy lecę, wszystkie rzeczy dookoła mnie są jak ekspresywne skrawki.

Gorąco.

Hałas.

Krzyki.

Trzaski.

Szkło.

Mój lot trwa chwilę, po czym uderzam z trzaskiem o coś twardego, rozbijając głowę o podłogę. Podłogę?

Czerń.

Gorąco.

Nie jestem pewna, ile czasu minęło, kiedy otwieram oczy. Czuję tylko, że moja głowa jest ciężka i rozdziera ją ból promieniujący z tyłu. Dotykam jej drżącymi palcami, na których zostaje krew.

Spoglądam w górę.

Gorąco dochodzi od ognia. A ogień jest wszędzie.

Jestem w stercie rumowiska, które jeszcze przed chwilą było kawiarnią. Lady, sufit i stoły piętrzą się dookoła mnie, a na podłodze leżą ludzie. Ledwo mogę dostrzec cokolwiek w kurzu, który jest wszędzie. Ale widzę ogień.

I widzę Branda.

Idzie zamaszystym krokiem przez ciemny dym jak jakiś wspaniały i surowy anioł. Widzę, jak wyważa drzwi szkolnego autobusu. Wskakuje do środka i chwilę później wychodzi z dzieckiem w muskularnych ramionach. Oddaje komuś dziecko i wraca do dymiącego, zwęglonego autobusu. I widzę, jak robi to jeszcze wiele razy.

Niektóre z dzieci, które wynosi, są zakrwawione, niektóre bezładne. Ale on kontynuuje przejścia.

W końcu wychodzi z pustymi rękoma.

Przez moment stoi bez ruchu i widzę, że jego koszula jest rozdarta z przodu. Dostrzegam za tym rozdarciem wyrzeźbione mięśnie. Na twarzy ma rozmazaną sadzę, która również sprawia, że jego włosy są czarne.

Widzę, jak bierze głęboki oddech, widzę, jak rozgląda się dookoła po ulicznej masakrze, szukając ludzi do ocalenia.

I wtedy spostrzega mnie.

Naprawdę potrzebuję ocalenia. Bardziej niż kiedykolwiek mógłby przypuszczać.

Niebieski kolor jego oczu jest tak jasny, że nie potrafię go nazwać. Szafirowy? Błyszczą w sadzy i płomieniach. Skupia się na mnie i podchodzi długimi krokami. Prosto do mnie. Przez chaos i spustoszenie.

– Wszystko w porządku, panienko? – Jego głos jest szorstki. Prawdopodobnie od dymu. Nie mogę się ruszać.

– Utknęłam – udaje mi się odpowiedzieć. – Moje nogi.

Moje nogi znajdują się pod roztrzaskanymi deskami, które były ścianą kawiarni. Kiedy spoglądam w górę na Branda, zauważam na ulicy moich rodziców, stojących przy sanitariuszu pogotowia. Widzę, jak mama gorączkowo wymachuje rękoma i odczytuję z jej ust, co mówi.

Moja córka.

Biorę oddech, ale ona nie mogłaby mnie usłyszeć, nawet gdybym ją zawołała. Będzie musiała poczekać.

Brand ponownie przyciąga moją uwagę, mówiąc coś. Z powrotem do jego lśniących, niebieskich oczu.

– Ściągnę to z ciebie. Postaram się cię nie zranić – mówi spokojnie.

Podnosi swoimi muskularnymi rękoma wyszczerbione deski, jedną po drugiej. I tak jak mówił, nie rani mnie.

Kiedy skończył i kiedy jestem już wolna, nie pomaga mi wstać.

Zamiast tego pochyla się i bierze mnie na ręce.

Moja głowa spoczywa na jego piersi i słyszę jego serce, kiedy niesie mnie bez wysiłku przez cały ten chaos.

Bum-bum.

Bum-bum.

Jego serce jest tak silne jak on.

Zamiast patrzeć na ludzi na podłodze, skupiam się właśnie na tym, na mocnych uderzeniach. Nie spoglądam na krew, nie wdycham dymu, nie panikuję.

– W porządku? – pyta mnie Brand, spoglądając na mnie w dół. Jego twarz jest pewna siebie, a głos spokojny. – Nic ci nie będzie.

Kiwam głową, bo wierzę mu. Jak mogłabym nie zaufać głosowi, w którym jest tyle pewności.

Ale teraz to się nie liczy.

Bo znikąd słyszę obrzydliwy, głośny trzask i nagle ściana koło nas zawala się wśród masowych pisków i jęków.

Odłamki zadrapują mi ramię. Czuję krew.

Brand wypuszcza mnie ze swojego bezpiecznego uścisku. Wyrwana z jego ramion spadam. Spadam, spadam, spadam.

A potem wszystko robi się czarne i tak już zostaje.

Rozdział 2

BRAND

Pieprzony sukinsyn.

Rozrywa mnie palący ból, od biodra aż po kostkę. Krzywię się, próbując wydostać się z gruzów, ale bez skutku. Teraz to ja jestem tym, który utknął, poważnie i boleśnie, pod górą roztrzaskanego drewna i żaru.

Dym, który mnie otacza, natychmiast przywraca wspomnienia z Afganistanu. Bomby i krew. Ale otrząsam się z tych obrazów. Nie ma mnie tam. Jestem tutaj. I muszę myśleć trzeźwo.

Dziewczyna.

Dziewczyna, którą niosłem, dziewczyna z ciemnorudymi włosami i dużymi niebieskimi oczami. Zaufała mi. Widziałem to w jej twarzy.

Skręcam się, żeby ją odnaleźć, uważnie rozglądając się dookoła. I wtedy widzę jej szczupłe ramię wystające ze sterty gruzów. Wiem, że to ona, bo ma turkusową bransoletkę na swoim małym nadgarstku.

– Pomocy! – wołam do sanitariuszy, którzy znajdują się na miejscu wydarzenia. Jeden z nich słyszy mnie i biegnie w moją stronę, ale ja macham w kierunku dziewczyny. – Ją wyciągnijcie pierwszą! – mówię mu. – Jest pod tym gównem. Ją pierwszą. To ją przygniata.

Robi to, o co go proszę. Potrzeba jeszcze jednego, żeby ją odkopać. Patrzę na jej nadal zamknięte oczy. Widzę, jak rozciągają jej bezwładne ciało na łóżku szpitalnym i wracają po mnie.

Cholera.

– Dziękuję – mówię mu szczerze.

Ostrożnie usuwają drewno i płytę gipsową, i skręcony metal, który mnie przypiera, zanim przetoczą moje ciało na nosze.

– Nic mi nie jest – próbuję im powiedzieć, kiedy usiłuję wstać.

Ale nie mogę się podnieść. Moja lewa noga jest skręcona, a stopa obrócona w nienaturalny sposób. Wpatruję się w nią przerażony i zdumiony, spostrzegając, że moje kolano jest wykręcone na zewnątrz, a kostka do środka.

Kurwa.

Nie czuję bólu, stąd wiem, że jestem w szoku. Opadam w tył na nosze, gdy sanitariusze jadą ze mną w kierunku czekającej karetki.

Moja noga była uszkodzona w Afganistanie. Przeszedłem przez wiele operacji i miesiące rehabilitacji i właśnie zaczynałem chodzić bez utykania. I na co to? Żeby to wszystko znowu zostało zniweczone? Tu, w tym pieprzonym Angel Bay?

Pieprzone piekło.

Ładują mnie do karetki i zamykają drzwi, a ja przez sekundę wpatruję się w biały metal, zanim zamknę oczy. To się nie dzieje. Nie naprawdę.

Ale to prawda.

Mówią mi o tym głośne i zawodzące syreny.

Czekam, otępiały. Nagle coś do mnie dociera. Dlaczego włączyli syrenę, skoro to tylko złamana noga?

Ledwo mogę myśleć, zanim moje palce robią się zimne, a myśli niewyraźne i zmieszane.

Co, do cholery?

Ale to już nieważne, bo jestem tak cholernie zmęczony. Nic się nie liczy. Ani ból, ani jego brak. Ani nawet dziewczyna.

Czuję, jak moje ręce i nogi robią się coraz cięższe i zamykam oczy. Westchnięcie wstrząsa moją piersią.

Dziewczyna. Jej niebieskie oczy są ostatnią rzeczą, jaką widzę, zanim zamykam swoje.

Wydaje się, jakby minęły ledwie minuty, zanim karetka zatrzymuje się z piskiem i wyciągają mnie z niej w biegu.

Chwytam za rękę jednego z sanitariuszy, którzy pędem wiozą mnie do szpitala.

– Co się dzieje?

Patrzy na mnie w dół, biegnąc.

– Nie martw się. Zoperują to.

Opadam w tył na łóżko. Mogę tylko patrzeć, jak to wszystko dzieje się dookoła mnie. Przechodzą przeze mnie fale całkowitego wycieńczenia i senności. Chcę tylko zamknąć oczy.

Więc robię to. Ale nie mogę spać, bo jakaś cholerna osoba, której twarzy nie widzę, ciągle zadaje mi pytania. A wszystko to podczas gdy inni ludzie bez twarzy kłują mnie w nogę i rozcinają spodnie.

Jak masz na imię?

– Branden Killien – mamroczę.

Ile masz lat?

– Dwadzieścia siedem.

Masz na coś alergię?

– Nie.

Możemy do kogoś zadzwonić?

– Nie.

Otwieram oczy, kiedy sanitariusze wkłuwają mi kroplówkę w rękę. Światła są jasne, a lek, który mi podali, wszystko zamazuje.

Twarz pielęgniarki nade mną jest niewyraźna.

– Będziesz miał operację, skarbie – mówi mi.

Nie widzę jej twarzy, mimo że oczy mam szeroko otwarte.

– Masz rozciętą tętnicę. Muszą ją zoperować.

Moja cholerna tętnica jest rozcięta?

Chyba żartujecie. Przeżyłem na krwawych wzgórzach Afganistanu. Nie mam zamiaru wykrwawić się tu na śmierć. Nie ma pieprzonej mowy! Cholera. Dlaczego nie powiedziałem im, żeby zadzwonili do Gabe’a albo Jacey… tak na wszelki wypadek?

Próbuję wymamrotać, żeby zadzwonili do Gabe’a, ale nie rozumieją mnie.

Kolejna twarz rozmazuje się przede mną. Ktoś z czarnymi włosami.

– Wszystko będzie dobrze, proszę pana. Proszę liczyć w tył od stu.

Światło wiruje.

Dziewięćdziesiąt dziewięć.

Dziewięćdziesiąt osiem.

Dziewięćdziesiąt siedem.

Nic.

Nic.

Słyszę ciężkie kroki ojca wychodzącego z pokoju mojej siostry. Zamyka drzwi ze stuknięciem i opiera się ciężko o poręcz, gdy schodzi ze schodów.

Siedemnaście skrzypnięć.

Szesnaście skrzypnięć.

Każdy z siedemnastu stopni wydaje jęk i znowu jest cisza. Wpatrując się do góry w sufit, czekam, dopóki nie usłyszę odpalanego tłumika w jego ciężarówce, żebym mógł ponownie odetchnąć.

Odjechał.

Ulga obejmuje mnie gwałtownie. Czuję się głupio. Mam sześć lat. Nie powinienem się tak bać.

Ale się boję.

Wstaję, żeby pójść do łazienki. Nigdy tego nie robię, kiedy on jest w domu. Nie zaryzykowałbym. Idę do kuchni na palcach i sięgam po garść ciasteczek. Ostrożnie, żeby nie zrzucić słoika, w którym są, na podłogę. Wracam do pokoju, przebiegając przez cienie. Wskakuję do łóżka.

Przewracam się na bok i wpatruję w okno, przeżuwając czekoladowe ciasteczko. Moja mama zrobiła je wieczorem. Specjalnie na kolację. Tylko że ojciec nie pozwolił mi ich zjeść.

– Chłopcy, którzy nie pilnują swoich małych siostrzyczek, nie dostają ciasteczek – powiedział stanowczo, mierząc mnie swoimi zimnymi, niebieskimi oczami.

Przełykam ślinę i spoglądam przez rzęsy na Alison, która z radością przeżuwa ciasteczko. Okruchy lecą jej na koszulę. Porwała brudnymi palcami swój słodki skarb, nieświadoma kłopotów, jakie przez nią mam.

– Ale ja jej pilnowałem – mówię ojcu. – Próbowałem ją nakłonić, żeby przyszła do domu i umyła się przed obiadem. Nie chciała mnie słuchać.

Ojciec pozostawał obojętny.

– Ma tylko cztery lata. Musisz na nią uważać. Jesteś większy od niej. Chcesz mi powiedzieć, że nie potrafisz złapać jej za rękę i przyprowadzić? Jesteś taki słaby, Brand?

Przełykam ślinę, potrząsając głową.

– Nie.

Kiwa głową, przeszywając mnie surowym wzrokiem.

– Nie jestem pewien. Jeśli to się znowu powtórzy, to będę musiał dać ci lekcję. Dokładnie ci pokażę, jak możesz sprawić, żeby ktoś mniejszy i słabszy od ciebie robił to, co chcesz.

Wezbrała we mnie panika. I wzbiera do tej pory na samo wspomnienie tych słów.

Nie chcę dostać takiej lekcji.

Spoglądam za okno na jezioro, patrząc na wodę, która rozbija się falami na plaży. W nocy piasek jest srebrny. Mewy śpią. Wszystko jest ciche oprócz pluskającej wody.

Pojawia się biała kula dryfująca na fali w przód i tył. Oglądam ją przez chwilę, patrząc, jak się unosi, a potem znika.

Chciałbym być tą kulą i odpłynąć daleko stąd.

Otwieram oczy nagle i z przestrachem. Oślepiające światło sprawia, że zezuję w jego kierunku, próbując dojść do tego, gdzie jestem. Zapach lekarstw, sterylne ściany.

Szpital.

Jęczę szorstkim głosem. Poznaję to uczucie. Założyli mi rurkę do oddychania. Operacja. Rozpoznaję też to zamglenie, które jest efektem narkozy.

Co, do cholery?

Pielęgniarka wpada przez drzwi, a jej oczy rozszerzają się, kiedy zauważa, że się obudziłem. Szuka mojego pulsu swoimi chłodnymi palcami i liczy uderzenia.

– Panie Killien. – Uśmiecha się. – Tak się cieszę, że się pan obudził. Jak się pan czuje?

Znowu przełykam ślinę, próbując przepchnąć ją przez ochrypłe gardło.

– Nie wiem – przyznaję. – Co się stało?

Jej oczy są pełne współczucia.

– Ocalił pan autobus pełen dzieciaków – mówi mi. – Był wypadek. Ciężarówka przejechała znak stopu i uderzyła w zbiornik z amoniakiem, który wybuchł. Pamięta pan?

Zastanawiam się na tym i, faktycznie, pamiętam. Pamiętam dym, krew i dzieci.

I wtedy przypominam sobie rudą dziewczynę.

– Była tam dziewczyna – mówię pielęgniarce. – To znaczy kobieta. Rudowłosa. Niosłem ją, kiedy budynek się na nas zawalił. Co z nią? Żyje?

Boże, musiała żyć. Zaufała mi. Widziałem to w jej oczach, dużych i niebieskich. Liczyła na to, że ją wyniosę, a ja zawiodłem.

Ściska mnie w żołądku i krzywię się z bólu.

Ale pielęgniarka właśnie przytakuje.

– Wszyscy przeżyli, panie Killien. Chyba ma pan na myśli panią Greene. Jest tutaj i pyta o pana. Mogę jej powiedzieć, że się pan obudził? Bardzo się martwiła.

Pani Greene?

Kiwam głową, a pielęgniarka się uśmiecha.

– Przekażę jej. Czeka tu od kilku godzin. Miała szczęście. Ona i jej rodzice odnieśli tylko niewielkie obrażenia. Nie chciała iść, dopóki pan się nie obudzi.

Wzdycham z ulgą. Mimo że nie mogłem jej wynieść, nic jej się nie stało.

Dzięki Bogu.

Zamykam oczy. Mój umysł jest jeszcze zamglony po narkozie. Pokój wiruje poza moimi powiekami, ale pod nimi jest ciemny i nieruchomy.

I wtedy ktoś delikatnie chrząka.

Otwieram oczy.

Natychmiast napotykają niebieskookie spojrzenie dziewczyny.

Pani Greene.

Przez sekundę jest w niej coś znajomego, coś, co nie daje mi spokoju. Czy ja ją znam?

Ale przebiegam po niej wzrokiem… długie ciemnorude włosy, które opadają do połowy pleców, smukłe ciało, wydatne piersi i bujne biodra. Nawet przez zamglenie po lekarstwach moje krocze reaguje na jej oczywiste piękno.

Wydaje mi się, że ją znam.

Uśmiecha się cudownie i jasno. Spostrzegam brud na jej policzkach i czole.

– W porządku? – pyta głosem delikatnym jak jedwab.

Przytakuję.

– Taaa. Mam nadzieję, że wydobrzeję.

Patrzy na moją nogę ze współczuciem. Jej wzrok jest przymglony.

– Tak mi przykro. Nie wszedłbyś nawet do kawiarni, gdyby nie ja. To moja wina, że tu leżysz.

Potrząsam głową. Nie ma mowy. Wiem, jak to jest brać odpowiedzialność za coś, co nie było twoją winą. Nie pozwolę na to tej dziewczynie.

– Nie – mówię stanowczo. – Chciałem pomóc. Gdybym nie zobaczył ciebie, to na pewno dostrzegłbym kogoś innego, więc i tak bym tam był.

Prawdopodobnie.

Lekko potrząsa głową, zaokrąglając w górę kąciki ust.

– Taki gentleman – szepcze.

Osuwa się na krzesło przy łóżku z gracją i elegancją.

– Nie poznajesz mnie, prawda, Brand?

Podnoszę gwałtownie głowę, kiedy wymawia moje imię.

Ona mnie naprawdę zna.

Patrzę na nią badawczo jeszcze raz. Jej twarz. Jej włosy. Jej oczy.

Pani Greene.

Ci Greene’anie.

Dobry Boże.

Powstrzymuję się od jęku. Za długo mnie tu nie było. Zbyt wiele rzeczy zapomniałem. W tym przypadku rodzina Greene’ów jest jak podstawa Angel Bay. Posiadają olbrzymią rezydencję nad jeziorem, w której mieszkają tylko latem, i są członkami tutejszego elitarnego klubu, w którym kiedyś pracowałem.

Przecież ją znam. Albo raczej pamiętam dziewczynę, którą była. Z pewnością teraz dorosła.

– Parkowałem samochód twojego ojca w klubie – mówię powoli.

Nora uśmiecha się.

– I raz podniosłeś mnie z ziemi. Pamiętasz?

Pamiętam.

Nora była wtedy młodsza. Była nastolatką. I jej koń ją zrzucił. Szedłem do klubu po sodę podczas przerwy i wszystko widziałem. Wygrzebała się z brudu i pierwsze, co zrobiła, to dyskretne rozejrzenie się dookoła i sprawdzenie, czy nikt jej nie widział.

To był jednak okropny upadek i musiałem podejść, żeby sprawdzić, czy nic jej się nie stało. Ręce jej się trzęsły i nie chciałem zostawiać jej samej, mimo że obsłudze nie wolno było zadawać się z członkami klubu.

– Czy mój ojciec to widział? – spytała szybko, zagryzając usta.

Na klamrach miała krople krwi, które jej wytarłem. Nie przejmowała się jednak rozciętą wargą. Była przerażona tym, że jej ojciec mógł zobaczyć upadek.

– Nie – zapewniłem ją. – Jestem jedyny w pobliżu.

– Dzięki Bogu – odetchnęła.

– Chcesz, żebym po niego poszedł? – spytałem szybko, sądząc, że może będzie mógł jej pomóc się uspokoić.

Ścisnęła mnie mocno za rękę, wbijając paznokcie.

– Proszę, nie – błagała, a jej oczy nagle napełniły się łzami. – Proszę.

Zaszokowało mnie to. Jej natychmiastowa i stanowcza odmowa. Wyglądało to tak, jakby się go bała. Zapewniłem ją, że nie pójdę po niego, i zabrałem ją do środka, żeby się uspokoiła. Zostałem z nią przez pół godziny.

– Dostałem za to upomnienie – powoli sobie przypominam. Twarz Nory zachmurza się.

– Naprawdę? – pyta zmieszana. – Jak to możliwe?

Sądząc po jej zdumionej minie, prawie wierzę, że o niczym nie wiedziała.

– Twój ojciec złożył skargę – mówię jej jasno. – Ktoś mu o tym powiedział i doniósł na mnie. Wiesz, że pracownicy nie mogli zadawać się z członkami klubu.

– Ale ty tylko mi pomagałeś – zauważa.

Wzruszam ramionami.

– To było dawno temu.

Ale jej spojrzenie jest nadal zmieszane. Pewna część mnie czerpie z tego satysfakcję. Może nie jest taką zimną suką, za jaką mógłbym ją brać. Ale mając takiego ojca to prawie niemożliwe.

– Chciałam tylko sprawdzić, co u ciebie – mówi niepewnie Nora. – Czuję się za to odpowiedzialna i chcę pomóc, więc powiedziałam w szpitalu, żeby może zadzwonili do twojej matki. Nie miałeś żadnych kontaktów w portfelu, a telefon jest na hasło.

Mojej matki? Przestałem jej słuchać, jak tylko wspomniała o mojej matce.

– Dlaczego zadzwoniłaś do mojej matki? – pytam głupio. Nora potrząsa głową z zakłopotaniem.

– Bo byłeś tu sam. Nie wiedziałam, do kogo innego zadzwonić. Myślałam, że chciałbyś kogoś z rodziny… – mówi zanikającym głosem, wpatrując się w moją twarz. – Widzę teraz, że się myliłam. Przepraszam. Chciałam tylko pomóc.

Chciała. Jestem tego pewien.

Ale telefon do mojej matki był czymś najdalszym od pomocy.

– Czy w ogóle pofatygowała się, żeby przyjść? – pytam ze zmęczeniem.

Jechałem tu dwanaście godzin na jej wezwanie, ale wątpię, żeby chociaż rozważyła przyjście do szpitala.

Nora potrząsa głową z wahaniem.

– Powiedziała pielęgniarce, że przyjedzie po ciebie, kiedy już cię wypuszczą.

Operowali mi przeciętą tętnicę. Jak ją znam, to mogłem tu umrzeć, a ona nadal by nie przyszła.

Dlaczego to mnie dziwi? Nie dzwoniła do mnie nawet wtedy, gdy walczyłem w Afganistanie.

Czuję mdłości w żołądku i ciężko przełykam ślinę.

– Cóż, to żadna niespodzianka. Dziękuję, że próbowała mi pani pomóc, pani Greene. Doceniam to. Na pewno jest pani zmęczona. Nie musi pani być tu ze mną.

Podnosi na mnie swoje niebieskookie spojrzenie.

– Mów mi Nora.

Przytakuję.

– Okej. Dzięki za troskę, Nora. Cieszę się, że nic ci nie jest.

Jej spojrzenie robi się delikatniejsze. W oczach ma błysk, którego nie potrafię nazwać.

– To dzięki tobie nic mi nie jest. Wyciągnąłeś mnie, Brand. Gdyby nie ty…

Przerywam.

– Jeśli to nie ja bym cię wyciągnął, to na pewno ktoś inny.

Wzrusza ramionami.

– Możliwe. Ale tak czy siak, dzięki. Jutro znowu wpadnę.

Coś delikatnego jest w jej oczach, ale ukrywa to. Powinienem jej powiedzieć, żeby nie przychodziła. Żeby się nawet nie martwiła. Ale to delikatne spojrzenie, ten ulatujący wyraz… zabijają słowa, które mam na języku. Wygląda na kogoś, kto nie pozwala tej delikatności zbyt często przez siebie przemówić.

Zamiast tego kiwam głową.

– Na pewno jeszcze tu będę.

Spoglądam w dół na moją nogę i ciężko wzdycham. Nora prawie się wzdryga.

– Mam nadzieję, że trochę odpoczniesz – mówi, wychodząc. – Do zobaczenia jutro.

Podchodzi do otwartych drzwi. Patrzę, jak jej biodra kołyszą się lekko, kiedy nagle zatrzymuje się gwałtownie w wejściu. Obraca się i patrzy na mnie, napotykając wzrokiem na moje spojrzenie. Przebiega miedzy nami dreszcz. Między jej miękkim spojrzeniem i moim.

W jej oczach jest obietnica.

„Wrócę”.

Podoba mi się to z jakiegoś powodu. Może dlatego, że pochodzę ze świata, w którym nigdy nie było żadnych obietnic, gdzie nikt nie oczekiwał następnego dnia ani nie miał nadziei, że nadejdzie, gdzie rodzice nawet nie pojawiają się w szpitalu.

Wszystko jedno.

Nie powinienem jej zachęcać. Nie zostanę tu długo.

Więc odwracam wzrok, przerywając nasze spojrzenie.

Wiem, że odchodzi, bo nie czuję już jej wzroku. Spoglądam z powrotem i upewniam się, że wyszła.

Czuję się teraz dziwnie samotnie.

Nawet jej nie znam, ale kiedy poszła, jestem samotny.

Po kilku minutach do mojego pokoju wchodzi lekarz.

– Panie Killien – mówi, przeglądając wykres – miał pan dzisiaj dużo szczęścia. Pana tętnica była przecięta, ale naprawiliśmy to. Pana noga jednak… – ścisza głos i ponownie się skupia. – Pana noga była z pewnością wcześniej poważnie uszkodzona. Ma pan kilka metalowych wkładów i śrub od stopy aż po biodro. Bardzo nadwerężył pan dzisiaj kolano, ale też ponownie uszkodził tkankę miękką przy kostce. Wiem, że pewnie ma pan dość rehabilitacji, ale musi pan pilnie zostać poddany ćwiczeniom, żeby wzmocnić to miejsce. Przykro mi.

Zarówno jego głos, jak i spojrzenie są naprawdę współczujące, ale to nie sprawia, że to, co mówi, staje się mniej ponure.

– Pana udo koniecznie musi odpoczywać. Nie chcę, żeby zerwał pan szwy. A pańskie kolano… Nie może pan go obciążać. Ale z czasem będzie pan mógł go używać. Uszkodził pan nogę za granicą? – pyta.

Spoglądam na niego pytająco, a on patrzy w dół.

– Pańskie tatuaże. Zakładam, że jest pan żołnierzem. Albo był.

Kiwam głową raz.

– Tak. Mój wojskowy pojazd wybuchł i roztrzaskało mi nogę. Rehabilitacja trwała miesiące, zanim zacząłem chodzić.

Doktor przytakuje smutno.

– O tym myślałem. Nie wiem, jaka będzie prognoza tym razem. Ponieważ pana poprzedni uraz był bardzo poważny, wyjście z obecnego może być jeszcze trudniejsze. Nie wątpię, że pan wydobrzeje, ale musi pan być bardzo dokładny w terapii. Oszczędzać nogę, przykładać lód i nie stawać na niej.

Mówi to, żeby podnieść mnie na duchu, ale mu się nie udaje.

Zamykam oczy.

– Wyślemy do pana domu terapeutę. Gdzie się pan zatrzyma?

Dobre pytanie.

– Pewnie wrócę do siebie – odpowiadam mu szybko.

Potrząsa głową.

– Nie chcę, żeby jechał pan gdziekolwiek przez tydzień albo dwa. Po pierwsze, nie chcę, żeby naruszał pan tętnicę. Zszyliśmy ją, ale jak pewnie pan wie, nie można igrać z uszkodzeniami tętnicy w udzie. Nie chcę, żeby nadwerężał ją pan podróżą. Nie może pan jej także obciążać. Na pana prawie jazdy jest adres z Connecticut. Tam pan mieszka?

Przytakuję.

– Mój ojciec właśnie umarł. Przyjechałem tylko po to, żeby się tym zająć. Niedługo wracam do siebie.

Doktor już potrząsa głową.

– Odpoczywałbym tutaj przez kilka tygodni. Jeśli to możliwe to powinien pan zostać tu dłużej, żeby wyleczyć kolano. A jeśli pan nie może, to powinien pan poczekać z podróżą, przynajmniej do czasu aż tętnica wydobrzeje. Na razie jednak musi pan pozostać na miejscu.

Omawia ze mną jeszcze kilka innych, mniej istotnych spraw i opuszcza pokój. Robię jedyną rzecz, która przychodzi mi do głowy.

Dzwonię do Gabe’a.

Jest moim najlepszym przyjacielem i wspólnikiem w interesach. Przeszliśmy razem najgorsze piekło. Każde lato spędzaliśmy razem, kiedy zostawał tu u swoich dziadków. Chodziliśmy razem do West Point i byliśmy w Rangers. Obaj byliśmy w wozie, kiedy został zbombardowany przez talibskich buntowników.

Odbiera po pierwszym sygnale.

– Co tam, bracie?

Szybko mówię mu, co się stało.

– Jezu – wzdycha Gabe – tak mi przykro, Brand. Nie miałem pojęcia. Przylatuję najbliższym samolotem.

– Nie – odpowiadam szybko. – Nie trzeba. To tylko noga, a nie operacja na sercu. Nie sprawisz, że szybciej się wyleczy. Ale czy mogę zamieszkać w twoim domku?

Gabe i jego siostra Jacey odziedziczyli po dziadkach chatkę nad jeziorem. Spędziłem w niej tyle czasu, kiedy dorastałem, że czuję się tam jak w domu.

Gabe się nie waha. Nie pyta o moją matkę. W ogóle nie zadaje pytań. Po prostu się zgadza.

– Oczywiście – mówi. – Mój dom jest twoim domem. Wiesz, gdzie trzymamy klucz. Ale kiedy powiem Jacey, to zwariuje. Poleciała do Europy z Dominikiem na kilka tygodni, ale założę się, że wsiądzie w pierwszy samolot, kiedy jej powiem.

Siostra Gabe’a. Piękna, zadziorna, blond Jacey. Była dla mnie jak mała siostrzyczka, aż nagle przestała nią być. Hormony i sex appeal wszystko spieprzyły.

Waham się. Gabe wie dlaczego. Zakochałem się w Jacey, a ona poślubiła innego mężczyznę. To była gorzka pigułka do przełknięcia.

– Stary – mówi Gabe – ona cię kocha. Będzie chciała przyjechać, żeby się tobą zająć.

Stary. Nie kocha mnie wystarczająco.

Ale nie mówię tego. Nie mówię mu też, że nie zniósłbym, gdyby przyjechała tu i przytłaczała mnie swoją troską… Troską kogoś, kto traktuje mnie tylko jak brata. Nie zniósłbym tego, do cholery.

– W takim razie nie mówmy jej przez tydzień albo dwa – proponuję. – Jest w Europie, na litość boską. Nie psujmy jej wycieczki.

Gabe wzdycha.

– W porządku. Ale to ty jej wytłumaczysz, dlaczego nie zadzwoniliśmy od razu.

– Okej – mówię pod nosem.

– Nie martw się o interesy – mówi Gabe. – Wiesz, że praktycznie nie trzeba się niczym teraz zajmować. Mam przysłać ci kogoś do opieki? Nie będziesz w stanie podróżować przez jakiś czas, stary.

Wzdycham.

– Wiem.

Znieczulenie przestaje działać. Czuję, jak gorące palce bólu oplatają moje kolano i kostkę. Do jutro będzie cholernie bolało.

– Nie, nie chcę opieki domowej. Ale dzięki.

– Daj znać, jak zmienisz zdanie – mówi Gabe. – I jeśli zdecydujesz, że mnie potrzebujesz, to zadzwoń. Przylecę najbliższym samolotem.

– Zostań w domu z żoną – odpowiadam. – Poradzę sobie.

– Wiem, że dasz radę.

Gabe rozłącza się, a ja wpatruję się w ścianę.

Pieprzyć to. Przede wszystkim nie chciałem tu być, a teraz utknąłem.

Nie mogę przewrócić się na bok. Nie mogę nawet wstać, żeby się wysikać.

Warcząc, zaciskam pomarszczoną poduszkę nad głową, żeby stłumić szpitalne dźwięki.

To się dzieje naprawdę.

Muszę przywyknąć.

Koniec wersji demonstracyjnej.