Charles Baudelaire

Zmora

tłum. Adam [Zofia Trzeszczkowska] M-ski

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Zmora

Puszcze, wy mnie trwożycie na kształt katedr szczytów,  

Wasz szum jest niby organ; nasze zaś jak groby  

Wyklęte serca — pełne starych cierpień zgrzytów —  

Wtórzą echem, gdy hymny śpiewacie żałoby.  

Wstrętnyś mi, Oceanie! Twe wrzawy i rzuty  

Odnajduję w mym duchu. Straszny śmiech goryczy  

Zwyciężonego — pełen łkań — zniewagą struty —  

Słyszę w potężnym śmiechu, jakim otchłań ryczy.  

Jakbym cię kochał, Nocy, bez tych gwiazd widoku,  

Które mówią do duszy tak znanym językiem,  

Bom żądny próżni, cienia, nagości! Lecz dzikiem —  

Jest to pragnienie, skoro na samym tle mroku,  

Z ócz mych odbite, znanym spojrzeniem patrzące,  

Żyją od dawna znikłych już istot tysiące!  

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-zmora

Tekst opracowany na podstawie: Baudelaire, Karol (1867-1821), Kwiaty grzechu, tłum. Adam M-ski [Zofia Trzeszczkowska] i Antoni Lange, H. Cohn, Warszawa 1894

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła, Wojciech Szczesny, Wojciech Szczęsny.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.