Gavin Smith

CRYSIS

Eskalacaja

przełożył
Przemysław Bieliński

Tytuł oryginału
CRYSIS: Escalation

Copyright © 2013 Crytek GmbH. Crytek, Crysis and the main characters are registered trademarks or trademarks of Crytek GmbH in the US, EU and other territories

All rights reserved

First published in Great Britain in 2013 by Gollancz an imprint of the Orion Publishing Group Ltd Orion House, 5 Upper St Martin’s Lane, London WC2H 9EA. An Hachette UK Company

www.orionbooks.co.uk

The right of Gavin G. Smith to be identified as the author of this work has been asserted by him in accordance with the Copyright, Designs and Patents Act 1988

Przekład
Przemysław Bieliński

Redakcja
Maria Brzozowska / textoria.pl, Tomasz Brzozowski

Korekta
Dominika Pycińska

Konwersja
Tomasz Brzozowski

Copyright © for this edition Insignis Media, Kraków 2013
Wszelkie prawa zastrzeżone.

ISBN: 978-83-63944-03-2

Insignis Media Logo
Insignis Media
ul. Szlak 77/228–229, 31-153 Kraków
telefon / fax +48 (12) 636 01 90
biuro@insignis.pl, www.insignis.pl
facebook.com/Wydawnictwo.Insignis

Dyanne i Tobiasowi Heasonom oraz Saturday Club,

którzy nauczyli mnie kilku rzeczy ze stron tej książki

Szansa [Część 1]

Lotnisko, placówka pomocnicza kopalni kobaltu CELL, górny bieg rzeki Podkamienna Tunguzka, Kraj Krasnojarski, Syberia, Federacja Rosyjska, rok 2025

Walker zamrugał, żeby pozbyć się łez. Wielu innych „specjalistów ochrony” CELL nie chciało dzwonić do swoich bliskich przed dużą operacją. Uważali, że to przynosi pecha. Przed CELL Walker służył w 2. Spadochronowym, jeździł na patrole do LCZ podczas najgorszych rozruchów w Londynie. Widział przecież wielu takich, którzy dzwonili do domu, a potem nie ginęli. Chciał mieć klarowną, wyraźną świadomość, dlaczego musi przeżyć każdą akcję.

– Wiem, że nie powinnam, wiem, że powinieneś usłyszeć, że cię kochamy i za tobą tęsknimy. Wiem, że teraz tylko mieszam ci w głowie, ale musisz wracać.

Carlotta szlochała; wyczuwając zdenerwowanie mamy, Elsa, ledwie sześciomiesięczna, wybuchnęła płaczem.

Walker mocno zacisnął powieki, po policzku spłynęła mu łza. Przed budką łączności ciągnęła się długa kolejka twardych mężczyzn i kobiet czekających, aby skorzystać z portalu Macronetu, mimo gównianego odbioru i bezustannie skaczącego obrazu. Nie liczyli się, teraz on miał swoje dwie minuty, nikt nie będzie go poganiał. Tak samo jak nikt nie skomentuje łez. Taka była niezwerbalizowana zasada. Wszyscy będą płakać tak samo.

Walker otworzył oczy; jego dziewczyna i dziecko rozmyli się na chwilę, a potem znów wyostrzyli.

– Niedługo mam dostać przepustkę i wrócę… – Mimo lat spędzonych z dala od brytyjskiego West Midlands wciąż miał mocny akcent z Birmingham.

– Wiesz, kiedy kończy ci się etat? – spytała Carlotta. Walker został powołany do CELL za niezapłacenie rachunku za energię. Kiedy zaproponowali mu „odpracowanie zadłużenia” tyrał jak wół, ale oni mieli lepsze pomysły na wykorzystanie jego umiejętności, wyniesionych ze służby w brytyjskiej armii. Najbardziej obawiał się, że wyślą go przeciwko Cepidom do Nowego Jorku czy do jakiegoś innego rejonu skażenia, ale taka ewentualność chyba nie wchodziła już w grę; tam zdążyli już posprzątać.

– Nie wiem – odparł zgodnie z prawdą. Kiedy pytał o to przełożonych, zawsze zachowywali się bardzo wymijająco. Zastanawiał się, jak duży dług nabili, on i Carlotta. Zawsze wydawało mu się, że prowadzili dość oszczędny tryb życia.

Ktoś dyskretnie zastukał do drzwi. Czerwony licznik nad budką doliczył do zera, ale nikt nie miał zamiaru robić scen, o ile Walker naprawdę by nie przesadził.

– Skarbie, muszę iść… – zaczął.

– Boisz się…

– Zawsze się boję, tęsknię za tobą, za wami obiema, ale dają nam prochy na strach…

– Nie chcę tego słuchać. Tym razem jest inaczej, co?

Połączenie zerwało się. W miejscu kiepskiej jakości obrazu żony i dziecka Walkera pojawiły się czerwone litery: Ryzyko Naruszenia Tajemnicy Operacyjnej.

– To rutynowa akcja, skarbie – skłamał Walker do liter na ekranie. Dlaczego to jest w wysokiej rozdzielczości, a moja kobieta i dziecko nie?, zdziwił się tępo, niezdolny myśleć o niczym innym. Znów rozległo się pukanie do plastikowych drzwi budki, tym razem bardziej natarczywe. Walker otarł łzy, a potem z zaczerwienionymi oczami wyszedł na zewnątrz.

– Przepraszam, stary – wymamrotał i zaczął się przeciskać przez kolejkę do wyjścia.

Odchylił klapkę na rękawie bluzy między paskami pancerza. Wziął pierwszą strzykawkę, pozwolił inteligentnej igle naprowadzić się na żyłę i wstrzyknął sobie dobry stuff. Traktował to jak przygotowanie do gry. GABA, trójpierścieniowe stymulanty klasy bojowej, które rzucił, kiedy odszedł ze spadochroniarzy. Poczuł sztuczną moc krążącą w żyłach. Wiedział, że jest sztuczna, bo znał kontrast między hajem bojowych narkotyków a twardym lądowaniem chwilę później, kiedy człowiek nagle widzi, że zamiast ubrania ma na sobie narządy wewnętrzne kumpla z oddziału. Mimo to skupił się na haju. Zdusił w myślach ostatni migoczący obraz Carlotty i Elsy. On był mu potrzebny później, kiedy będzie musiał walczyć z całych sił o samo przeżycie.

Zębami ściągnął rękawicę. Przycisnął kciuk do igły. Stojak z bronią rozpoznał jego DNA i wydał mu karabin szturmowy Scarab. Walker sprawdził broń, zabrał tyle zapasowej amunicji, ile tylko mógł, i ruszył na pas startowy do swojej drużyny.

Na zewnątrz, w ostrym świetle lamp sodowych, drugi samolot wyładowywał transportery opancerzone piechoty. Z jego rampy schodzili gęsiego w mroźną, syberyjską noc mocniej opancerzeni i lepiej uzbrojeni żołnierze CELL. O cokolwiek tym razem chodziło, CELL się nie cacka. Może to jednak jest kolejny najazd Cepidów, przemknęło mu przez myśl. Jego strach przed obcymi zniknął, zmieciony narkotyczną odwagą.

– Gotowy? – spytała nowa dowódczyni drużyny, sprawdzając swoją strzelbę Jackal. Była Afroamerykanką i mówiła z mocnym, nowojorskim akcentem. Miała hełm, a pod nim wełnianą czapkę, ale Walker wiedział, że jest ogolona do gołej skóry. Zauważył w jej uszach i nosie dziurki po kolczykach.

– Zwarty i gotowy, pani porucznik – odparł z pewnością siebie, którą dzięki narkotykom prawie czuł.

– Doskonale.

Miasteczko Rowieski, górny bieg rzeki Podkamienna Tunguzka, Kraj Krasnojarski, Syberia, Federacja Rosyjska, rok 2025

– Nie znoszę, jak dostaje się do oka – powiedziała Eda w ojczystym niemieckim.

– Obawiam się, że będziesz musiała po prostu je na to przymknąć – odparł Klaus, a potem teatralnie westchnął i udał, że wyciera sobie powiekę.

Rozległ się chichot kilku innych prostytutek, które znały niemiecki. To nie jest podglądactwo, powiedział sobie Prorok, słuchając tłumaczenia ich rozmów. No dobrze, jest, przyznał, ale nie ma ono nic wspólnego z seksem w burdelu pod jego kryjówką na strychu. Znał już na pamięć wszystkie standardowe reakcje dziewczyn. Podglądał ich życie. Wiedział, że Klaus jest zazdrosny o kości policzkowe Władimira. Wiedział, że Eda jest wciąż dość młoda, by marzyć o scenariuszu rodem z Pigmaliona. Wiedział, która ukrywa ciążę. Kto jest czyim kochankiem. Słyszał ich macronetowe rozmowy z przyjaciółmi i rodzinami, kłamstwa, które im opowiadali, potem płacz.

To nie były te minione obmierzłe czasy seksualnego niewolnictwa i mafii. Dom Rozkoszy Nataszy był zarejestrowany, należał do związków i Prorok nie byłby zaskoczony, gdyby odkrył, że jego właścicielem jest CELL. Chyba już wszystko należało do tej organizacji; w końcu miasteczko istniało po to, żeby obsługiwać jej kopalnię kobaltu. Prorok był przekonany, że to tylko przykrywka, umożliwiająca im kontynuowanie badań nad Kraterem Tunguskim. Jednak tysiące lat społecznego ostracyzmu wobec tych, którzy wynajmowali swoje ciała dla uciechy innych, nie były błahostką, o której można zapomnieć z dnia na dzień.

To było życie, któremu się przysłuchiwał, które szpiegował. To był świat, od którego skutecznie odcinał go nanoskafander.

Warunki pracy prostytutek nie były najlepsze, ale Prorok odkrył, że niezależnie od tego, jak było im ciężko, na przykład wtedy, gdy jakiemuś górnikowi puszczały hamulce wskutek zbyt dużej ilości środków podnoszących wydajność pracy, nigdy nie opuszczał ich humor. Przypominały w tym żołnierzy. Ostatnim razem, kiedy klient stracił panowanie nad sobą, niewiele brakowało, żeby Prorok interweniował – na szczęście ochrona pojawiła się, zanim gość zdążył do końca pociąć chłopaka.

Wiedział, że robi to tylko po to, by oderwać się od rzeczywistości. Burdel, schodzenie późną nocą z dachów na przemrożone ulice. Zaglądanie przez okna do domów ludzi, którzy wiedli jakieś życie, wiązali koniec z końcem w nowej gospodarce. Kiedy podglądał rodziny stłoczone wokół terminali Macronetu, jakby te dawały ciepło, za każdym razem słyszał rozmowy o CELL. CryNet Enforcement & Local Logistics. Firma zajmująca się doradztwem w dziedzinie bezpieczeństwa – innymi słowy najemnicy, jak ich dawniej nazywano – która tak okropnie spaprała sprawę inwazji Cepidów w Nowym Jorku, zdołała zachować pozory kompetencji wystarczająco długo, by przekształcić się w dostawcę energii. Była to przemiana godna wyjątkowo zdeprawowanego feniksa, uznał Prorok.

– Wiem, co robisz – powiedział Psycho z drugiego kąta strychu. Żołnierz w nanoskafandrze oglądał na przenośnym ekranie macronetowy serwis informacyjny. CELL wystrzeliła na orbitę sieć satelitów, mającą wspomóc dzieło zamieniania ruin Nowego Jorku w olbrzymi generator energii.

Z zespołu nanoskafandrów został mi tylko Psycho, pomyślał Prorok. Pozostali go opuścili. Poszli swoimi drogami albo przechwyciła ich CELL. Albo po prostu stracili wiarę w misję. Babeczka, Bandyta, Ognisty Smok i Lazy Dane, który coraz bardziej dziwaczał. Półtora roku uderzeń na strefy obecności Cepidów. Auckland, Wuhan, Tokio, potem w pojedynkę ostatnia akcja pod Petersburgiem. Wtedy nawet on sam musiał przyznać, że zapomina, kim jest. Kim byłem kiedyś, poprawił się w myślach. Teraz został mu tylko wierny Michael Sykes. Psycho, który prędzej przybiłby sobie lewe jajo do ziemi i się odczołgał, niż zawiódł kumpla. Ale Psycho nie rozumiał, zresztą żaden z nich nie rozumiał, że to nie jest zlecenie, to nie jest najemnicza fucha, tu nie chodzi o lojalność wobec przyjaciół ani, niestety, o dojebanie CELL. Chodzi o przetrwanie, koniec, kropka, my przeciwko nim, bajka stara jak świat, pomyślał Prorok.

– Słuchasz tej swojej pieprzonej telenoweli, prawda? – spytał Psycho. Ton jego głosu zdradzał, że chce Prorokowi dokuczyć. Prorok starał się go zignorować. – Co? Nie chcesz ze mną gadać? Jestem praktycznie jedyną opartą na węglu formą życia, z jaką ostatnio obcujesz!

Prorok wciąż nie zwracał na niego uwagi i Psycho zamilkł. Potem zaśmiał się krótko, nieszczerze.

– Przykro mi, że nie możesz skoczyć na dół na szybki numerek.

– Marnotrawstwo czasu tutaj też mi się nie uśmiecha – prawie odwarknął Prorok. – Myślałeś, że będzie łatwo?

Wstał i rozejrzał się po pomieszczeniu. Przestronny strych z widocznymi drewnianymi belkami. Budynek, w którym mieścił się burdel, wzniesiono podczas jednej z syberyjskich gorączek złota z wydobywanego na miejscu kamienia. Stał przy głównym skrzyżowaniu miasteczka. Nikt nigdy nie zabrał się za położenie dróg z prawdziwego zdarzenia i ulice pokrywało obecnie zamarznięte błoto. Prorok wyjrzał za okno. Widział blask jaskrawego neonu, odbijający się w opadających powoli płatkach śniegu.

– Ty nie tracisz czasu, stary, ty się zupełnie pogubiłeś.

Teraz powie o Petersburgu, pomyślał Prorok. Słyszał już tę śpiewkę.

– W Petersburgu straciłeś panowanie nad sobą, dobrze wiesz. Dla Ognistego Smoka to była kropla, która przepełniła czarę.

Prorok wiedział, że Psycho ma rację. Problem w tym, że uświadomił to sobie dopiero po fakcie. Wtedy wszystko wydawało mu się całkowicie logiczne. Oni byli tymi złymi. Potrzebował dostępu do technologii Cepidów. Potrzebował informacji, musiał upgrade’ować zbroję. Musiał mieć dość sił na chwilę, kiedy znajdą to, czego szukał.

(...) Ciąg dalszy w pełnej wersji.

Sekta

Departament Antioquia, północna Kolumbia, rok 2019, operacja Scarface (antynarkotykowa operacja połączonych sił kolumbijskich, amerykańskich i brytyjskich)

Rozdział dostępny w pełnej wersji.

Schizma

Stan Nowy Jork, 2023

Rozdział dostępny w pełnej wersji.

Archeologia

Petersburg, 2024

Rozdział dostępny w pełnej wersji.

Daimyō (fragment)

Baza piechoty morskiej Quantico, Wirginia, 2024

Rozdział dostępny w pełnej wersji.

Refuse/Resist

HMS „Robin Hood”, rejs próbny, Ocean Atlantycki, Wschodnie Wybrzeże, 2034

Rozdział dostępny w pełnej wersji.

Koza

Chinatown, Nowy Jork, 2034

Rozdział dostępny w pełnej wersji.

Obcy kraj

Krzyk. Cierpienie. Potem nicość.

Londyn, 2016

Rozdział dostępny w pełnej wersji.

Szansa [Część 2]

Gmina Rowieski, górny bieg rzeki Podkamienna Tunguzka, Kraj Krasnojarski, Syberia, Federacja Rosyjska, 2025

Rozdział dostępny w pełnej wersji.

Podziękowania

Dziękuję Michaelowi Readowi, Timowi Partlettowi, Stevenowi Benderowi i Rasmusowi Hoejengaardowi z Crytek za wsparcie, pomysły, wkład w powstanie tej książki oraz gościnność we Frankfurcie.

Dziękuję również Guyowi Perkinsowi z EA, a także Richardowi Morganowi i Peterowi Wattsowi.

Szczególne podziękowania pragnę złożyć niezwykle cierpliwemu i dyplomatycznemu redaktorowi, Marcusowi Gippsowi. Dziękuję też Chrisowi Edwardsowi i Cat Hallsworth – pierwszemu za pomoc w gromadzeniu materiałów do książki, drugiej za uporanie się z nimi (graliśmy w gry wideo).