Agnieszka Skórzewska

Tekst: Agnieszka Skórzewska

Ilustracje: Teya (Agnieszka Skulska)

Redaktor prowadzący: Agnieszka Sobich

Korekta: Magdalena Adamska

Projekt graficzny i DTP: Bernard Ptaszyński

© Copyright for text by Agnieszka Skórzewska

© Copyright by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.,

Warszawa 2013

All rights reserved

ISBN: 978-83-7895-398-2

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

00-807 Warszawa, Al.Jerozolimskie 96

tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51

wydawnictwo@zielonasowa.pl

www.zielonasowa.pl

Rozdział pierwszy

-Maju, ubieraj się szybciej! Śniadanie jest już na stole! Znowu spóźnisz się do szkoły! – Mama, wyraźnie niezadowolona, w pośpiechu szykowała się do wyjścia, poganiając jednocześnie córkę.

Gdzieś pod nogami domowników plątał się pies, rozbiegany po porannym spacerze. Łazienkę blokowała Ala, również przygotowująca się do szkoły. A tata, leżąc jeszcze w łóżku, burczał pod nosem, że nie może się wyspać po pracy do późna w nocy. Jednym słowem – poranek jak co dzień. 

Maja stała zamyślona nad rajstopami w kolorowe paski. Nie miała ochoty ich wkładać. W ogóle nie miała ochoty iść do szkoły. Jakiś czas temu do jej klasy dołączyła nowa dziewczynka. Była zupełnie zwyczajna, ale, nie wiadomo dlaczego, żadne z dzieci nie chciało się z nią bawić. Niestety, pani Joanna, wychowawczyni, przesadziła Maję właśnie do ławki z nową uczennicą. Rozdzieliła tym samym Maję i jej koleżankę Wiktorię. Maja lubiła Wiktorię, z którą nawet wymyśliły własny tajemny język, była więc niepocieszona. Początkowo też była niemiła dla nowej dziewczynki, Basi. Im jednak więcej czasu z nią spędzała, tym bardziej ją lubiła. Basia opowiadała zawsze dużo ciekawych rzeczy o zwierzętach, bo jej rodzice byli weterynarzami. W domu zaś miała dwa psy, dwa koty, królika i dwie agamy – jaszczurki, które przypominają małe dinozaury.

Niestety, koledzy i koleżanki z klasy nadal nie lubili Basi, a w dodatku zaczęli również nie lubić jej, Mai. Każdy kolejny dzień w szkole był więc dla dziewczynki bardzo trudny. Martwiła się, że wszyscy w klasie się od niej odsuwają, ale jednocześnie lubiła Basię i nie chciała postępować wobec niej tak jak pozostałe dzieci.

O tym wszystkim myślała Maja, patrząc na kolorowe rajstopy. Z zadumy wyrwał ją głos mamy.

– Maju, dlaczego jesteś jeszcze nieubrana? Przecież wszystko ci przygotowałam! – Mama, kiedy rano się spieszyła, nie była zbyt cierpliwa. Dziewczynka nie chciała jej więcej denerwować i szybko włożyła to, co mama wyjęła z szafy. Zjadła błyskawicznie śniadanie i stanęła gotowa do wyjścia.

Kiedy schodziła do samochodu, na podwórku spotkała Kamilę i Marysię. One również szły do szkoły.

– Idziemy wcześniej – wyjaśniała Marysia – bo moja mam musi być dziś bardzo wcześnie w pracy. Ma dyżur w szkole i nie może nas zaprowadzić później.

– Zobaczymy się dziś po południu? – zapytała Maja. Ostatnio miały mniej czasu dla swojego zespołu Księżycówek i właściwie tańczyły tylko na zajęciach w domu kultury. To był najwyższy czas, żeby nadrobić stracone próby.

– Jasne – odpowiedziały razem koleżanki.

– Wymyśliłam kilka figur, które możemy wykorzystać w naszym układzie – pochwaliła się Kamila.

– Dziewczynki, zobaczycie się po lekcjach. A teraz musimy już jechać. – Mama Mai nie była zadowolona z przedłużającej się rozmowy. I tak były już trochę spóźnione, a w przeciwieństwie do Marysi i Kamili musiały dojeżdżać do szkoły dość daleko.

Przyjaciółki pożegnały się w swoim tajemnym języku, czyli ukłoniły się sobie ze złożonymi dłońmi, i rozeszły się. Maja pobiegła za mamą do samochodu. Spotkanie z koleżankami na chwilę poprawiło jej humor, ale zaraz przypomniała sobie, co czeka ją w szkole, i znów się zachmurzyła.

– Widzę, córeczko, że od jakiegoś czasu jesteś dziwnie milcząca – zauważyła ma ma. – Czy coś się dzieje złego? Coś cię boli? A może ktoś zrobił ci jakąś przykrość? – wypytywała.

– Nie, nie, mamo, nic mi nie jest. Trochę się pokłóciłam z koleżankami w klasie, ale to nic takiego. – Dziewczynka nie bardzo wiedziała, co ma powiedzieć mamie o całej sytuacji. Postanowiła więc na razie milczeć i udawać zadowoloną, nawet jeśli taka nie była. Żeby zmienić temat, zaczęła opowiadać o tym, co robią na zajęciach w domu kultury i jak idzie im układ, którego się uczą. Dzień Dziecka zbliżał się wielkimi krokami i wszyscy chcieli, żeby ich występ wypadł jak najlepiej.

Kiedy dojechały w końcu pod szkołę, Maja znowu posmutniała i z westchnieniem wysiadła z samochodu. Mama odprowadziła ją pod drzwi. Niepokoiła się wprawdzie zachowaniem córki, ale rano zupełnie nie miała głowy do poważnych rozmów. Postanowiła zająć się tą sprawą wieczorem.