Redakcja stylistyczna

Dorota Kielczyk

Korekta

Barbara Cywińska

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

Kot: © Dora Zett/Shutterstock

Drzwi: © Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Alfie the Doorstep Cat

Copyright © Rachel Wells 2014

Originally published in the English language

by HarperCollins Publishers Ltd.

under the title Alfie the Doostep Cat

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5473-9

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Ginger, pierwszemu kotu, którego na smyczy wyprowadzałam na spacery i który pozwalał traktować się jak lalka. Odszedłeś dawno, ale nigdy cię nie zapomnimy.

Rozdział 1

Chyba nam długo nie zejdzie z pakowaniem tego wszystkiego – stwierdziła Linda.

– Ale z ciebie optymistka; popatrz tylko, ile rupieci nazbierała twoja mama – odparł Jeremy.

– Ej, to bardzo niesprawiedliwe. Miała sporo ładnej porcelany, część z tego może być coś warta, nigdy nie wiadomo.

Udawałem, że śpię, ale pilnie nadstawiałem uszu, słuchałem tego, co mówią, i starałem się nie ruszać nerwowo ogonem. Leżałem zwinięty na ulubionym fotelu Margaret – a raczej byłym ulubionym fotelu Margaret – i obserwowałem jej córkę i zięcia, jak dyskutują co dalej i decydują o mojej przyszłości. W ostatnie dni panowało straszne zamieszanie. Nie do końca rozumiałem, co się stało. Ale – kiedy się tak przysłuchiwałem, z trudem powstrzymując płacz – jedno zrozumiałem na pewno: życie już nigdy nie będzie takie jak dawniej.

– Akurat. Zresztą powinniśmy wezwać kogoś do sprzątania. Niech się tym wszystkim zajmą. Na Boga, przecież nie chcemy żadnych jej rzeczy.

Usiłowałem na nich zerknąć tak, żeby nie zauważyli. Jeremy był wysoki, siwowłosy i wybuchowy. Nigdy tak naprawdę go nie lubiłem, ale ta kobieta, Linda, zawsze była dla mnie miła.

– Chciałabym jednak zatrzymać kilka drobiazgów mamy. Będzie mi jej brakowało.

Linda zaczęła płakać, chciałem z nią zamiauczeć rozpaczliwie, mimo to trzymałem pyszczek na kłódkę.

– Wiem, kochanie. – Głos Jeremy’ego złagodniał. – Ale nie możemy siedzieć tu bez końca. Teraz, po pogrzebie, musimy wystawić dom na sprzedaż i, no cóż, jeśli wszystko popakujemy, za kilka dni możemy się zbierać.

– To takie ostateczne, choć oczywiście masz rację. – Westchnęła. – No i co z Alfiem?

Najeżyłem się. Właśnie na to czekałem. Co ze mną?

– Chyba trzeba go oddać do schroniska.

Sierść stanęła mi dęba.

– Do schroniska? Ale przecież mama bardzo go kochała. To byłoby okrutne tak się go pozbyć.

Żałowałem, że nie mogę głośno się z nią zgodzić: tak, to by było okrutne.

– Wiesz przecież, że nie możemy go zabrać do domu, skarbie. Już mamy dwa psy. I jeszcze do tego kot? To nie jest dobry pomysł, chyba rozumiesz.

Byłem oburzony. To nie tak, że za wszelką cenę chciałem z nimi jechać, ale absolutne nie mogłem trafić do schroniska.

Schronisko. Wzdrygnąłem się na samą myśl; co za niewłaściwe słowo dla miejsca, które w naszej kociej społeczności uważamy za obóz śmierci. Owszem, zdarzają się koci szczęściarze – ci, co trafiają do nowych domów – ale kto wie, jak później toczą się ich losy? Wszystkie znane mi koty przyznawały jednogłośnie, że schronisko to straszne miejsce. A jeśli nikt cię nie przygarnie, to już niemal jak wyrok śmierci. Choć uważałem się za przystojnego kocura ze swoistym wdziękiem, nie zamierzałem tak ryzykować.

– Jasne, masz rację, psy pożarłyby go żywcem. A w dzisiejszych czasach schroniska są bardzo porządne, pewnie szybko znajdą mu nowy dom – urwała, jakby nad czymś myślała. – Tak, tak musi być. Rano zadzwonię do schroniska i do firmy sprzątającej. A potem sprowadzimy agenta nieruchomości – oznajmiła z większym przekonaniem.

Już wiedziałem, że mój los został przypieczętowany, chyba że wezmę go we własne łapy.

– Wreszcie mówisz rozsądnie, Lindo. Rozumiem, że ci ciężko, ale twoja mama była już bardzo stara i, szczerze mówiąc, jej śmierć raczej tak bardzo cię nie zaskoczyła.

– Owszem, ale to niczego nie ułatwia.

Zakryłem uszy łapkami. Myśli kłębiły się w mojej małej głowie. W ciągu ostatnich dwóch tygodni straciłem swoją panią, jedynego człowieka, którego naprawdę znałem. Moje życie wywróciło się do góry nogami, miałem złamane serce, a teraz jeszcze wszystko wskazywało na to, że zostałem bez dachu nad głową. I co, u licha, taki kot ma zrobić?

Byłem, jak to się mówi, kanapowcem. Nie odczuwałem potrzeby, żeby polować całymi nocami, włóczyć się i utrzymywać więzi z innymi kotami, skoro miałem do dyspozycji miękką kanapę, wygodę, jedzenie. Miałem też towarzystwo: rodzinę. A potem to wszystko mi odebrano, boleśnie łamiąc moje kocie serce. Po raz pierwszy byłem sam jak palec.

Niemal całe życie spędziłem w tym małym szeregowcu razem ze swoją właścicielką Margaret. Mieszkała tu ze mną też moja przyszywana kocia siostra, choć biorąc pod uwagę wiek, to raczej przyszywana kocia ciotka, bo była ode mnie dużo starsza. Kiedy rok temu Agnes poszła do kociego nieba, czułem straszny ból. Nie sądziłem, że można tak cierpieć. Ale miałem Margaret, bardzo mnie kochała, wzajemnie się pocieszaliśmy po stracie Agnes. Oboje ją uwielbialiśmy i niesamowicie nam jej brakowało, to cierpienie jeszcze bardziej nas jednoczyło.

Jednak ostatnio przekonałem się, jak okrutny bywa los. Pewnego dnia przed dwoma tygodniami Margaret nie wstała z łóżka. Nie miałem pojęcia, co się stało ani co robić, jak to kot, więc tylko położyłem się przy niej i miauczałem na całe gardło. Na szczęście akurat tego dnia miała przyjść pielęgniarka, która raz na tydzień zaglądała do Margaret, więc kiedy rozległ się dzwonek do drzwi, oderwałem się od swojej pani i wyskoczyłem przez kocie drzwiczki na zewnątrz.

– Ojej, co się stało? – zapytała kobieta, gdy rozpaczliwie miauczałem co sił w płucach. Znów zadzwoniła, wtedy trąciłem ją łapką. Delikatnie, ale stanowczo dałem jej do zrozumienia, że coś jest nie tak. Pielęgniarka otworzyła drzwi zapasowym kluczem i zobaczyła bezwładną Margaret. Zostałem przy swojej pani – już wiedziałem, że ją straciłem. Pielęgniarka w tym czasie do kogoś dzwoniła. Potem zjawili się jacyś mężczyźni po Margaret. Miauczałem bezustannie. Nie pozwolili mi z nią iść i właśnie wtedy zrozumiałem, że moje życie, takie jakie znałem do tej pory, skończyło się. Wezwano rodzinę Margaret, a ja miauczałem tak długo, aż ochrypłem.

Jeremy i Linda rozmawiali dalej, cichutko zeskoczyłem z fotela i wyszedłem na dwór. Rozglądałem się po okolicy w poszukiwaniu znajomych kotów, żeby się poradzić, ale w porze podwieczorku mało kto biegał na dworze. Znałem jednak przemiłą starszą kotkę Mavis, która mieszkała przy naszej ulicy, poszedłem do niej. Usiadłem przy jej kocich drzwiczkach i zamiauczałem głośno. Wiedziała, że Margaret nie żyje; widziała, jak zabierali jej ciało, a potem była świadkiem mojej rozpaczy. Miała instynkt macierzyński, trochę jak Agnes, więc opiekowała się mną, pozwalała mi miauczeć i piszczeć, aż zachrypłem. Towarzyszyła mi, dzieliła się jedzeniem i mlekiem, dopóki nie zjawili się Linda i Jeremy.

Jak tylko usłyszała moje nawoływania, wyszła na dwór, a ja jej wszystko opowiedziałem.

– Więc nie mogą cię zabrać? – Przyglądała mi się smutnym wzrokiem.

– Nie, mówią, że mają psy. Zresztą ja sam nie mam wielkiej ochoty mieszkać z psami. – Oboje wzdrygnęliśmy się na tę myśl.

– A kto by miał? – zapytała.

– Nie wiem, co robić – poskarżyłem się; bardzo starałem się nie płakać.

Mavis przytuliła się do mnie. Do niedawna właściwie się nie przyjaźniliśmy, ale otoczyła mnie niesamowitą opieką, więc byłem jej bardzo wdzięczny za tę przyjaźń.

– Alfie, nie pozwól, żeby zabrali cię do schroniska. Zajęłabym się tobą, ale nie dam rady. Jestem już stara i zmęczona, a moja pani ma niewiele mniej lat niż Margaret. Musisz być dzielnym kotkiem i znaleźć sobie nową rodzinę. – Czule otarła się o mój kark.

– Tylko jak to zrobić? – zapytałem. W życiu nie byłem równie zagubiony i przerażony.

– Nie znam na to odpowiedzi, życie jest takie niepewne, zresztą sam się przekonałeś. Musisz być silny.

Potarliśmy się nosami, już wiedziałem, że muszę odejść. Po raz ostatni poszedłem do domu Margaret, żeby wszystko zapamiętać, zanim wyruszę w drogę. Chciałem, żeby ten obraz głęboko zapadł mi w pamięć i tam został, gdy udam się na wędrówkę. Liczyłem, że doda mi sił. Patrzyłem na drobiazgi Margaret, jej skarby, jak sama je nazywała. Patrzyłem na zdjęcia na ścianach, które znałem tak dobrze. Na dywan, który sam wydrapałem w kilku miejscach, gdy jeszcze byłem za młodziutki, żeby wiedzieć, że tak nie można. To był mój dom, a teraz koniec. Nie miałem pojęcia, co dalej.

Choć nie byłem głodny, zmusiłem się, żeby zjeść część tego, co przygotowała mi Linda – właściwie nie miałem pojęcia, kiedy dostanę następny posiłek – a potem po raz ostatni smętnie rozejrzałem się po domu, który do niedawna był mój, zawsze dawał mi ciepło i bezpieczeństwo. Myślałem o tym, czego się tu nauczyłem. W ciągu minionych czterech lat odebrałem lekcje miłości i straty. Dawniej ktoś się mną opiekował, ale już nie teraz. Przypomniałem sobie, jak trafiłem tutaj jako mały kociak. Agnes mnie nie lubiła, widziała we mnie zagrożenie. Ale zdobyłem jej serce. A Margaret traktowała nas jak najważniejsze koty na świecie. Myślałem o tym, ile miałem szczęścia, ale teraz to się skończyło. Opłakiwałem jedyne znane mi życie. Instynktownie czułem, że muszę przetrwać, choć nie miałem pojęcia, jak tego dokonać.

Szykowałem się na podróż w nieznane.

Rozdział 2

Choć serce mi się kroiło, nie było innego wyjścia: wyruszyłem z jedynego domu, jaki kiedykolwiek miałem. Nie wiedziałem, dokąd idę, jak sobie poradzę; wiedziałem tylko, że jestem zdany na własne siły, ale nawet moje ograniczone możliwości są lepsze niż schronisko. Taki kot jak ja musi mieć dom i miłość. Kiedy wychodziłem w ciemną noc, całe moje małe ciało drżało ze strachu, ale usiłowałem znaleźć w sobie odwagę. Mało wiedziałem, ale jedno było jasne – nigdy więcej nie chciałem być sam. Rozpaczliwie potrzebuję nowej kanapy, a najlepiej kilku kanap, na których mógłbym przesiadywać. Liczyłem, że ten cel doda mi śmiałości. Liczyłem, że dam radę, modliłem się o to.

Zdałem się na zmysły. Nie przywykłem włóczyć się po ulicach w nieprzyjemne, niebezpieczne noce, ale widziałem i słyszałem dobrze. Poza tym cały czas powtarzałem sobie, że wszystko się ułoży. Miałem nadzieję, że usłyszę głosy Margaret i Agnes, że dodadzą mi otuchy.

Pierwsza noc była bardzo ciężka – długa i straszna. W pewnej chwili, gdy księżyc już znikał, zobaczyłem szopę na tyłach czyjegoś ogródka. Całe szczęście, bo bolały mnie już łapy i padałem ze zmęczenia. Przez uchylone drzwi zajrzałem do środka: pełno tam było kurzu i pajęczyn, ale totalnie wyczerpany już nie zwracałem na to większej uwagi. Zwinąłem się w kłębek na twardej, brudnej podłodze i jakimś cudem udało mi się zasnąć.

W nocy obudziło mnie głośne miauknięcie. Zobaczyłem nad sobą wielkiego czarnego kota. Przerażony poderwałem się na cztery łapy. Przyglądał mi się gniewnie, a ja – choć łapy mi się trzęsły – usiłowałem nie dać się zastraszyć.

– Co tu robisz? – syknął groźnie.

– Chciałem się zdrzemnąć. – Na próżno siliłem się na pewność siebie. Nie miałem szansy przemknąć się chyłkiem obok niego, więc, nadal cały rozdygotany, zrobiłem gniewną minę.

Kocur uśmiechnął się złowrogo. Już dawałem dyla, ale wyciągnął łapę i zdzielił mnie w ucho.

Zapiszczałem, poczułem ból tam, gdzie mnie zadrapał, najchętniej zwinąłbym się w kłębek, ale musiałem przecież uciec przed tym potworem. Znowu mnie zaatakował z błyskiem pazurów, tym razem celował w pyszczek, ale na szczęście byłem od niego zwinniejszy. Skoczyłem w stronę drzwi, minąłem go – choć o mały włos, bo musnąłem jego szorstkie futro – i udało mi się wyskoczyć na zewnątrz. Odwrócił się i syknął gniewnie. Prychnąłem w odpowiedzi, potem popędziłem co sił w małych łapkach. Po chwili zatrzymałem się bez tchu, obejrzałem za siebie i zobaczyłem, że jestem sam. Po raz pierwszy posmakowałem niebezpieczeństwa i zdałem sobie sprawę, że muszę wyhodować twardsze futro, jeśli mam przetrwać. Wygładziłem sierść łapką, starałem się nie zwracać uwagi na bolące zadrapanie. Przekonałem się, że jak trzeba, potrafię być szybki, a taka umiejętność może się przydać w tarapatach. Szedłem i popiskiwałem cicho; bałem się, ale strach dodawał mi też sił. Patrzyłem w nocne niebo, w gwiazdy, i po raz kolejny zastanawiałem się, czy Agnes i Margaret mnie widzą, gdziekolwiek teraz są. Miałem nadzieję, że widzą, ale czy na pewno? Tego nie wiedziałem. W ogóle bardzo mało wiedziałem.

Kiedy się znowu zatrzymałem, było mi bardzo zimno i kiszki grały mi marsza. Zazwyczaj całymi dniami przesiadywałem przy kominku Margaret, a teraz to wszystko było dla mnie nowe. Stwierdziłem, że jeśli chcę jeść, muszę polować, a w tym nie byłem szczególnie dobry, wcześniej rzadko polowałem. Zdałem się na węch; wkrótce trafiłem na myszy przy pojemnikach na śmieci przed wielkim domem. Czułem niesmak – zazwyczaj jadałem karmę z puszki, a na szczególne okazje Margaret dawała mi surową rybę – mimo to zapędziłem jedną mysz w kąt i zabiłem.

Smakowała prawie wyśmienicie – bo chyba po raz pierwszy zaspokajałem prawdziwy głód – i dodała mi niezbędnej energii.

Wędrowałem całą noc, w kółko powtarzałem sobie, że ja to nadal ja, Alfie, psotny kotek. Przez chwilę nawet uganiałem się za własnym ogonem i usiłowałem złapać muchę, póki sobie nie przypomniałem, że trzeba oszczędzać siły, bo nie wiadomo, gdzie i kiedy przydarzy się następny posiłek.

Nadal nie miałem pojęcia, dokąd zmierzam. W końcu doszedłem do wielkiej ulicy i zdałem sobie sprawę, że muszę przejść na drugą stronę. Nie przywykłem do ulic i samochodów; kiedy jeszcze byłem całkiem małym kociakiem, Margaret powtarzała mi, że mam się trzymać z dala od ruchu ulicznego. Było bardzo głośno i strasznie, samochody śmigały co chwila. Stałem na chodniku, serce tłukło mi się jak szalone; po chwili zobaczyłem lukę w sznurze pojazdów. Mało brakowało, a zamknąłbym oczy i rzucił się na oślep, ale udało mi się zapanować nad sobą, zanim zrobiłem coś głupiego. Lękliwie postawiłem jedną łapkę na jezdni – czułem w niej wibracje nadjeżdżających samochodów. Rozległ się klakson, spojrzałem w lewo i zobaczyłem zbliżające się do mnie reflektory. Wystartowałem, biegłem tak szybko, jak nigdy przedtem. Z przerażeniem poczułem, jak coś ociera mi się o ogon. Z dzikim piskiem skoczyłem jak najdalej, aż wylądowałem na chodniku. Z rozszalałym sercem obejrzałem się za siebie – samochód tylko śmignął. Mało brakowało, a skończyłbym pod jego kołami. Ciekawe, czy właśnie zużyłem jedno z moich dziewięciu żyć – pewnie tak. W końcu oddech mi się uspokoił i znowu strach dodawał mi sił. Na roztrzęsionych łapach odszedłem dalej od ulicy i padłem jak długi przed czyjąś furtką.

Kilka minut później drzwi otworzyły się i z domu wyszła jakaś pani. Z psem na smyczy. Pies rzucił się na mnie z wściekłym ujadaniem i po raz kolejny musiałem uciekać przed niebezpieczeństwem. Kobieta szarpnęła za smycz i nakrzyczała na swojego pupila. Warknął na mnie. Syknąłem w odpowiedzi.

Bardzo szybko się przekonałem, że świat to groźne, niebezpieczne miejsce, oddalone o całe lata od mojego domu, Agnes i Margaret. Zacząłem się nawet zastanawiać, czy jednak schronisko nie byłoby lepsze.

Ale nie miałem już odwrotu. W ogóle się nie orientowałem, gdzie jestem. Wyruszałem przecież w nieznane. Nie wykluczałem, że będę musiał trochę powędrować, ale w głębi serca liczyłem, że bardzo szybko znajdzie mnie i przygarnie jakaś miła rodzina, może ze słodką dziewczynką? I kiedy dzień w dzień stawiałem czoło niebezpieczeństwu, kiedy uciekałem co sił w łapach albo słaniałem się z głodu, pielęgnowałem tę wizję.

Byłem zdezorientowany, spragniony i zmęczony. Napięcie, które do tej pory dodawało mi sił, ulatniało się, jej miejsce zajmowała ociężałość w całym ciele.

Skręciłem w ślepy zaułek, wskoczyłem na ogrodzenie i balansując jak baletnica, szedłem w miarę bezpiecznie, zaglądając do ogródków. To pochłaniało resztki mojej energii. Zobaczyłem ogród z dużą misą wody na podeście; Margaret miała coś takiego jako poidło dla ptaków. Wskoczyłem do ogrodu i wdrapałem się po słupie, tak spragniony, że wspiąłbym się na najwyższą górę, żeby tylko się napić. Piłem łapczywie, wdzięczny za chwilową ulgę. Odpędziłem jakieś ptaki – teraz to moja woda. Kiedy już wychłeptałem prawie wszystko, wróciłem na płot i znów wędrowałem, coraz dalej od mojego dawnego życia.

Noc minęła, na szczęście, bez przygód. Po drodze spotykałem inne koty, ale nie zwracały na mnie uwagi, zbyt pochłonięte kocimi romansami.

Większość rzeczy o swoich pobratymcach wiedziałem od Agnes, która, kiedy się poznaliśmy, już prawie nie mogła się ruszać. Słyszałem też co nieco od innych kotów na naszej ulicy – w większości bardzo przyjaznych. Zwłaszcza od Mavis, która okazała mi tyle dobroci. Chciałem podejść do tych obcych kotów i poprosić o pomoc, ale wydawały się bardzo zajęte swoimi sprawami, a mnie tak przeraziło spotkanie z czarnym kocurem, że cichutko podreptałem dalej.

Następnego ranka czułem, że pokonałem kawał drogi. Byłem głodny, starałem się więc wyglądać bardzo przyjaźnie w nadziei, że jakiś kot podzieli się ze mną swoim jedzeniem. Natknąłem się na kotkę, która wygrzewała się w słońcu przed domem z jasnoczerwonymi drzwiami. Podszedłem do niej nieśmiało i zamruczałem.

– Ojejku – odezwała się dość duża szylkretowa[1] kocica. – Kiepsko wyglądasz.

Już miałem się obrazić, ale przypomniałem sobie, że odkąd opuściłem dom Margaret, właściwie się nie myłem, a to dlatego, że całą moją energię pochłaniała walka o jedzenie i przetrwanie.

– Jestem głodny i bezdomny – zamiauczałem.

– Chodź, podzielę się z tobą śniadaniem – zaproponowała. – Ale potem musisz iść dalej. Moja pani niedługo wróci i nie będzie zadowolona, jak zobaczy w domu dzikiego kota.

Nagle do mnie dotarło, że jestem dzikim kotem. Bez domu, bez rodziny, bez opieki. Należałem do tych kocich nieszczęśników, którzy muszą sami o siebie zadbać, są wiecznie przestraszeni, głodni, zmęczeni. Wiecznie spłoszeni, wiecznie zaniedbani. Trafiłem w ich szeregi i to mnie przerażało.

Pełen wdzięczności pojadłem, popiłem i poszedłem dalej. Przedtem jednak wylewnie podziękowałem dobrej kotce. Nie wiedziałem nawet, jak ma na imię.

Mój stan psychiczny odzwierciedlał to, jak się czułem fizycznie. Rozpacz była częścią mnie, sprawiała mi ból, bo całym sobą tęskniłem za Margaret. Ale zaznałem w życiu miłości – od mojej pani i od kociej siostry – i ze względu na nie, na ich miłość nie mogłem się poddawać.

Teraz, z pełnym brzuchem, czułem, że mam dość energii, żeby sprostać temu wyzwaniu.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Przypisy

[1] Charakterystyczne umaszczenie zwierząt: czarne z rudymi i kremowymi przebłyskami (wszystkie przypisy pochodzą od redakcji).