Bolesław Leśmian

Do siostry

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Do siostry

Spałaś w trumnie snem własnym, tak cicho, po bosku,  

Nie wiem, czy wszystkich naraz pozbawiona trosk?  

W śmierci taka zdrobniała, niby lalka z wosku...  

Kocham ten ubożuchny, ten zbolały wosk!  

Trup jest zawsze samotny! Sam na sam z otchłanią!...  

A właśnie ja — twój brat —  

Suknię Tobie sprawiłem za dużą i tanią,  

Suknię — na tamten świat!  

W każdym zgonie tkwi zbrodnia, co snem się powleka,  

Chociaż zbrodniarza brak...  

Wszyscy winni są śmierci każdego człowieka!  

O, tak! Na pewno — tak!  

Winnych wskazać potrafię!... I nikt się nie broni!...  

I ten — i ta — i ów!...  

I ja sam! Ja — najbardziej, choć wiem, że i oni!  

I ja — i oni znów...  

Wina wszystkich naokół — milcząca, zbiorowa,  

A my mówimy: los!  

Niech od złego Bóg żywych i zmarłych zachowa!  

Módlmy się o to w głos!  

Tak się lękam, że jesteś wciąż głodna i chora,  

Że złą otrzymam wieść, —  

I że przyjdziesz zza grobu któregoś wieczora  

I szepniesz: «Daj mi jeść!».  

I cóż wtedy odpowiem? Nic mówić nie trzeba!...  

Niech mówi za mnie — Bóg!  

Siostro! Już w całym świecie nie ma tego chleba,  

Co by Cię karmić mógł!  

Trumna twoja spoczęła w ciężarowym wozie,  

Pamiętam nudny wóz.  

A była niedorzeczność i drwina w tej zgrozie!  

I był nieludzki mus!  

Bałem się, że Cię żywcem oddamy mogile  

W złym, letargicznym śnie.  

I ktoś wtargnął do wozu i rzekł, że się mylę,  

I uspokoił mnie.  

Czekałem, aż wóz ruszy, by wlec Cię do miasta...  

W skwar słońca skrzypnął wóz.  

Drgnęła trumna, a była godzina dwunasta.  

Żelazny zagrzmiał kłus!...  

I sam nagle w tym słońcu musiałem pozostać.  

Patrzyłem szynom w ślad...  

Świat się zmniejszył na zawsze o twą drobną postać,  

I zmalał cały świat!  

I myśl wątła do mojej wsnuła się żałoby,  

Niby pajęcza nić,  

Myśl, że nie ma na świecie tak drogiej osoby,  

Bez której nie można żyć!  

Noc, przy zmarłych spędzona, nazywa się — pusta!  

Brak tego, o kim łkasz...  

Zgniją oczy — i wyraz tych oczu — i usta.  

Śmierć patrzy w kość, nie w twarz!...  

Wiem, że gnijesz nabożnie i że wśród ciemnoty  

Pośmiertny dźwigasz krzyż,  

Lecz nie śmiem do podziemnej zaglądać Golgoty,  

By sprawdzić, jak tam śpisz?  

Trup trzeźwieje — wyzuty z krwi i upojenia!  

Już złudzeń — ani krzty!  

A może Bóg omija twój zgręz bez imienia  

I nie wie, że to — Ty?  

Boże, odlatujący w obce dla nas strony,  

Powstrzymaj odlot swój, —  

I tul z płaczem do piersi ten wiecznie krzywdzony,  

Wierzący w Ciebie gnój!  

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-do-siostry

Tekst opracowany na podstawie: Bolesław Leśmian (1877-1937), Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa, 1936

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Agnieszka Ginalska, Marta Kuszpit, Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.