Bolesław Leśmian

Jadwiga

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Jadwiga

Cień za cieniem się ugania, a motyla motyl ściga, —  

Rozpłakała się w lesie niekochana Jadwiga.  

— «Raczej ciało niepieszczone wilkom rzucić w bór za borem,  

Niż nie znaznać pieszczoty choćby nawet z potworem!» —  

I wypełznął czerw spod ziemi zwilgotniałym pyskiem czynny.  

— «Ot ja ciebie popieszczę! Ot ja właśnie — nikt inny!» —  

Obejrzała się na drogę i na tuman poza drogą.  

— «Oprócz ciebie na świecie nie mam, czerwiu, nikogo!»  

Legła przy nim na murawie, głowę wsparła o kamiążek,  

Miała kilka pierścieni i łez kilka, i wstążek.  

— «Owom — twoja! Pieść do syta! Nie szczędź w lesie mego ciała!  

Jam tu przyszła nie po to, bym się sama ostała»...  

Wiatr warkocze jej z ramienia na to drugie ramię przesuł,  

Ona była nieswoja, a on rad był i wesół.  

Pyskiem własił się i włudził w piersi wonne jak dwa jabła,  

Aż Jadwiga stęknęła, aż Jadwiga osłabła.  

Krew jej w głowie zahuczała pogrzebnego echem dzwonu,  

A to była choroba — i już blisko do zgonu.  

— «Inni boją się miłować krwi schorzałej szaleniznę,  

A ja nawet potrafię kochać ciała zgniliznę!» —  

I przeniknął pieszczotami bezpowrotnie aż do kości, —  

Nie, — nie było na świecie tak niesytej miłości!  

Nie wiadomo, co za szumy z czasu w bezczas zaszumiały,  

Gdy obnażył się w słońcu szkielt biały, bo — biały!  

Maj był w lesie i na polu i opodal — na rozstaju, —  

W maju działo się właśnie — tyle jeno, że w maju.  

Słychać było, jak w gęstwinie wiatr się krząta i chrabęści, —  

Tedy szkielet poskoczył i zacisnął swe pięści!  

— «Powiedz, czerwiu, gdzie jest tysiąc obiecanych w niebo ścieżek»?  

A on tylko popatrzył — i nic nie rzekł, nic nie rzekł...  

— «Powiedz, czerwiu, czy Bóg widział moje męki, moje żale?  

I czy jest On w niebiosach, czy też nie ma go wcale?» —  

A on zadarł pysk ku niebu i mackami wzruszył dwiema  

I pokazał na migi, że go nie ma, bo — nie ma!  

Więc ku snowi wieczystemu uchyliła nieco czoła  

I spojrzała w zaświaty, a tam nicość dokoła!  

A tam — nicość, rozścierwiona od padołów aż do wyżyn!  

I tańcował, i śmiał się biały szkielet Jadwiżyn[1]...  

Przypisy:

[1]

Jadwiżyn (daw.) — forma D. lp.; dziś: Jadwigi.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-jadwiga

Tekst opracowany na podstawie: Bolesław Leśmian (1877-1937), Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa, 1936

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Izabela Erdmann, Agnieszka Ginalska, Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.