A cóż z tą Dzieciną...

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

A cóż z tą Dzieciną...

A cóż z tą Dzieciną będziem czynili,  

Pastuszkowie mili, że się nam kwili[1]?  

Zaśpiewajmy Jej wesoło  

I obróćmy się z Nią w koło,  

Hoc, hoc, hoc, hoc.  

Podobno Dzieciątko że głodne, płacze;  

Dlatego tak z nami nierado[2] skacze:  

Więc ja Mu dam kukiełeczkę[3]  

I masełka osełeczkę[4],  

Pa, pa, pa, pa.  

Czy bez Matuleńki płacze Dziecina  

Więc Ją do miłego zaprośmy Syna:  

Mama, mama do Dziecięcia,  

Utul tego płacz Panięcia[5],  

Ma, ma, ma, ma.  

Czy dlatego płacze ma Złota Duszka,  

Że nie ma Józefa w domu staruszka[6]:  

Wiec Józefa zawołajmy,  

I ciesząc Je, zaśpiewajmy:  

Ta, ta, ta, ta.  

Albo Pacholęciu [7] w dudki[8] zagrajmy,  

I na piszczałeczkach rozweselajmy:  

Li li li li moje dudki,  

Skacz, Robaczku mój malutki.  

Li, li, li, li.  

Nie tak, nie tak cieszcie miłą Dziecinę,  

Ja Mu wnet laleczkę piękną uwinę:  

Lala, lala moje Dziecię,  

Lala, lala moje życie.  

La, la, la, la.  

Jeszcze i kąpiołkę[9] Mu nagotujmy[10],  

Na kąpiel serdecznych łez nie żałujmy;  

O, Dziecino, hul hul hul hul,  

Ja już płaczę, Ty się utul.  

Hul, hul, hul, hul.  

Jużci nie chce płakać Dziecina dłużej,  

Ale ukojone oczęta mruży:  

Wiec Ją włóżmy w kolebeczkę,  

Zaśpiewajmy Jej piosneczkę.  

Lu, lu, lu, lu.  

Ale drżysz od zimna, mój Aniołeczku,  

Leżąc w tym kamiennym, zimnym żłóbeczku:  

Więc z osiołkiem oraz z wołem,  

Chuchać bedziem na Cię społem[11].  

Chu, chu, chu, chu.  

Pókiż tego będzie[12]? Dość tego dzieci;  

A czemuż nie idzie spać drugi, trzeci?  

Dosyć osieł[13] i wół beczy,  

Budzą Dziecię, nie do rzeczy[14].  

Spać, spać, spać, spać.  

Przypisy:

[1]

kwilić — cicho płakać.

[2]

nierado (daw.) — niechętnie.

[3]

kukiełeczka — tu: ciasto w formie ludzkiej figurki.

[4]

osełeczka — zdrobnienie od „osełka”, co oznacza owalną bryłkę masła.

[5]

panię — dziecko wysokiego rodu.

[6]

staruszka — według tradycji Józef, poślubiając Maryję, był od niej dużo starszy.

[7]

pacholę — dziecko, chłopiec.

[8]

dudki — zdrobnienie od „dudy”, instrument ludowy złożony z piszczałek, do których powietrze było wtłaczane ze skórzanego worka.

[9]

kąpiołka — zdrobnienie od „kąpiel”.

[10]

nagotować — przygotować.

[11]

społem — razem, wspólnie.

[12]

pókiż tego będzie — sens: jak długo jeszcze będzie trwać ta zabawa?

[13]

osieł — dziś popr.: osioł.

[14]

nie do rzeczy — bez sensu.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/a-coz-z-ta-dziecina

Tekst opracowany na podstawie: Karol Miarka, Kantyczki. Koledy i pastorałki w czasie świąt Bożego Narodzenia po domach śpiewane z dodatkiem pieśni przygodnych w ciągu roku używanych, Mikołów-Warszawa 1911

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paweł Kozioł, Marta Niedziałkowska.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.