Franciszek Karpiński

Pieśń przyjacielska

Przy kielichu

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Pieśń przyjacielska

Przy kielichu

Niechaj kto wzdycha do zbytków,  

Jest coś droższego od złota,  

Nie żądam wielkich pożytków,  

Niech żyje przyjaźń i cnota!  

Tu myśli nasze mieszamy,  

W napoju, który pijemy,  

Jednego człeka składamy[1],  

Bo jedną duszą żyjemy.  

To u mnie pierwsza przewaga[2],  

Kochać się, to pierwsza rada,  

Przyjaźnią wszystko się wzmaga,  

Niezgodą wszystko upada.  

Niech kłótnia szuka swej zguby!  

Nam ręka z ręką się łączy,  

Oto przyjacielskie śluby,  

Które śmierć chyba zakończy.  

Przypisy:

[1]

Jednego człeka składamy — tworzymy razem (składamy się razem na) jednego człowieka.

[2]

przewaga (daw.) — zaleta.

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/piesn-przyjacielska

Tekst opracowany na podstawie: Franciszek Karpiński (1741-1825), Sielanki, T. H. Nasierowski, Druk. ”Przemysłowa”, Warszawa, 1892

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Aleksandra Sekuła, Olga Sutkowska.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.