Pomysł serii: Agnieszka Sobich i Agnieszka Stelmaszyk

Tekst: Agnieszka Stelmaszyk

Ilustracje: Jacek Pasternak

Redaktor prowadzący: Agnieszka Sobich

Korekta: Agnieszka Skórzewska

Projekt graficzny i DTP: Bernard Ptaszyński

© Copyright for text by Agnieszka Stelmaszyk

© Copyright for illustrations by Jacek Pasternak

© Copyright for this edition by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o., Kraków 2011

All rights reserved

ISBN 978-83-265-0020-6

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

30-404 Kraków, ul. Cegielniana 4a

Tel./fax 12 266 62 94, tel. 12 266 62 92

www.zielonasowa.pl

wydawnictwo@zielonasowa.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Z serca dziewiczej, amazońskiej dżungli wyszła biała kobieta. Przed nią szedł Barnardino, indiański przewodnik, który torował drogę maczetą. Kobieta szła zamyślona, ze spuszczoną głową, uważnie patrząc pod nogi. Trzech tragarzy niosło z tyłu niezbędne bagaże i zapasy. Służyli jej wiernie, choć gdy zobaczyli ją po raz pierwszy, byli zdumieni, że biała kobieta i do tego zupełnie sama wybiera się w najbardziej niedostępne rejony lasu równikowego. Ona jednak dobrze wiedziała, co robi. Zresztą, nie po raz pierwszy przemierzała Amazonię trasą pułkownika Percy’ego Harrisona Fawcetta, wielkiego wiktoriańskiego podróżnika, poszukiwacza złotego miasta, nazywanego El Dorado. Dokładna kopia mapy należącej niegdyś do Fawcetta, była jedną z niewielu rzeczy, jaka pozostała jej po ojcu, który wyruszył tą samą trasą, co pułkownik i tak jak on, już nigdy nie wrócił z amazońskiej dżungli. Właściwie kobieta prawie już nie pamiętała ojca.

El Dorado

to mityczna kraina obfitująca w złoto. Pod wpływem licznych indiańskich opowieści, bardzo szybko zaczęto organizować poszukiwania. Jednymi z pierwszych, chcących odnaleźć mityczne miasto, byli hiszpańscy konkwistadorzy. Uważa się, że źródłem legendy był obyczaj, w którym władca jednego z plemion indiańskich składał ofiarę swoim bogom, obsypany złotym proszkiem. Być może w tych opowieściach tkwi ziarno prawdy…

– O co chodzi? – pytała swego przewodnika.

– Żona wodza plemienia Kalapalo jest bardzo chora, nawet szaman nie może jej uleczyć – przetłumaczył szybko.

– Och, to smutne – odrzekła kobieta.

Nagle z zadumy wyrwał ją niepokojący szelest.

Po chwili z zarośli wyłonił się drobny Indianin. Gestykulował żywo i wyrzucał z siebie krótkie, urywane zdania w narzeczu, którego podróżniczka zupełnie nie mogła zrozumieć.

– Wódz chce, żebyś wyleczyła jego żonę – dodał Bernardino.

– Ja? – kobieta wytrzeszczyła oczy. – Nie jestem lekarzem! A właściwie, skąd on o mnie wie? – zdumiała się.

Narzecze:

dialekt, mowa regionalna różniąca się pewnymi cechami od języka ogólnonarodowego. Termin ten najczęściej jest używany w odniesieniu do języków egzotycznych.

– Jeśli w dżungli pojawia się samotna, biała kobieta, to wszyscy o niej wiedzą. Nawet małpy o tym mówią – przewodnik wzruszył ramionami.

Kobieta z niedowierzaniem, ale i z obawą zadarła głowę i powiodła wzrokiem po niebosiężnych konarach drzew.

– Musimy do nich iść? – z niechęcią wskazała przybyłego Indianina.

– Nie radziłbym im odmawiać – przewodnik potrząsnął głową. – To plemię znane było kiedyś z kanibalizmu – straszył. – Do dziś zdarza się, że ludzie giną tutaj bez wieści. Na pewno teraz ich wojownicy trzymają nas na muszce.

Indiańskie plemię Kuikuro, inaczej nazywane też KalapaIo,

zamieszkuje region Mato Grosso w Brazylii, w górnym biegu rzeki Xingu. Ostatnie odkrycia dowodzą, że niegdyś na obszarze tym kwitła cywilizacja, a Indianie budowali doskonale zorganizowane wioski i uprawiali wiele roślin, nie niszcząc przy tym lasu tropikalnego. W umiejętny sposób korzystali z jego bogatych zasobów. Kres tej cywilizacji przyniosły nieznane bakterie oraz wirusy przywleczone przez Europejczyków. Choroby doprowadziły do wymarcia wielu amazońskich osad, a opustoszałe wioski bardzo szybko porosła dżungla. Obecnie Indianie Kalapalo, tak jak i wiele innych plemion, walczą o teren do życia. Mieszkańcy Amazonii starają się zwrócić uwagę świata na niszczenie i wycinkę olbrzymich połaci dziewiczych lasów równikowych. Wraz z lasem znikną tysiące gatunków roślin i drzew, których następne pokolenia być może już nigdy nie zobaczą.

Kobieta zadrżała.

– Nie mam ochoty skończyć jako popołudniowa przekąska – mruknęła. – Zatem chodźmy! – głośno wydała komendę. „Co będzie, jeśli nie wyleczę żony wodza?” – pomyślała z narastającą obawą. „A jeśli ojciec również natrafił na Indian Kalapalo?…”

Wolała nie kończyć strasznych wizji. On na pewno nie dałby się zjeść kanibalom. Może przynajmniej trafi w wiosce na jakieś informacje o nim. Niewykluczone, że w ich legendach zachowała się nawet sylwetka pułkownika Percy’ego Fawcetta. Niektórzy uważają przecież, że nim zaginął bez wieści, dotarł do złotego miasta. Być może zapłacił za to najwyższą cenę. Czy ojca spotkał ten sam los?

Po chwili wahania, kobieta doszła do wniosku, że ma wiele powodów, aby odwiedzić osadę Indian Kalapalo.

Percy Harrison Fawcett

urodził się w 1867 roku.

Słynny angielski odkrywca epoki wiktoriańskiej. Fascynował się Amazonią i zamieszkującymi ją plemionami. Nie był konkwistadorem, lecz uczonym. Dwadzieścia lat swojego życia poświęcił na badanie dżungli amazońskiej. Uzbrojony w kompas i maczetę, ze skąpym ekwipunkiem, tygodniami mógł przemierzać dziewicze rejony Amazonii, nieznane wcześniej białym ludziom. Sprzeciwiał się wyniszczaniu kultury Indian. Starał się poznawać ich historię, sztukę i języki. Za wkład w tworzenie map Ameryki Południowej Królewskie Towarzystwo Geograficzne przyznało mu medal. Fawcett uważał, że tropikalny las w Amazonii skrywa tajemnicę zaginionej przed wiekami cywilizacji.

Jako pierwszy pragnął odnaleźć El Dorado, nazywane przez pułkownika „Miastem Z”. W 1925 roku wyruszył w kolejną podróż. Plany ekspedycji oraz trasę utrzymywał w wielkiej tajemnicy, żeby nikt go nie ubiegł. Towarzyszył my syn Jack oraz przyjaciel Raleigh. Nigdy już nie powrócili do domu. Indianie Kalapalo, zamieszkujący dziś ziemie należące do Parku Narodowego Xingu, prawdopodobnie jako ostatni widzieli podróżnika żywego. Potem wszelki ślad po nim zaginął. Wyprawa Fawcetta obrosła legendami. Wielu uważało, że udało mu się odnaleźć zaginione „Miasto Z”. Co wydarzyło się naprawdę, wie tylko dżungla…

Relikwia:

były nią zwykle doczesne szczątki świętych oraz wszelkie przedmioty, których święty mógł używać.

W średniowieczu często sprzedawano fałszywe relikwie.

Relikwiarz:

zazwyczaj bogato zdobione naczynie służące do przechowywania świętych relikwii. Relikwiarzom nadawano różną formę. Mogły mieć kształt monstrancji, krzyża, szkatułki, puszki, trumienki, a nawet ramienia czy głowy.

– Szkoda, że sprawa relikwiarza utknęła w martwym punkcie – Ania westchnęła.

W pokoju brata przeglądała trzeci tom Kronik Archeo.

– Myślałam, że rozwinie się z tego jakaś przygoda – znowu westchnęła, patrząc na kilka zapisanych stron księgi. Reszta wciąż pozostawała pusta.

– Ja też sądziłem, że wujek Ryszard wpadł na trop ciekawej zagadki – wtrącił Bartek. – I wiele na to wskazywało.

Ania pokiwała głową, zgadzając się z bratem.

– Byliśmy jeszcze w Grecji, gdy na pożegnalnym przyjęciu Kasztelan zadzwonił do ciebie. Powiedział ci o zagadkowym pergaminie, który odkrył w trakcie prac konserwatorskich na zamku – przypomniała Ania. – Wtedy nawet jeszcze nie był pewien, z jakiego dokładnie okresu on pochodzi i czy w ogóle jest autentyczny.

Bartek zamyślił się melancholijnie na to wspomnienie. Przed oczami stanęła mu Klejto, śliczna i miła dziewczyna, którą poznał na wakacjach. Gdyby nie ona, kto wie, czy jeszcze siedziałby tu z siostrą. Klejto uratowała mu przecież życie. Minął już rok odkąd jej nie widział. Pisali do siebie czasem i rozmawiali przez Skype’a, ale to przecież nie to samo, co spotkanie.

Pergamin:

materiał piśmienny wytwarzany ze skór zwierzęcych.

Był o wiele wytrzymalszy niż papirus i umożliwiał wykonywanie wspaniałych zdobień, miniatur, a nawet bardziej rozbudowanych rysunków.

Jego nazwa wywodzi się od starożytnego miasta Pergamon.

– Wiesz – Bartek w końcu otrząsnął się z zamyślenia – nadal uważam, że przyjazd tych ludzi z Zakonu Krzyżackiego z Wiednia nie był przypadkowy Pytali przecież wujka o pergamin, który kilka dni później znalazł w tajnej skrytce. Skąd mogli wiedzieć, że będzie się on znajdować akurat w zamku Kasztelana? – fakt ten ciągle nie dawał Bartkowi spokoju. – I skąd wiedzieli, że dokument ten będzie opisywał zaginiony relikwiarz Hermana von Salzy?

– Najdziwniejsze jest to, że kiedy wujek już odnalazł pergamin, to wcale się nie pojawili. Skoro zakonowi tak na nim zależało, dlaczego nikt nie przybył, żeby go obejrzeć? – zastanawiała się Ania.

Herman von Salza

urodził się około 1179 roku. Wielki mistrz Zakonu Krzyżackiego w latach 1209-1239. Znakomity polityk i dyplomata, był faktycznym twórcą potęgi zakonu. Pod jego rządami zakon zyskał ogromny majątek, szerokie wpływy polityczne, zdobył rozległe posiadłości ziemskie, osiągnął również pozycję równą templariuszom i joannitom.

W 1215 roku za sprawą Hermana von Salzy, król Węgier Andrzej II przed wyjazdem na wyprawę krzyżową, nadał Zakonowi Krzyżackiemu ziemię Borsa w Siedmiogrodzie. Sądził, że Krzyżacy będą ją ochraniać przed najazdami wrogich Połowców.

Szybko jednak okazało się, że rycerze zakonni mają inne plany i chcą założyć własne państwo niezależne od władzy królewskiej. Węgrzy zorientowali się w sytuacji i przepędzili ich ze swoich ziem. Konrad Mazowiecki nie był tak przewidujący i w 1226 r. sprowadził Krzyżaków do Polski. Objęli w posiadanie Ziemię Chełmińską i wkrótce podbili ziemie Prusów. Utworzyli na nich świetnie zorganizowane państwo i niebawem podstępem zagarnęli Pomorze Gdańskie, pozbawiając Polskę dostępu do morza.

Herman von Salza zmarł 20 marca 1239 r. w Salerno we Włoszech.

– Tym bardziej, że relikwiarz miał dla rycerzy zakonnych wielkie znaczenie. Pochodził z Ziemi Świętej z okresu wypraw krzyżowych i zawierał cenną relikwię – dodał Bartek.

– Szkoda, że nie udało się nam go odnaleźć! – Ania z rezygnacją zatrzasnęła kronikę.

W tym samym momencie do pokoju weszła mama i przyniosła dobrą wiadomość:

– Gardnerowie już są!

Ania w jednej chwili zapomniała o relikwiarzu i wszystkich tych nierozwiązanych sprawach, które się z nim łączyły. Już od kilku tygodni z wielką niecierpliwością czekała na przyjazd przyjaciół z Anglii.

Mary Jane oraz bliźniacy – Jim i Martin, przyjechali specjalnie dla Ani, na jej dziewiąte urodziny. Dziewczynka już nie mogła doczekać się tortu i zdmuchnięcia świeczek.

Urodziny obchodziła dopiero za dwa dni, dwunastego lipca, ale Gardnerowie przybyli wcześniej, żeby mogli odpocząć po męczącej podróży.

Wyprawy krzyżowe,

nazywane również krucjatami, prowadzono przeciwko Turkom oraz islamowi od końca XI do początków XIV w. Miały one na celu odbicie oraz obronę miejsc związanych z religią chrześcijańską.

Nazwa „wyprawy krzyżowe” pochodzi od czerwonych krzyży na płaszczach ich uczestników.

W czasie krucjat na Bliskim Wschodzie oraz w Afryce powstały państwa krzyżowców. Utworzyły się również zakony: Templariuszy, Joannitów oraz Krzyżaków.

Gdy Ania zbiegła po schodach do pokoju gościnnego, rozdziawiła usta ze zdumienia. Bliźniacy tak wyrośli, że ledwie ich poznała! Zrobili się jeszcze bardziej do siebie podobni i po raz pierwszy Ania nie potrafiła ich odróżnić. Mary Jane również wydoroślała. Może to za sprawą długich włosów, o jakich marzyła Ania. Przyjaciółki rzuciły się sobie w objęcia. Pośród wesołego gwaru jedynie Bartek stał z boku i patrzył jak zahipnotyzowany na Mary Jane.

– Nie poznajesz mnie? – Mary Jane zwróciła się do niego ze śmiechem.

– Nie, no skąd! Jasne, że cię poznaję. Tylko że… – Bartek plątał się zakłopotany. – No tak, trochę się zmieniłaś. Może coś z włosami zrobiłaś? – przekrzywiał głowę, żeby lepiej się jej przyjrzeć.

Mary Jane parsknęła śmiechem.

– Nie przejmuj się, tak to jest z facetami – Ania wzięła przyjaciółkę pod rękę i odeszły na bok, pozostawiając Bartka z miną karpia wyciągniętego na brzeg. Po chwili Jim dał mu solidnego kuksańca pod żebro.

– Oj, coś marnie z twoim refleksem – zaśmiał się mały Gardner.

– Jim, to się nie liczy! Wziąłeś mnie z zaskoczenia! – bronił się Bartek.

– I o to chodziło! – przyjaciel zaśmiał się. – I nie jestem Jim, tylko Martin.

– Nieprawda, to ja jestem Martin! – podbiegł drugi z bliźniaków.

Bartek uważnie przyjrzał się ich uszom. Pod nowymi, nieco dłuższymi fryzurami, prawie nie było ich widać.

– Chłopaki, ale mnie podpuszczacie! To ty jesteś Jim – wskazał wreszcie właściciela nieco wystających spod rudawych włosów koniuszków uszu.

Chłopcy roześmiali się.

– Będziesz musiał zoperować sobie uszy, żeby nikt nas nie rozpoznawał – Martin powiedział do brata.

– Sam się zoperuj! – grzmotnął go Jim.

– Bartek, przyjmiesz nas do swojego bractwa? Jesteśmy najlepsi w szermierce! – pochwalili się.

– Okej, porozmawiam z wujkiem Ryszardem – obiecał Bartek.

– Ekstra! – ucieszyli się bliźniacy – A nauczysz nas strzelać z łuku?

– Jasne, że was nauczę. Jesteście już na tyle duzi, że dacie radę naciągnąć cięciwę.

Pani Beata Ostrowska zaprosiła wszystkich do stołu:

– Siadajcie, moi drodzy, obiad już czeka.

– A gdzie jest panna Ofelia? – zapytał sir Edmund Gardner.

– Ofelia wyjechała w góry, gdzieś w Bieszczady – Beata Ostrowska zaspokoiła ciekawość brytyjskiego przyjaciela.

– Mam nadzieję, że zdąży wrócić na moje urodziny – wtrąciła z zatroskaną minką Ania.

– Na pewno! – uspokoił ją ojciec.

– Jim, pamiętaj, żeby umyć jutro uszy – Martin szturchnął brata i zachichotał.

Obaj bliźniacy uwielbiali dowcipkować sobie z niektórych anachronicznych metod pedagogicznych panny Ofelii Łyczko.

– Nie wiedziałam, że Ofelia lubi samotne, górskie wędrówki – Melinda Gardner zdziwiła się, próbując jednocześnie doskonałego, polskiego rosołu z lanymi kluseczkami. – Umm… wspaniała zupa! – pochwaliła.

– Dziękuję – Beata Ostrowska uśmiechnęła się i zaraz odpowiedziała na uwagę dotyczącą panny Łyczko: – Nawet my sami nie wiemy wszystkiego o Ofelii. Czasem znika gdzieś w górach i zaszywa się na kilka tygodni.

– W sumie się nie dziwię – dołączył do rozmowy Adam Ostrowski. – Po tym, co musi przechodzić z naszymi dzieciakami, gdy pracujemy gdzieś w terenie, potrzebuje pewnie odrobiny wytchnienia i samotności.

– Fakt, nasze łobuziaki potrafią dać nieźle w kość – uśmiechnął się jowialnie sir Gardner.

– Jakoś nie wyobrażam sobie panny Ofelii objuczonej ogromnym plecakiem i wędrującej po górach – Jim przewrócił oczami, ale powiedział to na tyl e cicho, by rodzice zajęci już rozmową na inny temat, nie usłyszeli.

– Pewnie defiluje tam w szpileczkach i cały czas narzeka: „Och, moje włosy! Och, pobrudziła mi się sukienka!” – Martin doskonale parodiował pannę Łyczko.

– Przestańcie już! – skarciła bliźniaków Mary Jane.

– Mary Jane ma rację, panna Ofelia może i jest czasami dziwna, ale wiele razy nam pomogła – Ania również wzięła w obronę opiekunkę.

– Jak wróci, to zapytamy ją, co robiła w Bieszczadach i czy spotkała tam niedźwiedzia albo wilka – Bartek puścił oko do Jima i Martina.

– A co z odkryciem waszego wujka? – Mary Jane zaczęła z innej beczki. – Sprawy ruszyły do przodu? – zaciekawiła się.

Bartek od razu się ożywił i zaczął ściszonym głosem opowiadać, jak potoczyła się cała historia.

Po pogrzebie swojego dziadka Felipe, Antonio Silva otworzył paczkę, którą umierający starzec przekazał mu trzy dni wcześniej, nim wydał z siebie ostatnie tchnienie. Wtedy Antonio nie miał głowy, żeby do niej zaglądać.

Teraz postawił paczkę na biurku w swoim biurze w luksusowej dzielnicy Rio de Janeiro.

Antonio urodził się w Rio czterdzieści lat temu i zawsze uważał się za Brazylijczyka. Aż tu nagle jego sklerotyczny dziadek wyjawił mu, że w jego żyłach płynie również niemiecka krew. Felipe był bowiem niegdyś niemieckim oficerem, który po drugiej wojnie światowej zbiegł do Brazylii i przyjął nową tożsamość. Widocznie miał coś na sumieniu, że postanowił się ukrywać. Naprawdę nazywał się Otton Grundmann. Nikt w rodzinie nie miał pojęcia o jego przeszłości. Dopiero teraz Antonio zrozumiał, dlaczego jego dziadek przejawiał skłonności do lekkiej paranoi i wciąż czegoś się obawiał.

– Żeby tę przeklętą tajemnicę zabrał ze sobą do grobu! Ale nie! Nagle poczuł jakieś wyrzuty sumienia i musiał mi o tym wszystkim powiedzieć! – Silva wściekał się. – Jeśli ta informacja gdzieś wycieknie, może to źle wpłynąć na moje interesy! – mówił do siebie, głaszcząc złote sygnety. – Moi kontrahenci nie mogą się o tym dowiedzieć! – zacisnął pięść. I tak już służby rządowe zlikwidowały jedną z jego nielegalnych kopalni złota. Rtęć, której używano do poszukiwania złotego kruszcu bezpowrotnie niszczy wielkie połacie lasu deszczowego i zatruwa wodę, a tym samym mieszkających tam ludzi oraz zwierzęta, lecz Antonio zupełnie się tym nie przejmował. Dla niego najgorszą rzeczą w całej tej sprawie był spadek dochodów aż o czterdzieści procent! Rząd jeszcze nie wpadł na jego trop, ponieważ kierował kopalniami przez podstawionych ludzi, ale ta historia z niemieckim dziadkiem mogła odbić mu się czkawką. Nie wiedział przecież, dlaczego dziadek ukrył się w Brazylii.

Mężczyzna rozwinął kartkę, na której widniał, napisany drżącą ręką, numer telefonu. Musiał przysiąc dziadkowi, że nie otwierając paczki, zwróci ją pewnym ludziom w Wiedniu.

– Co jest w tej paczce? – zapytał wtedy dziadka.

– Są tam… – starzec dyszał ciężko, próbując zaczerpnąć tchu. – Są tam… dokumenty, które w czasie wojny, na polecenie Hitlera, wykradłem z pewnego miejsca w Polsce – wyszeptał z trudem. – One muszą wrócić do zakonu! – starzec wbił się paznokciami w dłoń wnuka. – Przysięgnij mi to! Przysięgnij, że je zwrócisz i nie zajrzysz do paczki! – błagał rozpaczliwie, czując, że nadeszła jego ostatnia godzina.

– Przysięgam! – rzekł dla świętego spokoju Antonio. – Przysięgam, że zwrócę ją zakonowi – powtórzył, choć nie miał pojęcia, o jaki zakon w ogóle chodzi. Nie zdążył o to zapytać dziadka, bo starzec zamknął powieki i… umarł.

To wszystko wydarzyło się kilka dni temu. Mimo danego słowa, Antonio rozciął zabezpieczającą taśmę oklejającą szczelnie tekturowe pudełko. Słowa przysięgi znaczyły dla niego tyle, co śnieg, który w Brazylii wyjątkowo rzadko pada.

– Co to jest u diabła? – zdumiony wyciągnął starą, żołnierską menażkę pochodzącą chyba z czasów drugiej wojny światowej. Wewnątrz niej odkrył plik złożonych, starych pergaminów. Mimo że nadgryzł je ząb czasu, nadal były w dobrym stanie, a piękne, jaskrawe miniatury i zdobienia rękopisów wciąż zachwycały żywą barwą. Antonio nic z nich nie rozumiał. Ale jego szósty zmysł mówił mu, że trzyma w dłoniach bardzo cenną rzecz. A być może chodziło o coś jeszcze cenniejszego. Na jednej z pergaminowych kart, z niezwykłą dokładnością narysowany był przedmiot przypominający otwartą skrzyneczkę z wyrzeźbionymi figurkami w środku. Kolejna karta zwierała mapę z gmatwaniną jakichś tuneli i pomieszczeń. Były na nich dziwne, niezrozumiałe oznaczenia.

– Coś czuję, że mogę na tym świetnie zarobić! – na twarzy Antonio zagościł wyrachowany uśmieszek. Wiedział już, co chce zrobić.

Podzielił dokumenty na dwie części. Jedną z nich zostawił w tekturowym pudełku, a mapę umieścił z powrotem w starej menażce.

– Muszę tylko gdzieś dobrze ją ukryć – potrząsał menażką, szukając w myślach najlepszego miejsca. – Nie mogą tego odnaleźć, zanim nie wyciągnę od nich kasy. A to – złapał rysunek dziwnej szkatułki – będzie dla nich na zachętę – uśmiechnął się cynicznie, pewien, że wszystkich wywiedzie w pole, a sam na tym zarobi.

Kiedy ułożył już w głowie szczegółowy plan działania, wziął, pozostawioną mu przez dziadka, karteczkę z numerem i wykonał telefon do Wiednia.

Z Kronik Archeo

Nareszcie przyjechali nasi przyjaciele z Anglii! Zostaną u nas dwa tygodnie. Razem weźmiemy udział w Międzynarodowym Turniej u Rycerskim, który organizuje wujek Ryszard.

Mamy z Bartkiem nadzieję, że Mary Jane, Jim oraz Martin pomogą nam także rozwiązać sprawę tajemniczego relikwiarza, który należał niegdyś do wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego, Hermana von Salzy. Relikwiarz ten podobno zaginął przed wiekami.

Dlaczego dokument, który o nim mówi znajdował się właśnie w naszym zamku? A jeśli ukryto w nim również i sam relikwiarz?

Mary Jane uważa, że powinniśmy przeszukać cały zamek. Zaczniemy od jutra!

Ania

Kiedy Antonio Silva dzwonił do Wiednia, nawet nie przypuszczał, że przedstawiciele tajemniczego zakonu pojawią się w Rio de Janeiro tak szybko! Liczył, że zajmie im to wiele dni, a może nawet tygodni. Zupełnie się nie spodziewał, że ludzie ci zjawią się u niego w ciągu kilkunastu godzin! Był akurat w dżungli, w jednej ze swoich nielegalnych kopalni złota, gdy zadzwonił jego telefon satelitarny.

– Antonio, wracaj tu natychmiast! – w słuchawce rozległ się zdenerwowany głos jego sekretarki. – Jacyś panowie do ciebie! Nie wyglądają na miłych – syknęła konspiracyjnym szeptem. – Podobno masz coś dla nich i chcą to obejrzeć.

– Jasny gwint! – Antonio zaklął. – Skąd oni się tak szybko tutaj wzięli?

– Nie mam pojęcia, ale lepiej wracaj! – odpowiedziała.

– Postaram się jak najszybciej dotrzeć – rzucił nerwowo do słuchawki i rozłączył się. „Musi im bardzo na tych materiałach zależeć. W takim razie sporo zapłacą” – kombinował. Wyciągnął z torby starą, żołnierską menażkę. „Dobrze, że zabrałem ją ze sobą” – pochwalił się w myślach za niezawodne przeczucie.

– Najlepiej ją ukryć w dżungli – mruknął pod nosem. – Z pewnością nikt nie będzie jej tutaj szukał – Antonio wolał nie zabierać jej ze sobą do Rio. Mapa schowana w menażce miała być formą zabezpieczenia, na wypadek gdyby rozmowa poszła nie tak, jak to zaplanował.

Niedaleko była indiańska osada. Postanowił, że tam na razie zostawi menażkę na przechowanie. Pracownikom kopalni złota nie mógł ufać. Zatrudniał przecież same typki spod ciemnej gwiazdy. Ustali wszystko z wysłannikami zakonu, a potem wróci i zabierze menażkę dziadka. Zdawał sobie sprawę, że średniowieczna mapa nie może zbyt długo przebywać w wilgotnym lesie równikowym, ponieważ ulegnie całkowitemu zniszczeniu. Będzie wówczas bezwartościowa i nikt mu za nią nie zapłaci. Warto było jednak zaryzykować, by ustalić jak najwyższą stawkę.

Kiedy dotarł do wioski, wręczył wodzowi Indian Kalapalo trochę tytoniu, nożyk, zapalniczkę oraz haczyki do łowienia ryb i wytłumaczył, że ma na jakiś czas przechować menażkę. Wódz się zgodził. Zaniósł menażkę do chaty i umieścił w swoim hamaku. Antonio był pewien, że jest zupełnie bezpieczna. Plemię Kalapalo cieszyło się złą sławą i biali trzymali się od nich raczej z daleka.

Kilka godzin później, mocno spóźniony, Antonio Silva wysiadł ze swojej Cessny 172 i niebawem pojawił się w biurze, w którym już czekali wysłannicy zakonu.

– Przepraszam panów za małe spóźnienie – tłumaczył się brudny i spocony – Wybaczcie, ale nie zdążyłem wziąć prysznica.

Obu mężczyznom w czarnych, nieco dłuższych i świetnie skrojonych marynarkach ze stójką, nie drgnęła nawet powieka.

– Podobno ma pan dla nas jakąś ważną paczkę – rzekł beznamiętnym tonem jeden z nich. – Pański dziadek ją dla nas zostawił.

– Tak, przyrzekłem biedakowi, że ją oddam. A wola zmarłego jest dla mnie święta – Antonio łgał, udając wzruszenie. – Więc proszę, oto paczka – wyjął z szafki tekturowe pudełko i postawił je na biurku.

Cessna 172 Skyhawk

to niewielki, czteromiejscowy, jednosilnikowy, popularny samolot treningowy i turystyczny.

Podstawowe dane techniczne:

Napęd: Textron Lycoming IO-360-L2A

Moc: 160 KM

Wymiary: – rozpiętość: 11,0 m – długość: 8,28 m – wysokość: 2,72 m

Powierzchnia nośna: 16,16 m²

Masa: – własna: 743 kg – startowa: 1110 kg

Osiągi:

Prędkość maks. 163 kt (302 km/h) na poziomie morza Prędkość przelotowa: 122 kt (226 km/h) na wysokości 8 000 ft i przy 75% mocy Prędkość minimalna: 47 kt (87 km/h) Prędkość wznoszenia: 721 ft/min (3,6 m/s)

Choć miał za sobą wiele szemranych interesów, a ten mógł przynieść mu majątek, ku jemu własnemu zaskoczeniu, zaczął się czuć nieswojo przy tych dwóch nieznajomych. Jego brazylijska natura była zupełnym przeciwieństwem tych zimnokrwistych wysłanników zakonu. „Jakby kije od miotły połknęli” – przemknęło mu przez myśl.

Wyższy z mężczyzn wyciągnął z kieszonki szwajcarski scyzoryk i rozciął nim taśmę oklejającą pudełko. Następnie nałożył białe rękawiczki i ostrożnie ujął w dłonie stare dokumenty Przyjrzał się im uważnie. Przez ułamek sekundy zdawał się być poruszony Nie uszło to uwadze Silvy.

– Tak, to oryginał – orzekł przedstawiciel zakonu, który do tej pory nawet się nie przedstawił. – To wszystko, co pański dziadek zostawił? – wpatrywał się przenikliwym wzrokiem w twarz Antonia.

– Tak, to znaczy… nie – plątał się Brazylijczyk. – Przejdźmy panowie do interesów – podjął odważnie, choć zaczynał czuć, że coś w tej całej sprawie jest nie tak. – Nie wiem, w co wplątał się mój dziadek – zaczął ostrożnie – i chętnie oddałbym wam te dokumenty ot tak, z czystego serca, ale wiecie – chrząknął – ostatnio nie wiedzie mi się najlepiej w interesach, rozumiecie, światowy kryzys i tak dalej, ee… – szczerzył zęby w uśmiechu. – Dlatego jestem zmuszony zażądać pewnej kwoty za te pergaminy. Domyślam się, że są bardzo cenne – uniósł znacząco brwi.

– Ile pan chce? – zapytał drugi, milczący dotąd mężczyzna.

Nastąpiła pełna napięcia cisza.

Antonio otarł kropelki potu z czoła i wyrzucił w końcu jednym tchem:

– Milion dolarów! – sądził, że to za dużo za tych kilka kartek, ale uznał, że warto spróbować. Omal nie zakrztusił się własną śliną, gdy usłyszał odpowiedź:

– Dobrze.

Silva natychmiast pożałował, że nie zażądał jeszcze więcej. Chociaż już po chwili słowa nieznajomych otrzeźwiły go nieco.

– Zapłacimy, gdy dostarczy pan brakujący dokument – usłyszał.

– Ale, ale… skąd wiecie, że coś jeszcze jest? – Antonio zupełnie stracił rezon. Do tej pory to on grał rolę bezwzględnego biznesmena, który rozdaje karty. A tu nagle spotyka dwóch facetów, którzy mają go za nic. Co gorsze, zaczyna się ich bać. Skąd u licha wiedzieli, że w paczce było coś jeszcze? Przecież nikomu o tym nie mówił! Mapę zostawił w dżungli!

– Panie Silva, proszę z nami nie pogrywać – odparł z kpiącym uśmieszkiem wyższy z mężczyzn. – Dobrze wiemy, że była tu jeszcze mapa.

Antonio przełknął gorzką pigułkę. To nie tak miało być. To on miał szantażować tych gości. A tymczasem ci dwaj dyktowali warunki. Musiał coś z tym zrobić, musiał się postawić i przejąć inicjatywę!

– Jaką mam pewność, że dostanę forsę? – zapytał.

W odpowiedzi niższy mężczyzna otworzył swoją czarną walizeczkę pełną amerykańskich dolarów.

Antonio oblał się potem. Widok walizki wypełnionej po brzegi banknotami podziałał na niego motywująco. Ale wolał się jeszcze upewnić, z kim ma do czynienia.

– Nawet nie znam panów nazwisk – zaczął ostrożnie. – Jaką mam pewność, że dotrzymacie słowa?

– Nazywam się Walter Schneider – odezwał się wyższy mężczyzna. – A to Bertolt Weber – wskazał towarzysza. – Przyjdziemy po mapę jutro rano. Wtedy przekażemy panu pieniądze – rzekł Schneider, po czym zamknął walizkę, głośno trzaskając metalowym zamkiem szyfrowym. – A to zabieramy! – podał Weberowi tekturowe pudełko z resztą dokumentów.

Silva oblizał się jak pies na kości. Niedługo w dżungli zapadnie zmrok. Musiał jak najszybciej tam wrócić i zabrać menażkę dziadka. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, jak nierozważny był to czyn. Zostawić tak cenną rzecz, za którą od ręki zapłacą mu milion dolarów, w rękach jakiegoś Indianina.

Dwaj wysłannicy zakonu opuścili jego biuro bez słowa pożegnania.

Antonio natychmiast zaczął szykować się do drogi. Był pewien, że noc zastanie go w dżungli, ale nie miał wyboru.

– Luiz, szykuj mój samolot! – warknął do słuchawki telefonu. Jak dobrze, że zrobił niegdyś licencję pilota. Mógł latać gdzie chciał i kiedy chciał, bez ceregieli i zbędnych świadków. Miał nadzieję, że zdąży dostarczyć tym facetom mapę, zanim się rozmyślą. Zabrali mu przecież resztę pergaminów i nie zapłacili. Antonio po prostu musiał przywieźć mapę z powrotem do Rio.

12 lipca, godzina 7:00

Wszyscy jeszcze śpią, ale ja już nie mogę wytrzymać w łóżku. Dziś są moje urodziny! Skończyłam dziewięć lat!

Po południu będzie przyjęcie i tort. Przyjdzie babcia Aniela i dziadek Paweł. Mary Jane pomoże mi udekorować pokój gościnny, a Jim i Martin nadmuchają baloniki.

Chyba widziałam schowane w szafie prezenty!

Och, kiedy oni wreszcie wstaną…?!

Ania

W chwili, gdy Ania robiła zapiski w Kronice Archeo, koło domu przy ulicy Kasztanowej 15 zatrzymała się taksówka. Wysiadła z niej panna Ofelia Łyczko. Kierowca pomógł jej zataszczyć do mieszkania ciężkie bagaże. Turkot walizek niósł się daleko po pustej jeszcze o tej porze uliczce.

Jasne spodnie panny Ofelii, żakiet i bluzeczka były nienagannie wyprasowane, a jej włosy idealnie uczesane. O tym, że wracała z górskiej wędrówki, świadczyła jedynie opalona cera i niedostrzegalne niemal zmęczenie w kącikach oczu.