Tytuł oryginału: Maggie’s Dad

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills&Boon, 1995

Redaktor serii: Ewa Godycka

Opracowanie redakcyjne: Anna Bieńkowska

Korekta: Roma Sachnowska, Anna Bieńkowska

© 1995 by Diana Palmer

© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2007

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i serii Harlequin Kolekcja są zastrzeżone.

Wydawnictwo Arlekin – Harlequin Enterprises sp. z o.o.

00-975 Warszawa, ul. Rakowiecka 4

Skład i łamanie: COMPTEXT®, Warszawa

ISBN 978-83-238-3852-4

Indeks 365807

KOLEKCJA – 79

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

PROLOG

Zimny deszcz zabębnił o dach niewielkiego domu Jessiki i Bena Hayesów. Dobrze, że jest lato, pomyślała Antonia, bo jesienią, nawet wczesną, padałby deszcz ze śniegiem i śnieg. Warunki życia w skutym lodem Bighorn, małym miasteczku w północno-zachodniej rolniczej części stanu Wyoming, stawały się wówczas uciążliwe, a łączność ze światem utrudniona. Liczące trzy tysiące mieszkańców Bighorn nie miało lotniska, pociągi zaś zatrzymywały się tu rzadko. Pozostawała więc komunikacja autobusowa.

Antonia ukończyła właśnie pierwszy rok studiów na uniwersytecie stanowym w Tucson w Arizonie. W tamtych rejonach śnieg padał tylko w wysokich górach, a na pustynnej równinie prószył z rzadka, nie powodując większych zakłóceń w mchu drogowym. Zresztą Antonia była zbyt zajęta nauką, egzaminami i leczeniem złamanego serca, żeby zwracać uwagę na pogodę.

Zegar wybił pełną godzinę. Antonia drgnęła. Było jej smutno, że musi wyjeżdżać, lecz semestr zimowy rozpoczynał się już za kilka dni. Pocieszała ją tylko myśl o spotkaniu z przyjaciółką, Barrie Bell, pasierbicą George’a Rutherforda, z którą dzieliła pokój.

– Milo było mieć cię w domu przez tydzień, córeczko – odezwała się Jessica, matka Antonii. – Szkoda, że nie mogłaś przyjechać na całe lato… – dodała i nagle zamilkła.

Rodzice doskonale wiedzieli, dlaczego pobyt Antonii był taki krótki. Wszyscy troje mocno przeżyli to, co stało się przed rokiem. Nie wracali do tamtych wydarzeń, temat wciąż był bolesny. Nagły wyjazd George’a Rutherforda do Francji, w kilka miesięcy po rozpoczęciu przez Antonię studiów, miał położyć kres plotkom. Tak się nie stało. Niestety.

George, oddany przyjaciel Hayesów, finansował studia Antonii. Zamierzała zwrócić mu wszystko co do centa, lecz teraz jego pomoc była dla niej darem z nieba. Rodziców Antonii, cieszących się w mieście powszechnym szacunkiem, nie było stać na kształcenie córki. George sam zaproponował takie rozwiązanie. Za jego dobroć i hojność oboje zapłacili ogromną cenę.

Jedynie Dawson, syn George’a z pierwszego małżeństwa, i Barrie, jego pasierbica, stanęli murem za Antonią, broniąc ją przed atakami.

Była im za to wdzięczna. To, że najbliższa rodzina George’a nie uwierzyła, iż był podtatusialym lowelasem uwodzącym młode dziewczęta, a ona jego ofiarą, miało dla niej ogromne znaczenie. Problemy się piętrzyły. Dawson i jej były narzeczony Powell Long już wcześniej mieli chrapkę na pas ziemi rozdzielaj ący ich rancza. Kiedy wybuchł skandal, George przeniósł się z Bighorn do rodzinnego domu w Sheridan zajmowanego przez Dawsona. Miał nadzieję, że dzięki temu emocje opadną. Gdy tak się nie stało, wyjechał do Francji, a zaognione stosunki między Dawsonem i Powellem jeszcze się pogorszyły. Dawson i Powell znienawidzili się.

Zona Powella, Sally, nie zasypiała gruszek w popiele i przy lada sposobności oczerniała Antonię. Mimo wsparcia rodziny i przyjaciół dłuższy pobyt w rodzinnym mieście był dla Antonii niemożliwy.

– Zapisałam się na dodatkowe zajęcia – odparła.

– Ja też żałuję – ciągnęła – ale ten kurs był naprawdę ważny. Kilka moich koleżanek i kolegów również zostało na uczelni. Było ciekawie, ale tęskniłam do domu. Zawsze za wami tęsknię – dokończyła.

Jessica objęła córkę i mocno przytuliła.

– My za tobą też, kochanie.

– To wszystko przez tę wredną Sally Long – mruknął Ben. Uścisnął córkę. – Rozpuszczała wstrętne plotki, żeby ci odebrać Powella. Idiota uwierzył w te kłamstwa i ożenił się z nią, a w siedem miesięcy później już był ojcem.

Antonia zdobyła się na blady uśmiech.

– Daj spokój, tato – rzekła cicho. – Nie ma co do tego wracać – dodała. – Są małżeństwem, mają córeczkę. Życzę mu szczęścia.

– Szczęścia? – oburzył się Ben. – Po tym, jak cię potraktował?

Antonia przymknęła powieki. Wspomnienia wciąż były bolesne. Całe jej życie obracało się wokół Powella. Nie sądziła, że jest zdolna do miłości tak wszechogarniającej, tak mocnej. Wprawdzie Powell nigdy jej nie powiedział, że ją kocha, lecz ona nie wątpiła w jego uczucie. Teraz zaś, spoglądając wstecz, widziała, że nigdy naprawdę jej nie kochał. Owszem, pragnął jej, lecz mawiał: „Zaczekamy do ślubu”.

I dobrze, pomyślała, biorąc pod uwagę, jak się to skończyło.

Wówczas ona także go pragnęła, rozpaczliwie pragnęła. Nawet teraz, ponad rok później, mimo że odwołał ślub na dzień przed ceremonią, nosiła w sercu jego wizerunek: ciemne oczy, ciemne włosy i duże wąskie usta. Nie wszystkich udało się powiadomić na czas. Goście siedzieli w kościele, czekając.

Aż się wzdrygnęła na wspomnienie tamtego upokorzenia.

Ben nadal wyrzekał na Sally. Jessica zaczęła go hamować.

– Przestań, proszę – rzekła głosem tak spokojnym i opanowanym, że trudno było uwierzyć, iż skandal przypłaciła chorobą serca. Antonia starała się nie wracać do tamtych bolesnych wydarzeń, żeby jej nie denerwować. – Było, minęło, zapomnijmy o tym.

– Nie powiem, żeby Powell był szczęśliwy – ciągnął Ben, nie zważając na słowa żony. – Mało bywa w domu i nigdy nie pokazuje się z Sally na mieście. A jej to już w ogóle się nie widuje. Jeśli jest szczęśliwa, to się z tym nie obnosi. – Zamilkł i spojrzał uważnie na bladą, zastygłą w bólu twarz córki. – Przyszła do nas przed Wielkanocą. Prosiła o twój adres. Napisała do ciebie?

– Tak.

– I co?

– Odesłałam list, nie otwierając go – odpowiedziała Antonia. Pobladła jeszcze bardziej. – To już przeszłość – dodała.

– Może chciała się usprawiedliwić? Przeprosić? – wtrąciła Jessica.

Antonia westchnęła.

– Za niektóre rzeczy nie da się przeprosić – odparła cicho. – Kochałam go – dodała – ale on mnie nie. Nawet jeśli, nigdy mi tego nie wyznał. Uwierzył we wszystko, co mu Sally naopowiadała. Powiedział, co o mnie myśli, odwołał ślub i odszedł. Musiałam wyjechać. Nie mogłam tu zostać. To było zbyt bolesne.

Oczami duszy ujrzała wyprostowane plecy i uniesioną głowę narzeczonego. Wróciło wspomnienie straszliwego bólu rozdzierającego serce. Bólu, który nie osłabł do dzisiaj.

– Jak można było tak oskarżyć George’a – odezwała się Jessica znużonym głosem. – To najlepszy z ludzi. Uwielbia cię.

– Na pewno nie jest podtatusiałym lowelasem – wtrącił Ben. – A jednak znaleźli się idioci, którzy w to uwierzyli.

– Zakuwam z całych sil, żeby mógł być ze mnie dumny – rzekła Antonia, zmieniając temat.

– Na pewno będzie. My już pękamy z dumy – zapewniła Jessica.

– A Powełł ma taką żoneczkę, na jaką zasłużył.

– Ben nie przestawał oburzać się na niedoszłego zięcia. – Wydaje mu się, że się dorobi na hodowli bydła, ale to mrzonki – prychnął. – Ojciec był hazardzistą, matka popychadłem, a synalek zamarzył sobie, że zostanie wielkim hodowcą!

– Nie bądź niesprawiedliwy. Odnosi sukcesy – wtrąciła Jessica. – Kupił nowoczesną ciężarówkę, a słyszałam, że kilku hodowców z Montany zamówiło u niego byki rozpłodowe. Pamiętasz, jak za jednego byka dostał jakąś nagrodę? Nawet pisali o tym w gazecie.

– Jeden byk nie czyni wiosny.

Słuchając rodziców, przypomniała sobie, jak Powell zwierzał się jej z marzeń, jak sobie roili, że wyhodują najlepsze byki w całej okolicy…

– Moglibyśmy przestać o nim mówić? – poprosiła w końcu. – To wciąż trochę boli.

– Przepraszam, córeczko. Oczywiście, że boli – czułym głosem przemówiła Jessica. – Uda ci się przyjechać na Boże Narodzenie?

– Spróbuję. Postaram się.

Miała jedną niedużą walizkę. Zaniosła ją do samochodu, uścisnęła mamę i usiadła na przednim siedzeniu obok ojca.

Jazda na przystanek autobusów dalekobieżnych nie trwała długo. Ben poszedł do kasy mieszczącej się w sklepiku spożywczym, a Antonia wysiadła, wyjęła walizkę i postawiła ją przy samochodzie. Zajrzała przez szybę. Ojciec stal w kolejce. Odwróciła się i nagle jej wzrok padł na jednego z przechodniów. Rozpoznała w nim zjawę z przeszłości.

Był tak samo smukły i ciemnowłosy, jakim go zapamiętała. Ubrany był jednak lepiej niż w czasach, kiedy ze sobą chodzili. Zeszczuplał. A jednak nie miała wątpliwości. To był Powell Long.

Odebrał jej wszystko, co miała, z wyjątkiem dumy. Kiedy ich spojrzenia skrzyżowały się, nie spuściła wzroku. Za żadne skarby świata nie pokażę, jak bardzo mnie zranił, jak jeszcze teraz boli mnie jego brak zaufania, postanowiła.

Powell zbliżał się z beznamiętnym wyrazem twarzy. Kroczył niespiesznie, z wrodzoną gracją wyciągając długie nogi. Kiedy zrównał się z Antonią, przystanął, spojrzał na walizkę.

– No, no… – popatrzył w szare oczy dziewczyny.

– Słyszałem, że jesteś w mieście. Przyjechałaś wypić piwo, którego nawarzyłaś?

– Przyjechałam zobaczyć się z rodzicami – odcięła się chłodnym tonem. – Właśnie wracam na uczelnię.

– Autobusem? – zadrwił. – Twój sponsor nie dał ci na samolot? Prysnął do Francji i zostawił cię na lodzie?

Pod wpływem impulsu, zamiast odpowiedzieć, kopnęła go z całej siły w piszczel. Zaskoczony, zgiął się wpół, żeby rozetrzeć bolące miejsce.

– Szkoda, że nie noszę glanów z okuciami na noskach, j ak j edna z dziewczyn w akademiku – syknęła z pasją. – Jeśli jeszcze raz się do mnie odezwiesz, złamię ci nogę!

Z tymi słowami obróciła się na pięcie i odeszła.

Ben zapłacił za bilet, odwrócił się od kasy i przez okno sklepowe ujrzał tę scenę. Już chciał wybiec, kiedy w drzwiach zderzył się z Antonią.

– Możemy poczekać w środku, tato? – Policzki jej pałały.

Ben spojrzał ponad jej ramieniem na ulicę. Powell piorunował ich wzrokiem.

– Przynajmniej nauczył się trzymać temperament na wodzy – rzeki Ben. – Jeszcze rok temu wpadłby tutaj, nawet wybijając szybę. Mam nadzieję, że do końca życia będzie kulał.

– Tacy dranie, tato, mają mocne kości.

Odprowadzili Powella wzrokiem. Szedł sztywno, z całej jego postaci bila wściekłość.

– Mam nadzieję, że ta jego Sally spyta, skąd ma siniaka – Antonia mruknęła pod nosem.

– No, twój autobus – rzekł Ben Hayes, wdzięczny losowi za to, że ani kasjer, ani podróżni nie zauważyli tego incydentu. Dość już mieli plotek.

Antonia uścisnęła ojca i wsiadła do autobusu. Chciała wyjrzeć przez okno, by zobaczyć, czy Powell utyka, lecz bała się, że ją dostrzeże. Gdy autobus ruszył, przymknęła powieki. Przez całą drogę starała się zdusić w sobie ból wywołany niespodziewanym spotkaniem z ukochanym.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Bardzo dobrze, Martinie, ale chyba o czymś zapomniałeś – łagodnym tonem podpowiedziała Antonia. Uśmiechała się przy tym. Dziewięciolatek był chłopcem nieśmiałym i nie chciała go peszyć przed całą klasą. – Szyk bojowy, jakiego starożytni Grecy używali w walce…

– Szyk bojowy… – cichutko powtórzył Martin. Nagle w jego oczach pojawił się błysk. – Falanga! – wykrzyknął.

– Oczywiście. Bardzo dobrze – pochwaliła go Antonia.

Rozpromieniony Martin spojrzał z góry na siedzącego w drugim rzędzie zajadłego wroga, który tylko czyhał na jego wpadkę.

Antonia zerknęła na zegarek. Koniec lekcji na dzisiaj i na ten tydzień. Dziwne, jaki ten pasek od zegarka zrobił się luźny, pomyślała mimochodem.

– Możecie się pakować – powiedziała do klasy.

– Jack, mógłbyś zetrzeć tablicę? A ty, Mary, pozamykaj okna, dobrze?

Dzieci z ochotą wykonywały polecenia, ponieważ bardzo lubiły panią Hayes. Co prawda nie była tak ładna jak pani Bell i ubierała się bardzo tradycyjnie, zawsze w kostium ze spódniczką albo spodniami, nie w mini i bluzkę z falbankami, jak jej koleżanka, a długie jasne włosy czesała w okropny kok, lecz była mila i dobra. Zbliżało się Boże Narodzenie i za tydzień rozpoczną się ferie. Mary zastanawiała się, jak pani Hayes je spędzi. Podczas ferii i wakacji nigdy nie wyjeżdżała w żadne ciekawe miejsca. Nigdy też nie opowiadała o swojej rodzinie. Może nikogo nie miała?

Zadzwonił dzwonek. Dzieci wymaszerowały z klasy. Antonia pomachała im na pożegnanie, potem uporządkowała biurko. Zastanawiała się, czy w tym roku ojciec przyjedzie do niej na święta. Smutne święta, bez mamy zmarłej już blisko rok temu. Śmierć Jessiki była ciężkim ciosem. Antonia przypomniała sobie, jak trudno było jej wrócić do domu na pogrzeb. On też przyszedł. Aż się wzdrygnęła na wspomnienie jego zaciętej twarzy. Nawet wtedy, gdy jej matkę chowano do grobu, nie zdobył się na bardziej ludzkie spojrzenie. Przyprowadził córkę, posępną ciemnowłosą dziewczynkę. Jej widok przypomniał Antonii, że Powell sypiał z Sally, choć wtedy był już zaręczony z nią – dziecko urodziło się siedem miesięcy po ślubie. Odwróciła głowę i więcej nie spojrzała w stronę kościelnej ławki, w której siedzieli.

Po dziewięciu latach wciąż jej nienawidził, chociaż wszyscy w nieskończoność powtarzali mu prawdę. Teraz był bogaty. Miał pieniądze, wpływy, piękny dom. Zona zmarła zaledwie trzy lata po ślubie. Nie ożenił się ponownie. Antonia sądziła, że wciąż tęsknił za Sally. Ona wręcz przeciwnie. Były jej nienawistne nawet wspomnienia o byłej przyjaciółce, która odebrała jej wszystko, co kochała, nawet rodzinny dom. Uczyniła to z premedytacją. Powell uwierzył w rozpuszczane przez Sally kłamstwa. I to bolało najbardziej.

Już doszła do siebie po tamtych przeżyciach. Minęło dziewięć lat. Mogła myśleć o byłym narzeczonym bez bólu.

Pukanie do drzwi wyrwało ją z zadumy. Do klasy zajrzała Barrie Bell, serdeczna przyjaciółka, nauczycielka matematyki. Wyglądała olśniewająco: szczupła, z pięknymi długimi nogami i ciemnymi, niemal czarnymi włosami, opadającymi kaskadą na plecy. W jej zielonych oczach igrały figlarne ogniki, a na twarzy zawsze gościł uśmiech.

– Nie miałabyś ochoty spędzić ze mną Bożego Narodzenia? – zapraszała.

– W Sheridan? – spytała Antonia. Przed przyjazdem do Tucson Barrie mieszkała tam z nieżyjącą już matką, ojczymem George’em oraz jego synem Dawsonem.

– Nie. Moja noga już nigdy tam nie postanie – odparła Barrie. W jej głosie słychać było napięcie.

– Zostaję tutaj, w Tucson. Spotykam się teraz z czterema chłopakami. Mogłybyśmy się nimi podzielić. Zobaczysz, będzie wesoło!

– Mam dwadzieścia siedem lat – przypomniała Antonia. – Jestem za stara na takie zabawy. Poza tym ojciec chyba przyjedzie do mnie na święta. Ale dzięki, że o mnie pomyślałaś.

– Nie przesadzaj z tym wiekiem, Annie! Wcale nie jesteś za stara, chociaż ubierasz się jak własna ciotka. Spójrz tylko na siebie – gestem wskazała na jej szary kostium i białą bluzkę. – I ten kok. Wyglądasz jak żywy relikt epoki wiktoriańskiej. Rozpuść swoje wspaniale włosy, załóż mini, umaluj się i rozejrzyj za jakimś facetem. Poza tym musisz jeść. Jesteś za chuda, skóra i kości.

Antonia doskonale o tym wiedziała. W ciągu ostatniego miesiąca schudła pięć kilo. Zaniepokojona, zamówiła sobie wizytę u lekarza. To pewnie nic poważnego, pocieszała się, ale lepiej się przebadać. Może mam za mało żelaza?

Powiedziała to teraz przyjaciółce.

– Ten rok był dla ciebie ciężki. Śmierć mamy, miesiąc temu uczeń z pistoletem grożący, że nas powystrzela.

– Nauczanie staje się najniebezpieczniejszym zawodem świata – zażartowała Antonia. – Może gdyby w ten sposób go reklamować, paru dzielnych facetów zasiliłoby nasze szeregi?

– Świetny pomysł. „Szukasz przygód? Zostań nauczycielem”. Gdyby takie hasło…

– Przepraszam cię – Antonia wpadła jej w słowo – ale chciałabym już iść do domu.

– Nie przepraszaj. Ja też powinnam się zbierać. Mam randkę.

Tym razem z kim?

– Z Bobem. Jest bardzo sympatyczny i dobrze nam ze sobą. Choć czasami myślę, że nie jestem stworzona dla tradycyjnie myślących mężczyzn. Mnie bardziej odpowiadałby artysta o szalonym spojrzeniu albo kierowca rajdowy…

– Mam nadzieję, że kiedyś takiego poznasz – odparła rozbawiona Antonia.

– Nawet jeśli, to będzie miał dwie żony, każdą w innym kraju, albo coś w podobnym stylu. Nie mam szczęścia do mężczyzn.

– Bo kreujesz się na kobietę wyzwoloną – rzekła Antonia, konspiracyjnie ściszając głos. – Kobietę, która lamie konwenanse. Odstraszasz facetów poszukujących bezpiecznego związku.

– Bzdury. Gdyby naprawdę im na tym zależało, pod moimi drzwiami ustawiłaby się kolejka. Ale jestem przekonana, że gdzieś jest ten jeden, który na mnie czeka.

– Na pewno – rzekła Antonia, lecz nie dodała, że go zna i że mieszka on w Sheridan. Barrie była najlepszym przykładem, jak mylne jest sądzenie po pozorach. Mimo wyzywającego wyglądu, była kobietą raczej smutną i samotną. Obawiała się mężczyzn, a w szczególności syna George’a Rutherforda, Dawsona, z którym się wychowała. Poczciwy George, pomyślała Antonia, jeszcze jedna ofiara kłamstw Sally Long. Plotki rozpuszczane przez Sally nie zraziły jednak Dawsona, który nie tylko zawsze miał o wszystkim własne zdanie, lecz w stosunkach z kobietami był najbardziej zimnym i nieprzystępnym mężczyzną, jakiego znała. Barrie nigdy o nim nie wspominała, a kiedy w rozmowie padało jego imię, zmieniała temat. Dla nikogo nie było tajemnicą, że ci dwoje się nie znoszą. Antonia domyślała się, że w przeszłości zdarzyło się coś, o czym Barrie nigdy nie mówiła. – Muszę zadzwonić do ojca i dowiedzieć się, jakie ma plany – ciągnęła.

– A jeśli nie będzie mógł przyjechać, pojedziesz do niego?

Antonia potrząsnęła odmownie głową.

– Nie jeżdżę do Bighorn.

– Dlaczego… Och, przepraszam, zapomniałam – zreflektowała się. – Ale minęło dziewięć lat. Powell nie może tak długo chować do ciebie urazy. To on odwołał ślub i niespełna miesiąc później ożenił się z twoją najlepszą przyjaciółką. To ona wywołała cały ten skandal!

– Wiem, wiem…

– Swoją drogą musiała go bardzo kochać, żeby posunąć się aż do rzucania na ciebie oszczerstw. Ale w końcu spadły mu z oczu łuski – dodała Barrie, w zamyśleniu bawiąc się pasmem długich czarnych włosów.

Antonia westchnęła.

– Tak myślisz? Może ktoś mu w końcu powiedział, jak było naprawdę, choć wątpię, czy uwierzył. Powell obsadził mnie w roli głównej winowajczyni…

– Kochał cię…

– Pragnął mnie – sprostowała Antonia z goryczą.

– Przynajmniej tak twierdził. Nie miałam złudzeń, dlaczego chciał się ze mną ożenić. Mimo że nie byliśmy bogaci, nazwisko mojego ojca coś znaczyło, a Powellowi zależało na wejściu do szanowanej rodziny. Miłość była raczej z mojej strony. On wzbogacił się, ożenił z kobietą zadurzoną w nim, ma dziecko. Z tego co słyszałam, jej też nie kochał. Biedaczka – dodała i zaśmiała się nieprzyjemnie. – Cale to mataczenie nie przyniosło jej szczęścia.

– Miała to, na co zasłużyła – odparła Barrie cierpko. – Zszargała reputację tobie i twoim rodzicom.

– I twojemu ojczymowi – dodała Antonia smutno.

– George kiedyś bardzo lubił moją matkę.

– Nigdy nie przestał. Na szczęście lubił też twojego ojca i zaprzyjaźnił się z nim. Kiedy twoi rodzice się pobrali, zniósł porażkę z honorem. Niemniej zawsze zależało mu na twojej matce i dlatego tyle dla ciebie zrobił.

– Łącznie z zapłaceniem za moje studia, z czego wyniknęły same kłopoty. Powell nie znosił George’a. Jego ojciec stracił sporo ziemi na rzecz waszej rodziny. Jeszcze dzisiaj Powell i Dawson spierają się o tamte tereny. Dawson mieszka w Sheridan, ale ich rancza graniczą ze sobą. Ojciec mówi, że Powell nie przepuści żadnej okazji, żeby dopiec Dawsonowi.

– Dawson nigdy nie wybaczył Powellowi kłamstw, które Sally wygadywała na George’a. Wiesz, że spotkał Sally w mieście i zrobił jej karczemną awanturę? Powell stal obok.

– Nigdy mi o tym nie mówiłaś – zdziwiła się Antonia.

– Po co? Sam dźwięk jego imienia sprawia ci ból.

– Rozumiem, że Powell wziął ją w obronę…

– Nawet on czuje mores przed Dawsonem – odparła Barrie. – Poza tym, co właściwie mógłby powiedzieć? Kłamstwa Sally wyszły na jaw, prawda została odkryta. Szkoda tylko, że dopiero po ich ślubie.

– Chcesz powiedzieć, że przez te dziewięć lat Powell wiedział, jak było naprawdę? – spytała zdumiona Antonia.

– Nie powiedziałam, że uwierzył Dawsonowi – odparła Barrie, unikając wzroku przyjaciółki.

– No cóż… – westchnęła Antonia, starając się zapanować nad emocjami. – Zawsze się nie znosili – wyrwało jej się.

– To prawda. Dawno temu, kiedy obaj byli bardzo młodzi, mój ojczym ograł jego ojca w pokera. Tamten stracił wszystko, co posiadał. Od tego zaczęły się waśnie. Ranczo Dawsona niemal graniczy z ranczem Powella, a obaj dążą do stworzenia imperium hodowlanego. Jeśli tylko pojawi się jakaś działka na sprzedaż, na wyścigi starają się ją kupić. Teraz toczą batalię o ostatni pas ziemi rozdzielającej ich majątki. Wiesz, chodzi o ten pas należący do Holtona, a raczej wdowy po nim.

– Obaj są potentatami.

– Ale chcą jeszcze więcej. Zresztą nie nasza sprawa. Nie teraz. Im rzadziej widuję Dawsona, tym lepiej.

– Antonia, która zaledwie raz widziała ich razem, w duchu przyznała jej rację. W obecności Dawsona Barrie stawała się inną osobą, zamkniętą w sobie, spiętą i straszliwie roztargnioną. – Pamiętaj, jeśli zmienisz zdanie co do świąt, mój dom stoi dla ciebie otworem – dorzuciła.

– Nie zapomnę. Ale jeśli ojciec nie będzie mógł przyjechać, może wybierzemy się razem do Bighorn? – zaproponowała Antonia.

Barrie wzdrygnęła się.

– Och nie, dziękuję. Bighorn leży za blisko Dawsona.

– Dawson mieszka w Sheridan.

– Jednak często zagląda na ranczo w Bighorn. Słyszałam, że spędza tam coraz więcej czasu. – Twarz jej stężała. – Podobno magnesem jest pani Holton. Jej mąż był właścicielem znacznego kawałka ziemi, a ona jeszcze nie zdecydowała, komu ją odsprzeda.

Wdowa na włościach. Barrie mówiła raz, iż Powell również ma chrapkę na tę ziemię, przypomniała sobie Antonia. A może chodzi o wdowę? On również jest wdowcem, i to od dawna. Ta myśl przygnębiła ją.

– Musisz się lepiej odżywiać – zmieniła temat Barrie. – Chudniesz w oczach i robisz się coraz bardziej wątła, chociaż cerę masz ładną. Teraz bardziej widać te twoje wysokie kości policzkowe…

– Odziedziczyłam je po babce, Indiance z plemienia Czejenów – rzekła Antonia.

– Dobra krew – odparła Barrie. – W moich żyłach płynie mieszanka murzyńsko-hiszpańsko-irlandzka. Legenda rodzinna głosi, że jednym z moich przodków był hiszpański arystokrata, którego okręt został ostrzelany u wybrzeży Irlandii. Ożenił się z siostrą przyrodnią irlandzkiego lorda.

– Co za historia!

– Niezła, prawda? W przerwach pomiędzy wbijaniem formułek matematycznych do głów tych biednych niewiniątek muszę zająć się genealogią mojej rodziny. – Zerknęła na zegarek. – Boże! Spóźnię się na randkę z Bobem! Pędzę. No, to do poniedziałku! Pa!

– Baw się dobrze!

– Zawsze dobrze się bawię. Bardzo bym chciała, żebyś i ty od czasu do czasu trochę się rozerwała…

W drzwiach pomachała przyjaciółce ręką i wybiegła, pozostawiając za sobą smugę perfum.

Antonia zapakowała do teczki prace do sprawdzenia i plan zajęć na następny tydzień. Zrobiła porządek na biurku, ostatni raz powiodła wzrokiem po pustej klasie i również wyszła.

Z niewielkiego mieszkania Antonii roztaczał się widok na górę „A”, biorącą nazwę od ogromnej pierwszej litery alfabetu namalowanej na samym szczycie i co roku odnawianej przez studentów uniwersytetu stanowego Arizony. Rozległe Tucson tylko dzięki kilku wieżowcom usytuowanym w samym centrum przypominało miasto. Pod każdym względem różniło się od Bighorn w Wyoming, gdzie rodzina Antonii mieszkała od trzech pokoleń.

Patrząc przez okno, Antonia wspominała wyjazd na pogrzeb matki niecały rok temu. Jessica Hayes była powszechnie łubiana. Sąsiedzi i znajomi przychodzili złożyć kondolencje, przysyłali ulubione kwiaty zmarłej, dbali, by Antonia i jej ojciec nie byli głodni.

Dzień pogrzebu wstał jasny i pogodny. Cienka pokrywa śniegu srebrzyła się w słońcu i Antonia przypomniała sobie, jak bardzo matka lubiła wiosnę. Tej wiosny już nie zobaczy, pomyślała z żalem. Serce mamy, zawsze słabe, w końcu przestało bić. Na szczęście śmierć nastąpiła szybko. Jessica Hayes zmarła w kuchni, wkładając do piecyka blachę z ciastem.

Nabożeństwo było krótkie, lecz wzruszające. Z cmentarza Antonia z ojcem wrócili do pustego domu. Później, kiedy Ben Hayes poszedł do banku, Antonia z ciężkim sercem zajęła się porządkowaniem garderoby matki. W pewnej chwili pani Harper, sąsiadka, która pomagała w domu, zawiadomiła ją, że przyszedł Powell Long i chce z nią rozmawiać. Antonia jednak nie czuła się na siłach go przyjąć.

– Proszę powiedzieć panu Longowi – rzekła chłodno – że nie mamy sobie nic do powiedzenia.

– On doskonale wie, co to znaczy stracić bliską osobę – pani Harper próbowała wstawić się za Powellem. – Kilka lat temu pochował żonę – dodała, bacznie sprawdzając, jak Antonia zareaguje na tę wiadomość.

Antonia wiedziała o śmierci Sally. Nie przysłała jednak kwiatów czy kondolencji. Minęły dopiero trzy lata od jej wyjazdu z Bighorn i serce wciąż miała przepełnione goryczą.

– Nie wątpię – ucięła rozmowę i w milczeniu czekała, aż pani Harper wyjdzie.

Pięć minut później wróciła z biletem wizytowym.

– Pan Long prosił, żebym ci to oddała – rzekła, podając Antonii kartonik. – Powiedział, że gdybyś potrzebowała jakiejkolwiek pomocy, masz do niego zadzwonić.

Proponuje jej pomoc! Wzięła wizytówkę i podarła ją na osiem kawałeczków. Wręczyła je pani Harper, odwróciła się i wróciła do porządkowania ubrań po matce.

– Nie mogłaś wyrazić się jaśniej – mruknęła pani Harper. Zostawiła ją samą.

Od tamtego czasu Antonia nie miała z Powellem żadnego kontaktu. Wiedziała, że stał się poważnym hodowcą. Wiedziała również, że nie ożenił się powtórnie. Nie wypytywała jednak o szczegóły jego życia osobistego. Dlaczego tamtego dnia chciał się ze mną zobaczyć? – zastanawiała się teraz. Dręczyło go poczucie winy? Może coś więcej? Nigdy się tego nie dowiem, pomyślała.

Odsłuchała wiadomość nagraną na sekretarce. Jak co roku o tej porze ojciec zachorował na zapalenie oskrzeli i lekarz, w obawie o jego płuca, zabronił mu podróży samolotem. Pociąg czy autobus nie wchodziły w rachubę. Tak więc albo spędzą Boże Narodzenie osobno, albo ona pojedzie do domu na święta.

Spis treści

PROLOG

ROZDZIAŁ PIERWSZY

ROZDZIAŁ DRUGI

ROZDZIAŁ TRZECI

ROZDZIAŁ CZWARTY

ROZDZIAŁ PIĄTY

ROZDZIAŁ SZÓSTY

ROZDZIAŁ SIÓDMY

ROZDZIAŁ ÓSMY

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

ROZDZIAŁ JEDENASTY

ROZDZIAŁ DWUNASTY