Sarah Dessen

Ktoś taki jak ty

Tłumaczenie:
Magdalena Słysz

Chciałabym bardzo podziękować mojej agentce literackiej, Leigh Feldman, oraz wydawcy, Sharyn November, za pomoc, poczucie humoru i determinację, aby ta książka ukazała się w druku. Jestem wam wdzięczna.

Tę książkę dedykuję Biance

Część I

Wielki Kanion

Rozdział 1

Scarlett Thomas jest moją przyjaciółką, odkąd sięga moja pamięć. Dlatego, kiedy zadzwoniła do mnie na Obóz Siostrzany, w najgorszym tygodniu mojego życia, zorientowałam się, że coś jest nie tak, jeszcze zanim mi o tym powiedziała. Poznałam to po głosie. Po prostu wiedziałam.

– Chodzi o Michaela – wyznała cicho. Na linii rozległy się trzaski. – Michaela Sherwooda.

– Co się stało?

Dyrektorka obozu, niejaka Ruth, kobieta o krótkich włosach, w klapkach ortopedycznych, niecierpliwie przestąpiła przede mną z nogi na nogę. Na Obozie Siostrzanym miałyśmy uciec od „presji społecznych”, żeby „doskonalić się jako kobiety”. Nie powinnyśmy odbierać telefonów. A już na pewno nie w środku nocy, w dzień powszedni, wstawszy z trzeszczącej polówki, przeszedłszy przez las do zbyt jasno oświetlonego pomieszczenia i wziąwszy w dłoń ciężką słuchawkę.

Scarlett westchnęła. Wydarzyło się coś złego.

– Co z nim? – pytałam dalej.

Dyrektorka tym razem przewróciła oczami, na pewno myśląc, że to nic ważnego.

– Nie żyje. – Scarlett mówiła bezbarwnym głosem, jakby odklepywała tabliczkę mnożenia.

W tle słyszałam jakieś brzęki i pluski.

– Nie żyje? – zapytałam.

Dyrektorka spojrzała na mnie nagle zaalarmowana. Odwróciłam się do niej plecami.

– Jak to się stało?

– Wypadek motocyklowy. Dziś po południu. Na Shortcrest potrącił go samochód.

Znowu rozległ się plusk wody i dotarło do mnie, że Scarlett zmywa naczynia. Zawsze racjonalna, sprzątałaby w domu nawet podczas zagłady nuklearnej.

– Nie żyje – powtórzyłam i pokój nagle wydał mi się bardzo mały, ciasny, a gdy dyrektorka mnie objęła, wyrwałam się i odsunęłam. Wyobraziłam sobie Scarlett w obciętych dżinsach i T-shircie, z włosami w kucyk, ramieniem przytrzymującą telefon przy uchu. – O Boże.

– No właśnie – odparła Scarlett i rozległo się dobiegające z odpływu gulgotanie wody. Nie płakała. – Właśnie.

Milczałyśmy całą wieczność, jedynym dźwiękiem na linii było brzęczenie. Chciałam przeniknąć przez kabel telefoniczny i wyjść po drugiej stronie, w kuchni, obok niej. Michael Sherwood, nasz kolega, chłopak, którego kochała jedna z nas. Odszedł.

– Halley? -zapytała nagle łagodnie.

– Tak?

– Przyjedziesz do domu?

Wyjrzałam za okno w ciemność, patrząc na znajdujące się w dali jezioro, od którego powierzchni odbijał się blask księżyca. Był koniec sierpnia, koniec lata. Za tydzień rozpoczynał się rok szkolny; szłyśmy do przedostatniej klasy.

– Halley? – powtórzyła i zrozumiałam, że trudno jej było o to spytać. Nigdy wcześniej nie była tą, która potrzebowała pomocy.

– Czekaj na mnie – powiedziałam w tamtym jasnym pokoju, tej nocy, w której wszystko się zaczęło. – Już się zbieram.

Michael Alex Sherwood zginął 13 sierpnia o ósmej pięćdziesiąt pięć. Skręcał w lewo, z Shortcrest Drive w Morrisville Avenue, kiedy został potrącony przez biznesmena w bmw, tak że spadł z motocykla i przeleciał sześć metrów; jeździł nim zaledwie od czerwca. W gazecie napisano, że śmierć nastąpiła wskutek uderzenia i że z maszyny nic nie zostało. To nie była jego wina. Miał szesnaście lat.

Był jedynym chłopakiem, którego Scarlett naprawdę kochała. Znałyśmy go obie od dzieciństwa, prawie tak długo jak jedna drugą. Lakeview, nasze przedmieście, obejmowało kilka ulic i ślepych zaułków odgraniczonych tylko drewnianymi słupami i wycinanymi ręcznie znakami, które obwiedziono żółtą farbą: „Witamy w Lakeview, wśród przyjaciół”. Jednego roku jacyś dowcipnisie ze szkoły średniej domalowali „nie” przed słowem „przyjaciele”, tak że hasło brzmiało: „Witamy w Lakeview, wśród nieprzyjaciół”, co mojemu ojcu wydawało się strasznie śmieszne. Tak go to bawiło, że matka zaczęła się zastanawiać, czy sam tego nie zrobił.

O specyfice Lakeview decydowało także nowe lotnisko, które znajdowało się w odległości pięciu kilometrów i oznaczało ciągłe starty i lądowania samolotów. To też się ojcu bardzo podobało; przez większość wieczorów siedział na ganku i patrzył z podnieceniem w niebo, gdy odległy ryk silników stawał się coraz głośniejszy, coraz bliższy i w górze pojawiał się biały nos maszyny, z błyskającymi światłami, tak potężny i donośny, że mógłby nas zmieść z powierzchni ziemi. Nasz sąsiad, pan Kramer, nabawił się od tego nadciśnienia, ale mój ojciec trwał w zachwycie. Dla mnie było to coś normalnego. Nie ruszało mnie, kiedy przelatywał samolot, nawet podczas snu, mimo że szyby w oknie drżały wraz z całym domem.

Pierwszy raz zobaczyłam Scarlett w dniu, w którym sprowadziła się z matką, Marion, do Lakeview. Miałam wtedy jedenaście lat. Siedziałam przy oknie i obserwowałam pracowników firmy przeprowadzkowej, kiedy nagle zauważyłam dziewczynkę w moim wieku, o rudych włosach, w granatowych tenisówkach. Siedziała na schodach przed swoim nowym domem, przyglądając się wnoszeniu mebli, z łokciami na kolanach, brodą wspartą na rękach, w białych plastikowych okularach przeciwsłonecznych w kształcie serc. I zupełnie nie zwróciła na mnie uwagi, gdy do niej podeszłam, stanęłam w cieniu daszka i czekałam, żeby coś powiedziała. Nie umiałam nawiązywać znajomości; byłam nieśmiała i cicha, a do tego przeważnie wybierałam na koleżanki despotyczne dziewczynki, które rozstawiały mnie po kątach i doprowadzały do płaczu. W Lakeview, dzielnicy przyjaciół, było pełno małych wredot na różowych rowerkach, z lalkami Barbie w białych koszykach z kwiatowymi aplikacjami. Dotychczas nie miałam przyjaciółki.

Zbliżyłam się więc do tej nowej, widząc w jej okularach własne odbicie: biały T-shirt, granatowe szorty, sfatygowane trampki i różowe skarpetki. I czekałam, aż zacznie się ze mnie śmiać, każe mi odejść albo zignoruje mnie jak inne dziewczynki.

– Scarlett! – Kobiecy głos dał się słyszeć zza siatkowych drzwi, wyraźnie zmęczony i podenerwowany. – Co zrobiłam z moją książeczką czekową?!

Dziewczynka siedząca na stopniu odwróciła głowę.

– Leży na stole kuchennym! – zawołała czystym głosem. – W pudełku z dokumentami sprzedaży domu.

– W pudełku z dokumentami… – Dobiegł znowu tamten głos, nierówny, jakby jego właścicielka się przemieszczała. – Hm, kochanie, nie sądzę, żeby tu była. O, poczekaj. Jest! Znalazła się! – Kobieta triumfowała, jakby właśnie odkryła Przejście Północno-Zachodnie, o którym uczyliśmy się pod koniec roku szkolnego.

Dziewczynka odwróciła się z powrotem i spojrzała na mnie, jakby kręcąc głową. Pamiętam, wtedy po raz pierwszy pomyślałam, że wydaje się starsza, niż wskazywałby jej wiek, starsza ode mnie. I poczułam się znowu jak w obecności jednej z wredot na różowym rowerze.

– Cześć – powiedziała nagle, gdy już zamierzałam się odwrócić i pobiec do domu. – Nazywam się Scarlett.

– A ja Halley – odparłam, starając się mówić śmiało, tak jak ona. Nigdy nie miałam koleżanki o niezwykłym imieniu; dziewczynki w mojej klasie miały na imię Lisa, Tammy, Caroline, Kimberley. – Mieszkam tam. – Wskazałam na drugą stronę ulicy, wprost na okno swojego pokoju.

Kiwnęła głową, po czym wzięła torebkę i przesunęła się na stopniu, omiatając go ręką i zostawiając akurat tyle miejsca, żeby zmieściła się na nim osoba mniej więcej jej rozmiarów. Spojrzała na mnie z uśmiechem, więc przecięłam niewielką połać spalonej słońcem trawy i usiadłam przy niej, zwracając się w stronę swojego domu. Nie od razu zaczęłyśmy rozmawiać, ale to było w porządku; na rozmowy miałyśmy jeszcze całe życie. Po prostu siedziałam przy niej, patrząc wzdłuż ulicy na nasz dom, garaż, ojca wjeżdżającego kosiarką między różane krzewy. Na to wszystko, co stanowiło moje życie. Ale teraz miałam Scarlett. I od tego dnia nic już nie było takie samo.

Rozłączywszy się ze Scarlett, od razu zadzwoniłam do matki. Była terapeutką, specjalizowała się w problemach związanych z dorastaniem. Ale mimo że miała na koncie dwie książki, dziesiątki seminariów i występów w lokalnych programach typu talk-show, w których radziła rodzicom, jak postępować z dziećmi w „trudnym okresie”, nie do końca wiedziała, jak postępować ze mną.

Było piętnaście po pierwszej.

– Halo? – O dziwo, głos matki brzmiał całkiem przytomnie. Był to element wizerunku, który starała się stwarzać: „Jestem sprawna, silna, zawsze czujna”.

– Mamo?

– Halley? Co się stało?

W tle rozległo się mamrotanie, pewnie obudził się tata.

– Chodzi o Michaela Sherwooda, mamo.

– Kogo?

– On nie żyje.

– Kto nie żyje?

Znowu mamrotanie, tym razem głośniejsze. Ojciec powtarzał: „Kto nie żyje? Kto?”.

– Michael Sherwood – odpowiedziałam. – Mój kolega.

– O Boże. – Mama westchnęła i usłyszałam, jak zasłaniając dłonią słuchawkę, mówi ojcu, żeby spał dalej. – Wiem, kochanie. To straszne. Ale jest bardzo późno… skąd dzwonisz?

– Z biura obozu – odpowiedziałam. – Musisz po mnie przyjechać.

– Przyjechać po ciebie? – zapytała ze zdziwieniem. – Masz jeszcze przed sobą tydzień pobytu, Halley.

– Wiem, ale chcę wrócić do domu.

– Kochanie, jesteś zmęczona, to późna pora… – I przybrała ton terapeutki, który dobrze znałam po tych wszystkich latach. – Może zadzwonisz jutro rano, kiedy ochłoniesz. Przecież nie chciałabyś zrezygnować z obozu.

– Mamo, on nie żyje – powtórzyłam. Za każdym razem, kiedy wypowiadałam te słowa, dyrektorka obozu, która wciąż stała obok, robiła współczującą minę.

– Wiem, kotku. To okropne. Ale powrót do domu tego nie zmieni. Tylko zepsujesz sobie wakacje, a nie ma powodu…

– Chcę wrócić – odparłam, nie dając jej dokończyć. – Muszę. Dzwoniła Scarlett. Ona mnie potrzebuje. – Coraz bardziej ściskało mnie w gardle, tak że prawie nie mogłam mówić. Mama nie rozumiała. Nigdy nie rozumiała.

– Scarlett ma matkę, Halley. Nic jej nie będzie. Kochanie, już późno. Jest przy tobie ktoś? Twoja opiekunka?

Wzięłam głęboki oddech, bo jedyne, co miałam przed oczami, to Michael, chłopak, którego nie znałam zbyt dobrze, ale którego śmierć znaczyła tak wiele. Pomyślałam o Scarlett czekającej na mnie w swojej wesołej kuchni. To było teraz najważniejsze.

– Proszę – szepnęłam do słuchawki. Ukryłam twarz przed Ruth, nie chcąc, żeby ta obca kobieta jeszcze bardziej mi współczuła. – Proszę, przyjedź po mnie.

– Halley. – Matka była już zmęczona, niemal poirytowana. – Wracaj do łóżka, zadzwonię rano. Wtedy porozmawiamy.

– Powiedz, że przyjedziesz – nalegałam, bo nie chciałam, żeby się rozłączyła. – Powiedz tylko, że przyjedziesz. To był nasz kolega, mamo.

Wtedy zamilkła. Wyobraziłam ją sobie, jak siedzi na łóżku obok śpiącego ojca, prawdopodobnie w niebieskiej koszuli nocnej, a za plecami ma okno kuchni Scarlett, gdzie pali się światło.

– Och, Halley – powiedziała, jakbym zawsze przysparzała takich problemów; jakby moi przyjaciele umierali codziennie. – No dobrze, przyjadę.

– Na pewno?

– Już powiedziałam – odparła i wiedziałam, że to wpłynie na nasze stosunki, ta z trudem wygrana przeze mnie bitwa. – Daj mi do telefonu swoją opiekunkę.

– Dobrze. – Spojrzałam na Ruth, która prawie już przysypiała. – Mamo?

– Tak?

– Dziękuję.

Zapadła cisza. Wiedziałam, że jeszcze za to zapłacę.

– Nie ma za co. Pozwól mi z nią porozmawiać.

Przekazałam słuchawkę Ruth, a potem stanęłam za drzwiami i słuchałam, jak zapewnia moją matkę, że w porządku, będę spakowana i gotowa, i dodaje, jaka szkoda, to straszne, taki młody. Później wróciłam do swojej chaty, po ciemku wślizgnęłam się pod kołdrę i zamknęłam oczy.

Przez długi czas nie mogłam zasnąć. Myślałam o twarzy Michaela Sherwooda, tej, na którą w szkole średniej zerkałam z ukosa, którą Scarlett i ja studiowałyśmy w kolejnych rocznikach szkolnych. I później tę na zdjęciu zatkniętym za lustro w jej pokoju, przedstawiającym jego i ją nad jeziorem z lśniącymi falami, sprzed kilku tygodni. Ona z głową wspartą na jego ramieniu, on trzymający dłoń na jej kolanie. Jak na nią patrzył, nie w obiektyw, kiedy przyciskałam czerwony guzik, rozświetlając ich twarze.

Mama nie wyglądała na zadowoloną, kiedy następnego dnia po południu zajechała przed biuro. Nie ulegało już wątpliwości, że mój pobyt na Obozie Siostrzanym jest całkowitą porażką. Zresztą przewidywałam to, kiedy wbrew mojej woli skazano mnie na spędzenie dwóch ostatnich tygodni wakacji w samym środku gór z gromadą innych dziewczyn, które także nie miały nic do gadania w tej kwestii. O Obozie Siostrzanym (tak naprawdę nazywał się Obozem Wiary, to ojciec wymyślił tamto określenie) matka usłyszała na jednym ze swoich seminariów. Przyniosła do domu broszurę reklamową, którą przed śniadaniem wetknęła mi pod talerz, przyklejając na niej żółtą samoprzylepną karteczkę z pytaniem: „Co o tym myślisz?”. Gdy spojrzałam na zdjęcie przedstawiające dwie dziewczyny mniej więcej w moim wieku, które biegły przez pole, trzymając się za ręce, moją pierwszą reakcją było: „Nie, dziękuję”. Zasadniczo koncepcja była taka: zwykły obóz z pływaniem, jazdą konną i wiązaniem węzłów, a po południu seminaria i zajęcia grup samopomocy poświęcone takim zagadnieniom, jak „Matka i ja” czy „Presja ze strony rówieśników. Gdzie jest moje miejsce?”. Ulotka zawierała cały akapit mówiący o poczuciu własnej wartości, świadomości tego, co naprawdę ważne, i innych pojęciach, które znałam tylko z okładek książek pisanych przez matkę. Wiedziałam, że jako piętnastolatka, z możliwością uzyskania za trzy miesiące prawa jazdy, jestem za stara na obóz jako taki albo doskonalenie siebie, nie mówiąc już o wiązaniu węzłów.

– To będzie dla ciebie cenne doświadczenie – powiedziała matka tamtego dnia przy kolacji. – O wiele cenniejsze niż siedzenie ze Scarlett na basenie i gadanie o chłopcach.

– Mamo, jest lato – odparłam. – Poza tym wakacje już się kończą. Za dwa tygodnie zaczyna się szkoła.

– Zdążysz na rozpoczęcie roku – skwitowała, znowu przeglądając ulotkę.

– Mam pracę – oponowałam, uciekając się do ostatniej wymówki. Scarlett i ja dorabiałyśmy sobie jako kasjerki w Milton’s Market, sklepie spożywczym w centrum handlowym na obrzeżach naszego przedmieścia. – Nie mogę się zwolnić na dwa tygodnie.

– Pan Averby mówi, że nie ma dużego ruchu i może znaleźć dla ciebie zastępstwo – wyjaśniła krótko.

– Dzwoniłaś do pana Averby’ego? – Odłożyłam widelec.

Ojciec, który do tej pory jadł w milczeniu i nie włączał się do rozmowy, spojrzał na nią znacząco. Nawet on zdawał sobie sprawę, że matka dzwoniąca do twojego szefa to obciach.

– Boże, mamo – jęknęłam.

– Chciałam się tylko dowiedzieć, czy jest taka możliwość – odpowiedziała bardziej ojcu niż mnie, ale on tylko łagodnie pokręcił głową i jadł dalej. – Wiedziałam, że będzie wynajdywała powody, aby nie pojechać na ten obóz.

– Dlaczego mam tracić dwa ostatnie tygodnie wakacji z gromadą osób, których nie znam? – sprzeciwiłam się. – Scarlett i ja mamy plany. Bierzemy dodatkowe zmiany, żeby zarobić pieniądze na plażę, a poza tym…

– Halley. – Matka zaczęła się już złościć. – Scarlett nie zniknie, kiedy cię nie będzie. Zresztą chyba nie oczekuję od ciebie zbyt wiele, prawda? Naprawdę zależy mi, żebyś pojechała. Ze względu na mnie, ale i na siebie, jak sama się przekonasz. To tylko dwa tygodnie.

– Nie chcę – oświadczyłam.

Spojrzałam na ojca z prośbą o wsparcie, ale biorąc jeszcze chleba, uśmiechnął się do mnie przepraszająco i nic nie powiedział. Nigdy nie mieszał się w spory między nami; łagodził i uspokajał, gdy było już po wszystkim. Kiedy miałam szlaban, podkradał się do mojego pokoju i przemycał mi swój „mrożący mózg koktajl czekoladowy”, który według niego mógł rozwiązać wszelkie problemy. Po krzykach i trzaskaniu drzwiami, gdy matka i ja wycofywałyśmy się do swoich narożników, zawsze mogłam się spodziewać dźwięku blendera w kuchni; potem ojciec pojawiał się w drzwiach i dawał mi gęstego lodowatego shake’a jako gałązkę oliwną. Wiedziałam jednak, że tym razem żaden shake nie załatwi sprawy.

W ten sposób straciłam więc koniec lata. W następną niedzielę byłam już spakowana i przez trzy godziny jechałam w góry z matką, która przez całą drogę wspominała własne złote lata spędzone na obozach i zapowiadała, że jeszcze jej kiedyś podziękuję. Podrzuciła mnie pod recepcję, cmoknęła w czoło, powiedziała, że mnie kocha, po czym odjechała w kierunku zachodzącego słońca. A ja stałam tam z workiem i patrzyłam za nią w otoczeniu innych dziewczyn, które najwyraźniej także nie miały ochoty spędzić dwóch tygodni na „nawiązywaniu więzi”.

Byłam „na stypendium”, jak to nazywano na Obozie Siostrzanym, co oznaczało, że nie musiałam za niego płacić, podobnie jak cztery inne córki terapeutów, które poznałam. Zakolegowałam się z dziewczynami z tej samej chaty, razem narzekałyśmy, wyśmiewałyśmy się z prowadzących seminaria, opalałyśmy się i rozmawiałyśmy o chłopakach.

A teraz wyjeżdżałam przed czasem, wracając do domu z powodu śmierci chłopca, którego prawie nie znałam. Wsadziłam rzeczy do bagażnika, a potem wsiadłam do samochodu obok matki, która rzuciła tylko „cześć” i przez pierwszych piętnaście minut prawie się nie odzywała. Jeśli chodzi o mnie, był remis: ja nie chciałam tu przyjechać, ona nie chciała, żebym wyjechała. Wiedziałam jednak, że matka widzi to inaczej. Ostatnio wszystko widziałyśmy inaczej.

– I jak było? – zapytała, gdy już znalazłyśmy się na autostradzie. Włączyła tempomat, nastawiła klimatyzację i była gotowa zawrzeć pokój. – A przynajmniej jak było w twojej ocenie?

– W porządku – odparłam. – Seminaria wydawały mi się nudne.

– Hm – mruknęła i domyśliłam się, że trochę przeciągam strunę. Znałam jednak matkę. Wiedziałam, że tak łatwo się nie podda. – Może gdybyś została do końca, skorzystałabyś bardziej.

– Może – odpowiedziałam. W lusterku wstecznym widziałam oddalające się góry.

Miałam świadomość, że ma ochotę powiedzieć coś więcej. Może pragnęła spytać, dlaczego tak przejmuję się Michaelem Sherwoodem, skoro prawie o nim nie wspominałam. Albo dlaczego od początku nie chciałam jechać na ten obóz, nie chciałam nawet spróbować. A może nawet dlaczego w ostatnich miesiącach już na sam jej widok tak się najeżałam. Jak to się stało, że z najlepszych przyjaciółek stałyśmy się nie wiadomo nawet kim. Ale się nie odezwała.

– Mamo?

Odwróciła ku mnie głowę i niemal słyszałam, jak nabiera powietrza, przygotowując się na kolejny numer z mojej strony.

– Tak?

– Dziękuję, że po mnie przyjechałaś.

Spojrzała znowu na drogę.

– W porządku, Halley – powiedziała łagodnie, a ja odchyliłam się na oparcie. – Nie ma sprawy.

Mama i ja zawsze byłyśmy sobie bliskie. Wiedziała o mnie wszystko, począwszy od chłopców, którzy mi się podobali, po dziewczyny, którym zazdrościłam; po szkole siadałam w kuchni, jadłam kanapkę i odrabiałam lekcje, nasłuchując odgłosu silnika jej samochodu. Wciąż miałam mamie coś do powiedzenia. Po moich pierwszych tańcach w szkole jadłyśmy razem lody wprost z pudełka, a ja szczegółowo relacjonowałam jej wszystko, od pierwszej do ostatniej piosenki. W soboty, kiedy tata miał poranny dyżur w radiu, organizowałyśmy sobie babskie wyjścia, żeby pogadać. Mama uwielbiała wyszukane knajpki, w których podawano pastę, a ja fast foody i pizzerie, więc chodziłyśmy raz tam, raz tam. Ona namówiła mnie na ślimaki, a ja patrzyłam, jak pochłania kolejnego big maca. Miałyśmy jedną zasadę: zamawiałyśmy dwa desery i jadłyśmy je wspólnie. Później szłyśmy do centrum handlowego i polowałyśmy na wyprzedaże, rywalizując o to, która z nas zrobi lepszy interes. Przeważnie mama wygrywała.

Pisała artykuły do gazet i czasopism o naszych udanych relacjach, o tym, jak pomyślnie przebrnęłyśmy przez mój pierwszy rok nauki w liceum, zabierała głos w szkole i na zebraniach rodzicielskich, radząc, „jak nie stracić kontaktu z nastoletnim dzieckiem”. Kiedy jej koleżanki przychodziły na kawę i narzekały, że ich dzieci robią, co chcą, albo zażywają narkotyki, zapytana, jak to się dzieje, że tak dobrze się między nami układa, tylko kręciła głową.

– Nie wiem – odpowiadała. – Halley i ja po prostu jesteśmy ze sobą blisko. Możemy rozmawiać o wszystkim.

Ale nagle na początku tego lata coś się zmieniło. Nie potrafię powiedzieć, kiedy dokładnie to się stało. Jednak ujawniło się po Wielkim Kanionie.

Każdego lata rodzice i ja jeździliśmy razem na wakacje. To była największa atrakcja w roku i zawsze wybieraliśmy takie odjazdowe miejsca jak Meksyk czy Europa. Tego roku wybraliśmy się w podróż samochodem przez Stany do Kalifornii, a potem do Wielkiego Kanionu, zatrzymując się tu i tam, podziwiając widoki i odwiedzając krewnych. Mama i ja świetnie się bawiłyśmy; przeważnie tata prowadził, a my gadałyśmy, słuchałyśmy radia, wymieniałyśmy się ciuchami, wymyślałyśmy piosenki i dowcipy, gdy za oknem przesuwały się granice stanów i punkty orientacyjne. Ojciec i ja zmuszaliśmy ją do jedzenia fast foodów w rewanżu za cały rok sałatek z rukoli i tortellini z prosciutto. Spędziliśmy tak dwa tygodnie, czasami się kłócąc, ale przeważnie dobrze bawiąc.

Jednak gdy wróciliśmy do domu, nastąpiły trzy ważne zdarzenia. Po pierwsze, podjęłam pracę w Milton’s. Scarlett i ja pod koniec roku szkolnego składałyśmy podania o pracę, gdzie tylko się dało, ale tylko w tym miejscu mieli wystarczająco dużo stanowisk, żeby zatrudnić nas obie. Kiedy wróciłam do domu, Scarlett pracowała tam już dwa tygodnie, więc pokazała mi co i jak. Po drugie, poznała mnie z Ginny Tabor, z którą pod moją nieobecność zaznajomiła się na basenie. Ginny była szaloną cheerleaderką i słynęła wśród zawodników drużyny piłkarskiej nie tylko ze swoich występów i szpagatów. Mieszkała kilka kilometrów od nas, w Arbors, eleganckim osiedlu domów z country clubem, basenem i polem golfowym. Jej ojciec był dentystą, a matka, chuda jak szczapa, paliła jeden za drugim papierosy marki Benson and Hedges 100 i miała tak suchą cerę jak obicie naszej kanapy w salonie. Nie szczędziła na Ginny pieniędzy i zostawiała nas samopas, tak że w drodze na basen włóczyłyśmy się ulicami Arbors albo wieczorami podkradałyśmy się na pole golfowe, żeby spotykać się z chłopakami.

Co z kolei doprowadziło do trzeciego ważnego wydarzenia tamtego lata, bo dwa tygodnie po powrocie do domu zerwałam z Noah Vaughnem, z którym chodziłam z nudów przez rok.

Noah był moim pierwszym chłopakiem, co znaczyło, że dzwoniliśmy do siebie i czasami się całowaliśmy. Wysoki i chudy, miał gęste, ciemne włosy i lekki trądzik. Nasi rodzice się przyjaźnili i spędzaliśmy razem piątkowe wieczory, u nich albo u nas. Na początku mi się podobał. Ale kiedy weszłam w nowy szalony świat Ginny Tabor, musiałam z nim skończyć.

Nie przyjął tego zbyt dobrze. Dąsał się, patrzył na mnie spode łba, ale wciąż przychodził do nas w piątkowe wieczory z młodszą siostrą i rodzicami, i siedział z kamienną miną, gdy wybiegałam za drzwi, wołając głośno „do widzenia”. Zawsze mówiłam, że będę u Scarlett, ale obie szłyśmy na basen, żeby spotkać się z chłopakami, albo włóczyłyśmy się z Ginny. Najbardziej tym zerwaniem zmartwiła się moja matka; chyba miała nadzieję, że wyjdę za Noah. Ale ja byłam już kimś innym, kimś, w kogo zmieniałam się z każdym gorącym, wilgotnym letnim dniem. Nauczyłam się palić papierosy, wypiłam swoje pierwsze piwo, opaliłam się na głęboki brąz, przekłułam uszy i zaczęłam, początkowo niezauważalnie, oddalać się od matki.

Na kominku stoi zdjęcie, które zawsze mi przypomina o naszych ówczesnych relacjach. Jesteśmy w jednym z miejsc widokowych Wielkiego Kanionu, za nami rozciąga się wielka, głęboka przepaść. Nosimy takie same T-shirty i okulary przeciwsłoneczne, uśmiechamy się szeroko i obejmujemy ramionami. Na żadnym zdjęciu, ani wcześniej, ani później, nie byłyśmy do siebie bardziej podobne. Mamy taki sam mały nos, taką samą postawę, taki sam głupawy uśmiech. Wyglądamy na szczęśliwe, kiedy tak stoimy w słońcu, na tle błękitnego nieba. Po powrocie do domu mama oprawiła to zdjęcie i postawiła na kominku, na samym środku, w miejscu, w którym nie można go przeoczyć. Jakby skądś wiedziała, że za miesiąc stanie się ono reliktem przeszłości, pamiątką z zupełnie innych czasów, które trudno odtworzyć: moja matka i ja, najlepsze przyjaciółki, pozujące do fotografii nad Wielkim Kanionem.

Kiedy przyjechałyśmy, Scarlett siedziała na stopniach ganku. Był wczesny wieczór, właśnie zmierzchało, w domach paliły się już światła, ludzie wyprowadzali psy i dzieci na spacery. Kilka przecznic dalej ktoś urządzał grilla, zapach pieczonego mięsa mieszał się w powietrzu z wonią ściętej trawy i niedawnego deszczu.

Wysiadłam z samochodu i wystawiłam torbę na chodnik, patrząc przez ulicę w stronę domu Scarlett. Jedyne światło dochodziło z kuchni, oświetlając pustą wiatę na samochód. Scarlett podniosła rękę i pomachała do mnie.

– Mamo, idę do Scarlett – powiedziałam.

– Dobrze. – Jeszcze nie całkiem mi wybaczyła. Ale było już późno, czuła się zmęczona i ostatnio musiałyśmy obie decydować, kiedy lepiej odpuścić sobie wojnę.

Znałam drogę przez ulicę i podjazd przed domem Scarlett na pamięć, mogłabym ją pokonać z zamkniętymi oczami. Szybko na drugą stronę ulicy, obok dwóch kolczastych krzewów po obu stronach podjazdu, które zostawiały małe zadrapania na skórze, gdy się o nie otarło. Osiemnaście kroków przez chodnik do schodów od frontu; obliczyłyśmy to, gdy chodziłyśmy do szóstej klasy i miałyśmy obsesję na punkcie faktów oraz liczb. Przez całe miesiące mierzyłyśmy odległości i liczyłyśmy stopnie, starając się poskładać świat z kawałków.

A teraz szłam ku niej w półmroku, świadoma jedynie swoich cichych kroków i szumu klimatyzatora pod bocznym oknem.

– Hej – powiedziałam, a ona przesunęła się, żeby zrobić mi miejsce. – Co tam?

Było to najgłupsze pytanie, jakie mogłam zadać, ale żadne inne, odpowiedniejsze, nie przychodziło mi na myśl. Spojrzałam na nią, gdy tak siedziała obok mnie, boso, z włosami związanymi w kucyk. Płakała.

Nie widywałam jej takiej. Scarlett zawsze była tą silniejszą, energiczniejszą, odważniejszą. Dziewczyną, która zdzieliła Missy Lassiter, najwredniejszą i najzłośliwszą z panienek z różowymi rowerami tamtego pierwszego lata, kiedy się tu przeprowadziła, a one nas otoczyły i próbowały doprowadzić do płaczu. Dziewczyną, która od piątego roku życia prowadziła dom i opiekowała się swoją trzydziestopięcioletnią matką jak własnym dzieckiem. Dziewczyną, która nie pozwoliła światu mnie zjeść, bo tak zawsze myślałam.

– Scarlett? – zapytałam wtedy w ciemności, a ona odwróciła się do mnie i zobaczyłam, że twarz ma całą we łzach.

Przez chwilę nie wiedziałam, co zrobić. Znowu pomyślałam o zdjęciu zatkniętym za lustro w jej pokoju, zdjęciu jej i Michaela zaledwie sprzed kilku tygodni, z lśniącymi wodami jeziora w tle. I przypomniałam sobie, co robiła miliony razy, kiedy przy niej płakałam, załamując się z powodu najdrobniejszej przykrości.

Przyciągnęłam więc najlepszą przyjaciółkę do siebie, objęłam ją i przytuliłam, odwzajemniając to wszystko, co do tej pory dla mnie zrobiła. Siedziałyśmy tak przez długi czas, Scarlett i ja, podczas gdy jej ciemny dom górował nad nami, a po drugiej stronie ulicy wznosił się mój rozświetlony. Był koniec lata i koniec wielu rzeczy. Siedziałam przy niej, czując jej drżące ramiona. Nie miałam pojęcia, jak się zachować i co będzie dalej. Wiedziałam tylko, że mnie potrzebuje, a ja jestem przy niej. I na razie nic innego nie mogłyśmy zrobić.

Rozdział 2

Scarlett była ruda, ale nie jak marchewka. Jej włosy miały kolor kasztanowaty, głęboki, stanowiły połączenie czerwieni i brązów, przez co zielone oczy wydawały się niemal świetliste. Jej jasną cerę w pierwszych latach naszej znajomości pokrywały piegi; potem, gdy dorastałyśmy, pozostały już tylko na nosie, jakby ktoś rozsypał je dłonią. Prawie pięć centymetrów niższa ode mnie, miała stopy o rozmiar większe i bliznę na brzuchu po wyrostku, która wyglądała jak uśmiechnięte usta. Była piękna w nieświadomy sposób, inaczej niż ja, i zazdrościłam jej tego bardziej, niż się do tego przyznawałam. Dla mnie Scarlett była odmienna, egzotyczna. Ale mówiła, że dałaby wszystko za moje długie włosy i letnią opaleniznę, grube rzęsy i brwi. Nie mówiąc już o moim ojcu, normalnej rodzinie, z dala od Marion i jej wahań nastroju. To był uczciwy układ, ta nasza wzajemna zazdrość; dzięki niej panowała sprawiedliwość.

Zawsze uważałyśmy, że wiedziemy idealnie równoległe życie. W tym samym czasie przechodziłyśmy przez te same fazy; obie lubiłyśmy krwawe filmy i sentymentalne, słodkie obrazki, znałyśmy słowa wszystkich starych piosenek musicalowych, jakie moje rodzice mieli na płytach. Scarlett, bardziej pewna siebie, szybko nawiązywała przyjaźnie, podczas gdy ja, nieśmiała i cicha, trzymałam się z dala od tłumu. Byłam znana jako „Halley, przyjaciółka Scarlett”. Ale to mi nie przeszkadzało. Wiedziałam, że bez niej wystawałabym na przystanku autobusowym z kujonami i Noah Vaughnem. Taki czekałby mnie los, na pewno, gdyby tamtego pierwszego dnia Scarlett nie spojrzała na mnie zza swoich białych okularów i nie zrobiła dla mnie miejsca obok siebie na resztę mojego życia. I byłam jej za to wdzięczna. Bo życie jest brzydkie i trudne, jeśli nie ma się najlepszej przyjaciółki.

Kiedy myślałam o sobie, widziałam tylko kontur w książeczce do kolorowania, ale jeszcze niewypełniony. Były tam wszystkie elementy, na które składa się postać. Ale brakowało barw, wzorów i plam, tego wszystkiego, co składało się na mnie, Halley. Pomogły mi trochę czerwienie i złoto Scarlett, ale wciąż czułam się niekompletna.

Przez większość szkoły średniej nie znałyśmy za dobrze Michaela Sherwooda, chociaż wychowaliśmy się na tym samym przedmieściu. Po skończeniu szkoły wyjechał na lato do Kalifornii i wrócił całkiem odmieniony: opalony, wyższy i nagle bardzo przystojny. Od razu stał się obiektem pożądania.

Przez chwilę spotykał się z Ginny Tabor, potem przez kilka miesięcy chodził z Elizabeth Gunderson, czołową cheerleaderką. Ale jakoś nigdy nie pasował do grona kapitanów drużyn piłkarskich i kurtek bejsbolówek. Wrócił do kumpli z Lakeview, do których należał jego najlepszy przyjaciel, Macon Faulkner. Czasami widywałyśmy ich, jak późnym wieczorem szli ulicą między naszymi domami, paląc papierosy i śmiejąc się wesoło. Wyróżniali się i nas fascynowali.

Opuszczając tamtą popularną paczkę, Michael Sherwood stał się zagadką. Nie wiadomo było, gdzie jest jego miejsce, a on sam przyjaźnił się ze wszystkimi i pełnił w szkole średniej funkcję stabilizatora. Słynął z kawałów robionych nauczycielom na zastępstwa i zawsze pożyczał od chętnych dolara w zamian za ciekawą opowieść; a opowiadał świetne historie, w najlepszym razie tylko w połowie prawdziwie, ale tak śmieszne, że warte były tych pieniędzy. Pamiętam, że mnie opowiedział o psychotycznych skautkach, które go nękały. Nie uwierzyłam w nią, ale dałam mu dwa dolary, przez co opuściłam lunch. Nie żałowałam.

Każde z nas miało własną historię o Michaelu, o tym, co zrobił, powiedział albo puścił w obieg. Ale najbardziej intrygujące w nim było to, czego nie zrobił; wydawał się taki daleki od reszty z nas, a jednak należał do wszystkich.

Pod koniec każdego roku szkolnego odbywał się pokaz slajdów z nieudanymi zdjęciami, które nie weszły do rocznika. Wszyscy schodziliśmy się do audytorium i oglądaliśmy pojawiające się na wielkim ekranie twarze naszych kolegów i koleżanek, przyjmując wiwatami wizerunki tych, z którymi się przyjaźniliśmy, i wygwizdując tych nielubianych. Na tym pokazie było tylko jedno zdjęcie Michaela Sherwooda, ale dobre: siedział sam na murku w czarnej bejsbolówce, którą zawsze nosił, i śmiał się z czegoś poza kadrem. Za plecami miał zieloną trawę, a nad głową – połać błękitnego nieba. Kiedy ukazał się ten slajd, cały tłum zebrany w sali zaczął wiwatować, klaskać, krzyczeć i wykręcać szyje, żeby zobaczyć jego samego. Siedział na balkonie z Maconem Faulknerem, wyraźnie zmieszany. Ale właśnie był dla nas kimś takim, kimś, kto nas łączył.

Na następny dzień, w czwartek, zaplanowano pogrzeb. Po śniadaniu poszłam do Scarlett na drugą stronę ulicy, boso i w uciętych dżinsach, niosąc dwie czarne sukienki, między którymi nie mogłam dokonać wyboru. Brałam udział w pogrzebie tylko raz, kiedy umarł dziadek w Bufflo, ale byłam tak mała, że ktoś mnie ubrał. Teraz to zupełnie coś innego.

– Wejdź! – usłyszałam wołanie Marion, zanim jeszcze zdążyłam zapukać do bocznych drzwi. Siedziała przy kuchennym stole, z filiżanką kawy, przerzucając „Vogue’a”.

– Dzień dobry – powiedziałam, kiedy się do mnie uśmiechnęła. – Czy ona już nie śpi?

– Nie spała prawie całą noc – odparła cicho, odwracając kartkę i popijając kawę. – Kiedy wstałam, leżała na kanapie. Potrzebuje wypoczynku, bo inaczej nie wytrzyma.

Musiałam powściągnąć uśmiech. Te same słowa regularnie słyszałam od Scarlett na temat Marion; odkąd tylko pamiętałam, ich role były odwrócone. Kiedy Marion kilka lat temu wpadła w depresję i piła, Scarlett w koszuli nocnej pukała do naszych drzwi o drugiej w nocy, bo znajdowała Marion nieprzytomną na chodniku przed domem, z odciśniętymi na policzku pęknięciami i rysami betonu. Ojciec wnosił ją do domu, a matka testowała swoje najlepsze metody terapeutyczne na Scarlett, która nic nie mówiła, tylko kuliła się na krześle obok leżącej w łóżku Marion i czuwała nad nią do rana. Ojciec mówił o Scarlett, że jest poważna, a matka twierdziła, że „znajduje się na etapie wyparcia”.

– Hej. – Obejrzałam się i zobaczyłam Scarlett w progu, w czerwonej koszuli i uciętych kalesonach, z włosami potarganymi po bezsennej nocy. – Którą zamierzasz włożyć? – zapytała.

– Nie wiem – odparłam.

Podeszła bliżej, wzięła obie sukienki, a potem, mrużąc oczy, przyłożyła do mnie każdą z nich.

– Włóż tę krótszą – powiedziała cicho i położyła drugą sukienkę na blacie obok misy z owocami. – W tamtej, z okrągłym dekoltem, wyglądasz jak dwunastolatka.

Spojrzałam na sukienkę z okrągłym dekoltem, usiłując sobie przypomnieć, kiedy miałam ją na sobie. Scarlett zawsze pamiętała takie rzeczy: daty, wydarzenia, fakty. Ja wszystko zapominałam, ledwie zapamiętując to, co najważniejsze, z tygodnia na tydzień. Ale ona miała w głowie każdy szczegół, począwszy od tego, w co była ubrana, gdy pierwszy raz się całowała, a skończywszy na imieniu siostry chłopaka, którego poznała na plaży poprzedniego lata; była naszą wyrocznią, wspólną pamięcią.

Otworzyła lodówkę i wyjęła mleko, potem przecięła kuchnię z pudełkiem chrupek pod pachą, po drodze wyjmując ze zmywarki miskę. Usiadła u szczytu stołu, z Marion po lewej stronie, a ja zajęłam miejsce po prawej. Nawet w ich miniaturowej rodzinie, ze mną jako członkiem honorowym, obowiązywały pewne zwyczaje.

Scarlett nasypała sobie płatków, zalała je mlekiem i posłodziła.

– Chcesz trochę? – zapytała.

– Nie – odpowiedziałam. – Jestem po śniadaniu.

Mama zrobiła mi francuskiego tosta, gdy już skończyła plotkować przez płot z najlepszą przyjaciółką, Irmą Trilby, która słynęła z pięknych azalii i niezamykających się ust; słyszałam ją cały ranek przez okno. Pani Trilby dobrze znała panią Sherwood ze Stowarzyszenia Rodzice-Nauczyciele i już była u niej, by złożyć kondolencje. Nieraz też widywała mnie, Michaela i Scarlett, jak razem wracaliśmy z pracy, a którejś nocy zauważyła nawet, że Scarlett i Michael całują się w świetle latarni. Był uroczym chłopcem, powiedziała swoim nosowym głosem. Skosił jej trawnik, gdy Arthur dostał zawału, i zawsze wynajdywał dla niej najlepsze banany w Milton’s, nawet jeśli musiał poszukać na zapleczu. Miły dzieciak.

Moja matka wróciła do domu z nowymi informacjami i przepojona współczuciem zrobiła mi obfite śniadanie, które ledwie tknęłam, podczas gdy ona siedziała po drugiej stronie stołu, z kubkiem kawy w dłoni i uśmiechem, jakby czekała, żebym coś powiedziała. Jakby moja żałoba nabrała dla niej sensu dopiero wtedy, gdy się dowiedziała, że Michael Sherwood kosił trawniki albo wynajdywał najlepsze banany.

– O której jest nabożeństwo? – zapytała Marion, biorąc swoje marlboro light z obrotowej tacy pośrodku stołu.

– O jedenastej.

Zapaliła papierosa.

– Mamy dziś mnóstwo roboty, ale postaram się przyjechać. Dobrze?

– Dobrze – odparła Scarlett.

Marion pracowała w galerii handlowej Lakeview w Fabulous You, wyrafinowanym zakładzie fotograficznym, gdzie cię przebierali i malowali, a potem robili ci zdjęcie, które mogłaś dać mężowi albo chłopakowi. Marion przez czterdzieści godzin w tygodniu szminkowała usta gospodyniom domowym i ubierała je w te same wieczorowe suknie, a następnie ustawiała przed aparatem z kieliszkiem szampana w dłoni, a one seksownie patrzyły w obiektyw. Była to ciężka robota, biorąc pod uwagę niewdzięczny materiał; nie każdy może wyglądać olśniewająco. Często mówiła, że trzeba wyczyniać cuda korektorem i kreatywnym oświetleniem.

Marion odsunęła krzesło i przeciągnęła ręką po włosach; miała okrągłą twarz o zielonych oczach, jak Scarlett, i grube blond włosy, które co kilka miesięcy rozjaśniała. Malowała paznokcie na czerwono, paliła bez przerwy i miała więcej bielizny niż Victoria’s Secret. Kiedy ją poznałam, tamtego dnia, gdy tu zamieszkały, Marion flirtowała z facetami od przeprowadzek, ubrana w spodnie biodrówki, odsłaniający brzuch szydełkowy top i buty na obcasach wysokości co najmniej dziesięciu centymetrów. Nie przypominała mojej matki – ani żadnej innej. Moim zdaniem wyglądała jak Barbie i wciąż mnie fascynowała.

– Cóż – odezwała się przeciągle. Wstała i przechodząc obok Scarlett, zmierzwiła jej włosy. – Muszę się przygotować do ciężkiej harówki. Zadzwońcie do mnie, dziewczynki, jeśli będę potrzebna. Okej?

– Okej – odparła Scarlett i włożyła do ust kolejną łyżkę płatków.

– Do widzenia, Marion – powiedziałam.

– Nie przyjedzie – oświadczyła Scarlett, kiedy matka zniknęła na górze i nad nami dał się słyszeć stukot jej obcasów.

– Dlaczego nie?

– Bo pogrzeby ją dołują. – Rzuciła łyżkę do miski, kończąc jeść. – Zawsze ma jakąś dogodną wymówkę.

Kiedy poszłyśmy na górę do jej pokoju, żeby przygotować się do wyjścia, przysiadłam na łóżku. Było zasłane ubraniami, czasopismami, kocami i pościelą nie od kompletu. Scarlett otworzyła szafę i stanęła przed nią z rękami na biodrach. Marion zawołała z dołu „cześć”; potem rozległo się trzaśnięcie drzwiami i warkot silnika, gdy wycofywała samochód z podjazdu. Przez okno nad łóżkiem zobaczyłam moją matkę, która siedziała na huśtawce na ganku naszego domu, pijąc kawę i czytając gazetę. Kiedy Marion przejeżdżała obok, posłała jej swój „sąsiedzki” uśmiech i wróciła do lektury.

– Nie znoszę tego – powiedziała nagle Scarlett, sięgając do szafy i wyjmując granatową sukienkę z białym kołnierzykiem. – Nie mam ani jednej stosownej rzeczy.

– Możesz włożyć tę moją dla dwunastolatki – zaproponowałam, ale ona się skrzywiła.

– Założę się, że Marion ma coś odpowiedniego – rzuciła nagle i wyszła z pokoju.

Szafa jej matki była wręcz legendarna; Marion podążała za modą i miała naturę chomika, a to najniebezpieczniejsze połączenie.

Wyciągnęłam rękę i włączyłam radio przy łóżku, a potem odchyliłam się do tyłu i zamknęłam oczy. W pokoju Scarlett spędziłam pół życia, rozciągnięta na łóżku ze stosem czasopism „Seventeen” pomiędzy nami, gdy wybierałyśmy sukienkę balową na zakończenie szkoły, czytałyśmy o zapobieganiu trądzikowi i problemach z chłopakami. Po prawej stronie od okna znajdowała się półkami ze zdjęciami: ja i ona na plaży przed dwoma laty, w takich samych czapkach żeglarskich, salutujące żartobliwie do aparatu ojca. Marion w wieku osiemnastu lat na starej szkolnej fotografii, wyblakłej i pomiętej. I wreszcie na końcu, jeszcze nieoprawione, tamto zdjęcie jej i Michaela nad jeziorem. Od mojego wyjazdu na obóz zostało przez nią przesunięte, więc łatwo mogłam zdjąć je z półki.

Poczułam, że coś uwiera mnie w plecy, więc sięgnęłam tam ręką. Był to but z grubą podeszwą, który stawił opór, kiedy za niego pociągnęłam. Zmieniłam pozycję i szarpnęłam ponownie, zastanawiając się, kiedy Scarlett kupiła buty do wspinaczki. Już miałam ją o to zapytać, kiedy nagle but się wyrwał i nagle wszystko się poruszyło, z łóżka wyłoniły się ręce i nogi, czasopisma spadły z obu stron na podłogę. Spod bałaganu wokół mnie ktoś się podniósł, zrzucając czasopisma, koce, pościel. I nagle znalazłam się twarzą w twarz z Maconem Faulknerem.

Rozejrzał się po pokoju, jakby nie bardzo wiedział, gdzie jest. Jasne włosy, obcięte krótko nad uszami, opadały mu kosmykami na oczy. W jednym uchu miał trzy srebrne kółka.

– Co, u…? – wykrztusił, siadając prosto i mrugając. Był spowity w pościel, prześcieradło owinęło mu się wokół ręki. – Gdzie jest Scarlett?

– Na dole – odpowiedziałam automatycznie i wskazałam drzwi, jakby to był dół.

Potrząsnął głową, żeby się obudzić. Nie byłabym bardziej zaszokowana, gdybym zobaczyła w łóżku Scarlett Mahatmę Gandhiego albo Elvisa; nie miałam nawet pojęcia, że zna Macona Faulknera. Oczywiście wszyscy wiedzieliśmy, kto to jest. Wyprzedzała go sława chłopaka o złej reputacji.

Ale co robił w jej łóżku? Bo to przecież nie mogło znaczyć… Nie. Powiedziałaby mi; mówiła mi wszystko. A Marion wspomniała, że Scarlett spała na kanapie.

– Chyba włożę to – usłyszałam głos Scarlett, która nadchodziła korytarzem z czarną sukienką przewieszoną przez ramię.

Spojrzała na Macona, potem na mnie i podeszła do szafy, jak gdyby to, że w jej łóżku o dziesiątej rano w czwartek leży obcy chłopak, było najnaturalniejszą rzeczą na świecie.

Macon opadł na plecy, zakrywając dłonią oczy. Jego but, czy raczej stopa w bucie, wylądowała na moich kolanach i już tam została. Trzymałam na kolanach stopę Macona Faulknera!

– Poznałeś już Halley? – zapytała go Scarlett, wieszając sukienkę na drzwiach szafy. – Halley, to Macon. Macon, Halley.

– Cześć – powiedziałam i zauważyłam, że mówię dziwnie wysokim głosem.

– Cześć. – Skinął mi głową, jak gdyby nigdy nic, zdejmując nogę z moich kolan. Potem wstał z łóżka, wyprostował się i przeciągnął. – O rany, okropnie się czuję.

– Nic dziwnego – odparła Scarlett tonem przygany, którego używała wobec mnie, gdy zachowywałam się wyjątkowo tchórzliwie. – Strasznie się nawaliłeś.

Macon pochylił się i szukając czegoś, zanurkował pod pościel, podczas gdy ja siedziałam na łóżku i patrzyła na niego. Miał na sobie porwany od dołu biały T-shirt i ciemnogranatowe szorty, no i te buciory. Był wysoki, żylasty i opalony od pracy na dworze przy koszeniu trawników i przycinaniu żywopłotów w naszej dzielnicy. Widywałam go tylko w takich miejscach, a i to z daleka.

– Nie widziałaś…? – zaczął, ale Scarlett już sięgała na szafkę nocną po leżącą tam bejsbolówkę.

Macon wziął ją od niej, po czym włożył na głowę, zmieszany.

– Dzięki.

– Broszę bardzo. – Scarlett ściągnęła włosy do tyłu, co znaczyło, że myśli. – Podwieźć cię do kościoła?

– Nie – odparł. Podszedł do drzwi z rękami w kieszeniach, przekraczając moje nogi, jakbym była niewidzialna. – Zobaczymy się na miejscu.

– Dobrze. – Podeszła do wyjścia.

– Czy jest bezpiecznie? Mogę wyjść tędy? – zapytał szeptem, wskazując w głąb korytarza, gdzie znajdował się pokój Marion.

– Tak.

Kiwnął głową i zbliżył się do niej niezręcznie, a potem pochylił się, żeby pocałować ją w policzek.

– Dzięki – powiedział cicho tonem, który chyba nie był przeznaczony dla mnie. – Naprawdę.

– Nie ma za co – odrzekła Scarlett i uśmiechnęła się do niego.

Obie patrzyłyśmy, jak się oddala, tupiąc po schodach i potem na dole. Kiedy usłyszałyśmy, że zamyka i otwiera drzwi, zbliżyłam się do okna i oparłam o szybę, czekając, aż pojawi się na chodniku. Mrużąc oczy, zrobił te osiemnaście kroków w stronę ulicy. Po drugiej stronie moja matka podniosła głowę, składając gazetę, i także za nim spojrzała.

– Nie wierzę własnym oczom – powiedziałam głośno, kiedy Macon Faulkner minął kolczaste krzewy i skręcił w lewo, żeby opuścić Lakeview, „dzielnicę przyjaciół”.

– Miał doła – wyjaśniła Scarlett. – Michael był jego najlepszym przyjacielem.

– Nigdy mi nie mówiłaś, że go znasz. Przychodzę do ciebie i zastaję go w twoim łóżku.

– Poznałam go przez Michaela. Nie może się pozbierać, Halley. Ma mnóstwo problemów.

– To jednak trochę dziwne – zauważyłam. – To znaczy, że tu był.

– Potrzebował kogoś – odparła. – To wszystko.

Wciąż odprowadzałam wzrokiem Macona Faulknera, gdy szedł obok ślicznych domów naszego przedmieścia. Zdawał się jakby nie na miejscu wśród szumiących zraszaczy i leżących na chodniku gazet tego ciepłego słonecznego letniego ranka. Nie wiedziałam wtedy, co w nim takiego było, że nie mogłam oderwać od niego oczu. Gdy skręcał za róg i już miał zniknąć z widoku, odwrócił się, podniósł rękę i pomachał do mnie, jakby wiedział, że stoję wciąż przy oknie i go obserwuję.

Kiedy przyjechałyśmy do kościoła, przed wejściem stała kolejka. Podczas jazdy Scarlett prawie się nie odzywała, a gdy szłyśmy pod kościół, nerwowo wykręcała ręce.

– Dobrze się czujesz? – zapytałam ją.

– To takie dziwne – odparła niskim, pustym głosem. Patrzyła przed siebie. – Wszystko razem.

Uniósłszy głowę, zrozumiałam, co ma na myśli. Na stopniach kościoła w otoczeniu koleżanek i kolegów stała Elizabeth Gunderson, czołowa cheerleaderka. Szlochała histerycznie z czerwoną bawełnianą koszulką w dłoniach.

Scarlett zatrzymała się w odległości około dwóch metrów od zebranych, i to tak nagle, że poszłam naprzód i musiałam zawrócić. Stała samotnie, z ramionami ciasno splecionymi na piersi.

– Scarlett? – zapytałam.

– To nie był dobry pomysł – odrzekła. – Nie powinnyśmy były tu przyjeżdżać.

– Ale…

Więcej nie zdążyłam powiedzieć, bo zza moich pleców wyłoniła się Ginny Tabor, która objęła nas i wybuchnęła płaczem. Pachniała lakierem do włosów i dymem papierosowym. Miała na sobie krótką niebieską sukienkę, która zbyt odsłaniała nogi.

– Mój Boże – powiedziała. Podniosła głowę i spojrzała na nas, kiedy obie delikatnie się od niej odsunęłyśmy. – To straszne, okropne. Od chwili, gdy się dowiedziałam, nie mogę jeść. Jestem załamana.

Żadna z nas się nie odezwała; ruszyłyśmy przed siebie, podczas gdy Ginny, znalazłszy papierosa, zapaliła go i jedną ręką rozwiała dym.

– To znaczy, kiedy ze sobą chodziliśmy, nie było idealnie, ale bardzo go kochałam. Rozdzieliły nas okoliczności… – Rozszlochała się, kręcąc głową. – Ale przez te dwa miesiące był dla mnie wszystkim. Wszystkim.

Spojrzałam na Scarlett, która wbiła wzrok w chodnik, i wydusiłam:

– Przykro mi, Ginny.

– Tak – podjęła zduszonym głosem, wolno wydmuchując dym – to zupełnie inaczej, gdy się kogoś dobrze znało. Rozumiecie?

– Rozumiemy – odrzekłam.

Od połowy wakacji prawie się z nią nie widywałyśmy. Po kilku szalonych tygodniach, które razem spędziłyśmy, została wysłana na jakiś obóz cheerleadersko-biblijny, podczas gdy jej rodzice wyjechali do Europy. Ale nie ma tego złego, pomyślałyśmy. Ginny była na dłuższą metę męcząca. Kilka dni później Scarlett poznała Michaela i zaczęła się druga połowa wakacji.

Stanęłyśmy na końcu kolejki do wejścia i natknęłyśmy się na Elizabeth. Ginny oczywiście urządziła przedstawienie, podbiegając do niej i znowu zalewając się łzami. Obie obejmowały się, szlochając.

– To takie straszne – powiedziała za mną jakaś dziewczyna. – Bardzo kochał Elizabeth. Ona trzyma jego koszulkę. Nie wypuściła jej z rąk, odkąd się dowiedziała.

– Myślałam, że ze sobą zerwali – odezwała się inna i zrobiła balona z gumy do żucia.

– Tak, na początku wakacji. Ale on wciąż ją kochał. W każdym razie Ginny Tabor jest strasznie płytka – zauważyła pierwsza dziewczyna. – Chodziła z nim ze dwa dni.

Po wejściu do środka usiadłyśmy z tyłu, obok dwóch starszych pań, które przepuściły nas w głąb ławy, elegancko przesuwając kolana. Przy ołtarzu znajdowały się dwie tablice ze zdjęciami Michaela z dzieciństwa, szkoły i rocznika. A pośrodku, największe ze wszystkich, widniało to zdjęcie z pokazu slajdów, które wzbudziło aplauz w czerwcu w ciemnym audytorium. Chciałam zwrócić na nie uwagę Scarlett, ale kiedy się do niej odwróciłam, blada patrzyła w tył ławy przed sobą, więc nic nie powiedziałam.

Nabożeństwo zaczęło się z opóźnieniem, bo ludzie wciąż wchodzili i stawali pod ścianami, szurając nogami i wachlując się małymi programami, które wręczano przy drzwiach. Wkroczyła Elizabeth Gunderson, wciąż zapłakana, i została zaprowadzana na miejsce przez Ginny, także szlochającą. Dziwnie było widzieć w takim otoczeniu koleżanki i kolegów ze szkoły; jedni byli starannie ubrani, bo najwyraźniej tak się nosili do kościoła. Inni wyglądali nie na miejscu, dziwacznie, gdy tak poprawiali krawaty i obciągali ubrania. Zaczęłam się zastanawiać, co myśli Michael, patrząc z góry na tych wszystkich ludzi o czerwonych twarzach, którzy wiercili się w ławkach, na chlipiące dziewczyny, na rodziców z młodszą siostrą w pierwszej ławce, cichych, poważnych i smutnych. Spojrzałam na Scarlett, która tak mocno go kochała przez ten krótki czas, i wzięłam ją za rękę. Odpowiedziała uściskiem, wciąż jednak patrząc przed siebie.

Nabożeństwo było oficjalne i krótkie; przy tylu obecnych panowała duchota, a z powodu trzeszczenia ławek i szumu wachlowania ledwie dał się słyszeć głos pastora. Mówił o Michaelu i o tym, ile znaczył dla wielu osób; powiedział coś o Bogu, który ma swoje plany. Elizabeth Gunderson po dziesięciu minutach wstała i wyszła; idąc wzdłuż nawy, przyciskała dłoń do ust, a za nią podążył tłumek jej koleżanek. Siedzące obok nas starsze panie pokręciły głowami z dezaprobatą, a Scarlett ścisnęła moją rękę, wbijając mi w skórę paznokcie.

Po nabożeństwie, gdy wszyscy powoli wychodzili, przez tłum przeszedł dziwny pomruk. Nagle zrobiło się ciemno i powiał silny wiatr, przynosząc zapach deszczu. Na niebie za drzewami zebrały się gęste czarne chmury.

Przed kościołem niemal zgubiłam Scarlett w tłumie twarzy, gwarze głosów, morzu kolorów. Ginny wspierała się na Bretcie Hersheyu, kapitanie drużyny futbolowej, który prowadził ją pod rękę. Elizabeth siedziała w samochodzie na parkingu, przy otwartych drzwiach, chowając głowę w dłoniach. Reszta stała niepewnie, jakby potrzebowała pozwolenia na odejście, trzymając programy i spoglądając w niebo.

– Biedna Elizabeth – powiedziała Scarlett cicho, kiedy stanęłyśmy przy jej samochodzie.

– Zerwali ze sobą już jakiś czas temu.

– Uhm. Tak. – Kopnęła kamyk, który odbił się od czegoś pod wozem. – Ale on naprawdę ją kochał.

Spojrzałam na nią; wiatr zwiewał jej włosy na twarz, a cerę miała wręcz białą przy czarnej sukience Marion. Czasami, gdy była nieświadoma mojego wzroku, wyglądała najpiękniej.

– Ciebie też kochał – odparłam.

Popatrzyła na niebo ciemne od chmur. Coraz bardziej pachniało deszczem.

– Wiem – odrzekła łagodnie. – Wiem.

Pierwsza kropla była duża, spadła mi na ramię i pozostawiła wilgotną plamę. Nagle lunęło jak z cebra i ludzie rozbiegli się do samochodów, osłaniając głowy pomiętymi programami. Scarlett i ja wskoczyłyśmy do samochodu i patrzyłyśmy na wodę spływającą po przedniej szybie. Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak padało.

Wjechałyśmy należącym do Scarlett fordem aspire w Main Street. Dostała go w kwietniu od babci, na urodziny. Był wielkości pudełka na buty i wyglądał jak większy samochód przecięty na pół wielkim nożem do chleba. Gdy przejechałyśmy przez istny potok na drodze, pomyślałam przez chwilę, czy nurt nas nie porwie i nie popłyniemy do morza niczym Wynken, Blynken i Nod w wielkim bucie[1].

Scarlett dostrzegła go pierwsza. Szedł samotnie ulicą w przemoczonej białej koszuli, która przylgnęła mu do pleców. Głowę miał pochyloną, ręce w kieszeniach, a wzrok wbity w chodnik. Obok niego przebiegali ludzie z parasolami. Scarlett nacisnęła klakson i zwolniła.

– Macon! – zawołała, wychylając się na deszcz. – Hej! – Nie słyszał jej, więc dźgnęła mnie. – Zawołaj go, Halley.

– Co takiego?

– Opuść szybę i zapytaj, czy chce, żeby go podwieźć.

– Scarlett – odparłam, nagle zdenerwowana. – Nawet go nie znam.

– I co z tego? – Spojrzała na mnie wymownie. – Leje deszcz. No już.

Odsunęłam szybę i wystawiłam głowę, czując na karku deszcz.

– Przepraszam – powiedziałam.

Nie usłyszał mnie. Chrząknęłam, zbierając się na odwagę.

– Przepraszam – powtórzyłam.

– Halley – odezwała się Scarlett, patrząc w lusterko wsteczne – wstrzymujemy ruch. Wysil się trochę.

– On mnie nie słyszy – odparłam obronnym tonem.

– Bo mówisz prawie szeptem.

– Nieprawda – burknęłam. – Mówię wystarczająco głośno.

– Po prostu zawołaj.

Samochody zaczęły nas wyprzedzać i jednocześnie nadeszła nowa fala deszczu, który zacinał przez okno, padając mi na kolana. Scarlett westchnęła głośno, co miało znaczyć, że traci cierpliwość.

– No dalej, Halley, nie bądź ofiarą.

– Nie jestem żadną ofiarą – jęknęłam. – Boże.

Ona tylko na mnie popatrzyła. Znowu wysunęłam głowę za okno.

– Macon – powiedziałam już głośniej, bo byłam zła. – Macon.

Kolejne westchnienie ze strony Scarlett. Mokłam coraz bardziej.

– Macon – powtórzyłam jeszcze głośniej, wystawiając głowę z samochodu. – Macon!

Zatrzymał się gwałtownie. Odwrócił się i spojrzał na mnie, jakby się spodziewał, że wjedziemy na chodnik i go zmiażdżymy. A potem tylko patrzył, stojąc w tej swojej przemoczonej koszuli, klejącej się do ciała, z wodą spływającą z włosów na twarz. Stał i patrzył, jakbym kompletnie postradała zmysły.

– Co?! – odkrzyknął głośno. – O co chodzi?!

Scarlett obok mnie wybuchnęła śmiechem. Pierwszy raz od powrotu usłyszałam, że się śmieje. Opadła na oparcie fotela i zakrywając dłonią usta, chichotała niepowstrzymanie. Chciałam zapaść się pod ziemię.

– Eee… – zaczęłam, zwracając znowu głowę w stronę Macona, który wciąż się na mnie gapił. – Podwieźć cię?

– Nie, dzięki – rzucił do Scarlett.

– Macon, leje jak z cebra. – Mówiła głosem swojej mamy, dobrze mi znanym.

Gdy Macon patrzył na Scarlett, zauważyłam, że miał czerwone oczy, spuchnięte od płaczu.

– Wsiadaj – ponagliła go.

– Nic mi nie jest – powtórzył, oddalając się od samochodu. Przetarł twarz i włosy, rozpryskując wodę. – Na razie.

– Macon! – ponownie zawołała za nim, ale on już odchodził w deszczu.

Gdy zatrzymałyśmy się na światłach, skręcił za róg; ostatnią rzeczą, jaką widziałam, była jego biała koszula na tle cegieł w alejce. A potem zniknął jak za sprawą magii – bez śladu. Kiedy zasuwałam okno, Scarlett westchnęła i powiedziała coś o chodzeniu własnymi ścieżkami. Patrzyłam w głąb tamtej alejki, zastanawiając się, czy w ogóle go tam widziałam.

[1] Nawiązanie do popularnego poematu dla dzieci autorstwa Eugene’a Fielda.

Tytuł oryginału: Someone Like You

Pierwsze wydanie:Viking, a member of Penguin Putnam Inc., 1998

Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media

Redaktor prowadzący: Małgorzata Pogoda

Opracowanie redakcyjne: Anna Kubalska

Korekta: Jolanta Nowak

© 1998 by Sarah Dessen

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2016

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Viking Children’s Books, an imprint of Penguin Young Readers Group, a division of Penguin Random House LLC.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC.

Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce:Trevillion Images.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1791-0

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.