Copyright © 2013 by Julie Patra Publishing, Inc.
Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal
First published by Gallery Books a division of Simon & Schuster, Inc.

Autor: Lisa Renee Jones

Tytuł: Mroczne pragnienia

Tytuł oryginału: Being Me

Tłumaczenie: Aga Rewilak

Redakcja: Ewa Ressel

Korekta: Zofia Biedronka

Projekt graficzny i skład: Ilona i Dominik Trzebińscy Du Châteaux

Projekt graficzny okładki: Studio KARANDASZ

Zdjęcia na okładce: Arturkurjan; Harris Shiffman; Maksim Shmeljov/Dreamstime.com

Redaktor prowadząca: Barbara Filipek

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Bielsko-Biała 2014

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

tel. 338282828, fax 338282829

pascal@pascal.pl

www.pascal.pl

ISBN 978-83-7642-370-8

eBook mastering: Atelier Du Châteaux

27 kwietnia 2011 r. – pamiętnik nr 8,
pierwszy wpis

Otoczona nieprzeniknioną ciemnością, cała drżałam. To nie brak światła wywołał dreszcze, tylko on. Nie widziałam go, ale wyczuwałam jego obecność. Czułam go całą sobą, w każdej komórce ciała. Osaczał mnie. Zawładnął mną, nawet mnie nie dotykając. Naga, klęcząca na środku miękkiego dywanu, byłam całkowicie zdana na jego łaskę. Mocne pęta krępowały mi nogi, a ręce miałam związane za plecami taśmą, która opasała także moją pierś. Czułam słodko-gorzki podniecający ból. Nie spodziewałam się, że bycie bezbronną i obnażoną może na mnie aż tak działać. To naprawdę dziwne uczucie, gdy boisz się tego, co jeszcze może się wydarzyć, a jednocześnie czujesz dreszcz podniecenia. Zawsze, gdy klęczałam w ciemnościach, byłam przerażona. Obawiałam się braku kontroli nad reakcjami własnego ciała i tego, że on panuje nad nimi bardziej niż ja. Tak bardzo chciałam być zniewolona. Sama siebie nie poznaję, ale kiedy jestem z nim, staję się wszystkim, czego zapragnie. Zostałam jego oddaną niewolnicą i wiem, że jestem tylko pionkiem w jego grze. Niczego mi nie obiecywał. Oprócz tego, że mnie posiądzie. Nigdy nie będzie należał do mnie, mimo że ja należę do niego. Nigdy nad nim nie zapanuję. Postępuję zgodnie z jego zasadami, ale nie wiem, kiedy się zmienią albo kto lub co stanie się elementem kolejnej rozgrywki. Zeszłej nocy, gdy z nagle włączonego reflektora padł na mnie strumień światła, on wynurzył się z ciemności i stanął na wprost mnie. U jego boku był drugi mężczyzna, którego widok mną wstrząsnął. Nie znosiłam, gdy nam towarzyszył. A on, pomimo że o tym wiedział, zaprosił go i będzie się mną dzielił. Powinnam zaprotestować. Lecz w tamtym pokoju nie byłam Rebeką. Należałam do niego.

Czasem w świetle dnia, gdy nie może mnie dotknąć, gdy jest daleko, pragnę być sobą. Chcę znowu być Rebeką. Tyle że sama nie mam pojęcia, kim ona jest. Nie wiem, kim jestem. Kim jest Rebecca Mason?

Rozdział pierwszy

Tracę oddech, pogrążona w całkowitej ciemności, która z powodu awarii prądu spowiła pomieszczenie schowka. Przeszukuję je z nadzieją na znalezienie wskazówek co do miejsca pobytu Rebeki. Jakbym znalazła się w potwornym horrorze, takim, jakich nie znoszę oglądać, i odgrywała rolę dziewczyny, która biegnie w niewłaściwym kierunku, przez co zawsze ginie. Ja, Sara McMillan, jestem rozsądną osobą, dlatego muszę pozbyć się tych irracjonalnych myśli. To po prostu jedna z przerw w dostawie prądu, jakie od kilku miesięcy zdarzają się w San Francisco, i nie ma się czym przejmować.

Ale czy właśnie nie to samo myśli bohaterka horroru tuż przed śmiercią? To tylko awaria. Błahostka. Zazwyczaj staram się nie postępować głupio, ale przyjście tu samej w nocy nie było rozsądne. Zarządca budynku wydał mi się przerażającym typem już przy pierwszym spotkaniu, ale nim nie muszę się martwić. Cholernie chciałam wierzyć, że to, co robię, pomoże w odnalezieniu Rebeki. Równie desperacko próbowałam przestać myśleć o tym, że Chris milczy od naszej porannej wymiany esemesów, w której przyznałam, że mi go brak. Obawiam się, że przez ten wyjazd na spotkanie dobroczynne stwierdzi, że mnie nie potrzebuje. Przecież kiedy zeszłej nocy wyjawił mi jedną ze swoich mrocznych tajemnic, postąpiłam dokładnie tak, jak przewidział, choć przysięgałam, że tego nie zrobię. Odtrąciłam go. Uciekłam – właśnie tego się spodziewał.

Upiorną ciszę przerywa trzask, co wywołuje u mnie większą panikę niż milczenie Chrisa. Usiłuję odgadnąć, co to za dźwięk, ale nie jestem w stanie. Dlaczego postanowiłam przyjść tu sama? Rzadko zdarza mi się postępować nierozsądnie, za to jak już – to z rozmachem, o czym świadczy dzisiejszy wieczór.

Boję się poruszyć, a nawet oddychać, choć wiem, że chrapliwe sapanie, które słyszę, jest moje. Próbuję się uspokoić, ale nic z tego. Mam zaciśnięte gardło i powietrze ledwie przedostaje się do płuc. Potrzebuję tlenu. Natychmiast. Chyba się zapowietrzyłam. Pamiętam podobne uczucie sprzed pięciu lat, prawie jakbym opuściła własne ciało, kiedy lekarz oznajmił mi, że mama nie żyje. Rozumiem, co się ze mną dzieje, ale nie potrafię powstrzymać straszliwego sapania, które z pewnością zdradzi, gdzie jestem. Nie wiem, jak to możliwe, że nie umiem zapanować nad tym, co się ze mną dzieje.

Stoję, choć nie pamiętam, żebym wstawała. Jakieś kartki wypadają mi z rąk, a nie kojarzę, bym je w ogóle trzymała. Atak paniki narasta – mam ochotę wrzeszczeć i rzucić się do ucieczki. Wola walki skłania mnie do zrobienia pierwszego kroku, lecz kolejny trzask zatrzymuje mnie w miejscu. Patrzę w stronę drzwi, ale widzę jedynie ciemność. Nic poza głęboką czarną dziurą pragnącą mnie pożreć. Kolejny trzask. Co to za dźwięk? Nowy odgłos, przypominający szuranie nogami, chyba dobiega spod drzwi. W żyłach tętni adrenalina. Nie myślę, tylko działam.

Ruszam przez pomieszczenie. Drzwi, drzwi. Muszę je jak najszybciej znaleźć. Gdzie to cholerne wyjście? Dłońmi ciągle trafiam w pustą przestrzeń, aż w końcu pod palcami czuję chłód metalu. Gdy się za mną zatrzaskują, oddycham z ulgą. Przyciskam dłonie do ich powierzchni. Co teraz? Koniecznie zaryglować. Nie mogę. Dociera do mnie brutalna rzeczywistość. Zamek znajduje się na zewnątrz i – o cholera – ktokolwiek tam jest, mógł zamknąć mnie w środku. A co, jeśli osoba, której obecność wyczułam w korytarzu, wślizgnęła się tu ze mną?

Opieram się o drzwi, a w głowie kołacze mi się ta przerażająca myśl. Przypominam sobie, że w kieszeni kurtki mam telefon i sięgam po niego. Nic nie widzę. Poza tym nie myślę logicznie. Czemu wcześniej na to nie wpadłam? Wyciągam komórkę, ale wyślizguje mi się z ręki i upada na podłogę. Nerwowo klękam i szukam jej po omacku. Czuję ulgę, gdy napotykam śliski plastik, ale nie udaje mi się odblokować klawiatury.

Zrywam się na równe nogi w obawie, że zostanę zadźgana, zanim wybiorę numer. Tym razem nic nie powstrzyma mnie przed ucieczką. Bieg może nie jest najlepszym rozwiązaniem, ale w tej sytuacji bezruch wydaje się równie idiotyczny. Szarpnięciem otwieram drzwi i wkraczam w jeszcze większą ciemność. Mam to gdzieś. Zaczynam biec i modlę się, żeby nie wpaść na tego, który jest tu ze mną, ani żeby nie potknąć się o swoje stopy w tych strasznych ciemnościach. Chcę się po prostu wydostać. Znaleźć się na zewnątrz. Tylko na tym się skupiam i ta myśl popycha mnie do przodu, prosto w stronę wyjścia. Wybuchowa mieszanka strachu i adrenaliny zaburzyła logiczne myślenie, którym kierowałam się jeszcze przed chwilą.

Szukam wyjścia i włącznika światła, ale drzwi wyjściowe, które przedtem były otwarte, teraz są zamknięte. Uderzam w nie z impetem i przygryzam język zębami. Czuję w ustach smak krwi, ale nie wytrąca mnie to z równowagi i nadal z determinacją chcę się stąd wydostać w jednym kawałku. Próbuję wymacać klamkę i oddycham z ulgą, gdy otwieram drzwi.

W ułamku sekundy wybiegam z budynku. Na ulicy wita mnie słabe światło i zimne powietrze nocy, miła odmiana po duszących ciemnościach, które panowały w magazynie. Ile sił w nogach pędzę w stronę samochodu. Napinam wszystkie mięśnie z nerwów, że ktoś mógłby mnie gonić. Ale nie zamierzam tracić cennych sekund, żeby to sprawdzić. Delikatna skóra wnętrza dłoni aż szczypie, tak mocno zaciskam w niej kluczyki. Usiłuję znaleźć pilota do auta. Wydaje mi się, że czas stanął w miejscu. Walczę z pokusą popatrzenia za siebie i zamiast tego zamaszyście otwieram drzwi pojazdu.

Za chwilę na pewno ktoś złapie mnie od tyłu. Szybko siadam na miejscu kierowcy, trzaskam drzwiami i blokuję wszystkie zamki. Przerażona rozglądam się dookoła i choć nikogo nie widzę, odnoszę wrażenie, że lada moment ktoś roztrzaska którąś z szyb. Ręce trzęsą mi się tak, że aby włożyć kluczyk do stacyjki, muszę użyć obydwu dłoni. Odpalam silnik i ruszam na wstecznym. Słyszę pisk opon, a serce bije mi jak oszalałe. Wrzucam bieg, ale od razu hamuję tak gwałtownie, że aż mną szarpie. Patrzę w stronę otwartych drzwi magazynu. Mój ciężki oddech wypełnia złowróżbną ciszę panującą w samochodzie. Nie dostrzegam nic podejrzanego. Budynek stoi jak stał. Wygląda na to, że poza mną nikogo tu nie ma.

Nieważne. Im dłużej tak siedzę, tym bardziej czuję się jak na celowniku. Szybko wciskam gaz. Muszę odjechać z tego parkingu, i to natychmiast.

Mocno zaciskam dłonie na kierownicy, ale zanim dojeżdżam do wjazdu na autostradę, dociera do mnie, że zostawiłam schowek otwarty. Nie zamknęłam go i odjechałam. Parkuję przy budynku stacji benzynowej. Siedzę w bezruchu. Minęła minuta, dwie, a może dziesięć. Nie mam pojęcia. Nie potrafię zebrać myśli. Opieram czoło na kierownicy i próbuję się skupić. Schowek. Tajemnice Rebeki i jej życie. Jej śmierć. Gwałtownie podnoszę głowę. Nie. Ona żyje. Ona żyje. Czuję w kościach, że jest ktoś, kto nie chce, aby znajdujący się w magazynie sekret został ujawniony.

„Muszę wrócić i zamknąć schowek” – szepczę do siebie. Mogłabym zadzwonić po policję. Nie zamkną mnie za to, że boję się ciemności. Pewnie będą się śmiali, może się wkurzą, ale przynajmniej będę bezpieczna.

Podskakuję jak oparzona na dźwięk dzwonka komórki, która leży na siedzeniu obok, choć nie pamiętam, żebym ją tam rzuciła. Przyciskam zaciśniętą w pięść dłoń do piersi. „Chryste – mamroczę pod nosem. – Weź się w garść, dziewczyno”.

Rzucam okiem na numer. To Chris. Robi mi się gorąco. Tyle mamy sobie do wyjaśnienia, tyle powodów, dla których nie powinniśmy być razem. Pomimo to, a może właśnie dlatego, tak bardzo pragnęłam usłyszeć jego głos w tej chwili.

– Sara – doskonale męski, łagodny szept wibruje we mnie i dociera w najgłębsze zakątki duszy, które tylko on może spenetrować.

– Chris – głos mi się łamie, a oczy palą od napływających łez. Jak to możliwe, że przez ostatnie kilka lat nie ruszało mnie to, co się dzieje dookoła, i nagle, w ciągu kilku tygodni, wszystko się zmieniło. – Szkoda, że cię tu nie ma.

– Jestem, skarbie – odpowiada i wydaje mi się, że w tych słowach kryją się silne emocje. Chciałabym, aby tak było. – Stoję pod drzwiami. Otwórz.

– Miałeś być w LA na spotkaniu dobroczynnym – rzucam zdziwiona.

– Byłem i wracam tam z samego rana, ale najpierw musiałem się z tobą zobaczyć. Wpuść mnie.

Zatkało mnie. Cały dzień martwiłam się jego milczeniem. Obawiałam się, że mnie odtrącił, tak jak ja odtrąciłam go zeszłej nocy.

– Przyleciałeś specjalnie, żeby się ze mną spotkać?

– Tak. Właśnie po to – zawahał się. – Będziesz mnie trzymała na progu?

Emocje, które próbuję ignorować, stają się coraz mocniejsze, a do oczu napływa jeszcze więcej łez. Przyjechał się ze mną zobaczyć, zmienił plany, przeleciał kawał drogi, i to pomimo mojej reakcji na jego wyznanie.

– Nie ma mnie w domu – mówię słabo. – Ale bardzo chciałabym być. Możesz tu przyjechać?

– „Tu” to znaczy gdzie? – dopytuje z taką samą niecierpliwością, jaką czuję w sobie.

– Jestem kilka przecznic od mojego mieszkania. Koło sklepu przy magazynach, o których ci mówiłam. – Nie wiem czemu, ale imię Rebeki nie chce przejść mi przez gardło.

– Zaraz będę. – Rozłączył się, zanim zdążyłam podać mu wskazówki dojazdu.

Rozdział drugi

Kiedy dostrzegam porsche Chrisa zbliżające się do parkingu, wysiadam z samochodu. Od oceanu wieje chłodny wiatr, ale to nie on wywołuje ciarki na moim ciele, lecz to, co wydarzyło się w magazynach. Obserwuję, jak podjeżdża do mojego forda focusa, a serce chce wyskoczyć mi z piersi. Czuję nagłe podenerwowanie i tracę pewność siebie. Nie cierpię siebie takiej i nie potrafię tego przełamać. A może opacznie zrozumiałam jego intencje i okaże się, że przyjechał tu, żeby zerwać ze mną? Co jeżeli moją wczorajszą reakcją na jego wyznanie w klubie Marka utwierdziłam go w przekonaniu, które tak często wypowiadał? Że nie należę do tamtego świata, do jego świata.

Porsche 911 płynnie parkuje na miejscu obok mojego auta, a ja odpędzam myśl, że mój ojciec jeździ takim samym. To ostatnia osoba, o której powinnam myśleć, ale nie wiedzieć czemu od paru tygodni pojawia się w mojej głowie. Czuję się rozbita, myśli gonią jak szalone, wstrząśnięte dzisiejszymi zdarzeniami i niepewnością co do sytuacji z Chrisem.

Serce bije mi szybciej na widok wysiadającego z samochodu mężczyzny. Ma na sobie czarne jeansy, motocyklowe buty i skórzaną kurtkę. Jasne włosy opadają na ramiona. Cały ten niedbały wizerunek sprawia, że wygląda seksownie i zabójczo męsko. Jego ruchy zdradzają niecierpliwość, którą czuję i ja. Idę w jego stronę.

Mam wrażenie, że mija wieczność, zanim zapadam się w cieple jego silnych ramion. Stres i trud dzisiejszej nocy odchodzą w zapomnienie, jakby w ogóle nie miały miejsca. Wsuwam ręce pod kurtkę Chrisa i wtulam się w jego ciało. Czuję charakterystyczny zapach drzewa sandałowego i piżma.

Wprawnym ruchem kieruje mnie w bok, w stronę ściany, która skrywa nas przed wzrokiem ludzi wchodzących i wychodzących ze sklepu.

– Mów, maleńka – nakazuje, przyglądając mi się uważnie w przyćmionym świetle lamp parkingowych. – Wszystko w porządku?

Nasze oczy spotykają się i mimo półmroku czuję więź między nami i głębię jego uczuć. Czasem zupełnie go nie rozumiem, ale zależy mu na mnie i też zamierzam pokazać mu swoje uczucia, czego nie udało mi się zrobić wczoraj. Chcę, żeby wiedział. Pragnę go takiego, jakim jest, nawet z tym, co wydaje się nie do zaakceptowania.

– Już tak – szepczę. – Bo jesteś przy mnie.

Ledwie skończyłam wypowiadać te słowa, Chris złożył pocałunek na moich ustach. Wyczuwam w nim pośpiech i strach, który mam w sobie po wizycie w klubie Marka. Obawę, że nigdy nie będziemy tak blisko siebie. Przytulam się mocniej i gwałtownie spijam żar, który pochłania mnie, bo wiem, kim ten mężczyzna dla mnie jest i kim jeszcze mógłby się stać. Coś mrocznego próbuje przebić się przez moją świadomość. Coś, co zaczęło się w magazynie, a może wczoraj w klubie, a moja psychika nie chce tego przyjąć. Nie potrafię stawić temu czoła, więc robię to, czego zawsze się obawiałam – poddaję się chwili. Zanurzam się w namiętności, zatracam w narastającym podnieceniu i palącej żądzy, którą czuję pomiędzy udami. W tej chwili czuję tylko muśnięcia naszych języków, zachłanne ręce Chrisa przyciskające mnie do jego ciała i jego smak. Potrzebuję tego. Pragnę go.

Wsuwam dłonie pod koszulę i wtulam się jeszcze mocniej, rozkoszując się ciepłem jego skóry i siłą mięśni. Napawam się dotykiem męskich dłoni wędrujących z moich pleców na pośladki i przyciskających mnie mocno do krocza. Chris wydaje z siebie pomruk pożądania. Czuję jego narastającą erekcję, więc wsuwam mu język w usta. Nagle coś we mnie pęka. Nie obchodzi mnie to, gdzie jestem. Pragnę tylko Chrisa. Nie umiem przestać dotykać go, smakować. Zatraciliśmy się w sobie nawzajem. A mimo to nie potrafię uspokoić mrocznych myśli. Potrzebuję czegoś więcej… Chcę…

– Saro.

Wzdycham, gdy nasze usta rozdzielają się, i słyszę przepełniony namiętnością głos Chrisa. Nie mam pojęcia, ile minęło czasu. Stoję oparta o ścianę, ale nie pamiętam, jak się przy niej znalazłam. Nie obchodzi mnie to. Próbuję pocałować kochanka. Przeczesuje mi włosy palcami, odciągając głowę w tył. Ma tak samo przyśpieszony oddech jak ja.

– Musimy przestać, zanim nas zamkną. Jestem tak podniecony, że mógłbym cię wziąć tu i teraz.

Tak. Zrób to. Wejdź we mnie, wypełnij. Czekam na to bardziej niż na kolejny oddech. Patrzę na niego oszołomiona i pewna tego, czego pragnę. Teraz. Tutaj. Otrzeźwia mnie odgłos silnika i śmiech dziecka. Wspomnienie wydarzeń sprzed godziny powraca i czuję rosnący ucisk w gardle. Z przerażenia prawie zapomniałam o konieczności zamknięcia schowka z rzeczami Rebeki.

Kładę dłoń na torsie Chrisa.

– Straciłam rachubę czasu – mówię, lekko sapiąc. Czemu nie mogę teraz poczuć na sobie ciężaru jego bioder jako obietnicy słodkiego zapomnienia? Odpędzam pożądliwe myśli. – Muszę wrócić do magazynu zanim zamkną główny budynek.

Chcę opowiedzieć mu wszystko, co się stało. Jest jedyną osobą, z którą mogę porozmawiać o moich obawach co do Rebeki. Intuicja podpowiadała mi, że wkurzy się i będzie zadawał zbyt dużo pytań, a nie mamy na to teraz czasu. Muszę dotrzeć do magazynu, i to szybko.

– Pojedziesz za mną? Spieszy mi się. – Nie czekam na odpowiedź. Idę wzdłuż ściany, próbując się wyswobodzić. Chris powstrzymuje mnie jednak, kładąc dłoń na murze przy mojej głowie.

– Czego szukałaś w skrytce Rebeki o tej porze? – Rozpoznaję upór malujący się na jego twarzy i cieszę się, że trochę go już znam. Głaszczę kochanka po kilkudniowym zaroście, który tak przyjemnie drapał mnie przed chwilą w policzki.

– Wyjaśnię ci po drodze, dobrze? Nie chcę zastać zamkniętych drzwi. – Chris ma wzrok wbity w ciemność i, cholera, miałam rację. Stoi niewzruszony. Nie pozwoli mi się wywinąć od wyjaśnień.

– Czego mi nie mówisz?

– Czasem jesteś bardzo zaborczy. Powiem ci po drodze.

– Powiedz teraz.

– Zamkną budynek.

Nawet nie drgnął. No przecież. On zawsze musi mieć przewagę. No, nie zawsze. Przypominam sobie, jak podał mi swoją koszulę, bym nie czuła się zażenowana tym, że jestem naga, a on jeszcze nie. Na swój sposób dzieli się ze mną władzą.

– Pojechałam tam, żeby poszukać wskazówek, jak mogę skontaktować się z Rebeką. – Nie chcę zdradzać nic więcej, ale Chris wpatruje się we mnie tak, że zaczynam się denerwować. – Straciłam poczucie czasu i wtedy nagle wysiadł prąd, przez co zrobiło się kompletnie ciemno. Miałam wrażenie, że się duszę. Nic nie widziałam i przestraszyłam się. Do tego słyszałam dziwne trzaski i wydawało mi się, że nie jestem sama.

– Jak to?

– Wiem, że był tam ktoś jeszcze. Jakby mnie obserwował i chciał przestraszyć. Nie wiedziałam, czy uciekać czy chować się. Za cholerę nie mogłam wybrać numeru na telefonie. W końcu biegiem dotarłam do samochodu i przyjechałam tutaj. Zadzwoniłeś akurat chwilę po tym, jak zaparkowałam. – Chris przez dłuższą chwilę przypatruje mi się, potem odpycha od ściany i przeklinając pod nosem, kładzie obie dłonie na swoich biodrach.

– Czemu, do cholery, poszłaś do tych magazynów wieczorem, i to sama?

W jego głosie wyczuwam rozdrażnienie, bo zdaję sobie sprawę, że zrobiłam głupstwo. A niełatwo zaakceptować przykrą prawdę.

– Nie przeklinaj.

– Nie będę, jeśli przestaniesz narażać się na niebezpieczeństwo.

Jego słowa działają na mnie jak płachta na byka.

– Doskonale potrafię o siebie zadbać – rzucam z wściekłością.

– To był pokaz tej umiejętności? – gniew wylewa się z niego jak lawa, cały nim kipi. – Tak się o siebie troszczysz? Saro, przerażasz mnie. Obiecałem, że znajdę kogoś, kto spróbuje wybadać miejsce pobytu Rebeki. A ty miałaś przestać się tym cholerstwem zajmować.

Irytacja przechodzi w złość. Kolejny facet, który mówi mi, że nie wiem, co dla mnie dobre.

– Już o tym rozmawialiśmy. To, że mnie posuwasz, nie znaczy, że możesz decydować o moim życiu – wykrzykuję.

Chris zaciska zęby i gdyby nie półmrok, w jego oczach z pewnością zobaczyłabym pioruny.

– Znowu do tego wracamy? Posuwam cię? Pomimo wczorajszej rozmowy? Czemu więc dziś rzucasz się na mnie? Jak chcesz, mogę cię rżnąć tak długo, aż zapomnisz, jak się nazywasz. Ale wtedy moje imię zapamiętasz na zawsze. – Czuję uderzenie gorąca. Wiem, że chętnie dotrzymałby słowa. Ten facet nie zdaje sobie sprawy, że po prostu nie potrafię o nim zapomnieć. Zresztą nawet nie zamierzam próbować. Otwieram usta, żeby coś powiedzieć, ale Chris odzywa się pierwszy.

– Saro, podejmij decyzję – żąda. – Jeśli nasz związek to coś więcej niż tylko seks, zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby cię chronić. Będziesz musiała się z tym pogodzić.

Słysząc to ultimatum, przeobrażam się w demona, którym bywałam w przeszłości, i czuję, jak napełniam słowa jadem.

– Chronić czy kontrolować? – Czekam na jego miażdżącą reakcję, że zażąda ode mnie tego, co uważa za swoje. Z jednej strony pragnę, aby rzucił mi to wyzwanie, a z drugiej, obawiam się tego. Jeżeli jednak to zrobi, wiem, że poradzę sobie. Ale przecież to Chris, zawsze nieprzewidywalny. Po prostu patrzy na mnie z pokerowym wyrazem twarzy. Usta ma mocno zaciśnięte. Mijają długie, ospałe sekundy, aż w końcu wyciąga kluczyki z kieszeni kurtki.

– Pojedźmy do tego piekielnego schowka. – Odwraca się, a ja czuję, jak żołądek podchodzi mi do gardła. Nie mam ochoty się z nim kłócić. Uświadamiam sobie, że tak naprawdę walczę z demonami przeszłości i nie chcę, by stanęły między nami.

Wślizguję się między Chrisa i samochód, kładąc mu dłoń na piersiach. Nie dotyka mnie, tylko patrzy bez wyrazu. Znam to jego oblicze, gdy tłumi w sobie emocje. Poznałam je w winiarni, gdy wręczono mu coś, co należało do jego ojca. Nie pozwolę na to. Nie ze mną. Nie rozdzielą nas idiotyczne demony przeszłości, które mnie ścigają.

Czuję ścisk w gardle i spuszczam wzrok.

– Przepraszam – wzdycham ciężko i spoglądam Chrisowi w oczy. Boję się przed nim otworzyć, bo i bez tego ma nade mną olbrzymią władzę, jak nikt wcześniej. Nagle uświadamiam sobie, że to on, przyjeżdżając tu, wyciągnął do mnie rękę, otworzył się.

– Potrzebowałam cię i jakimś cudem się tu zjawiłeś. Nie masz nawet pojęcia, ile to dla mnie znaczy. Nie wiem, czemu wszystko się tak skomplikowało. Nie pozwól, żebym schrzaniła sprawę, tak jak wczoraj. – Chwilę stoi bez ruchu. Jego oczy są bez wyrazu. Nagle przyciąga moje usta do swoich tak, że czuję jego oddech na wargach.

– Chyba nie znam granicy pomiędzy ochroną a kontrolą. Musisz o tym wiedzieć. – Brzmi jak prawdziwy samiec alfa, ale czuję, że to tylko poza. Nie jest twardy jak kamień ani zimny jak żelazo, przynajmniej nie przy mnie, i to oblicze Chrisa bardzo do mnie przemawia.

– Dobrze, ale ty musisz wiedzieć, że będę ci mówić, kiedy przekroczysz tę granicę. – Odpowiadam, a Chris delikatnie, choć zaborczo muska wargami moje usta.

– Nie mogę się już doczekać – zapewnia mnie, pozwalając bez protestu, żebym tym razem to ja wyznaczyła granicę. Łagodny tembr jego głosu wibruje w całym moim ciele, niosąc w sobie uwodzicielską obietnicę. Po raz kolejny wyczuwam, że za jego słowami kryje się coś jeszcze, coś, co poznam później. Chcę to zrozumieć, tak jak i jego.

Mój kochanek patrzy na mnie przeciągle i atmosfera między nami staje się elektryzująca. Nie wiem, co to jest, ale czuję podniecenie i pragnę tego głęboko, aż do bólu. Muszę się jeszcze wiele nauczyć o sobie i wiem, że Chris będzie dobrym nauczycielem. Chcę, żeby pokazał mi nieznane. Nie, to przekracza granice chęci. To fizyczna potrzeba.

Rozdział trzeci

Chris podjeżdża dziewięćset jedenastką pod same drzwi magazynu, zamiast na parking.

– Pójdę zamknąć – mówi, wrzucając bieg na luz i włączając światła postojowe. – Jaki numer ma skrytka i czy muszę mieć klucz?

– Sto dwanaście, zamek szyfrowy. Klucz powiesiłam przy drzwiach – odpowiadam wpatrzona w budynek. Nadal jest pogrążony w ciemnościach, a oprócz nas nie ma tu nikogo. Kiedy Chris zaczyna wysiadać, chwytam go za ramię. – Drzwi są otwarte.

– To chyba dobrze. Mieliśmy tu przyjechać, zanim zamkną główne wejście, tak?

– Tak – patrzę na zegarek na desce rozdzielczej. – Tylko że jest już pół godziny po czasie zamknięcia. Nie powinny być otwarte.

Raz jeszcze rzucam okiem w stronę wejścia ziejącego pustką. Uczucie duszności powraca do mnie, tak jak i dreszcze oraz pewność, że jest tu ktoś jeszcze.

– Co się stało, kochanie? – Chris lekko chwyta mnie za podbródek, aby widzieć moją twarz. – O czym myślisz?

Odtwarzam w głowie chwilę, w której wybiegłam na zewnątrz, i ponownie serce podchodzi mi do gardła.

– Gdy wchodziłam, drzwi były otwarte, a jak wybiegałam, okazały się zamknięte. Ktoś specjalnie mnie tam zatrzasnął. – Rzucam nerwowe spojrzenie w stronę Chrisa. – Błagam, tylko mnie nie pouczaj. Wiem, jak głupio postąpiłam. Uwierz mi. Kosztowało mnie to sporo strachu.

Chris nagle łagodnieje i głaszcze mnie po włosach.

– Domyślam się, kochanie. Możesz być pewna, że porozmawiam z administracją budynku na temat bezpieczeństwa. Odpowiadają za każdego, kto znajduje się na terenie magazynów.

– Typ, który tam pracuje, jest okropny. Nie sądzę, żeby przejmowali się bezpieczeństwem.

– Niech to szlag! Pomimo to przyszłaś tu sama w nocy? – złości się Chris.

– Znowu przeklinasz – krzywię się z niesmakiem.

– Nadal nie mogę zrozumieć, co cię napadło, żeby to zrobić.

– Dziewczyna, która pracuje w McDonaldzie koło szkoły, jest szurnięta, a i tak kupuję u niej kawę.

– Rozmawiając ze mną w ten sposób, wywołujesz jeszcze większy gniew, a o jego sile przekonasz się w domu.

Dom. Słowo to przyjemnie we mnie wibruje, bo wiem, że wszystko, co mówi Chris, ma znaczenie. Ten wyraz bliskości sprawia, że serce bije mi mocniej. Wspaniałe uczucie.

– Gniew? – pytam. – O co ci chodzi?

– Użyj wyobraźni. Chyba że wolisz polegać na mojej. Choć nie wiem, czy się jej nie boisz. – Mówi zmienionym, dziwnie spiętym tonem. Chce, żebym nie zapominała o zeszłej nocy w klubie, gdzie widziałam, jak wymierzają chłostę skrępowanej kobiecie. Mam także pamiętać o tym, że Chris zadawał i przyjmował ból.

– Nie boję się ciebie – rzucam pewnie.

– Już kiedyś to mówiłaś. – Bada mnie wzrokiem.

– Nic się nie zmieniło.

– Czyżby?

– Faktycznie, masz rację. Myślałam, że ucieknę, znając twoje mroczne tajemnice, a tymczasem jestem tu.

– Przecież uciekłaś, skarbie. I wydaje ci się, że poznałaś moją ciemną stronę.

– Pokaż mi ją – szepczę.

– Pokazać ci. – Nie brzmi to jak pytanie. Wzrok Chrisa pada na moje usta. Przerażająco rozkoszne doznanie potęguje ostrzeżenie, które wypowiada. – Zapłacisz za to, że nie zadbałaś o siebie jak należy.

Teraz patrzy mi prosto w oczy i dostrzegam w nich szelmowski błysk.

– Będę musiał cię ukarać.

Nie podoba mi się uwaga o moim braku ostrożności.

– Przestań się wymądrzać. Umiem o siebie zadbać.

– To ty tak twierdzisz – W okamgnieniu zmienił mu się nastrój, jak to często się zdarza, i prawie się uśmiechnął. – Troszczę się o nas. No i musisz być cała i zdrowa, jeśli mam cię rżnąć aż do zapomnienia.

Oblewa mnie fala gorąca, ale odważam się powiedzieć to, co pomyślałam wcześniej.

– Już to robiłeś, ale jeśli chcesz iść na rekord, proszę bardzo.

– Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem – zapewnia.

– Nie wierzę w to.

– Uwierz, skarbie – wybuchamy śmiechem, który wybrzmiewa powoli, gdy patrzymy na siebie z obietnicą niebezpiecznego erotycznego zespolenia. Prawie brak mi tchu. Gładzę Chrisa po policzku.

– Naprawdę cieszę się, że jesteś. – Całuje mnie wygłodniale, pieszcząc językiem, aż… . . .

(fragment)…

.

.

.

Całość dostępna w wersji pełnej

Rozdział czwarty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział piąty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział szósty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział siódmy

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział ósmy

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dziewiąty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dziesiąty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział jedenasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dwunasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział trzynasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział czternasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział piętnasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział szesnasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział siedemnasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział osiemnasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dziewiętnasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty pierwszy

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty drugi

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty trzeci

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty czwarty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty piąty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty szósty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty siódmy

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty ósmy

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty dziewiąty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział trzydziesty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział trzydziesty pierwszy

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Sierpień 2011 r.

Dziś powiedziałam mu, że odchodzę. Nie uwierzył. Z uśmiechem, zmysłowo szeptał mi do ucha lubieżne obietnice. Tym razem mi to nie wystarczało. Wyglądał na zaskoczonego, gdy powiedziałam, że przez przyjemność broni się przed miłością. Przez chwilę widziałam w jego oczach przestrach. Dobrze wiem, że nie pozwala mi zobaczyć całego siebie. Zdaję sobie sprawę, że stać go na więcej. W końcu zrozumiałam też, że nie jestem kobietą, która ma odkryć w nim mężczyznę skrywającego się pod maską władczego pana. Jestem dla niego lekcją życia. A on jest moją.

Mam cichą nadzieję, że będzie za mną tęsknił. Może nawet któregoś dnia ponownie się spotkamy. Wiedziałam, że nie mogę go już nigdy więcej zobaczyć ani dotknąć. Mogłabym wtedy zmienić zdanie. Dlatego zostawiłam mu na biurku liścik, w którym wyraziłam wszystko to, co pozostało do powiedzenia.

„Żegnaj. Kochająca Rebecca”