Redakcja serii

Małgorzata Cebo-Foniok

Ewa Turczyńska

Redakcja stylistyczna

Jacek Złotnicki

Korekta

Agnieszke Deja

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© MJTH/Shutterstock

Tytuł oryginału

If You Leave

IF YOU LEAVE.

Copyright © 2013 Lakehouse Press.

Published by arrangement with the Author.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5842-3

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Każdemu, kto wie, jak to jest być złamanym,

i każdemu, kto dzięki temu jest silniejszy.

Świat łamie każdego i potem niektórzy są jeszcze mocniejsi w miejscach złamania.

Ernest Hemingway

Rozdział 1

Kabul, Afganistan

Czuję zapach krwi, więc to musi być sen.

Albo jawa.

Zresztą na jedno wychodzi.

Sen czy jawa, zapach wypełnia mi nozdrza i drażni wnętrze nosa, rdzawy, metaliczny i słodki. Wiem z doświadczenia, że nawet jeśli to tylko sen, zapach nie zniknie, kiedy się obudzę. Przeszywające bólem wspomnienie nocy, od którego nigdy się nie uwolnię.

Piekło, z którego nigdy nie ucieknę.

Kręcę się niespokojnie, usiłując się obudzić, gdy do mojej świadomości wdziera się jakiś dźwięk. Dźwięk, który nie jest częścią tego snu. Wiem o tym, bo ten koszmar śnił mi się już setki razy. Ten nowy dźwięk i towarzyszące mu uczucie do niego nie należą.

To chrzęst kości, którą właśnie miażdżę swoją ręką.

Błyskawicznie otwieram oczy i rozglądam się dookoła, w ułamku sekundy rejestrując kilka rzeczy.

Jestem w burdelu w Kabulu. Tym, którego jestem stałym bywalcem. Czarne włosy dziewczyny są owinięte wokół mojej lewej dłoni, ciasno zaciskam na nich palce. Prawą ręką ściskam jej bezwładną dłoń. Połamane palce układają się pod nienaturalnym kątem.

Natychmiast je uwalniam, a ona nie odrywa ode mnie wzroku. Drugą rękę przyciska do ust, żeby stłumić krzyk. Jej oczy wypełniają się łzami, które spływają po zmasakrowanym policzku. Krew barwi łzy na czerwono, a ja zdaję sobie sprawę, że zapach krwi nie pochodził z mojego snu. To był zapach j e j krwi.

Boże.

Wszędzie jest pełno krwi. Płynie z nosa i oka, z całej poranionej połowy jej twarzy. Kapie na nagą oliwkową skórę i plami rozrzuconą na łóżku pożółkłą pościel. Gwałtownie nabieram tchu i instynktownie odsuwam się od niej. Jestem przerażony, czuję nagły ucisk w żołądku.

– Co, do kurwy…? – tylko tyle jestem w stanie wykrztusić.

Kiedy wykonuję ruch, ona osłania swoją rękę.

Tę, którą złamałem.

Kropelki potu występują mi na czoło, a serce zaczyna walić jak szalone. Zrobiłem jej krzywdę. Zrobiłem jej krzywdę. Co jej, do cholery, zrobiłem? Mam atak paniki i cały się trzęsę, ale do głosu dochodzą lata treningu i szybko odzyskuję panowanie nad sobą.

– Przepraszam – mówię. Biorę się w garść i przysuwam do niej.

Wyciągam rękę, żeby sprawdzić, co jej jest. Dziewczyna cofa się przed moim dotykiem, w jej oczach maluje się strach. Kuli się, jakby w obawie, że zaraz spadnie na nią kolejny cios. Robi mi się niedobrze na myśl o tym, jakie przerażenie w niej wzbudzam.

A przede wszystkim na myśl o tym, że jej reakcja jest całkowicie uzasadniona.

Z trudem przełykam ślinę. W ustach czuję cierpki smak odrazy do samego siebie.

– Proszę – odzywam się ochrypłym głosem, wyciągając dłoń. – Pozwól mi się obejrzeć. Już cię nie skrzywdzę.

Prostytutka, szczupła dziewczyna o imieniu Niki, cała drży, ale stara się opanować, kiedy dotykam jej kończyn. Gwałtownie nabiera tchu, kiedy jestem za blisko połamanej ręki, ale niechętnie pozwala mi się zbadać. Absurdalna sytuacja. Pieprzyłem ją na wszystkie możliwe sposoby, a teraz wydaje się tak obca, jakby pochodziła z innej planety. To dlatego, że panicznie się boi.

Boi się mnie.

– Przepraszam cię – powtarzam, odwracając wzrok od jej nieruchomych, pokrytych plamami krwi ramion. – Nie będę już tu przychodził. To się stało, kiedy spałem. Nie wiedziałem, co robię. Nigdy więcej cię nie skrzywdzę, Niki. Przepraszam.

Jedno jej oko zdążyło już zupełnie zniknąć pod opuchlizną, ale drugie na te słowa szeroko się otwiera. Kurczowo łapie mnie zdrową ręką. Jej palce są lodowate i drżą.

– Nie – szepce. – Jeśli już nie wrócisz, pomyślą, że się nie starałam i mnie pobiją. Proszę. Nie odchodź, żołnierzu.

Nie mogę uwierzyć w to, co słyszę.

– Przed chwilą j a cię pobiłem – mówię wolno. – Nie zrobiłem tego świadomie, ale to mnie nie usprawiedliwia.

Niki potrząsa głową. Krzywi się, bo gwałtowny ruch sprawia jej ból. Zalewa mnie poczucie winy. Jezu Chryste! Skrzywdziłem bezbronną kobietę. Jestem potworem.

– Spałeś – mówi Niki stanowczym tonem. – Kiedy śpisz, dręczą cię koszmary. To nie byłeś ty. To był twój demon.

– Mój demon? – pytam niepewnie, wpatrując się w jej zakrwawioną twarz.

Niki przytakuje.

– Ściga cię – mówi poważnie ze swoim ciężkim afgańskim akcentem. – Każdego ścigają inne demony, nikt nie jest od nich wolny. Twój właśnie cię dopadł.

Z trudem przełykam ślinę, usiłując się pozbyć pieprzonej guli, która ulokowała się w moim gardle.

– Przepraszam, Niki – powtarzam. – Może faktycznie dopadł mnie mój demon. Obiecuję, że ci to wynagrodzę.

Patrzy na mnie zaciekawiona. Cała jest obolała, ale posłusznie nie rusza się, kiedy okrywam jej ramiona prześcieradłem i szybko się ubieram.

Po chwili jestem za drzwiami i idę długim korytarzem. Nie zwracam uwagi na jęki, krzyki i miarowe poskrzypywania łóżek dochodzące z ciemnych i ciasnych pokoików. Docieram do sfatygowanego holu i skręcam w stronę biura, w którym urzęduje kierownik tego przybytku. Wiem o tym, bo to jemu płacę po każdej wizycie złożonej Niki.

Kiedy wchodzę, spogląda na mnie wyraźnie zaskoczony. Ale ja się nie waham. Rzucam na biurko całą gotówkę, którą mam w portfelu. Wszystkie te dziwnie wyglądające zagraniczne banknoty, będące równowartością setek amerykańskich dolarów.

– Dziewczyna świetnie się spisywała – mówię ściszonym głosem. – Wracam do Stanów, ale będę za nią tęsknił. Należy jej się odpowiednie wynagrodzenie. Jeszcze jedna sprawa – potrzebuje lekarza. Jest ranna.

Mężczyzna podnosi na mnie wzrok, jego ciemne oczy błyszczą na widok grubych zwitków banknotów. Nie odzywając się, krótko kiwa głową, najwyraźniej nieprzejęty zakrwawioną dziewczyną na drugim końcu korytarza. Ciemne palce chciwie wyciągają się w stronę pieniędzy.

– Ona potrzebuje lekarza – powtarzam stanowczo. – Teraz.

Z impetem uderzam pięścią w stół, dokładnie w miejsce, gdzie leżą pieniądze.

Znów podnosi na mnie wzrok i bez słowa sięga po telefon. Mamrocze do słuchawki jakieś słowa, których nie rozumiem. Potem się rozłącza.

– Zrobione – mówi krótko, zaabsorbowany banknotami na biurku.

Bez słowa wychodzę na ciemne ulice Kabulu i wracam do bazy położonej za miastem. Kiedy jestem już w swoim namiocie, odruchowo zaczynam składać rzeczy i umieszczać je w plecaku. Kiedy trafiam na swój telefon satelitarny, podnoszę go i wystukuję numer.

– Pan pułkownik? – upewniam się, kiedy odbiera. – Będzie pan musiał przysłać innego oficera wykonawczego. Ja stąd spadam.

Pułkownik nie zadaje żadnych pytań. Dobrze mnie zna i ufa moim decyzjom. Wie, że jeśli postanowiłem opuścić posterunek, muszę mieć ku temu dobry powód. I tak właśnie jest. Zawsze chciałem być żołnierzem. Tylko coś strasznego mogło mnie zmusić do zrezygnowania z armii.

Twój demon cię dopadł.

Nigdy w życiu się nie poddałem. Nigdy nie unikałem walki i nigdy nie stchórzyłem. Nigdy. To nie mój styl. Ale uczestniczyłem w zbyt wielu walkach, aby nie wiedzieć, że kiedy ściga cię coś niepokonanego, możesz zrobić tylko jedno.

Wiać, gdzie pieprz rośnie.

Rozdział 2

Osiem miesięcy później, Chicago

MADISON

Muzyka w klubie jest tak głośna, że niemal fizycznie odczuwam mocne uderzenia rytmu wprawiające w rezonans moją klatkę piersiową. Co, do cholery, ludzie widzą w takich miejscach? Krztuszę się sztucznym dymem z fumatora, a potem boleśnie nadwerężam szyję, kiedy wśród setek stłoczonych na parkiecie spoconych osób usiłuję wypatrzyć moją przyjaciółkę Jacey.

Kiedy ostatni raz ją widziałam, właśnie kombinowała, gdzie by się zaszyć z tym swoim frajerskim chłopakiem.

– Widziałeś może moją przyjaciółkę? Tę blondynkę w obcisłym czerwonym topie? – wrzeszczę do nieznajomego faceta, który od dziesięciu minut nie spuszcza ze mnie oczu, jak jakiś zboczeniec.

Posyła mi uśmiech piranii i przysuwa się w moją stronę.

– Nie – przekrzykuje hałas. – Ale do tego, o czym myślę, wcale jej nie potrzebujemy.

Mało subtelne.

– Zapomnij – odpowiadam zimno, odwracając się do niego plecami, żeby jeszcze raz się rozejrzeć za Jacey w tłumie na parkiecie. Naprawdę chcę już wracać do domu.

W głowie mi się nie mieści, że dałam się namówić na wyjście na miasto z okazji jej urodzin. Miałam dziś wreszcie poznać jej brata, ale Jacey i jej chłopak rozpłynęli się w powietrzu ponad godzinę temu. Bolą mnie stopy, jestem wykończona, bo spędziłam w tym tygodniu sześćdziesiąt godzin w pracy, a na dodatek muszę coś zjeść, bo inaczej chyba wybiję komuś zęby.

Świadoma tego przeciskam się koło baru i zmierzam w kierunku wyjścia. Muszę się stąd wydostać. Co prawda przyjechałyśmy moim samochodem, ale Jacey może wrócić do domu z Peterem. Jej chłopak nie potrafi się utrzymać w żadnej pracy, ale przynajmniej potrafi prowadzić.

Sięgam po telefon.

„Wychodzę. Możesz się zabrać do domu z Peterem?”.

Wysyłam wiadomość i wtedy przychodzi mi do głowy, że Jacey na pewno nie usłyszy dźwięku SMS-a. Kto wie, kiedy go zauważy? Z westchnieniem postanawiam, że muszę jej jeszcze poszukać. Przynajmniej przez chwilę. Nie byłoby w porządku tak po prostu ją tutaj zostawić.

– Gdybym chciała uprawiać z moim chłopakiem seks w miejscu publicznym, to gdzie bym to zrobiła? – zastanawiam się na głos, obchodząc klub dookoła. Jacey jest beznadziejnym przypadkiem, jeśli chodzi o numerki w miejscach publicznych. Ma w nosie, co ludzie sobie o niej pomyślą. Podziwiam to w niej, a jednocześnie mnie to irytuje.

Im dalej odchodzę od oświetlonego chodnika i zagłębiam się w mrok, tym bardziej wygląda to na miejsce, w którym Jacey i Peter oparci o jakąś ścianę mogliby się oddawać miłosnym igraszkom. Tyle że wygląda to również na miejsce, w którym można wpakować się w kłopoty. Nagle zdenerwowana, szybko rozglądam się wokół siebie.

Uliczka jest wąska i mokra. Mury pokrywa graffiti, a moje obcasy stukają po lśniącym asfalcie. Biorę głęboki wdech, rozkoszując się świeżym powietrzem, i z każdym krokiem zagłębiam się w atramentową ciemność.

Dzięki Bogu, że nie jestem już w klubie, myślę, sięgam do torebki i ściskam puszkę gazu pieprzowego. Przezorny zawsze ubezpieczony.

Nikogo tu nie ma. Przynajmniej tyle wiem, kiedy przyglądam się brudnemu budynkowi, pojemnikom, z których wylewają się śmieci, i cieniom, w których nie kryje się nic niebezpiecznego. Cóż, przynajmniej mam nadzieję, że jestem sama. Myśl o tym jednocześnie mnie uspokaja i frustruje.

– Jacey, gdzie ty, do cholery, jesteś? – mruczę pod nosem.

Kiedy już mam zamiar się poddać i wrócić do klubu, kątem oka rejestruję coś, co przykuwa moją uwagę. Zatrzymuję się.

Kilka kroków ode mnie o ścianę budynku opiera się jakiś facet. Częściowo schowany w cieniu, a częściowo widoczny. Normalnie nie przystanęłabym na taki widok, zwłaszcza sama w ciemnej uliczce. Ale coś w jego postawie – sama nie potrafię sobie uzmysłowić co – mnie intryguje.

Przyglądam mu się uważnie.

Opiera się o ścianę, a długie nogi nonszalancko skrzyżował przed sobą. Do diabła, ale jest wysoki! Ma szerokie bary, a potężna klatka piersiowa przechodzi w szczupłą talię.

Mimo chłodu mężczyzna nie ma na sobie kurtki, tylko obcisły podkoszulek i idealnie dopasowane dżinsy. Jest szczupły i muskularny, ma krótkie ciemne włosy, idealny profil i delikatny zarost na mocno zarysowanej szczęce. To wystarczy, żebym się totalnie nakręciła. Kręcą mnie twardziele.

A ten facet zdecydowanie jest twardy. Bije od niego siła i moc. Dochodzę do wniosku, że właśnie to mnie w nim zaintrygowało. Ten facet to uosobienie siły. Jest w nim jakaś niezłomność.

Kiedy mu się przyglądam, on zapala papierosa, zaciąga się i powoli wypuszcza dym, który ulatuje w nocne powietrze. Usta ma pełne i męskie, a w brodzie dołek. Normalnie trzymałabym się od niego z daleka – jest tak seksowny, że na sam jego widok ogarniają mnie grzeszne myśli, a jednocześnie ma w sobie moc. Taki facet może oznaczać tylko kłopoty.

Ale nie po to przyszłam dziś do klubu, żeby teraz uciekać.

Przyszłam tu, żeby się z kimś przespać. Żeby zapomnieć o tej swojej odpowiedzialności i na jedną noc pozbyć się wszystkich hamulców. Zachowywać się jak inne osoby w moim wieku. Jak ktoś, kim nie jestem.

Znowu uważnie mu się przyglądam.

Normalnie zwiewałabym, gdzie pieprz rośnie.

Ale dzisiaj… tylko dzisiaj… tego nie zrobię.

Dziś w nocy nie muszę być sobą. Mogę być, kimkolwiek zechcę, bo on nigdy więcej mnie nie zobaczy.

To tylko jedna noc.

Waham się, nie mogąc podjąć decyzji.

I nagle – zupełnie jakby moim stopom znudziło się to zwlekanie – robię krok naprzód. A potem jeszcze jeden.

GABRIEL

Rozpalony do czerwoności koniuszek papierosa rozprasza ciemność nocy, kiedy niespiesznie się zaciągam. Wciągam do płuc zapach miasta i nikotynę, potem wydycham toksyczne odpady. Wiem, że palenie jest zabójcze dla moich płuc, ale w tym momencie niespecjalnie mnie to obchodzi.

Z klubu dobiega odgłos basów, których wibracje czuję w dole kręgosłupa. Na parkiecie kłębią się kobiety. Podrygują w rytm muzyki, czekając na facetów takich jak ja. Facetów, którzy wezmą je do domu i zerżną.

To też nieszczególnie mnie obchodzi. Musiałem zaczerpnąć trochę świeżego powietrza, wyrwać się z przesiąkniętego zapachem dymu i potu klaustrofobicznego wnętrza. Inaczej pewnie bym eksplodował.

Gdybym był zupełnie normalnym człowiekiem, czułbym się nieswojo, całkiem sam w ciemnej uliczce w Chicago. Ale nie jestem normalny, a całe to gówno, które widziałem w Afganistanie, skutecznie odebrało mi umiejętność odczuwania strachu.

Jednak z reakcjami innego rodzaju jest u mnie całkiem w porządku.

Przestępuję z nogi na nogę, poprawiam klejnoty i lekko sztywnego kutasa. Musiałbym nie być facetem, żeby się nie podniecić widokiem prawie nagich pijanych dziewczyn klejących się do każdego, kto chce im postawić drinka. I wcale nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia.

Przed wyjazdem za ocean nigdy się nie zadawałem z tego typu laskami. Ale po trzech latach na misji mój penis przestał słuchać głosu rozsądku. Robi to, na co ma ochotę.

Jeszcze raz poprawiam niewygodne dżinsy w kroku i biorę kilka głębokich wdechów. Kutas zaczyna się uspokajać, a klaustrofobiczny lęk powoli znika. Dzięki Bogu. Jedną z wielu rzeczy, które przywiozłem do domu, jest klaustrofobia. Niestety, nie ten jej przewidywalny rodzaj, kiedy człowiek boi się ciasnych pomieszczeń. Moja klaustrofobia pojawia się znienacka, w najbardziej nieoczekiwanych momentach, na przykład gdy jestem w tłumie.

Ale pieprzyć to.

Wyrzucam papierosa i rozgniatam go obcasem. Wyciągam następnego i zapalam. To kolejne złe przyzwyczajenie, które przywiozłem ze sobą, razem z kilkoma tatuażami i skłonnością do budzenia się z jakichś popieprzonych koszmarów cały zlany zimnym potem.

– Wiesz, że to cię kiedyś zabije?

Natychmiast przełączam się na tryb najwyższej czujności. Głowa błyskawicznie się odwraca w poszukiwaniu wyłaniającego się z ciemności miękkiego głosu.

Kobieta robi kilka kroków w moją stronę, a ja nie mogę uwierzyć, że nie zauważyłem jej wcześniej.

Cholera jasna!

Przecież jesteśmy jedynymi ludźmi na tej opustoszałej uliczce. Jak mogłem ją przeoczyć? Moje zmysły najwyraźniej się stępiły, odkąd wróciłem do Ameryki. Zwłaszcza że mam przed sobą wysoką, smukłą ślicznotkę, której trudno nie zauważyć w tłumie, a tym bardziej w samotnej uliczce.

Jasne włosy swobodnie opadają do połowy pleców, a szeroko otwarte oczy wpatrują się we mnie. W jej pełnych ustach dostrzegam lekkie napięcie, jakby nie była pewna, czy jest tu bezpieczna. Nie jest, szczególnie biorąc pod uwagę, jak wygląda.

– Nie wiesz, że samotne spacery po ciemnych uliczkach Chicago są bardziej niebezpieczne niż papierosy?

Nie spuszczając z niej wzroku, podnoszę do ust papierosa i powoli się zaciągam.

Nie wydaje się ani trochę przestraszona. Wzrusza ramionami.

– Jedno i drugie wydaje mi się lepsze niż perspektywa bycia stratowaną na śmierć.

Z pogardą wskazuje drzwi klubu. Jeszcze raz uważnie się jej przyglądam. Ma na sobie typowe ciuchy na wyjście do klubu. Obcisłe różowe skórzane spodnie, równie obcisły kremowy top bez pleców i błyszczące szpilki. Trudno nie zauważyć, że pod pastelową bluzeczką nie ma biustonosza. Coś w tym wszystkim nie gra, dziewczyna jakby nie pasuje do tych wyzywających ciuchów.

Problem w tym, że wyzywające ciuchy świetnie pasują do niej, wszystko leży jak ulał. Mój penis znowu budzi się do życia, kiedy patrzę na kształtne biodra i zgrabny tyłeczek.

– W takim razie może się przyłączysz? – wyciągam w jej kierunku paczkę papierosów.

Wygląda na zaskoczoną. Wreszcie śmieje się i kręci głową.

– Nie, dzięki. Wystarczy, że jestem sama w ciemnej uliczce. Nie warto jeszcze bardziej kusić losu.

Uśmiecham się szeroko i chowam papierosy do kieszeni.

– Już nie jesteś sama. Jesteś ze mną.

Uważnie mi się przygląda. Jej oczy są błękitne.

– Ale nie czuję się przez to bezpieczniejsza – mówi po chwili namysłu.

– I masz rację – odpowiadam z uśmiechem.

Dziwna sprawa, bo wcale nie wydaje się zaniepokojona. Podchodzi bliżej i swobodnie opiera się o brudną ścianę z cegieł. Nawet w przyćmionym żółtawym świetle ulicznej lampy wygląda idealnie.

– Pobrudzisz się – zauważam.

Podnosi wzrok i obdarza mnie niewinnym spojrzeniem szeroko otwartych błękitnych oczu.

– Czasem lubię się trochę pobrudzić – odpowiada i uśmiecha się do mnie szelmowsko.

Czuję się, jakby ktoś bez ostrzeżenia zadał mi cios prosto w żołądek. Nie mogę złapać tchu. Jej prowokujący uśmiech na moment odbiera mi umiejętność logicznego myślenia. W starciu hormony przeciwko zdrowemu rozsądkowi zdecydowanie wygrywają te pierwsze.

Rzucam kolejnego papierosa na chodnik i rozgniatam obcasem. Nie wiem, co, do cholery, wyrabiam, ale w tym momencie nie ma to najmniejszego znaczenia. Ja jestem napalony, a ona przepiękna. Trudno o lepsze połączenie. Powietrze między nami aż iskrzy od seksualnego napięcia.

Patrzę na nią i przysuwam się trochę bliżej. Jest delikatna i cudownie pachnie.

– Jestem Gabriel.

– A ja Madison.

Przez cały czas ani na moment nie spuściła ze mnie wzroku. Zdecydowanie na mnie leci, choć nie mam pojęcia dlaczego. Jesteśmy od siebie tak różni, jak to tylko możliwe.

– Co tu robisz, Madison? – pytam. – Nie pasujesz do tego miejsca.

Nagle wydaje się zawstydzona.

– Przyjaciółka mnie wyciągnęła. Uważała, że dobrze mi zrobi wypad do dużego miasta. Ale tak naprawdę wolałabym być w domu. Jestem zmęczona, a te szpilki są strasznie niewygodne.

Uśmiecham się. Jej szpilki faktycznie wyglądają jak narzędzie tortur. Nigdy nie rozumiałem, czemu kobiety dobrowolnie się tak męczą.

– Więc nie jesteś stąd?

Potrząsa głową, a kiedy to robi, jej zapach mnie otula, wypierając wszystkie cierpkie miejskie wonie. Jej bliskość mnie oszałamia, kręci mi się w głowie. Próbuję nad sobą zapanować, żeby całkowicie nie oddać się w jej władanie.

– Nie. Mieszkam godzinę drogi stąd, w małym miasteczku nad jeziorem. Ale czuję się, jakbym była z innego świata. Nie mam w sobie wiele z miastowej dziewczyny. Już nie…

Szczerze mówiąc, wcale tego nie widać. Wygląda świetnie, tak jak dziewczyny z wielkiego miasta, no i ma w sobie tę jedyną w swoim rodzaju wielkomiejską pewność siebie.

Daje mi delikatnego kuksańca, jej szczupłe ramię trąca moje.

– A ty co tutaj robisz? – pyta. – Też nie bardzo tu pasujesz. Przynajmniej nie do tego klubu.

Pytająco podnoszę jedną brew.

– Serio?

Klub The Underground to jedno z najmodniejszych miejsc na imprezowej mapie Chicago. Jednak Madison ma rację. Nie pasuję tu. Pasuję do humvee mknącego przez wzgórza Afganistanu. Tyle że to już przeszłość. Zamknięty rozdział.

Madison zauważa, że trafiła w czuły punkt, i jej policzki pokrywają się rumieńcem.

– Nie obrażaj się. Nie nosisz rurek i hipsterskich okularków. Wyglądasz raczej jak facet, który gra w futbol. No i spędza dużo czasu na dworze.

Spoglądam na nią i odpowiadam z uśmiechem:

– Nie obraziłem się. Dobrze kombinujesz. Jestem facetem, który dużo czasu spędza na dworze.

Jeśli mam być szczery, to najchętniej uzbrojony w naprawdę dużego gnata. Ale tego jej nie mówię.

Madison najwyraźniej ulżyło.

– Tak myślałam. W takim razie co robisz w samym środku miasta?

– A dlaczego uważasz, że tu nie mieszkam? Nie mogę spędzać czasu za miastem, ale mieszkać w centrum? Czy może jestem na to za mało cool? – znowu pytająco podnoszę brew.

Madison ponownie oblewa się rumieńcem.

– Przepraszam. Tak mi się wydawało. Gdzie mieszkasz?

Szeroko się uśmiecham.

– Tutaj. Pasuję jak kwiatek do kożucha, co?

Potrząsa głową i próbuje żartobliwie mnie uderzyć, ale chwytam ją za nadgarstek i przyciągam do siebie. To śmiały ruch, ale czuję, że może mi ujść na sucho. Madison nie zabiera ręki, co jest jednocześnie przyjemne i zaskakujące.

Nie spuszczając ze mnie wzroku, zbliża się do mnie, czuję nacisk jest smukłego ciała. Wygląda, jakby czegoś oczekiwała i jednocześnie się tego bała, jest zarazem pewna siebie i nieśmiała. Kiedy czuję jej piersi przyciśnięte do mojej klatki piersiowej, trudno mi zebrać myśli, żeby się zastanowić nad tym, jak bardzo się różnimy i dlaczego ona to robi. Jej miękkość jest idealnym dopełnieniem mojej twardości. Tylko tyle jestem w stanie wymyślić.

– Odpowiadając na twoje pytanie, przyszedłem do klubu, bo moja siostrzyczka uznała, że powinienem wyjść do ludzi i kogoś poznać. Powiedziała, cytuję, że się starzeję i potrzeba mi jakiejś fajnej dupy.

Madison śmieje się niskim, przyjemnie wibrującym śmiechem.

– A tak jest? Potrzebujesz jakiejś fajnej dupy?

Wydaje się zaintrygowana. I chętna.

Wytrzymuję jej spojrzenie.

– Bardziej, niż możesz to sobie wyobrazić.

Moje ręce ześlizgują się z jej pleców na pośladki. Biorę jej tyłek w dłonie i ściskam.

– A twoja bardzo mi się podoba – dodaję. Znów jestem bezczelny, ale jej najwyraźniej się to podoba.

Prawie mruczy, przysuwając się do mnie jeszcze bliżej. Jej nos niemal dotyka mojego. Jej usta są tak blisko, że czuję ich ciepło.

Jej ręce zjeżdżają w dół i mocno chwytają mój tyłek.

– Twoja też niczego sobie…

Powietrze między nami jest ciężkie, naładowane elektrycznością. Nasze spojrzenia wczepiają się w siebie, oboje zastygamy w bezruchu, każde czeka, aż to drugie wykona jakiś ruch.

Ta niepewność mnie zabija.

Biorę głęboki wdech.

Teraz ona bierze wdech.

Usta Madison delikatnie muskają moje. Jej oddech pachnie miętą. Na szczęście te tortury nie trwają długo, bo po chwili jej usta robią się bardziej namiętne.

Nareszcie.

Jej język wślizguje się do moich ust. Smakuje bosko, jak szklanka lodowatej wody pod koniec upalnego dnia na pustyni. Nasze języki się splatają, jej usta są natarczywe, jakby chciała mnie zjeść. Natychmiast robię się twardy jak skała, a ona to czuje.

Uśmiecha się.

– Chyba ci się spodobało… – mruczy.

– Skąd wiesz? – pytam z uśmiechem, przysuwając się do niej jeszcze bliżej.

Madison odwzajemnia uśmiech i znowu mnie całuje. Ten drugi pocałunek jest tak samo zachłanny. Wydaje się trochę zdesperowana i trochę bezbronna. A przede wszystkim – jest cholernie seksowna.

Jej dłonie znowu wędrują do góry i splatają się na mojej szyi. Kiedy to robi, głaszczę jej talię, czując pod palcami gładką skórę pleców.

– Pamiętasz, jak mówiłam, że bolą mnie stopy? Chciałabym zdjąć buty.

Spoglądam na nią.

– To zdejmij.

– Chciałabym je zdjąć u ciebie – uściśla.

Gwałtownie nabieram powietrza i jeszcze ciaśniej obejmuję jej talię.

– Nie ma sprawy.

Takich rzeczy nie trzeba mi powtarzać. Biorę ją za rękę i praktycznie ciągnę w stronę ulicy, gdzie przywołuję taksówkę.

Po chwili mkniemy w kierunku mojego mieszkania ciasno przytuleni na tylnym siedzeniu taksówki.

Madison całuje moją szyję, delikatnie kąsa moje ucho, a jej ręce wędrują po mojej klatce piersiowej.

– Daleko mieszkasz?

– Nie bardzo – udaje mi się wyartykułować. To cud, że w ogóle coś zdołałem z siebie wydusić, biorąc pod uwagę, że jej dłoń dotarła już do mojego pulsującego krocza. Podnoszę lekko biodra, żeby mogła wziąć mnie całego do ręki.

Madison liże moją szyję.

– Fajnie smakujesz – szepce.

Już nie mogę wytrzymać. Chciałbym, żeby miała na sobie spódnicę, niestety tak nie jest. Jedyne, co mogę zrobić, to włożyć rękę między jej nogi i zataczać koła przyciśniętym do jej krocza kciukiem. Madison przyciska się do mnie, pojękując cicho.

Wkładam rękę do jej majteczek. Są całkiem przemoczone.

Mój palec wślizguje się do środka. Potem drugi.

Teraz wyjmuję oba i powoli wkładam je sobie do ust.

Jej oczy się rozszerzają, a palce zaciskają na moim członku.

– Jesteś pijana? – pytam. Nie wiem, dlaczego to robię, ale wydaje mi się, że powinienem się upewnić. Proszę, powiedz, że nie, błagam ją w duchu, gdy tymczasem jej palce zataczają małe kółeczka wokół mojego sutka.

– Nie – słyszę.

Dzięki Bogu! Podnoszę ją i pomagam usiąść na mnie okrakiem. Taka bliskość daje rozkosz i jednocześnie frustruje.

Kiedy znowu wkładam rękę pod jej ubranie, sięga na dół i zaczyna pieścić mojego pulsującego penisa.

– Jest ogromny. – Nie może złapać oddechu, a w jej oczach maluje się zarówno obawa, jak i podziw.

– Kiedy będziemy u mnie, mam zamiar porządnie cię nim wypieprzyć – szepcę jej do ucha. – I coś mi mówi, że ci się to bardzo spodoba…

Lekko kąsa moją dolną wargę, jej biodra ściśle przylegają do moich.

– Pewności siebie to ci nie brakuje, co?

Uśmiecham się przy jej szyi i mówię:

– Raczej nie. Wiesz co, umówmy się tak. Jeśli po godzinie w łóżku nie dojdziesz, wykrzykując moje imię, to jutro funduję śniadanie.

Na chwilę przerywa i uważnie mi się przygląda.

– Tak czy owak, dobrze na tym wyjdę.

– Owszem – tylko tyle jestem w stanie powiedzieć, zanim mój język z powrotem nurkuje w jej ustach.

Pomiędzy zdyszanymi pocałunkami Madison zadaje mi pytanie:

– Skąd mam wiedzieć, że nie jesteś szalony?

– Tego nie możesz wiedzieć – odpowiadam, podciągając jej bluzkę i biorąc do ust nagi sutek. Madison wygina się i próbuje złapać oddech. Na moment przestaję i podnoszę na nią wzrok. – Ale cię nie skrzywdzę. Coś mi mówi, że potrzebujesz tego tak samo jak ja. Mam rację?

Madison wreszcie łapie oddech.

– Tak – potwierdza.

Nie drążę tematu. Po prostu ciasno ją obejmuję ramionami i ponownie całuję.

Wdycham jej zapach, próbuję napełnić nim całe płuca. Nagle słyszę niepokojący pisk opon. Zanim jestem w stanie się zorientować, co się dzieje, włoski na moim karku instynktownie się unoszą. Błyskawicznie spycham Madison na podłogę taksówki i osłaniam ją własnym ciałem.

Uderzenie jest niespodziewanie mocne.

Rozlega się przeszywający dźwięk miażdżonego metalu i znajdujące się obok mnie drzwi zostają wgniecione do środka. Taksówka wiruje w poprzek wąskiej uliczki, aż wreszcie z impetem uderza w ścianę pobliskiego budynku. Przez chwilę się kołysze, po czym zastyga w bezruchu.

Siedzimy oszołomieni, próbując zrozumieć, co się właśnie stało. Spod maski samochodu zaczyna się wydobywać dym i para. Taksówkarz niezgrabnie wysuwa się zza kierownicy i otwiera drzwi od strony Madison.

– Szybko, wysiadajcie – mówi z indyjskim akcentem. – Nie ma czasu do stracenia!

Lekko popycham Madison, a gdy już jesteśmy na zewnątrz, odciągam ją od zniszczonego auta. Z silnika wydobywa się syczący odgłos, a potem dziwny trzask. Wiem, co to oznacza. Poznaję ostry zapach benzyny.

– Szybko! – ponaglam Madison.

Jej obcasy głośno stukają po asfalcie, kiedy pospiesznie idziemy w kierunku chodnika. Tam odwracamy się i w tym samym momencie taksówka staje w płomieniach.

– O mój Boże! – szepcze Madison, zakrywając twarz przed falami gorąca, które w nas uderzają.

Widok pomarańczowych płomieni liżących czerń nocy i gorący podmuch na policzkach budzą moje wspomnienia.

Wnętrzności kurczą mi się, jakby zacisnęła się na nich żelazna obręcz. Zaczyna mi być duszno, nie mogę zrobić pełnego wdechu.

– Muszę stąd spadać – mamroczę. Pot spływa mi po skroniach. Unoszę rękę, żeby go otrzeć.

Madison podnosi na mnie wzrok, w jej oczach widzę niepokój.

– Wszystko w porządku? – pyta, drżącymi palcami obejmując moje ramię. – Nie możemy tak po prostu sobie iść. Policjanci pewnie będą chcieli z nami porozmawiać.

Wskazuje na gromadzący się tłum, przy którym już się zatrzymało kilka radiowozów. Wśród ludzi kręcą się umundurowani policjanci, paru już nawet zmierza w naszą stronę. Gorąco buchające od ognia i rozpalający mnie wewnętrzny żar sprawiają, że zaczynam tracić nad sobą kontrolę.

– Muszę stąd spadać – powtarzam.

Uścisk jej palców zaczyna mnie uwierać, tak jak wszystko inne: koszula, pasek, buty. Czuję się osaczony i boję się, że lada chwila eksploduję. Wyrywam ramię z jej uścisku i po prostu odchodzę.

Ostatnią rzeczą, jaką rejestruje mój mózg, jest zaskoczenie na oświetlonej pomarańczową poświatą twarzy Madison. Potem wszystko tonie w mroku.

Mój demon mnie dopadł.

Rozdział 3

MADISON

Przez chwilę zastanawiam się, czy to szok spowodowany wypadkiem tak namieszał mi w głowie, czy może jakimś cudem wpadłam do króliczej nory.

Stojący przede mną facet całkowicie się rozkleił. W ciągu zaledwie trzydziestu sekund z pewnego siebie, seksownego do bólu twardziela zmienił się w rozhisteryzowanego słabeusza.

Nie wiem, co mam z nim zrobić.

Kładę mu rękę na ramieniu, ale on ją strząsa. Wodzi dookoła oszalałym wzrokiem, jakby desperacko szukał drogi ucieczki.

– Muszę się stąd wydostać – mamrocze po raz trzeci.

Nagle zaczyna iść przed siebie, a ja znowu chwytam go za ramię. Nie mogę pozwolić mu odejść, kiedy jest w takim stanie. Nie znam go, ale czuję się za niego odpowiedzialna.

– Poczekaj – mówię. – Podamy policji swoje nazwiska i możemy iść. Masz przy sobie jakiś dokument tożsamości?

Sięga do tylnej kieszeni spodni, podaje mi portfel, a potem siada na krawężniku, opuszcza głowę i chowa ją w dłoniach, jakby chciał się od tego wszystkiego odciąć.

Przyglądam mu się jeszcze chwilę, po czym podchodzę do stojącego w pobliżu policjanta, żeby podać mu nasze dane. Gliniarz pyta mnie o numer kontaktowy i patrzy na Gabriela.

– Wszystko z nim w porządku? Może wezwać karetkę? – pyta.

– Nic mu nie jest – mówię, choć tak naprawdę nie mam pojęcia. – Po prostu za dużo wypił. Wracaliśmy taksówką z The Underground.

– Dobrze zrobiliście – chwali mnie policjant. – Nie należy siadać za kierownicą po alkoholu. Lepiej wezwać taksówkę.

– Chyba że taksówka wybucha – mruczę, chowając prawo jazdy do torebki.

– Taaa, racja – odpowiada gliniarz z krzywym uśmieszkiem. – Dobrze chociaż, że nikt nie jest ranny.

Wracam do Gabriela. Ma zamknięte oczy, ale stopą nerwowo uderza o chodnik.

– Uderzyłeś się w głowę w czasie wypadku? – pytam, przykucając przy nim.

Podnosi na mnie wzrok.

– Nie wiem. Nie sądzę. Muszę iść do domu – odpowiada mechanicznym głosem, który w niczym nie przypomina seksownie chrapliwego barytonu, jakim się do mnie wcześniej zwracał.

Nie mogę go tutaj zostawić, wiec zadaję kolejne pytanie:

– Gdzie mieszkasz?

Patrzy na mnie nieobecnym wzrokiem.

Przypominam sobie, że wciąż mam jego portfel. Otwieram go i patrzę na prawo jazdy. Mieszka niedaleko, właściwie możemy iść tam na piechotę. I dzięki Bogu! Nie zamierzam w najbliższym czasie korzystać z taksówek.

Wyciągam rękę i ujmuję Gabriela pod ramię.

– Chodź – mówię. – Odprowadzę cię do domu.

Potulnie pozwala się prowadzić. Nagle przystaje i mamrocze:

– Nie mogę oddychać.

– Wszystko będzie dobrze – uspakajam go.

Ruszamy dalej i po pokonaniu kilkudziesięciu metrów Gabriel zaczyna coś bełkotać. Nie rozumiem go, a kiedy proszę, żeby powtórzył, tylko na mnie patrzy.

To mnie przeraża. Czemu, do diabła, nie powiedziałam temu gliniarzowi, żeby się nim zajął?

– Czy jest ktoś, kto mógłby się tobą zająć? – pytam z nadzieją, że poda mi jakieś nazwisko. Ale on znowu tylko na mnie patrzy, jakby nie rozumiał, co do niego mówię.

Jego oczy są puste. Tak jakby wcale go tu nie było.

Z trudem przełykam ślinę.

Na szczęście wkrótce docieramy pod jego dom. Portier poznaje Gabriela i zwraca się do niego po imieniu.

– Nie jest sobą – wyjaśniam enigmatycznie. – Zaprowadzę go do mieszkania. Pod którym numerem mieszka?

Portier jest tak uprzejmy, że nam towarzyszy i nawet otwiera drzwi swoim kluczem.

– Dziękuję panu – mówię i wprowadzam Gabriela do środka.

– Jeśli mógłbym w czymś pomóc, proszę dać mi znać – odpowiada portier.

Zanim odchodzi, zerka niepewnie na Gabriela, zupełnie jakby pierwszy raz widział go w takim stanie.

Przez chwilę zastanawiałam się, czy nie wezwać pogotowia. Może jednak Gabriel doznał urazu głowy podczas wypadku. Ale on już rusza w kierunku sypialni – przez otwarte drzwi widzę porządnie zasłane łóżko.

Idę za nim i prawie na niego wpadam, kiedy gwałtownie przystaje i z całej siły wali pięścią w ścianę. Uderzenie jest tak mocne, że przez chwilę trzęsie się cały korytarz.

Gdy Gabriel powoli odwraca się w moją stronę, ogarnia mnie irracjonalny lęk, bo spodziewam się, że zobaczę kogoś innego. Kogoś przerażającego.

Mojego ojca.

Przez głowę przelatują mi wspomnienia dawnych czasów. Pięści, gniew, kłótnie, strach.

Ale przecież Gabriel nie jest moim ojcem, więc biorę głęboki oddech, by uspokoić rozszalałe serce. Z trudem przełykam ślinę, kiedy Gabriel kieruje na mnie spojrzenie.

– Nienawidzę tego – mówi.

Policzki mu płoną, oczy są lekko zamglone, a dłoń zaciśnięta w pięść. Na ten widok robię krok do tyłu, bo wiem, co można zrobić z taką pięścią.

– Czego nienawidzisz? – pytam łagodnie.

– Nienawidzę, kiedy mnie kontroluje.

– Kto cię kontroluje?

Gabriel nie odpowiada. Wchodzi do sypialni i pada na łóżko.

Jest spokojny, wyciszony, jakby przed chwilą to nie on wybił pięścią dziurę w ścianie.

Co, do cholery, jest z tym facetem nie tak?

Pochylam się nad nim i pytam:

– Czy boli cię głowa?

Kiedy zaprzecza, przyglądam się jego oczom, bo kiedyś słyszałam, że objawem wstrząsu mózgu są źrenice różnej wielkości. Ale obie jego źrenice mają taką samą wielkość. Nie dostrzegam też żadnych guzów, zadrapań czy siniaków.

– Zdejmijmy koszulkę i dżinsy – mówię. – A potem będę się zbierać.

Posłusznie wstaje i rozpina spodnie, pozwalając im opaść na podłogę. Kiedy znów siada, zdejmuję mu przez głowę koszulkę, a potem odsuwam kołdrę.

Natychmiast się kładzie i zamyka oczy.

Kiedy go przykrywam, nie mogę się powstrzymać, żeby nie zerknąć na jego idealnie wyrzeźbione ciało. Na bicepsie dostrzegam tatuaż, trupią czaszkę w berecie nad dwoma skrzyżowanymi mieczami. Pod nią i nad nią wiją się litery: Śmierć przed hańbą.

Czyżby służył w piechocie morskiej? Chyba nie, przecież nie nosi charakterystycznej fryzury marines.

Wzdycham. Dlaczego to nie wyszło? Zdecydowałam się na jednorazową przygodę, a ten facet wydawał się idealnym kandydatem.

Dokładnie w tym momencie Gabriel odrzuca kołdrę i zaczyna coś mamrotać.

Najwyraźniej jest szalony, bo przecież mówił, że ktoś go kontroluje. Takie już moje szczęście. Ilekroć spotkam gorącego faceta, okazuje się, że słyszy głosy czy coś w ten deseń.

Podnoszę kołdrę, okrywam go i postanawiam, że jeszcze chwilę tu pobędę, aby zobaczyć, czy mu się nie pogarsza.

Nie czułabym się dobrze, gdybym go teraz zostawiła. Ale jeśli się obudzi i będzie agresywny, od razu wezmę nogi za pas.

Chce mi się siusiu, więc szukam łazienki. Jest zaskakująco czysta i urządzona w różnych odcieniach szarości, nawet kafelki na podłodze są szare. Nie widzę śladu kobiecej obecności – najwyraźniej Gabriel nie ma dziewczyny. A już na pewno żony. Dobrze wiedzieć, że nie jest świnią, jak niektórzy żonaci mężczyźni szlajający się po klubach w poszukiwaniu laski do wyrwania.

Otwieram szafkę. Patyczki do uszu, żyletki, krem do golenia i opakowanie środków nasennych z jego nazwiskiem. Nic, co by wskazywało na to, że jest szalony. Żadnych psychotropów na receptę czy czegoś w tym stylu.

Wracam przez jadalnię. Tu też wszystko jest schludne i męskie. Przy jednej ze ścian stoi wysoka mahoniowa szafka, tak płytka, że niewiele może się w niej zmieścić. Otwieram ją i gwałtownie nabieram powietrza na widok kolekcji broni.

Cholera jasna! Czy ten facet spodziewa się wybuchu trzeciej wojny światowej? No bo kto trzyma w domu prawdziwy arsenał? Tylko szaleniec, odpowiadam sobie w myślach, zamykając szafkę. Odwracam się i mój wzrok pada na dokument znajdujący się na szczycie sterty papierów leżących na granitowej ladzie kuchennej.

To wydany kilka lat temu dyplom ukończenia kursu rangera.

Więc Gabriel jest – a przynajmniej był – rangerem. Stąd to wspaniale wyrzeźbione ciało. I tatuaż. I broń. Co za ulga – jednak nie znajduję się w mieszkaniu psychopaty!

Chyba że go wywalili z powodu szaleństwa, uświadamiam sobie i znów zaczynam się czuć nieswojo.

Szybkim krokiem wracam do sypialni. Gabriel smacznie śpi, przestał mamrotać. Wydaje się, że już wszystko z nim dobrze.

Przynajmniej na tyle, że mogę go zostawić bez poczucia winy.

Opuszczam mieszkanie i schodzę na dół. Kiedy portier macha mi na pożegnanie, mówię:

– Gabriel nie czuje się najlepiej. Myślę, że to nic poważnego, ale dobrze by było, gdyby ktoś do niego później wpadł. Jeśli ma pan telefon do jakiejś bliskiej mu osoby, proszę zadzwonić.

Portier obiecuje, że wszystkim się zajmie.

Dzisiejsza noc dała mi nieźle w kość, ale teraz jest już po wszystkim. Muszę wrócić do klubu, wsiąść do samochodu i zostawić całe to szaleństwo za sobą. Za kilka minut ten zwariowany, choć gorący facet będzie tylko niewyraźnym wspomnieniem.

Koniec wersji demonstracyjnej.