Bolesław Leśmian

Alcabon

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.

Alcabon

Był na świecie Alcabon. Był, na pewno był!  

O brzóz przyszłość wiódł z mgłami walki nieustanne.  

Próżnię życia na karku dźwigał z całych sił!  

— «Tere-fere!» — tak śpiewał,  

Gdy się śmierci spodziewał.  

Aż pokochał osiadłą na strychu Kurjannę.  

Dur go pchał wzwyż po schodach. Dur, na pewno dur!  

We łbie miał złote mroczki i srebrne zamiecie,  

Gdy, wspinając się ku niej, dawał baczny zór  

Na czar, co się po cichu  

Tak utrwalał na strychu,  

Jakby miejsca zabrakło gdzieindziej na świecie.  

W drzwi uderzył oburącz. W drzwi, na pewno w drzwi!  

Ktokolwiek w drzwi kołacze — niech wejdzie i kocha!  

Kurjanna, jak Kurjanna... Śni raczej, niż drwi...  

Na barłogu — od środka  

Patrzy duża i słodka, —  

Lgnie do niej ufna ciału koszula — ciasnocha.  

Znój mu wargi przynaglił. Znój, na pewno znój!  

Szedł do niej po ciemnościach, jak wicher po łanie!  

Kto ma oczy — niech widzi! Był ich cały trój:  

On i barłóg, i ona  

I wyrychlił ramiona,  

By ją porwać na trwałe wbrew światu kochanie!  

Biel jej ciała przywłaszczał. Biel, na pewno biel!  

A chłonęła go w siebie ciszkiem jak mogiła.  

Poznał, czym jest czar nocy, szept i chętna ściel,  

I tak skochał dziewczynę,  

Że wołała w mrok: «Ginę!» —  

Bo się pierwszej miłości niechcący broniła.  

Gil jej w uszach zadzwonił. Gil, na pewno gil!  

Tak tętniła krwią śpiewną, tak drżała w głąb chcenia...  

Zdzierż szczęście!... Nie zdzierżyła!.. Ledwo kilka chwil!...  

Nienawykła do czaru,  

Zmarła z westchnień nadmiaru,  

Umierając, nie miała nic do powiedzenia!  

Strych zawinił wszystkiemu! Strych, na pewno strych!  

Z jego wyżyn dał w nicość nura bezpowrotnie, —  

Zaśmiał się w samo niebo, a przy ziemi — ścielił,  

Pilnej śmierci cios tępy  

Duszę rozpruł na strzępy,  

Aż się z niej wysypały skarby dożywotnie!  

Piach się z duszy wysypał! Piach, na pewno piach!  

Ten, co w podróż się złoci do zorzy, gdy kona, —  

Bochen chleba w gwiazd wieńcu — skrót pałacu w mgłach —  

Rzęsa Boża — dwie pszczoły —  

I trzy z wosku anioły.  

Czego tylko nie było w duszy Alcabona!  

Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami (przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione są na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach 3.0 PL.

Źródło: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-alcabon

Tekst opracowany na podstawie: Bolesław Leśmian (1877-1937), Napój cienisty, Wydawnictwo Mortkowicza, Warszawa, 1936

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Agnieszka Ginalska, Sylwia Hornowska, Marta Niedziałkowska.

Plik wygenerowany dnia 2011-01-26.