M.M. Galik

OLO

O złych kobietach, psychoszefach

i złotej rybie

e-mail: m.m.galik@wp.pl

fb: M.M.Galik

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Warszawa 2015

Korekta

Katarzyna Wróbel

ISBN 978-83-941389-0-5

***

Lipcowe słońce oślepiało Ola gapiącego się w błękitne, bezchmurne niebo. Widok ten nieodmiennie wprawiał go w zachwyt, choć poza nim żaden z przechodniów zupełnie nie zwracał na to uwagi. Niebo jak niebo. Ola zaś fascynowały wszelkie zjawiska znajdujące się powyżej poziomu głów osobników jego własnej rasy. Mijał ich codziennie całe tłumy w  swoim znienawidzonym, wielkim mieście. Jak okiem sięgnąć, aż roiło się od nich i wyglądali do bólu przeciętnie. Zresztą gdyby wśród nich przechodziła bez obstawy nawet królowa angielska, na nią również nie zwróciłby uwagi.

No dobrze, na niej może zatrzymałby wzrok, ale tylko ze względu na wściekle kanarkowy kolor kostiumów, które nosiła. Swoją drogą to fascynujące, że kobieta, która rządzi imperium, przypomina wielką, kolorową papugę. Jednak dystansu i specyficznego luzu zdecydowanie jej zazdrościł. Była sobą i kompletnie nie przejmowała się opiniami na swój temat.

Musiał przyznać przed sobą, że on sam też miał w nosie, co inni myśleli o nim. Był jeszcze całkiem młody, dobijał do trzydziestki, całkiem przystojny, całkiem zdrowy i całkiem szczęśliwy mimo kryzysu ekonomicznego, w którym przyszło mu funkcjonować. Mimo wszystko żył jak chciał, przede wszystkim dlatego, że nie miał na karku kredytu. Wcale szczególnie go nie pragnął, ale też żaden bank, z którym rozmawiał, nie chciał mu go udzielić. Podobno miał zbyt małą zdolność kredytową. Banki zaś, w jego opinii, również nie miały żadnej zdolności, oczywiście poza talentem do bezczelnego dojenia klientów. Prymitywna chciwość jakoś go nie kręciła, przeciwnie – budziła w nim pogardę i złość. W skromnie opłacanej pracy w redakcji portalu internetowego nie spełniał się w sposób szczególny, dlatego konsekwentnie wysyłał co poniedziałek CV i czekał na ten upragniony, przełomowy dla niego, moment w czasoprzestrzeni. Marzył o pracy, w której mógłby wykorzystać drzemiące w nim pokłady poczucia humoru, kreatywności i radosnego kontaktu z ludźmi. Co tu dużo gadać: chciał być jak Jeremy Clarkson, tylko z mniejszym brzuchem i lepszą fryzurą.

Zatopiony we własnych fantazjach, Olo siedział na ławeczce przed znanym w stolicy kultowym kinem, które odwiedził maksymalnie jakieś dwa, trzy razy w życiu. Był jednak absolutnie świadomy jego kultowego znaczenia i rangi. I z tego był dumny. To znaczy ze swojej świadomości. Przecież nie będzie się zniżać do regularnego oglądania festiwalowych filmów czy spektakli. Oczywiście również miał świadomość ich wagi, ale był ponad tym wszystkim. Poza tym „festiwalówki” albo śmiertelnie go nudziły, denerwowały, albo były zwyczajnie za długie. Czasem, nie da się ukryć, wzruszały, ale dobro cenne jest rzadkie i tej zasady trzeba się trzymać, obcując ze sztuką wysoką. Zawsze jednak można zaimponować dziewczynom swoim rozeznaniem w aktualnych trendach. Tym bardziej że działało to na jego ukochaną Anię.

O tak, Ania miała fioła na punkcie sztuki. Zobaczymy jak długo… Olo też kiedyś myślał podobnie, ale życie brutalnie zweryfikowało jego marzenia. Ech, kwiczała jego artystyczna dusza… No ale przecież sam Norwid – geniusz, czy Mozart – też geniusz skończyli w przytułku, Van Gogh – w wariatkowie, z obciętym uchem, a raczej już bez ucha. Trochę słabo, więc przynajmniej on, jako prawdziwy mężczyzna, musiał stać twardo na ziemi i wreszcie zrobić tę pieprzoną karierę, o której marzyli dokładnie wszyscy dookoła. Niby co ambitniejsi oficjalnie nią gardzili, ale skrycie zwyczajnie, po ludzku zazdrościli. Hipokryci.

– Tu jesteś! Wszędzie cię szukam – wyrwała go z letargu ciemnowłosa, śliczna, filigranowa dziewczyna.

– A gdzie miałbym być? Przecież czekam na ciebie od… – chłopak spojrzał na swój telefon … – piętnastu minut. Hm, dzwoniłaś, o, dziesięć razy? Przepraszam, Ancia, przypadkowo wyciszyłem.

Pochylił się, aby ją pocałować, ale zdążył tylko musnąć jej włosy.

Ania odskoczyła od niego, spojrzała wymownie, zrobiła obrażoną minę, jakby czekając na przeprosiny, i odeszła szybkim krokiem w stronę budynku kina. Niewiele myśląc, Olo pognał za nią, wymachując biletami. Objął ją ramieniem i tłumaczył coś dość chaotycznie. Wreszcie, wyraźnie rozbawiona niezdarnością jego wymówek, dziewczyna roześmiała się i zniknęli razem za drzwiami sali kinowej.

Po dwóch godzinach para opuściła kultowe kino w diametralnie odmiennych nastrojach. Ania, cała w skowronkach, szczebiotała wesoło, a Olo, wyraźnie naburmuszony, tłumaczył jej coś zawzięcie.

– Wiedziałem, że to zły znak – mamrotał. – Zły znak, że nie mogliśmy się znaleźć pod tym kinem.

– Co ty opowiadasz? Jaki widzisz związek między nieodbieraniem telefonu a fryzurą gościa w kinie? – Ania puknęła się w czoło.

– Taki, że akurat jedyny w mieście facet z gigantycznym afro musiał usiąść centralnie przede mną. Nawet w kinie prześladuje mnie pech. Lepiej byłoby pójść do pubu, obejrzeć mecz, wypić piwo. Przynajmniej jakiś relaks.

– Czasem jakaś miła odmiana nie zaszkodzi. W ubiegłym tygodniu byliśmy w pubie dwa razy.

– No właśnie. I było świetnie. Sprawdzone rozwiązania są najlepsze. Klasyka.

– Jeśli klasyką nazywasz chlanie piwska w pubie non stop, to współczuję.

– Współczuj mi raczej dzisiejszego seansu., czułem się jak na słuchowisku.

Olo był zdegustowany, ale że nie chciał już ciągnąć sprzeczki z dziewczyną, postanowił załagodzić konflikt sprawdzonym sposobem.

– Weź pod uwagę, że wytrzymałem tam tylko ze względu na ciebie.

Twarz Ani rozjaśnił delikatny uśmiech.

– O, dziękuję ci, kochanie, jesteś taki miły. – Pogładziła go po szorstkim policzku.

– I czuły – dodał nieco udobruchany.

– I wspaniałomyślny – ciągnęła figlarnie. – Dlatego mam dla ciebie niespodziankę!

Jakoś nie chciało mu się wierzyć, że niespodzianka będzie udana. Zresztą jak każdy pechowiec, a za takiego siebie uważał, szczerze nie cierpiał wszelkich niespodzianek. Mogły być tylko fatalne albo tragiczne. Tym razem przeczucie nie myliło go ani na jotę.

– Mam zaproszenie na wystawę w Zachęcie. Młodzi artyści pop-symboliści, ostatnio robi się o nich głośno. Jest jeszcze wcześnie, zdążymy. Cieszysz się? – Ania zasypała go gradem informacji zakończonych szczerze znienawidzonym pytaniem retorycznym. Skoro jest taki miły, nie okaże się przecież niewrażliwym chłopkiem-roztropkiem. Po prostu nie mógł odmówić. Postanowił znieść to po męsku i z dystansem.

Spacer do Zachęty był miły. Złotawy letni wieczór otulał wielkie miasto. Ludzie przestali wreszcie biegać jak w amoku, trąbić, kląć, potrącać się nawzajem i spacerowali leniwie ulicami, przesiadywali w gwarnych knajpkach, śmiali się i dyskutowali. Z Anią u boku czuł się wtedy idealnie. W takich momentach znienawidzone miasto zamieniało się w miłe, ciepłe i przyjazne gatunkowi ludzkiemu miejsce. Ogarniało go uspokajające poczucie spełnienia i błogiej lekkości bytu. Tak, Olo zdecydowanie był romantykiem. Z relaksu wyrwał go skrzekliwy głos portierki z muzeum:

– A państwo dokąd?

– Przepraszam, my na wystawę – tłumaczyła Ania.

– Już zamknięte.

– Co za ulga – pomyślał. Tym razem los jest dla mnie łaskawy. Postanowił kuć żelazo, póki gorące.

– Skarbie, to nic straconego, sto metrów dalej jest świetny pub. Odkryłem go z Lechem.

– No to pewnie masakra – skrzywiła się mimo woli. Co prawda lubiła Lecha, specjalistę w dziedzinie przedziwnych eksperymentów alkoholowych i najlepszego przyjaciela Ola. Ale jakoś nie przepadała za jego „hobby”.

– Mylisz się, pełna kultura, piwa z całego świata i dosyć drogo, więc nie ma meneli. Wiedział dobrze, że wszystko, co choćby w najmniejszym stopniu kojarzy się jej z tak zwanym światowym życiem, w jakimkolwiek wydaniu, działa na nią jak afrodyzjak.

– Skoro tak, to rzeczywiście spróbujmy – rozchmurzyła się.

Po udanym, suto zakrapianym piwami z całego świata wieczorze Olo z Anią w znakomitych humorach wrócili do swojego mieszkanka. Lokal był ciasny, ale przytulny i swojsko zagracony sprzętem sportowym. Niewymuszony artystyczno-staroświecki styl świadczył o zainteresowaniu sztuką jego mieszkańców. W przypływie czułości chłopak zapragnął pocałować swoją ukochaną, zaplątał się w jednak w ubrania wiszące w przedpokoju i obracając się niefortunnie, uderzył głową w jakiś wystający sprzęt.

– Cholerne sztalugi! – wykrzyknął, przewracając solidną drewnianą konstrukcję.

– Łap to! – wrzasnęła Ania, jakby przed upadkiem ratowała co najmniej Mona Lizę.

Grawitacja i procenty we krwi zrobiły jednak swoje i po chwili oboje leżeli na podłodze, przykryci trzymaną przez Ola sztalugą, śmiejąc się do rozpuku.

– Uratowałem twój sprzęt – wykrztusił, zaśmiewając się do łez.

– Wow, masz świetny refleks – chichotała Ania, całując go czule.

Zadowolony z siebie pomyślał, że ten wieczór będzie należeć do bardzo udanych.

***

Ania stała w „salonie” przed sztalugą i z wielkim zaangażowaniem malowała obraz. Olo siedział przed komputerem, waląc zawzięcie w klawiaturę. Od pracy oderwał go dźwięk SMS-a. Kątem oka sprawdził jego treść i odwrócił się do swojej ukochanej.

– Skarbie, pamiętasz, że dziś jesteśmy umówieni z paczką ze studiów w Roxy? Lata ich nie widziałem.

– Taak? A, faktycznie. Za chwilę się ogarnę. – Ania, jakby w transie, malowała dalej, nawet nie patrząc na chłopaka.

– Godzinę temu mówiłaś to samo. – W jego głosie zabrzmiała nuta pretensji.

– Och, sorki, ale mam dziś dobry dzień, sam zobacz. – Dumna z siebie zaprezentowała swoje dzieło.

Olo z podziwem spojrzał na skąpaną w złocistej poświacie, przypominającej wczorajszy wieczór, błękitnoszarą architekturę miejską.

– Super, brawo, świetnie uchwyciłaś klimat – zachwycał się. – Ale jak myślisz: kupi to ktoś? – Tym razem wziął nad nim górę pragmatyzm. Dziewczyna, wyraźnie zadowolona z  siebie, wzruszyła tylko ramionami.

– Nie wiem. Może jakiś milioner. A zresztą wszystko mi jedno. Lubię to i tyle.

– Masz rację. Najważniejsze, żeby robić swoje.

W tle zabrzęczał telefon. Ania, rozpoznając swój dzwonek, rzuciła się na poszukiwania. Po dłuższej chwili udało się jej wydobyć go spod stosu ciuchów.

– Tak, Zosia. Auć, ale kwas, no ale ja dziś nie mogę, mam imprezę, obiecałam Olowi. Błagam, nie bierz mnie na litość… No dobrze.

Ania, wyraźnie zmieszana, odwróciła się do obserwującego ją bacznie chłopaka.

– Sorki, kochanie, ale muszę pomóc Zośce, inaczej zawali termin wystawy… – tłumaczyła przepraszającym tonem.

– Jesteś pracoholiczką – zdenerwował się Olo. – Coraz więcej takich akcji ostatnio organizujesz, zauważyłaś?

Ania objęła obrażonego chłopaka.

– Przepraszam… ale potrzebuję kasy na pracownię, tutaj nie ma się gdzie ruszyć. Muszę pracować na swoje marzenia, nie ma wyjścia.

– W poniedziałek mam rozmowę, może dostanę lepszą robotę i podreperujemy budżet.

– Pożyjemy, zobaczymy – powątpiewała Ania.

– No, dziękuję ci za wsparcie, kochanie. – Olo poczuł się urażony. Nawet ona w niego nie wierzy. Ania zorientowała się, że przesadziła, i przytuliła go na zgodę.

– Oj, nie obrażaj się. Wiem, że jest trudny rynek, ale skoro przynajmniej ja mam zlecenia, to chyba powinnam skorzystać, prawda?

Nieco udobruchany, Olo zgodził się, ale po chwili zastanowienia przytomnie stwierdził:

– Dobra, jak sobie chcesz, skoro przyjaciele nie są dla ciebie ważni, to leć do tej pracy, ale zapomnij, że ja tu będę sam siedział.

Ania zawstydziła się trochę, bo rzeczywiście dawno nie widziała ludzi, bez których kiedyś nie wyobrażała sobie życia. Westchnęła tylko ciężko i pogłaskała go czule po czuprynie.

– Błagam cię, przeproś ich ode mnie, ale to serio ważna wystawa. Dobrze, że chociaż ty będziesz, wypytaj ich o wszystko, potem mi opowiesz.

– Jasne. Dostaniesz raport.

– Tylko błagam cię, zachowuj się. Jutro jedziemy na piknik rowerowy, mam pyszności, będzie super… o ile nie będziesz skacowany. Baw się dobrze, pamiętaj, że cię ko…

– Ja też, ale zastanów się, co dla ciebie ważne – przerwał jej oficjalnie.

***

Po kilku drinkach z przyjaciółmi z czasów studenckich Olo zapomniał o scysji z Anią i dał się ponieść szaleństwu sobotniej nocy. Całe towarzystwo było lekko wstawione i rozbawione. Na parkiecie kłębił się tłumek roztańczonych klubowiczów. DJ dwoił się i troił, wrzucając na konsoletę najlepsze hity lata. Dziewczyny zaczęły już swoje pląsy, a chłopcy spoglądali na nie, popijając napoje i kiwając się w rytm muzyki. Do rozochoconej gromadki podszedł chłopak z tacą pełną alkoholu. Został przywitany gromkimi brawami i okrzykami radości.

– Franek, chłopie, skąd się wziąłeś?

– Super, że przyjechałeś – wrzeszczały dziewczyny, rzucając mu się na szyję.

– Spokojnie, na razie tylko na tydzień – bronił się Franek, śmiejąc się i rozdając szklanki.

– O, mistrzu nasz, jak tam w wielkim świecie? – Olo uściskał kolegę.

– Daję radę, ale chcę wam się pochwalić, że jestem teraz starszym projektantem w potężnym nowojorskim biurze projektowym, więc musimy opić sukces!

– No, bracie, gratulacje – Olo klepnął go po ramieniu. – Przynajmniej tobie się układa w robocie. Ja nadal na polowaniu.

– Przyjeżdżaj do mnie! Coś się znajdzie.

– Cha, cha, no może, jak mnie przyciśnie – śmiał się Olo, w duchu jednak myśląc, że tylko spakuje walizki i już go nie ma, no ale Ania… ona jeszcze nie chciała emigrować. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych z wyróżnieniem i miała nadzieję, że za parę lat uda się jej przebić w kraju. W końcu ktoś chyba musi tu zostać.

Olo pogadał z innymi kolegami głównie o problemach z robotą i zamyślił się nad swoją dość marną sytuacją, po czym na chwilę oddalił się od ekipy. Jego wzrok padł na grupkę szalejących na parkiecie dziewczyn, wyglądających, jakby coś świętowały. Po dziwnych gadżetach zorientował się szybko, że to wieczór panieński. W momencie, gdy to pomyślał, poczuł na szyi girlandę sztucznych kwiatów, zarzuconych mu przez jedną z bawiących się dziewczyn. Krótkie taksujące spojrzenie wystarczyło, by rzucił się w wir zabawy i odtańczył swoje ulubione, wariackie figury z każdą z dziewcząt. Były zachwycone i śmiały się do rozpuku, gdy Olo wymyślał coraz to głupsze akrobacje. Wreszcie, zziajany, podziękował za zabawę i skierował się ku swoim znajomym, którzy chichocząc wytykali go palcami.

– No, chłopie, dałeś popis.

– Wiadomo, zabawa to zabawa. Idę do baru, chcecie coś? Teraz ja stawiam kolejkę.

Zebrawszy mało skomplikowane zamówienia, jak za studenckich czasów – miało być najtańsze i dużo – Olo skierował się do baru. DJ wrzucił na konsolę oldskulowy klasyk, na co cała sala zareagowała żywo, głośno śpiewając razem z mistrzem z dawnych lat. Chłopak wykrzykiwał razem z innymi refren i spostrzegł, że tuż obok stoi dziewczyna z wieczoru panieńskiego.

Nie dało się ukryć, wyglądała genialnie i również patrzyła na niego, śpiewając kultowy song. Dziewczyna uśmiechnęła się i podeszła bliżej. Z bliska wyglądała jeszcze lepiej. Zamienili parę zdań à propos klimatycznej imprezy i niewątpliwych talentów DJ-a. Dziewczyna była sympatyczna, więc Olo pożartował z nią chwilę na temat wieczoru panieńskiego. Okazało się, że jedna z nich wychodzi za mąż za niezwykle przystojnego Hiszpana, ale rozmówczyni właśnie zakończyła nieudany związek.

Chłopak poczuł się nieswojo i próbował ją pocieszać, żartując z płci brzydkiej. Ku jego zaskoczeniu dziewczyna podchwyciła wątek i z uśmiechem zaproponowała mu kawę. Poczuł, jak ugięły się pod nim kolana. Dziewczyna była naprawdę boska i z miejsca poszedłby z nią na koniec świata, gdyby nie jedno ale – Ania. Mimo poczucia humoru i luzu Olo miał jedną zasadę, której musiał i chciał się trzymać. Była to obietnica dana ważnej osobie jeszcze w szczenięcych czasach. Samemu sobie.

Musi przecież wytrzymać ze sobą do końca nie wiadomo jak długiego życia, warto więc zadbać o dobre towarzystwo. Tą jedyną zasadą była wierność samemu sobie, a w jej ramach mieściła się również zwykła, elementarna uczciwość. Zdrada byłaby w jego opinii porażką, oznaką słabości. A tym Olo gardził. Spojrzał ponownie na nieco zmieszaną już dziewczynę, westchnął i uśmiechnął się.

– Akurat jutro wyjeżdżam, ale mam tu atrakcyjnego kolegę – usiłował dyplomatycznie ratować niezręczną sytuację.

– Nie, dzięki. – Dziewczyna w jednej chwili odwróciła się na pięcie i odeszła do koleżanek, zła na siebie, że znowu trafiła kulą w płot.

– Olo, czemu ją spławiłeś? Jesteś beznadziejny – złościł się Franek, szarpiąc go za koszulkę.

– Przestań, Frankie, może i jestem beznadziejny, ale mam swoją absolutnie genialną Anię – zaśmiał się. – Ale spoko, uderzaj do niej, jest piękna i dowcipna – powiedział, wskazując ruchem głowy dziewczynę.

– To fakt, fantastyczna, ale dziś nie mam ochoty na wysiłek intelektualny. Tak na serio, to zaorany jestem jak muł. Planowałem chillout na ten weekend, więc poczekam jeszcze, może coś samo wpadnie – tłumaczył się Franek, ziewając ukradkiem.

– Nie licz na to. To jest Sparta. – Olo walnął się w pierś, aż zadudniło, po czym zatkało go nieco i rozkasłał się na dobre.

Franek uśmiechnął się ironicznie i zajął się rozmową z kolegami. Uspokoiwszy płuca, Olo zabrał z baru tacę pełną drinków, rozdał je przyjaciołom i zajął się opróżnianiem swojej szklanki.

Towarzystwo wyraźnie miało ochotę na melanż, więc intensywnie mocno zakrapiana impreza zakończyła się o wiele za późno. Olo, na solidnym rauszu, opierając się od czasu do czasu o ściany, wrócił wreszcie do domu. Mocował się z opornym zamkiem w drzwiach, gdy te nagle się otworzyły i stanęła w nich zaspana Ania.

– Rany, prosiłam cię przecież – jęknęła, podłamana stanem swojego chłopaka.

– Oj tam, oj tam. Co ja poradzę, że ci twoi kumple to degeneraci. Nie mogę być gorszy – wymamrotał z pewnym trudem.

– Chyba lepszy?

– Na jedno wychodzi, w każdym razie nie mogę. Mówiłam, żebyś szła ze mną – wywinął się sprytnie.

– Jasne, mam robić za niańkę i kierowcę. I z rowerów nici. – Ania była szczerze zmartwiona, a na to nie mógł pozwolić.

– Daj spokój, dam radę – oświadczył bohatersko, choć w żołądku czuł już każdy wybój i zagłębienie w drodze.

***

W słoneczne, letnie przedpołudnie Ania i Olo, na obładowanych piknikowymi sprzętami rowerach, przemierzali łąkę dzielącą osiedle z lasem. Skierowali się wąską ścieżką w głąb zagajnika. Skraj lasu niestety był podmokły, co szczególnie niepokoiło dziewczynę. Z powodu kaca chłopak musiał włożyć sporo wysiłku w przemierzanie wyboistej ścieżki. Ale był dzielny. Jego dziewczyna jechała z przodu, od czasu do czasu oglądając się na niesfornego partnera. Pech chciał, że musiała spojrzeć akurat wtedy, gdy fizjologia zmusiła Ola do oddalenia się na moment w pobliskie krzaki. Ania zaklęła pod nosem, wyobrażając sobie wiadomo co, podczas gdy zaskoczony Olo wyłonił się zza krzaków, pomachał do niej, jak gdyby nigdy nic, i z lekkością wskoczył na rower. Ania obserwowała go z oddali i prawdopodobnie to właśnie jej ciężki jak ołów wzrok oraz spora prędkość spowodowały, że chłopak zachwiał się i z pluskiem wpadł w ogromną błotnistą kałużę.

Jakimś cudownym zbiegiem okoliczności zastygł w pozycji do pompek, dzięki czemu uchronił przynajmniej górną część ciała przed zanurzeniem w zielonkawoczarnej breji. Rower co prawda utopił się niemal całkowicie, ale Olo był naprawdę dumny ze swojej sprawności i refleksu, ponieważ błoto i rzęsa pokrywały jedynie przód ciemnych spodni. Oczywiście twarz i ręce również wyglądały imponująco, szybko jednak spłukał z siebie bagienne paskudztwo wodą z bidonu.

– No, mistrz, wiedziałam, że tak się skończy – podsumowała Ania, kręcąc z niedowierzaniem głową.

– Oj tam, nic się nie stało, widziałaś, jak pięknie się asekurowałem! Mistrzostwo świata na kacu! A to zaraz wyschnie i się wykruszy – uspokajał dziewczynę, obserwując zadziwiająco niewielkie straty. – Ależ to niesamowite, jak to bagno fizycznie wciąga …czułem taką siłę…

– To grawitacja – rzuciła z przekąsem.

– Poprzeczna? – usiłował żartować Olo.

Jego towarzyszka jednak w ogóle nie była w nastroju do żartów.

– Bredzisz, wiesz? Te imprezy cię wykańczają.

– A ty marudzisz, to zwykły wypadek. Musiałaś wybrać taką krzywą drogę?

– Przecież zawsze tędy jeździmy.

– Właśnie, a przydałoby się trochę kreatywności.

Tego było już za wiele. Nie dość, że Olo wrócił wczoraj w opłakanym stanie, to zamiast wykazywać skruchę, jeszcze się wymądrzał. Postanowiła przywrócić do go pionu.

– O, masz głód mocnych wrażeń? To popisz się na jutrzejszej rozmowie. Może tam cię docenią, bo mnie już wkurzasz na maksa!

– No pewnie, że jutro im pokażę. Opad szczęki murowany.

– Aha, jasne. Wejście smoka – rozzłoszczona machnęła ręką i odjechała szybkim tempem. Olo nie dał jednak za wygraną i po chwili dogonił ją, dzierżąc w dłoni kilka zerwanych po drodze uroczych polnych kwiatów. Ania uśmiechnęła się mimo woli. Zawsze potrafił ją rozbroić.

***

Następnego poranka Olo był nieco podenerwowany. Czekała go rozmowa o pracę, która mogła otworzyć przed nim wrota upragnionej kariery. Praca w redakcji portalu internetowego nie była co prawda najgorsza, ale płacili marnie, szanse na awans były niemal zerowe, dodatkowo czuł w sobie olbrzymie pokłady kreatywności, których w obecnym miejscu pracy nie mógł uruchomić. Z nadzieją w sercu i teczką swoich prac graficznych na ramieniu wybiegł niemal w podskokach na zalaną słońcem ulicę. Uznał tę piękną pogodę za dobry znak, po drodze kupił kawę na wynos i zapakował się do swojego dość zdezelowanego nastoletniego kabrioletu, który co prawda zimą trochę przeciekał, za to latem potrafił dać sporo przyjemności.

Zadowolony z siebie ruszył, popijając kawę i dziwiąc się, że ruch na drodze jest tak niewielki. Szczęście nie trwało jednak długo. Jak okiem sięgnąć, żółwim tempem ciągnął się przed nim sznur samochodów. Olo westchnął ciężko, upił łyk kawy i postanowił podejść do tych okoliczności z filozoficznym dystansem. Szło mu to dosyć opornie, bo co chwila cwaniacy z prawego pasa, obowiązkowo w czarnych brykach, wciskali się na pas Ola, a on przecież też się spieszył, i to nie byle gdzie, bo do swojej wymarzonej pracy! Jak trudno być stoikiem w korku, wie chyba każdy wielkomiejski kierowca. Nagle z, wydawałoby się, normalnych ludzi wychodzą bestie, sadyści i psychopaci. Także on z podejrzaną przyjemnością zaczął wyobrażać sobie tortury, jakim poddawałby kierowców z czarnych, wypasionych aut, oczywiście przeważnie służbowych.

Hm, chyba jednak inni mają gorzej – pomyślał, zerkając w lusterko, gdyż z oddali dobiegł go ryk klaksonów. Z zainteresowaniem zaczął się przyglądać sytuacji z tyłu. We wstecznym lusterku ujrzał nic innego jak czarne sportowe auto jadące poboczem i wciskające się przed… cwaniaków z prawego pasa. Chłopak pokiwał głową z uznaniem, że wreszcie i oni mają swoją konkurencję, i pojechał szybciej, gdyż droga chwilowo oczyściła się przed dość odległymi światłami.

Nagle z prawej strony usłyszał wściekły ryk i pisk hamulców. Tuż przed czerwonym światłem wjechał Olowi przed maskę czarny sportowiec. Machinalnie wcisnął hamulec do oporu i udało mu się w ostatniej chwili zatrzymać auto. Poczuł jednak w kroku dziwne ciepło. Cisnąc klakson i klnąc jak szewc, zobaczył olbrzymią plamę porannej kawy na swoich najlepszych spodniach. Sprawcą tego pożałowania godnego zdarzenia był oczywiście elegancki biznesman w sportowym porsche, ze wzrokiem utkwionym w szybę, kompletnie niezwracający uwagi na klaksony ani dość wyszukane przekleństwa. Jakby tego było mało, wściekły Olo zauważył środkowy palec, który kierowca z piekła rodem bezczelnie mu prezentował. Tego było za wiele.

Chłopak poczuł wystrzał adrenaliny w mózgu, który zaczął nagle działać w przyspieszonym tempie, z dokładnością automatu. Ze swojej lewej strony Olo dostrzegł inne, dość stare, ale wyspojlerowane auto i młodego kierowcę, z ciekawością przyglądającego się scence. Pomachał do niego, gestami dając do zrozumienia, aby wspólnie dali nauczkę bezczelnemu pseudorajdowcowi. Młodzieniec ochoczo skinął głową i ku zdziwieniu wszystkich wyprzedził pirata na czerwonym świetle. Po chwili dołączył do niego Olo, skutecznie blokując drogę biznesmanowi. Uwaga wszystkich kierowców skupiła się na ulicznym pojedynku. Dwa zdezelowane auta z porykującymi silnikami kontra błyszczące nowością czarne porsche.

Światło zmieniło się na zielone i auta ruszyły. Elegancik chciał sprytnie wyprzedzić ich poboczem, ale Olo, nie żałując swojego podwozia, skutecznie zablokował mu drogę, zaś młody pomocnik zabezpieczał lewą stronę, jadąc zygzakiem i uniemożliwiając wyprzedzanie. Biznesmenowi w białym kołnierzyku wyraźnie puściły stalowe nerwy, ponieważ ryczał klaksonem, wrzeszcząc coś niemiłosiernie. Po kilku takich manewrach Olo z młodym kierowcą jechali już równym, spokojnym tempem, pogłośnili na full muzykę z radia i kiwali się rytmicznie. Za nimi snuło się dostojne porsche z bladym z wściekłości mężczyzną w środku. Na czerwonym świetle zatrzymała się grupa samochodów, kierowcy z aut sąsiadujących opuścili szyby i zaczęli bić brawo dzielnym chłopakom, porsche zaś było zmuszone karnie stać i czekać na zmianę świateł. Olo podziękował swojemu pomocnikowi, pomachał mu na pożegnanie i pojechał dalej. Upokorzony pirat, rycząc wściekle silnikiem, skręcił w prawo i z kosmiczną prędkością pognał irytować kolejnych kierowców.

Jak na razie pełna satysfakcja – pomyślał Olo i zadowolony z siebie zaparkował przy przeszklonym budynku w centrum miasta.

Rzucił okiem na straty materialne w postaci zalanych spodni i doszedł do wniosku, że w tym stroju nie wypada pokazywać się na rozmowie o pracę. Problem polegał na tym, że innych spodni chwilowo nie posiadał. Do spotkania zostało niewiele czasu, dlatego w lekkiej desperacji rzucił się do bagażnika, wyjął spodenki do jazdy na rowerze i wskoczył do auta. Po chwili wysiadł z niego i oczom przechodniów ukazał się widok co najmniej dziwaczny. Od pasa w górę Olo wyglądał jak atrakcyjny trzydziestolatek z pobliskiego biura, wyposażony w dużych rozmiarów teczkę z portfolio, jednak zabójczy kontrast stanowiły obcisłe czarne spodenki i kolorowe trampki. Wykombinował, że spróbuje przemknąć niezauważony za stół niczym ninja i spojrzą na niego dopiero, gdy będzie już siedział. Jeśli nawet coś zauważą, pomyślą, że mają przywidzenia. Wydatnej pomocy miała mu udzielić obszerna teczka, którą zamierzał zasłaniać się jak tarczą. Zauważył bowiem, że niektórzy przechodnie, z racji wyeksponowanych w ciasnych spodenkach męskich klejnotów, gapią się na niego natarczywie. Chłopak spojrzał na nich jak artysta performer i uśmiechnął się z wyższością, zadowolony, że skutecznie potrafi skupiać na sobie uwagę.

Pewnym krokiem chłopak wkroczył do budynku, budząc lekkie zainteresowanie ochrony, która jednak szybko doszła do wniosku, że to na pewno kurier rowerowy dostarczający teczkę. Zameldowawszy się w recepcji, ruszył windą na górę i jednym susem znalazł się przed wysokim kontuarem sekretarki.

– Dzień dobry, jestem umówiony na rozmowę o dziewiątej trzydzieści – zagaił Olo najuprzejmiej jak potrafił.

– Witam. Pan Aleksander Mrok? – Miła dziewczyna uśmiechnęła się i wskazała mu ręką fotel. – Dosłownie za chwilę pana poproszę, tymczasem proszę usiąść.

– A nie, ja chętnie postoję – stwierdził Olo i pomyślał, że wszystko układa się cudownie, gdyż gabinet był częściowo przeszklony i kątem oka zauważył, że stół konferencyjny stoi tuż przy drzwiach. Szanse na to, że przemknie niezauważony, wzrosły potężnie.

Drzwi otworzyły się i sekretarka dała znak, że można wejść. Olo ruszył w kierunku gabinetu, zasłaniając się teczką. Sekretarka wybuchła śmiechem, zauważając wreszcie jego nietypową stylizację. Chłopak puścił do niej oko, ale jednocześnie dostrzegł nadciągające z naprzeciwka kolejne niebezpieczeństwo. Po wyraźnie nieudanej rozmowie wyszedł z gabinetu młody, ale mocno już zmęczony życiem „biały kołnierzyk” i mierzył Ola nienawistnym spojrzeniem zranionego kojota. Ten poczuł się jak w prawdziwej dżungli i chciał szybko ominąć przeciwnika, ale „kołnierzyk” nagle, niby przypadkiem, podstawił mu nogę. Nie przewidział jednak, że nasz zaprawiony w boju pechowiec sprytnie przeskoczy przeszkodę, kopiąc napastnika boleśnie w kostkę. „Kołnierzyk” syknął z bólu i oddalił się pospiesznie ze zwieszoną jeszcze niżej głową.

Olo zaś, szczęśliwy, że pokonał tyle kłód, dosłownie wrzucanych mu pod nogi, wślizgnął się niepostrzeżenie do gabinetu i szybko usiadł, szczęśliwy, że nikt nie zauważył jego dziwacznego stroju.

Po drugiej stronie stołu wpatrywała się w papiery elegancka, szczupła HR-ówka, w dopasowanym kostiumie i obowiązkowych rogowych okularach.

– Bułka z masłem – przemknęło Olowi przez myśl, po czym przeniósł wzrok na mężczyznę wpatrującego się w superdrogiego laptopa i… zamarł. Serce podeszło mu do gardła. Musiał przełknąć ślinę, aby złapać oddech. Po drugiej stronie stołu siedział bowiem nie kto inny jak wściekły biznesman ze sportowego porszaka! Mężczyzna, znudzony rozmową, pochłonięty był zawartością komputera i kompletnie nie zwracał uwagi na swoje towarzystwo.

– Witam, proszę opowiedzieć parę słów o sobie – zaczęła HR-ówka, lustrując Ola wzrokiem przewiercającym duszę. To znaczy patrzyła zupełnie normalnie, ale jej rozmówca w tej chwili przeżywał chwile grozy i dziwacznie łapał powietrze, jakby mu było duszno.

– Co za słaby gatunek z tych facetów – pomyślała HR-ówka – pocą się z byle powodu, zaraz mi tu zemdleje i będzie afera.

Kobieta zupełnie nie była świadoma rozgrywającego się dramatu. Wreszcie kandydat na wielce obiecujące stanowisko wziął się w garść. Doszedł bowiem do wniosku, że i tak gorzej być nie może, więc przynajmniej pogra na nerwach zadufanemu w sobie dupkowi, który tkwił na najwyższym szczeblu łańcucha pokarmowego, to znaczy… zawodowego.

– Tak, wiem, to nadal jest Sparta – pomyślał i odrzekł wreszcie:

– Chętnie opowiedziałbym o sobie, ale nie wiem, czy jest sens.

HR-ówka wytrzeszczyła oczy, które za sprawą okularów zrobiły się naprawdę olbrzymie, a mężczyzna z wyraźnym zaciekawieniem zerknął w ich stronę i twarz mu stężała.

– O kurw… – wycedził przez zęby, widząc swojego przeciwnika z ulicznego pojedynku.

Olo był już przygotowany na cios i opanowany jak bokser na ringu.

– O, właśnie, z ust mi pan wyjął, nie wiedziałem tylko, czy kultura korporacyjna na to pozwala.

Zapanowała złowroga cisza. HR-ówce z wrażenia opadła szczęka, zaczęła chrząkać nerwowo, patrząc wymownie na swojego szefa, po czym widząc, że kompletnie jej nie zauważał, przystąpiła do szarpania jego rękawa.

– Panie Romanie, szefie, coś nie tak?

Roman, dysząc jak byk na corridzie, łypnął na HR-ówkę i w mgnieniu oka zmienił wyraz twarzy na poker face. Był twardym zawodnikiem i w jego głowie zaświtała wredna myśl. Pochylił się z uwagą nad CV krnąbrnego kandydata i znienacka wypalił:

– Jakie ma pan doświadczenie w branży? Potrafi pan pracować zespole? Jaka jest pana największa wada? – Roman zasypał kandydata gradem pytań.

HR-ówka poczuła się w obowiązku, aby dodać od siebie tradycyjne, najbardziej idiotyczne pytanie świata:

– Gdzie widzi pan siebie za pięć lat?

Olo, nadal zdziwiony, pomyślał, że to oczywiste, że w czarnej dupie, ale nie chciał dać satysfakcji krwiopijcom. Stwierdził, że żywcem go nie zjedzą i pójdzie na konfrontację, więc zadziornie, pewnym siebie głosem zaczął:

– Jestem ambitny i asertywny, więc za pięć lat… maksimum, widzę siebie oczywiście na pana miejscu albo wyżej, no, a reszta jest w CV, jeśli raczył pan czytać. Roman spoglądał na niego wzrokiem psychopatycznego mordercy, zaś niezrażony Olo ciągnął dalej:

– Praca w zespole idzie mi świetnie. Szybko nawiązuję kontakty, praktycznie w każdej sytuacji. – Bezczelnie puścił oko do Romana. – A poza tym lubię konfrontacje i tak… jestem sadystą!

HR-ówka patrzyła na nich zszokowana, nie wierząc, że dzieje się to naprawdę. W takiej rozmowie o pracę jeszcze nie uczestniczyła i czuła się raczej tak, jakby przypadkowo znalazła się na ringu, a nie w bezpiecznym, nudnym biurze.

– Tak, tak, wiem, wystarczy! – przerwał mu stanowczo Roman.

Jakkolwiek zbrodnia w miejscu pracy wydała mu się niezwykle kuszącą perspektywą, resztki rozsądku planowały nieco bardziej racjonalne rozwiązanie. ZEMSTĘ. Powolną, wykańczającą, poniżającą, upadlającą, realizowaną z premedytacją, ale lekko i z finezją, niby od niechcenia. Jakby zgniatał komara. Los Ola był teraz w jego rękach. Roman cieszył się jak dziecko na myśl o dręczeniu go jako swojego pracownika, po czym zerknąwszy na CV, zwrócił się do niego z przyklejonym, profesjonalnym uśmiechem numer siedem.

– OK, pokażesz nam w dziale kreacji, co potrafisz. No, dostałeś tę robotę.

Chłopak oniemiał.

– Naprawdę? Jestem bardzo wdzięczny – wydukał przytomnie, węsząc mimo wszystko spisek.

– To raczej przedwczesne uczucie – skwitował lodowato Roman, po czym wlepił wzrok w swój telefon. Podszedł do okna i zupełnie ignorując towarzystwo, rozpoczął rozmowę telefoniczną.

Olo, wstrząśnięty i zmieszany, wstał z miejsca, pożegnał się i skierował się do wyjścia. Nagle dostrzegł jeszcze bardziej zadziwiony wzrok HR-ówki. Nie było w tym nic niezwykłego, bo zapominając o swoim wypadku ze spodniami paradował przecież w opiętych spodenkach, prezentując jędrne pośladki. Zaśmiał się tylko, bo jakie miał wyjście, i rzucił przez ramię do zszokowanej kobiety:

– Hm, czyżby to jakieś molestowanko? – Olo usiłował zatrzepotać rzęsami.

– Nie, w życiu, nic z tych rzeczy! – zaprzeczyła gwałtownie, z trudem zachowując powagę. – Proszę udać się na recepcję, wpisałam już pana na wstępne szkolenie.

***

Olo wrócił do domu i wyczerpany całodziennymi przejściami rzucił się na kanapę. Z kuchni wyjrzała Ania.

– I jak, udało się? – Ucałowała go na powitanie.

– Tak, przyjęli mnie od razu, dziś już miałem szkolenie. – Otarł pot z czoła. – Jestem wykończony psychicznie.

– Serio? To genialnie! – Rzuciła mu się na szyję, całując czule.

Chłopak był jednak niepewny swego szczęścia.

– Dziwne, ale czuję, że szef to jakiś psychopata.

– E, teraz to nic nowego, taka moda, dasz sobie radę.

– Pewnie. – Robił teraz dobrą minę do złej gry.

Zadowolona Ania zaczęła głośno marzyć.

– Może teraz uda nam się wziąć kredyt.

Na dźwięk słowa „kredyt” w głowie Ola zapaliła się czerwona lampka alarmowa i gwałtownie zaoponował:

– Ty naprawdę chcesz mnie zakuć w kajdany na galerze krwiożerczego, kapitalistycznego wyzysku?! Błagam o litość nad zniewolonym ludem harującym miast i wsi.

– Przestań, co to za teksty? Tak tylko pomyślałam, że zmienimy mieszkanie, ale tak też jest dobrze. – Dziewczyna poczuła się dziwnie i pomyślała w duchu, że Olo nie chce wiązać się z nią na poważnie.

Chłopak zauważył jej smutną minę, przytulił ją i spojrzał w oczy.

– Nie, po prostu nie chcę dostać się w szpony tych krwiopijców. Raz weźmiesz kredyt i jesteś usidlony na resztę życia. Już oni znajdą na ciebie strategię, najpierw wahania walut, potem kryzys i wszyscy robimy zrzutkę na upadające banki i odprawy dla prezesów.

Ania patrzyła na niego jak na kosmitę – niby miał trochę racji, ale bez przesady.

– Olo, wyluzuj, na tej zasadzie najlepiej mieszkać pod mostem.

– No i to jest pomysł: niski czynsz, kontakt z naturą, ekologiczne materiały budowlane, znaczy karton – ironizował, mając nadzieję, że raz na zawsze da mu spokój z trudnymi decyzjami. Przynajmniej na dziś miał ich serdecznie dość i czuł, że na poważnie musi ostudzić emocje.

Ania pokręciła głową, podejrzewając, że Olo to totalny świr albo znowu wychodzi z niego niezależny artysta. Zresztą na jedno wychodzi. Obie perspektywy był równie przerażające. Wystarczy, że ona maluje.

– Wychodzę do Lecha – rzucił Olo.

– Co? Ale mieliśmy iść do kina… – Dziewczyna była skołowana i sama nie wiedziała, czy ma się cieszyć z nowych perspektyw zawodowych chłopaka, czy smucić z powodu jego dziwactw.

– Aniu, zrozum, jestem wykończony, a Lech mówił, że zna tego szefa szaleńca. Jutro pójdziemy, totalnie nie mam głowy do kina, bo w moim realnym życiu dzieje się właśnie horror. Wrócę wcześnie, tym razem mówię poważnie.

Olo to ubierał się, to rozbierał, wyraźnie zdenerwowany i niezdecydowany, rozrzucając rzeczy po kątach. Wreszcie drzwi zatrzasnęły się za nim i Ania została na placu boju sama, również w marnym nastroju. Nie wiedząc nic o porannych perypetiach swojego chłopaka, nie była w stanie pojąć, dlaczego zamiast cieszyć się z nowej pracy, widzi wszystko w czarnych kolorach, na dodatek zostawia ją samą wieczorem.

– No dobrze, każdy ma prawo do nerwów, może rzeczywiście coś śmierdzi w tej nowej pracy – pomyślała z empatią, ale perspektywa sprzątania bałaganu zamiast wyjścia do kina nie poprawiła jej humoru. Stwierdziła, że też ma to w nosie, wyjęła pudełko lodów z zamrażarki i zasiadła na kanapie przed telewizorem w poszukiwaniu ciekawego filmu. Traf chciał, że ulubione kanały filmowe proponowały akurat romanse i melodramaty, z namiętnie całującymi się parami. Kulminacją była Casablanka ze sceną pożegnania na lotnisku.

– Szlag! Nie mają litości – pomyślała rozgoryczona, że jej związek wygląda o wiele mniej romantycznie. Wkurzona, przełączyła na miauczący eastern karate z wczesnych lat osiemdziesiątych i tępo gapiąc się w ekran, zatopiła łyżkę w misce z lodami.

***

Kolejny dzień upłynął Olowi na rozpoznaniu nowego środowiska pracy i próbach zaprzyjaźnienia się z kolegami. Szybko okazało się, że w firmie funkcjonują dwa obozy: jeden agresywny i wredny oraz drugi – normalny i umiarkowanie przyjazny. Dziwnym trafem obie grupy były równie silne i non stop współzawodniczyły ze sobą, zaś szefowi na rękę było utrzymywanie tego zadziwiającego status quo. Normalni musieli zachować czujność i asertywność, wredni zaś musieli wykazać się również merytoryką. Roman uważał swój system za idealny. Olo dopiero próbował rozgryźć układ, ale zanim to nastąpiło, szef przygotował mu zimny prysznic. Widząc, że chłopak stoi w grupce z innymi pracownikami postanowił upokorzyć go na ich oczach. Zdjął z półki najgrubszy z możliwych segregatorów i ostentacyjnie wręczył mu go, wskazując palcem ksero. Chcąc nie chcąc, chłopak zabrał się do kserowania. Koledzy nie omieszkali poznęcać się nad nowym.

– Mistrzu, tylko uważaj, żeby ci się supermózg nie zlasował – rzucił ze śmiechem jeden z nich.

Olo zacisnął zęby i kserował szybko, aby jak najprędzej zakończyć prymitywne zadanie. Miał przecież pracować jako grafik w teamie kreatywnym. Już miał kończyć swoją pracę, gdy zauważył Romana, niosącego kilka opasłych segregatorów.

– O, szybko ci poszło, no niezły jesteś, to jeszcze to. – Szef z szerokim uśmiechem wręczył mu ciężkie tomiska.

Olo jęknął z rozpaczy, stoczył ze sobą kolejną walkę wewnętrzną i postanowił zaryzykować szczerość.

– Kurczę, nie szkoda panu mojej pensji na takie… bzdury?

– Nie, skąd, stać nas na to – rzucił Roman z cynicznym uśmieszkiem.

Upokorzony Olo przeczuwał, że nie będzie to łatwa rozgrywka, więc mimo wszystko usiłował zachować zimną krew i godność. Z precyzją maszyny kserował kolejne dokumenty niezrażony faktem, że ksero co chwila odmawiało posłuszeństwa, jakby na zdalne polecenie Romana. Kątem oka zauważył zbliżającą się do niego grupkę kolegów i zaklął pod nosem, przeczuwając zgryźliwe uwagi. Nie mylił się.

– Aż dymi z tego ksera, dawno nieużywane, zresztą mamy skany wszystkiego – śmiał się koleś o ryżej czuprynie i świńskich, złośliwych oczkach.

– Taaak? – Olo udał zdziwienie.

– Pewnie, a co myślałeś, że to średniowiecze? – rechotał ryży zadowolony ze swego dowcipu.

– Patrząc na zarządzanie, to jak najbardziej mi tu pasuje feudalizm, chłopie pańszczyźniany – nie wytrzymał Olo.

– Ja to tu jestem wasalem, parobie – zaperzył się ryży.

– To wracaj lizać dupę swemu panu! – ryknął Olo i umilkł nagle, bo zza drzwi toalety wyłonił się rzeczony pan, czyli Roman, wywołując salwy śmiechu całej gromady poza ryżym oczywiście. Nieświadomy zbiegu okoliczności szef spojrzał pytająco na grupę i wskazał wymownie na zegarek. Samym gestem sprawił, że natychmiast rozpierzchli się do swoich obowiązków.

Olo został wreszcie sam na korytarzu, kserując kolejne dokumenty.

Tymczasem Roman w swoim gabinecie przygotowywał się do spotkania z guru branży reklamowej – prezesem Walickim. Nagle przypomniał sobie, że dawno nie „zajmował się nowym pracownikiem. Wpadł na świetny pomysł i zajrzał obok, do sekretariatu.

– Skarbie, możesz iść na lunch – rzucił do sekretarki.

– Ale przecież zaraz masz spotkanie – zaoponowała dziewczyna. Od kiedy on taki miły? – pomyślała węsząc spisek w zachowaniu szefa.

– Poradzę sobie, no leć już – poganiał ją, zerkając wyczekująco na korytarz.

– Jak chcesz – wolała nie wdawać się z nim w dyskusję.

Wychodząc, natknęła się na prezesa Walickiego oraz osłupiałego z wrażenia Ola. Walicki – sława w kręgach mediów i reklamy, mimo sześćdziesiątki na karku nadal trzymał się świetnie, był pełen energii i dobrego humoru.

Szef powitał go wylewnie i przywołał Ola gestem.

– Ach, nasz mistrz, zapraszam, zapraszam. Czego się napijesz? – podlizywał się Roman, jak gdyby nienaganne maniery były jego codziennością.

– Kawy, mocnej i czarnej jak smoła – rzucił konkretnie prezes.

Roman zwrócił się do stojącego w drzwiach zachwyconego Ola.

– No, słyszałeś, dwie szatańskie kawy, biegusiem.

Chłopak w jednej chwili z euforii wpadł we wściekłość, słysząc, że tym razem awansował na sekretarkę. Mimo krępującej sytuacji próbował się bronić:

– Ale szefie… no, może zawołam sekretarkę, jestem grafikiem.

– Jeszcze nie, kochany, jeszcze nie. Tylko nie pluj do kawy, bo to psuje smak, a do Tylera Durdena jeszcze ci daleko – dowcipkował pryncypał.

Prezes Walicki, przyzwyczajony do specyficznych metod Romana, tylko obserwował scenę z zaciekawieniem. Usłyszawszy nazwisko postaci swojego ulubionego filmu, zdziwiony spojrzał na Ola z obrzydzeniem. Chłopak uznał, że ten pojedynek może jeszcze wygrać.

– Biorę przykład z najlepszych – rzucił hardo, unosząc głowę. – Ale oczywiście przyjąłem zamówienie – uśmiechnął się uprzejmie, ukłonił się szarmancko i odszedł. Roman zaśmiał się, wskazując na Ola.

– Nawet zdolny, ale zero pokory w tej młodzieży.

Olo oddalił się w pośpiechu, wybiegł z biura, wpadł do baru z kawą tuż obok, szybko zamówił dwie włoskie kawy i pożyczył czarny fartuch od znajomego kelnera. Zdążył jeszcze przylizać włosy również pożyczonym żelem i niemal wybiegł z gotowym zamówieniem do swojego biura. Patrząc w szybę, stwierdził, że nawet całkiem dobrze wygląda w tym stroju, więc pewnie wkrótce dołączy do baristów i kelnerów, przewidywał bowiem, że Roman nie przedłuży z nim kontraktu wraz z końcem miesiąca. W redakcji portalu zatrudniono kogoś na jego miejsce, więc nie bardzo miał gdzie wracać, zresztą zapragnął w swoim życiu zmian. Z tacą w ręku, pewnym krokiem wszedł do gabinetu szefa i z gracją ustawił przed mężczyznami dymiące filiżanki.

– Jak coś robię, to porządnie – pochwalił się, puszczając oko, i stanął z boku wyprężony jak lokaj. Roman nie spodziewał się ani hiszpańskiej inkwizycji, ani tym bardziej kelnerskich popisów Ola, prezes zaś roześmiał się głośno.

– Cha, cha, cha, niezły jest. – Wyraźne spodobało mu się zagranie Ola i dystans w dość niezręcznej zawodowej sytuacji. – Możesz odejść, dziękuję – wycedził Roman. Na odchodne posłał mu mordercze spojrzenie i znacząco skierował kciuk w dół, ukrywając to oczywiście przed wzrokiem rozbawionego prezesa.

Chłopak ukłonił się szarmancko i odszedł, ściągając zamaszyście fartuch. Stwierdził w duchu, że skoro i tak straci pracę, powinien udać się na solidny reset do pubu, najlepiej razem z Lechem. On będzie doskonale zorientowany, co wypić, żeby jak najszybciej zapomnieć o bolesnej porażce. Olo co prawda od początku miał przeczucie, że tak to się skończy, ale niespodziewane zatrudnienie wzbudziło w nim ponownie nadzieję na nowy start w życiu zawodowym. Jedyne, z czego czerpał nikłą satysfakcję, to fakt, że nie dał się upodlić i zachował twarz, którą codziennie oglądał w lustrze i która miała mu służyć jeszcze wiele lat, postanowił więc o nią dbać. Takie tam małe zwycięstwo nad siłami ciemności odniesione przez rycerza Jedi, którym jako dziecko bardzo chciał zostać.

***

Ania wracała właśnie do domu, gdy na ruchliwym skrzyżowaniu usłyszała pisk opon. Odwróciła się automatycznie i zobaczyła na przejściu dla pieszych przerażonego, małego psiaka, który o mało nie wpadł pod trąbiący samochód. Dziewczyna była wielką miłośniczką zwierząt i przygarniała wszelkie potrzebujące stworzenia, znajdując im potem kolejne domy. Tego łaciatego malca też nie miała serca zostawić na pastwę losu.

Na pewno się zgubił – pomyślała, podeszła i kucnęła powoli, żeby go nie spłoszyć. Trzęsący się psiak, wyczuwając chyba dobre intencje Ani, nie uciekł, lecz spojrzał na nią swoim pełnym psiej miłości spojrzeniem, które zawsze głęboko ją wzruszało. Miłość od pierwszego wejrzenia wymyślił chyba jakiś psiarz, a z pewnością pasjonat zwierzaków – doszła do wniosku Ania, niosąc pod pachą liżącego ją po ręce futrzaka.

Dziewczyna weszła do mieszkania i postawiła malca na podłodze.

– No wskakuj, widzisz, jak tu pusto.

Zwierzak rozejrzał się ciekawsko i zaczął obwąchiwać teren. Ania obawiała się trochę, że całe mieszkanie będzie za chwilę doszczętnie obsikane – ale nic z tych rzeczy. Pies wykazał się, rzadko spotykanymi nawet u ludzi, dojrzałością i szacunkiem. Podbiegł do swojej wybawicielki, szczeknął i wesoło zamerdał ogonkiem. Najwyraźniej spodobało mu się nowe schronienie i szukał okazji do zabawy. Dziewczyna ucieszyła się, że mały szybko pozbył się traumy, więc ruszyła na poszukiwanie misek, smyczy i zabawek, które zawsze miała gdzieś ukryte na wszelki wypadek. W końcu przez ich mieszkanie przewinęło się chyba kilkanaście psów i kotów. Znalazła wreszcie psie akcesoria, nalała wody do miski i rzuciła małemu piłkę. Zaczął ochoczo skakać i bawić się w najlepsze, zupełnie nie pamiętając, że kilkanaście minut wcześniej groziła mu śmierć.

– Niesamowite, od razu weselej – cieszyła się na widok psiej radości Ania.

Od zabaw z milusińskim oderwał ją dzwonek telefonu.

– Ciekawe, co dziś wymyśli – pytała samą siebie. Miała już trochę dość Ola i czuła, że w jego hierarchii znalazła się zdecydowanie na dalszym planie.

– Cześć, skarbie, wrócę później, muszę pogadać o tej robocie z Lechem, bo wyobraź sobie, że dziś już parzyłem kawę szefowi. Niezły awans z ksera, prawda? – tłumaczył szybko i nerwowo.

– To faktycznie trochę przesadzili. Ale z drugiej strony, zarabiasz całkiem niezłą kasę za odmóżdżającą robotę, niejeden zapewne ci zazdrości – usiłowała go uspokoić.

– Jasne. Wszyscy się ze mnie nabijają, za chwilę będę czyścić kible, zobaczysz. A nie, nie będę, po prostu zwolni mnie jak mojego poprzednika – bawił się jak zwykle w czarnowidza.

– Oj, nie będzie tak źle. Wiesz, przygarnęłam psiaka, plątał się po podwórku – próbowała odciągnąć myśli chłopaka od jego bardzo ważnej osoby.

– Czuję się dokładnie jak on. Dobra, kończę, bo naprawdę muszę się napić. Ale wrócę wcześnie. Obiecuję – starał się być przekonujący, choć w głosie dało się wyczuć nutę zwątpienia.

– OK, tylko błagam, nie zapomnij wyprowadzić psa, to jeszcze szczenię, a ja mam dziś noc muzeów, pamiętasz? Psina super, nie to, co Skunks. – Ania miała nadzieję wzbudzić w Olu poczucie odpowiedzialności.

– Nawet nie przypominaj. Po tym kundlu było trzy miesiące smrodu. Gdyby mógł zaznaczyłby swój teren w całym mieście. Spoko, zajmę się nową, małą bestią.

***

Jak można się było spodziewać, wiele długich godzin później, właściwie prawie nad ranem, Olo nieudolnie grzebał kluczem w zamku, usiłując dostać się do domu. Niespodziewanie drzwi otworzyły się gwałtownie i stanęła w nich wściekła Anka z merdającym, łaciatym psiakiem na smyczy.

– Szósta rano… tak się umawialiśmy? Obiecałeś wyprowadzić psa. – Pokazała plamę na podłodze. – Sprzątaj to teraz – wycedziła przez zęby, zamykając drzwi.

Pies zwiesił ogon i gapił się na nich kompletnie skołowanym psim spojrzeniem, zupełnie nie wiedząc, co robić. Chłopak spojrzał znacząco na zwierzaka, który rozsądnie wycofał się do sypialni i wzdychając ciężko, położył się w kącie.

– Jaki fajny piesek, no… sorki, zapomniałem przez ten stres, nawet nie uwierzysz, co się stało… chyba ktoś mi coś wrzucił… – tłumaczył nieco nieskładnie.

– Fakt, nie uwierzę, w ogóle nie można na ciebie liczyć, wiesz o tym? – rzuciła Anka,

mierząc go pełnym pogardy spojrzeniem.

– No co ty, kochanie! Wiesz, jakie to niebezpieczne, pigułka gwałtu… – próbował wzbudzić litość. Niestety, ta strategia była zupełnie nieskuteczna.

– Nie rozśmieszaj mnie! – parsknęła dziewczyna. – A kto niby chciałby cię zgwałcić w takim stanie? Lech coś ci znowu dał, zgadłam? – Typowe męskie zachowania niestety nie były dla Ani tajemnicą.

– Wiesz, ile teraz wygłodniałych się czai? Ale ja tylko ciebie, kochanie… – Chciał przypomnieć jej, jak ważna jest dla niego i przysunął się, próbując ją przytulić.

Dziewczyna jednak rozkręcała się coraz bardziej. Odepchnęła go i wykrzyknęła:

– Chyba desperatek! Boże, przecież ja też nią jestem, bez sensu to wszystko!

Próbując powstrzymać łzy, Anka wyszła do sypialni i trzasnęła drzwiami, po chwili jednak otworzyły się z hukiem i na Ola zaczęły wyfruwać jego rzeczy.

– Jezu – jęknął przerażony. Alkohol w jednej chwili wyparował mu z głowy.

– Albo nie, chodź tu… – Stanęła w drzwiach sypialni z założonymi rękoma.

Olo miał nadzieję, że to już koniec kłótni, i uśmiechnął się przepraszająco. Anka jednak ryknęła:

– Sam się pakuj, nie będę ciągle zbierać twoich rzeczy! Zabieraj się stąd, już!

– Ale Anka, co ty, porozmawiajmy… spokojnie.

Sytuacja jednak była raczej beznadziejna, tak wściekłej Ani w życiu nie widział. OK, może za często ostatnio wracał zbyt późno, ale przecież miał poważne powody.

– Wy-noś sięęęęęęę!! – wrzasnęła i odwróciła się na pięcie, trzaskając drzwiami do kuchni, tak niefortunnie, że od dawna pęknięta szyba nie wytrzymała i wypadła.

– Odbiło ci!? – wrzasnął w końcu Olo, po czym już spokojniej dodał: – Zadzwonię jutro.

Anka odwróciła się i ze złością rzuciła talerzem przez pozbawione szyby drzwi. Niewiele brakło, a trafiłaby wychodzącego Ola w ramię.

– Au, wariatka! – warknął, zebrał parę swoich rzeczy do torby i wyszedł z mieszkania.

***

Kilka dni później, gdy emocje nieco opadły, Olo postanowił zadzwonić do Ani i porozmawiać z nią jeszcze raz na neutralnym gruncie. A nuż uda się coś naprawić. Zależało mu na niej jak na nikim innym w życiu i czuł, że nie chciał rozstawać się w tak zgniłej atmosferze. Owszem, czuł się winny, ale kompletnie nie miał świadomości, że dziewczyna będzie aż tak rozdrażniona i stanowcza. Sądził, że należała mu się choćby rozmowa ostrzegawcza, a nie tak karczemna awantura. Ania jednak uważała, że niańczenie Ola i jego ego przez całe życie nie bardzo jej odpowiada.

Spotkali się w spokojnej kawiarni na ich osiedlu. Okazja była dobra, bo Olo miał tego dnia urodziny i Ani jakoś nie wypadało zrobić mu przykrości mimo tego wszystkiego, co zaszło parę dni temu.

Chłopak, wynędzniały i nieszczęśliwy, wręczył nieco zakłopotanej Ani kwiaty, identyczne jak podczas ich pierwszej randki, co oczywiście było przemyślanym zagraniem. Sam zaś dostał od niej złotą rybkę, na szczęście.

– Wszystkiego dobrego. Nie miałam innego pomysłu.

– O, ładna, dziękuję. – Olo ostrożnie postawił niewielki szklany klosz na stoliku.

– Prawda? Wpadła mi w oko na wystawie w sklepie. Miała takie dziwne spojrzenie. Ale błagam, wrzuć jej czasem karmę.

– Spoko, przecież wiesz, że lubię karmić zwierzaki. Pamiętasz, jak utuczyłem tego chudego kota?

– Tak, wyglądał potem jak zawodnik sumo. – Dziewczyna uśmiechnęła się smutno, wspominając miłe chwile, i zapatrzyła się w okno z tęsknotą w oczach.

– Ale ryba jest idealna… Przepraszam za moje wybryki… – zaczął Olo.

– A ja za latający talerz.

Pomiędzy niedawnymi kochankami zapadła niezręczna cisza. Olo patrzył błagalnie na ukochaną, jak zbity pies, próbujący ostatecznych metod.

– Może moglibyśmy spróbować…

Jednak w oczach dziewczyny zobaczył tylko ból i zrozumiał, że między nimi naprawdę już koniec. Poczuł dziwny, przeszywający chłód i bezgraniczny smutek ogarnął jego duszę. Bez słowa spojrzał w okno i przełknął ślinę przez ściśnięte gardło. Dwa lata spędzone z Anią przesuwały się w jego głowie jak klatki filmu. Oczy przykryła mgła. Z zamyślenia wyrwał go głos Ani, która czując, że ta rozmowa nie może zakończyć się neutralnie, próbowała zmienić temat.

– Wiesz, znalazłam dom dla psa. Koleżanka wzięła dla dzieci.

– No, ja pomieszkuję kątem u Lecha. Przynajmniej pies szczęśliwy… o ile dzieciaki go nie wykończą. – Zrobił minę, jakby sam niedługo miał zakończyć swój marny żywot.

– Olo, proszę cię. – Ania wyraźnie nie miała ochoty na pocieszanie byłego chłopaka. – Słuchaj, muszę już lecieć, dbaj o siebie i rybę.

Cmoknęła go w policzek i odeszła pospiesznie. Został sam nad swoim niedopitym piwem, które tego wieczoru kompletnie straciło smak.

***

Olo zupełnie nie mógł zrozumieć, jak to się stało, że stracił Anię. Owszem, był ostatnio skupiony na sobie, bo – jak się mogło wydawać – dostał szansę na karierę. Ale przecież robił to dla nich obojga. Poza tym żył w ciężkim stresie, ale nie chciał obciążać jej swoimi wątpliwościami i upokorzeniami. Czuł się mężczyzną i ciosy od losu musiał przyjmować dzielnie na klatę, nie mógł przecież użalać się nad sobą. Ania mogłaby pomyśleć, że jest mięczakiem, i byłoby jeszcze gorzej, przynajmniej w jego mniemaniu.

Dlaczego nie dała mu ostrzeżenia, nie ochrzaniła go i nie dała szansy na poprawę? Czuł się naprawdę skrzywdzony. Ach, te kobiety, emocjonalne i bezwzględne. Jak wyczuć ich nastrój, jak połączyć bycie twardzielem z empatią? Mission impossible. Zresztą czy ktoś w stosunku do niego miał jakiekolwiek ludzkie odruchy, zewsząd atak i podstępy, tym razem nawet ze strony ukochanej.

No dobra, może Lech, jako jedyny, znał jego rozterki i trochę go wspierał. Przygarnął go pod swój dach i przynajmniej było z kim dzielić troski. Olo czuł się zmuszony do ratowania własnego zdrowia psychicznego wszelkimi dostępnymi metodami. Postanowił złagodzić ból istnienia naturalnymi środkami uśmierzającymi. Najlepszym kompanem do specyficznej psychoterapii był nie kto inny jak sam mistrz destylacji – Lech.

Lech był kumplem Ola z lat studenckich. Poznali się jeszcze w akademii sztuk pięknych, gdzie spędzili niezwykle piękne i budujące, choć przytłaczające pół roku. Po jednym burzliwym semestrze wyrzucono ich z hukiem z uczelni. Cóż, życie artysty musi zawierać element dramatyczny, ale chłopcy nie zamierzali spocząć na laurach. Po kolejnym półroczu, który spędzili razem na licznych imprezach i degustacjach wszelkich niedrogich trunków, postanowili wziąć się za siebie i wspólnymi siłami dostali się na grafikę, tym razem na uczelni technicznej. Tam znacznie łagodniej oceniono ich talenty i dzielni studenci mogli zdobywać szlify w nowym zawodzie. Lech wkrótce trafił do dużej agencji reklamowej, Olo zaś próbował swoich sił w wydawnictwach. Jednak wspólne wypady i degustacje stały się ich męską tradycją, co nie bardzo przypadało do gustu Ani.

Przyjaciel Ola bowiem uważany był powszechnie za dziwaka, który próbował w swoim życiu chyba wszystkich istniejących na świecie nadających się do konsumpcji płynów. Mało tego, miał w swoim domu niemal laboratorium chemiczne, w którym produkował i testował różne dziwne trunki. Mimo swojego „hobby” i podejrzeń o uzależnienia Lech w niezwykły sposób zachował przenikliwość i trzeźwość umysłu oraz stał się cenionym specjalistą w swojej branży. Tajemnicy jego podejrzanego luzu, a jednocześnie sukcesów w zawodzie nie poznał nikt. Albo miał szczególną odporność na używki, albo znał tajemny sposób na ich neutralizację, albo miał jeszcze inny, podejrzany sposób, bo pracował od wielu lat w jednej z największych agencji reklamowych w kraju. I radził sobie całkiem dobrze. Olo nie miał jednak ochoty zostać królikiem doświadczalnym kumpla i poprzestawał na tradycyjnych napojach wyskokowych. Co prawda ostatnimi czasy ilości używanego alkoholu urągały zdrowemu rozsądkowi, miał jednak poważne powody, którymi usprawiedliwiał się sam przed sobą, oglądając rano swoją skacowaną twarz.

Nie dość, że rozstał się z Anią, to jeszcze stracił nadzieję na rozkwit kariery. Kondycja psychiczna Ola była w stadium krytycznym, co musiało powodować szczególnie duże zużycie środków „terapeutycznych”. Osobistym terapeutą miał być najlepszy przyjaciel, zaś lekiem – piwo, które, jak powszechnie wiadomo, jest dobre na wszystko.

W związku z tym chłopcy systematycznie eksplorowali wielkomiejskie bary, puby i kluby. Zwiedzili niemal wszystkie w promieniu kilku kilometrów. Lech zastanawiał się nawet, czy nie stworzyć przewodnika dla amatorów trunków, bowiem liczba lokali była naprawdę imponująca. Mogło to wynikać z faktu, że niemal każdy z ich wypadów kończył się w sposób urągający człowieczeństwu i właściciele lokali lub ochrona skutecznie zniechęcali ich do kolejnych wizyt. Jednak nawet pod wpływem alkoholu Olo zachował czujność i solidarność ze źle traktowanymi pracownikami. Z dziwnych, nieznanych sobie powodów w ostatnim czasie napotykał wśród pracodawców okazy prawdziwych złośliwców i arogantów. Albo był to przypadek, albo autentyczna plaga w świecie wszechobecnej maksymalizacji zysku, która nie omijała też najzwyklejszego pod słońcem pubu.

Olo z Lechem siedzieli w głębi lokalu i spokojnie opróżniali kolejny kufel, gdy nagle rozległ się głośny brzęk tłuczonego szkła.

– Na szczęście – wzniósł toast Olo, ale zdziwił się, widząc struchlałą i pobladłą młodą barmankę, która przed pięcioma minutami podawała im piwo i była wtedy w całkiem dobrym nastroju. W jednej chwili z sympatycznej, wesołej dziewczyny zmieniła się w kłębek nerwów.

– Jakiś pająk mutant? – usiłował rozluźnić atmosferę Lech, ale nie dokończył, bo do baru wpadł z wrzaskiem szpakowaty, elegancki facet.

Wyglądał na managera. Zaczął poniżać i przeklinać dziewczynę w prymitywny, chamski sposób. Zdaje się, że nie zauważył klientów baru, którzy siedzieli nieco za winklem, bacznie przypatrując się sytuacji. Nie mogli uwierzyć, że można tak traktować ludzi za stłuczenie jednej głupiej szklanki. Niewiele myśląc, Olo wyjął telefon i zaczął nagrywać scenę. Wrzaski i wyzwiska jeszcze bardziej się wzmogły, gdyż barmanka próbowała się tłumaczyć. Facet zapienił się, zagulgotał i chwycił ścierkę, aby uderzyć nią oniemiałą dziewczynę.

– STOP! – wrzasnął Olo, wychodząc z kąta z wymierzonym w nich aparatem.

Siwy gość oniemiał i zastygł w bezruchu ze ścierką uniesioną w dłoni. Powoli ją jednak opuścił i wybełkotał:

– A co to? Co to za filmowanie w moim lokalu? Pić swoje i spieprzać. – Wyraźnie nie mógł się opanować.

– Najpierw przeproś panią – stanowczo zażądał chłopak.

– Co, tę… nieudacznicę? – wystękał siwy.

– Pracownicę – poprawił. – I to natychmiast, bo jeśli nie, filmik za chwilę wrzucimy do sieci i pies z kulawą nogą już tu nie przyjdzie. Jesteśmy specjalistami, więc dobrze radzę.       – Olo był bardzo przekonujący i szczerze zbulwersowany.

– Dobrze, dobrze – wymamrotał manager. – Przepraszam – rzucił szybko do barmanki, po czym oddalił się na zaplecze.

Barmanka odwróciła się, by ukryć emocje. Olo i Lech podeszli do niej i zaczęli ją pocieszać.

– Nie przejmuj się, wszystko będzie dobrze.

– Jutro mnie zwolni. – Barmanka była załamana.

– Niech spróbuje – zaperzył się Olo. – Będziemy tu codziennie przychodzić i sprawdzać, czy jesteś, a jak nie, to szantaż! – W chłopaku buzowała chęć walki z dzikim kapitalizmem.

– No chyba że znajdzie inną robotę – uspokajał oboje Lech.

– Dzięki, chłopaki, dobrze płacił, ale to wariat. Muszę poszukać czegoś innego.

– Powodzenia, sam też szukam roboty, więc doskonale rozumiem. Gówniane czasy – podsumował filozoficznie Olo.

– Nic szczególnego, nie ma ideałów – wzruszył ramionami Lech.

– Niby racja, ale sytuacja nie jest fajna. Ty masz robotę, więc patrzysz na to inaczej – stwierdził chłopak i temu przyjaciel nie mógł już zaprzeczyć.

Olo konsekwentnie topił smutki w kolejnych drinkach, testując coraz to nowe knajpy. Co gorsza, aby zapomnieć o Ani, próbował podrywać przypadkowe dziewczyny, aby potwierdzić swoją atrakcyjność. Jednak stopień upojenia skutecznie odstraszał wszystkie potencjalne ofiary jego zalotów. Naturalny wdzięk, luz i beztroskie wygłupy zastąpiły frustracja i zgorzknienie. Na domiar złego alkohol wcale nie gasił jego tęsknoty za Anią ani nie ułatwiał zapomnienia, bo przynajmniej raz dziennie wydawało mu się, że spotyka swoją ex. Były to oczywiście tylko zwidy, a może resztki marzeń. Wszystko mieszało się Olowi w jeden wielki wirujący w głowie korowód miejsc, osób i zdarzeń. Nie bardzo był w stanie odróżnić poszczególne elementy, w sumie nawet się nie starał. Poddał się fali i popłynął w odmęty zapomnienia. Czas i przestrzeń zakrzywiały się w jego mózgu, udowadniając tezy Einsteina, przynajmniej w mikroskali.

Od czasu do czasu próbował dzwonić do Ani, ale dziewczyna konsekwentnie nie odbierała telefonów. Szczególnie że zdarzały się one regularnie w środku nocy, gdy Olo nie bardzo łapał kontakt z rzeczywistością. Upadek był blisko.

***

Po jednej z upojnych nocy wraz z Lechem i nowym kompanem – Grzechem w stanie mocno wskazującym na spożycie nie bez trudu weszli do mieszkania. Słynny lokal Lecha był pełen mnóstwa dziwnych konstrukcji i pojemników. Grzech przyglądał się sprzętom z zachwytem w oczach.

– Sam to wszystko zbudowałeś? – Był wyraźnie zafascynowany bogactwem naukowo-technicznym lokalu, nigdy w życiu bowiem nie widział domowej destylarni.

Jej właściciel zignorował to mało przytomne pytanie. Olo i Lech imponowali Grzechowi swoim luzem i znajomością rzeczy. Dla chłopaków natomiast niezbyt rozgarnięty facet, za to obdarowany przez los niezwykłą urodą latynoskiego modela, był sprytnym wabikiem na fajne dziewczyny. Przynajmniej mieli z kim poflirtować, bo na nic więcej, biorąc pod uwagę ich skłonność do używek, żaden z nich nie mógł liczyć.

Olo grzebał wśród próbówek, pojemników i naczyń w poszukiwaniu czegoś bezalkoholowego do picia. Po dłuższych poszukiwaniach natknął się wreszcie na plastikową butelkę z przezroczystym i bezwonnym płynem. Zadowolony upił łyk, po czym oczy wyszły mu z orbit, zakasłał straszliwie i poczuł się, jakby z ust wydobył mu się płomień. Oszołomiony i osłupiały z wrażenia wycharczał cicho:

– Hhhh, Lechu, co ty ukisiłeś? Czy ty to wczoraj piłeś?

– Piłem, ale byłem narąbany – odrzekł uczciwie Lech i spróbował nieco trunku.

– Brrr, rzeczywiście, na trzeźwo nie da się tego pić.

– Na trzeźwo? – zdziwił się Grzech. – Przecież piliśmy całą noc.

– E, daj spokój, dziecinada – machnął ręką Lech. – Dopiero się rozkręcamy.

– To może ja skoczę po piwo? – zapytał przytomnie Grzech, bo włos zjeżył mu się na głowie na myśl o testowaniu wynalazków Lecha.

– Chcesz rozcieńczać, to skocz – zgodził się kolega, bardzo zadowolony z faktu, że napiją się darmowego browaru od wystraszonego frajera.

– Świetny pomysł, szykuje się ciężka noc. I wodę kup przy okazji – przytaknął skwapliwie Olo, który wyraźnie poczuł, że jego organizm domaga się lepszego traktowania.

***

Następnego ranka obudził Ola dziwny, niepokojący dźwięk przypominający bulgot. Zsunął koc z jednego oka i powoli ogarniał wzrokiem otoczenie w poszukiwaniu źródła dźwięku. Na nic więcej nie było go stać, ponieważ kac gigant unieruchamiał jego zmaltretowaną pijaństwem głowę. Podejrzany bulgot powtórzył się ze zdwojoną mocą.

Może pękła rura w destylatorze i zaraz wylecimy w powietrze – pomyślał i wystraszony nie na żarty, wyskoczył z łóżka na równe nogi.

W głowie zadudnił mu potężny kac, ale adrenalina robiła swoje. Rozejrzał się dookoła przerażony. W mieszkaniu panował bałagan jak po przejściu tornada. Wtem usłyszał coś na kształt beknięcia, dobiegającego od strony parapetu. Stało na nim okrągłe akwarium, z którego wyraźnie gapiła się na Ola… rybka. Złota rybka, którą dostał w prezencie od Ani. Woda w słoiku wydała się chłopakowi nienaturalnie żółta.

– Nie wierzę… – jęknął chłopak, podejrzewając siebie lub swoich genialnych kolegów o najgorsze. Podszedł do parapetu i powąchał wodę. – Uff – odetchnął z ulgą, dostrzegając na półce obok pustą butelkę po piwie.

***

Olo jak przez mgłę przypomniał sobie poprzedni wieczór.

Początkowo imprezowiczom dopisywały nastroje, kolejne trunki podawane przez mistrza ceremonii – Lecha budziły zachwyt, podziw, obrzydzenie i wszelkie możliwe degustacyjne emocje. Jednak z czasem stopień nasycenia alkoholem zaczął przesłaniać radość eksperymentowania i Olo popadł w marazm. Wspomnienie rozstania z Anią i niepowodzenia w nowej pracy dopadły go ze zdwojoną siłą. Nie miał już ochoty pić z kolegami, zamilkł i odszedł niepewnym krokiem w kierunku otwartego okna.

Wysokość dziesiątego piętra i sąsiedztwo rzeki pozwalało poczuć przestrzeń. Z oddali błyskało krzykliwymi neonami, choć nieco rozmytymi przez alkohol, jeszcze bardziej niż zwykle znienawidzone miasto. Chłopak z obrzydzeniem wpatrywał się w kiczowaty obrazek. Masa drobnych światełek w budynkach sprawiła, że poczuł się nic nieznaczącym pyłkiem zakurzonego miasta, trybikiem w bezwzględnej, nieprzyjaznej machinie, samotnym i totalnie zdołowanym. Jego duszę ogarnęła melancholia. Obejrzał się na Lecha, który wpatrywał się w niego z niepokojem. Aby go uspokoić Olo podniósł w toaście butelkę z piwem. Choć miał już dość, upił kolejny łyk i kątem oka dostrzegł złotą rybkę, kręcącą się w kółko w niewielkim akwarium. Przypatrzył się temu obrazkowi i poczuł się jak ona – goni własny ogon w ciasnocie, z której nie jest w stanie się wydostać. Pomyślał, że rybka prowadzi równie beznadziejne i bezużyteczne życie jak on, i wpadł na głupi pomysł, aby ulżyć jej losowi.

– Co ty, biedaku, tak sam siedzisz? Napij się, może nastrój ci się poprawi, bo ja już… nie mogę. – Kiwając się nad akwarium, wlał część piwa do środka. Nagle pożałował straty trunku. – Albo dobra. – Dopił resztę piwa i padł na łóżko. Zachrapał pijacko i zapadł w głęboki sen.

***

Olo wpatrywał się ze zdziwieniem w rybkę, którą podejrzewał o wydawanie nietypowych dźwięków. Może jednak to piwo jej zaszkodziło – zmartwił się odrobinę. Co prawda był to prezent od Anki, która doprowadziła do tego fatalnego stanu, ale jednak nie miał serca znęcać się nad żywym stworzeniem. Nagle rybka beknęła ponownie.

– Co się gapisz, kaca mam – przemówiła do Ola.

Chłopak osłupiał, rozejrzał się z niedowierzaniem i przerażeniem, sprawdzając, czy to sen, czy jawa.

– Jezu, delirium? – jęknął z rozpaczą. – To już koniec.

– Raczej nie, bo tylko trzeźwi tak reagują – odpowiedziała przytomnie. – Twoi koledzy na przykład nie mieli skrupułów i zażyczyli sobie piwa. Chyba zadowoleni, choć to przesadny minimalizm.

Olo stwierdził, że skoro ma odmienne stany świadomości, to nic już nie ma znaczenia, postanowił więc kontynuować „rozmowę” lub cokolwiek to było.

– To ty… spełniasz życzenia? – wykrztusił wreszcie.

– No wyobraź sobie – wzruszyła płetwami rybka i przypomniała sobie, jak ledwie godzinę temu uszczęśliwiała skacowanych kolegów Ola.

Odbyło się to wczesnym rankiem, kiedy to Lech i Grzech, ledwo trzymając się na nogach, niemal wturlali się do pokoju, w którym spał jak kamień Olo. Celem ich karkołomnej misji była połączona z salonem kuchnia, a dokładnie resztki piwa z imprezy. Kompani przeszukali chyba wszystkie możliwe miejsca, w których mogły znajdować się podstępnie lub celowo ukryte flaszki. Przejrzeli dokładnie lodówkę, wszystkie szafki kuchenne, szafkę gospodarczą, śmietnikową oraz półki, kąty i wszelkie możliwe zakamarki. Lech, w desperacji, zajrzał nawet pod łóżko, na którym spał Olo, podejrzewając go o celową grabież złotego trunku. Na żaden mocniejszy alkohol niestety nie mieli już sił.

Rozpaczliwym poszukiwaniom, grzebaniu w szafkach, śmieciach i czołganiu się na czworakach przypatrywała się z pewnym zainteresowaniem złota rybka. W końcu litość wzięła górę i chrząknęła głośno ze swego akwarium. Jednak koledzy, zaprzątnięci poszukiwaniami, zupełnie nie zwrócili na nią uwagi. Rybka chrząknęła ponownie, tym razem znacznie głośniej. Lech i Grzech odwrócili się w tym samym momencie, patrząc bacznie na siebie.

– To ty? – zapytał Lech.

– Nie – odrzekł zgodnie z prawdą zdziwiony Grzech.

– Ja też nie. – Uspokojony, Lech oddał się dalszym poszukiwaniom. Po chwili ocknął się i zastanowił, jakby uświadamiając sobie dziwaczność sytuacji.

– Ehemm, hem – chrząknęła ponownie rybka, dostrzegając cień zdrowego rozsądku u Lecha, który odwróciwszy głowę w jej stronę, wlepił w nią zadziwiony wzrok i uśmiechał się półgębkiem, ni to przymilnie, ni kretyńsko.

Rybka pytająco wskazała płetwą na butelkę piwa, leżącą na podłodze, jakby czytała mu w myślach. Chłopak ucieszył się na samą myśl o cudownym napoju i kiwnął ochoczo głową, po czym uznał, że zasady kultury wymagają przynajmniej krótkiej pogawędki. Nadal nie wierząc w to, co się działo, Lech podszedł do akwarium i postanowił – jakkolwiek dziwne by się to wydawało – porozmawiać z rybką. Sytuacja była przecież krytyczna, kac nie odpuszczał ani na moment, a w głowie dudnił młot pneumatyczny. Rozpocząłby pertraktacje nawet z samym diabłem, a co dopiero z postacią z bajki. Uśmiechając się nadal dość dziwacznie, przemówił czułym i błagalnym tonem:

– O rybko złociutka ty moja, możesz załatwić… piwo?

– Dla mnie też. – Na dźwięk magicznego słowa Grzech oprzytomniał i wysunął rozczochraną głowę spod stołu.

– Tak naraz? Bo to będą już dwa z trzech życzeń, ale spoko, wasza sprawa – przemówiła ludzkim głosem rybka, upewniając się, że rzeczywiście tego pragną od niej ci dziwni ludzie. Zwykle życzenia były bardziej wartościowe, tym razem zaskoczyli ją oszczędnością i rzadko spotykaną jednomyślnością.

Lecha nagle olśniło.

– Kurczę, ty gadasz?! – Na wszelki wypadek zapragnął potwierdzenia.

– A co, chcesz przeprowadzić wywiad-rzekę? – zirytowała się złota.

– Nie, nie, broń Boże, ja tylko chciałbym… e… ee… – W natłoku myśli próbował wykombinować najbardziej optymalne życzenie, jednak ból głowy dał znać o sobie ze zdwojoną siłą i Lech natychmiast podjął odważną decyzję w trosce o ratowanie zdrowia, które przecież najważniejszą wartością jest.

– Ten… dwa piwa? …Duże.

– Dla mnie to samo – dodał z tępym wyrazem urodziwej twarzy Grzech.

Szast-prast i cztery wielkie piwa w szklanych kuflach, jakby wprost zaimportowane z Oktoberfestu, pojawiły się na stole. Nie chcąc zbytnio wysilać skatowanych mózgów, Lech i Grzech, przeszczęśliwi, chwycili wymarzone kufle, łypiąc podejrzanie i sprawdzając organoleptycznie, czy piwo jest aby na pewno prawdziwe. Było jak najbardziej prawdziwe, złote, dobrze schłodzone, umiarkowanie goryczkowe, z pianą na dwa palce. Ideał. Grzech, oglądając się niepewnie, odchodził bokiem jak krab, jakby w obawie, że ktoś nagle ograbi go z dosłownie czarodziejskiego napoju. Lech również dyskretnie kierował się w stronę wyjścia, aby spokojnie skonsumować wymarzony napój, a potem zastanowić się, o co chodzi, albo… iść spać i śnić dalej idealny męski sen.

– Ej, halo, sępy, a działka dla mnie?! Za frajera mnie macie? – Wkurzona rybka pokręciła głową nad niewdzięcznością ludzką.

Lechowi zrobiło się głupio, że okazał się tak niegościnny w swym własnym domu.

– Nie no… a ile chcesz? – Mrużąc oko, mierzył jej skromne gabaryty i liczył na równie skromną daninę.

– Tak, żebym się nie wykończył… ćwiarteczkę kufla i jesteśmy kwita – zastanawiała się rybka.

– Ile?! Nie zdechniesz czy coś?! – Lech wyraźnie zapominał o savoir-vivre, jeśli chodziło o piwo na kaca.

– Się zobaczy, ale wyobrażasz sobie lepszą śmierć? W morzu piwa?

– …Epicko – przyznał z rozrzewnieniem. – No dobra, na twoją odpowiedzialność… zaraz, a ty jesteś pełnoletni? – Rozsądek i trening zawodowy kazały mu negocjować.

– Zaraz ci zniknę to piwo! Się znalazł uczciwy obywatel, psia mać! – zdenerwowała się nie na żarty ryba i wzięła się płetwami pod boki.

– Dobra, dobra, szefie. – Przestraszony Lech uznał, że nie ma co przesadzać, bo i tak ma farta. Polał rybce żądaną ilość i odszedł szybko, popychając w stronę wyjścia mało przytomnego Grzecha.

– Boże, najpiękniejszy sen w moim życiu – wyszeptał wzruszony do głębi Lech, wychodząc z pokoju.

***

– Co? Ci kretyni zmarnowali życzenia na piwo?! Zamorduję! – wrzasnął Olo, usłyszawszy od rybki dziwaczną historię.

– Ej, bez histerii, jeszcze jedno dla ciebie zostało – uspokajała ryba.

– Uf, to super – odetchnął z ulgą. – Ale… wyjaśnij mi, jak to w ogóle jest możliwe? – Chłopak był zaintrygowany całą niesamowitą sytuacją, która przytrafiła się właśnie jemu.

Rybka nawet ucieszyła się, że ktoś wreszcie okazał jej cień zainteresowania. Nie była w końcu przeciętną, zwykłą złotą rybką.

– Dawno temu zły czarownik z klubu AA zmienił mnie w baborybę i tak mnie wylansowali w ówczesnych mediach, ci minstrele, bardowie i inne półgłówki, a tak naprawdę jestem z krwi i kości prawdziwym samcem, chlam jak dzik… palę jak smok, co popadnie, kocham krwawe turnieje, piłkę nożną i znam się na naprawdę niezłych laskach. Krótko mówiąc, kwintesencja męskości – zakończyła z dumą złota rybka i przypomniała sobie o najważniejszym: – No, a raz w roku, o północy, gdy ktoś doleje mi alkoholu, czar słabnie i mogę spełnić trzy życzenia.

Olo kręcił głową z niedowierzaniem.

– Wow. Niesamowite. – Poczuł się, jakby co najmniej spotkał kosmitów. Jak przystało na przedstawiciela rasy ludzkiej, nic szczególnie mądrego nie przychodziło mu w tej wiekopomnej chwili do głowy. Usprawiedliwiał się kacem. Zawsze to coś.

Rybka w duchu łudziła się, że może tym jednym jedynym razem spotka się z inteligentną reakcją, pogłębioną konwersacją, odrobiną filozoficznej myśli, ale widząc otępiałą i niezdecydowaną minę Ola, westchnęła tylko ciężko i rzekła:

– Dobra, dawaj życzenie. Tylko obiecaj, że czasem wlejesz coś do mojego szkła i trochę pogadamy, bo od tej ciszy i pływania w kółko mam zawroty głowy. Można się porzygać.

– Jasne! Tylko na sekundę muszę się skupić. OK?

W skacowanej głowie Ola kłębiły się tysiące myśli, no może setki, ale jedna była bardziej oryginalna od drugiej. W zasadzie mógłby zwyciężyć w konkursie na najbardziej abstrakcyjne życzenie do złotej rybki. Ale ostatkiem sił powstrzymał swoją nieokiełznaną kreatywność i zszedł na ziemię. Wyobraźnia fajna rzecz, ale jednak warto byłoby zażyczyć sobie coś przyszłościowego i wartościowego. Hm, może nie będę oryginalny, no… dobra, będę prymitywny, ale może by tak… jakąś grubszą kasę? – zastanawiał się w myślach Olo, usprawiedliwiając sumienie, że przecież zachowuje się jak niezwykle odpowiedzialny i dojrzały młody człowiek.

Zniecierpliwiona rybka domyśliła się chyba po minie Ola, co się święci, bo z przekąsem wybulgotała:

– Tylko błagam… nie proś mnie o kasę. To kwestia zasad, jestem gentlemanem. Nie zniżam się… rozumiesz? – Zaczęła zawzięcie dłubać płetwą w pysku.

– No, to takie pospolite – zdołał tylko wykrztusić zszokowany Olo, klnąc rybkę w duchu na czym świat stoi:

- Ożeż w jego tłustą, morską dupę mać, najlepsze życzenie! Mogłem się ustawić na całe życie! Co za tupet!

Chłopak był zdruzgotany. Z jakiej racji rybka sama decyduje o rodzaju życzeń. Kto jej dał prawo i co to w ogóle za bezczelne ingerowanie w jego wolną wolę i kpina z tradycji? Dlaczego pech nie przestanie go wreszcie prześladować? Nawet złota rybka trafiła mu się wybrakowana!

– Słuchaj, koleś, strasznie jesteś niezdecydowany, przynieś chociaż jakąś prasę sportową, jeśli łaska. – Rybka zaczęła już ziewać z nudów.

– A tak, chwilunia – obiecał Olo i pogrążył się w myślach. Super, to jednak wpadnę w deprechę przez tę Ankę. A… zaraz, zaraz – zaświtała mu w głowie genialna myśl. – OK. Mam! Chcę świetną dziewczynę albo… może dwie – wykrzykiwał wprost do akwarium rozentuzjazmowany. – Załatw mi powodzenie u pięknych kobiet. Będę normalnie jak James Bond! Wow – rozkręcał się coraz bardziej Olo.

Tym razem rybka była również pod dużym wrażeniem.

– No, wreszcie męska decyzja! Załatwię ci najlepsze towary w mieście – cieszyła się już na samą myśl, ale szybko zaznaczyła: – Tylko uważaj, na miłość i przeszłość nie mam wpływu.

Olo, niezwykle zadowolony z siebie, wzruszył tylko ramionami i machnął ręką.

– Spoko. Tym już się nie przejmuję.

Nagle dobiegło go walenie do drzwi, które na wszelki wypadek zamknął na klucz, aby uniknąć intruzów. Grzech, niezrażony barierą, wydzierał się:

– Olo, Olo, zamów jeszcze skrzyneczkę piwa!

– Zamknij się, może on załatwia pokój dla świata. – Lech uświadomił sobie wreszcie własną głupotę i bezmiar możliwości rybki.

Po chwili drzwi otworzyły się z hukiem i stanął w nich Olo w pozie zwycięzcy.

– Pogięło was, alkoholicy? Od dziś wszystkie laski moje! – wykrzyknął z niekłamaną dumą.

– Co? Życzenie na dupy zmarnowałeś!? Ty wiesz, co on mógł? – Lech wyglądał na autentycznie załamanego.

– Zamknij się, frajerze, ty zmarnowałeś swoje na piwo, nie zapominaj. Tylko rybkę zabiorę z tej patologii – przypomniał mu cynicznie Olo.

– Łapy precz od rybki, cieniasie, jest władcą baru. – Lech chciał ratować rybkę przed egoistycznym osobnikiem, ale jej prawowity właściciel był niewzruszony.

– Trzy życzenia wyczerpane, skończyło się wasze lumpowanie, ja zaczynam nowe życie. Tylko muszę załatwić jeden szczegół w robocie.

Chytra myśl zaświtała w podekscytowanym umyśle Ola i z niezwykłą sprawnością zaczął zbierać się do wyjścia.

Lech załamał się do reszty, palnął się ręką w czoło, ukrył twarz w dłoniach, po czym… wyczerpany wrażeniami zasnął głęboko. W końcu nie miał już na nic wpływu, przejmowanie się straciło sens, a jedynym rozsądnym wyjściem wydawał się relaks. Ta niezwykła umiejętność dystansowania się względem rzeczywistości pomagała mu przetrwać w zawodowej dżungli i w życiu jako takim.

***

Tymczasem uskrzydlony nową szansą na szczęście, Olo dzielnie maszerował do biura z okrągłym akwarium pod pachą. Postawił je na parapecie, po czym oddalił się, aby realizować swój podstępny plan.

Wczesnym rankiem w biurze nie było jeszcze nikogo, więc korzystając z okazji, poprzekładał coś w segregatorach, pogrzebał w komputerze swoim i sekretarki. Miał do niego dostęp z racji dodatkowych obowiązków, którymi złośliwie obarczał go Roman. Sprawnie załatwił, co potrzebował, włożył segregator do torby, wziął naczynie z rybką i wyszedł z sekretariatu.

Coś jeszcze przyszło mu do głowy. Zawrócił szybko, poszukał czegoś w szufladzie, wyjął dziwaczną ramkę i ostatecznie opuszczając biuro, powiesił ją na ścianie korytarza.

Przez cały czas towarzyszyła mu rybka, ale gdy alkohol z jej krwi się ulotnił, zamilkła zupełnie i zamieniła się w całkiem niepozorne stworzenie wodne. Olo postanowił wprowadzić się z rybą do swojego brata, który przebywał na długim zleceniu za granicą. Chłopak nie przepadał za jego mieszkaniem, bo ogarniała go tam samotność i poczucie klęski. Brat bowiem zrobił zawrotną karierę i był cenionym specjalistą w swojej bardzo skomplikowanej technicznej dziedzinie. Poza tym apartament był tak naprawdę okazałym penthouse’em w centrum miasta, w garażu zaś stały dwa piękne auta, w tym sportowe czerwone porsche. To mogło wkurzać.

Jednak tym razem Olo wkraczał do apartamentu na luzie i w laurze zwycięzcy. Złota rybka załatwiła mu dar powodzenia u każdej kobiety, której zapragnie. Takich możliwości nie miał nikt na świecie. Chłopak czuł się jak wybraniec.

Wreszcie coś mu się udało! Teraz nie pozostało nic innego, jak korzystać z życia. Teraz wszystko będzie cudowne. Takich śmiesznych ludzików jak Roman zmiażdży niczym karalucha, zresztą nawet nie warto sobie nimi zawracać głowy. Smutny robaczek i żałosny typ. Teraz Olo zdecydowanie zamierzał sam rozstać się z upokarzającym go szefem, ale przedtem chciał mu zagrać na nosie.

***

Punktualnie o ósmej pięćdziesiąt pięć Roman kroczył biurowym korytarzem, sprawdzając w telefonie swój kalendarz. Od czasu do czasu zerkał na boki, sprawdzając, czy pracownicy są już na miejscach. Kątem oka zauważył wiszącą na ścianie dziwną ramkę. Rozpoznał w niej ambitnego, choć wrednego pracownika, który wsławił się dogryzaniem Olowi. Ramka opatrzona była plastikowymi jelenimi rogami. Zdziwił się nieco, ale zaprzątnięty innymi, ważnymi myślami, wszedł do sekretariatu i w przelocie zapytał tylko sekretarkę:

– Co to znowu za jeleń na korytarzu?

Sekretarka oniemiała i wywróciła oczami, uznając, że szefowi stanowczo się pogorszyło, choć wcześniej i tak było bardzo źle. Całe życie z wariatami – westchnęła w duchu i oddała się swoim licznym obowiązkom.

Roman ponownie wszedł do sekretariatu.

– Kawa? – zaproponowała uprzejmie dziewczyna.

– Kawa też, ale wcześniej prześlij mi skan umowy z Exerem.

Sekretarka przeszukała w swoim komputerze wszystkie katalogi, ale po dłuższej chwili musiała się poddać.

– Nie mogę znaleźć, znikły – wyznała z rozpaczą w głosie.

– Co? Jak to? – Roman popatrzył na nią karcącym wzrokiem, który nie wróżył niczego dobrego. – Dobra, to przynieś segregator. Ten frajer kserował go ostatnio. A właśnie, miałaś wylać go dyscyplinarnie. Masz już jego papiery do podpisu?

– Ola? – chciała się na wszelki wypadek upewnić dziewczyna. Zdarzało się już bowiem, że wyrzucali nie tę osobę co trzeba. Szef nie przejął się tym w ogóle, bo jako wytrawny psychopata pracowników traktował jak użyteczną masę, jednostki nie miały większego znaczenia. Zawsze można było je zastąpić.

– Tak, Ola. No, przydał się jednak do czegoś. Śmieć – rzucił z pogardą i wszedł do swojego gabinetu. Nie miał więcej pomysłów na dręczenie chłopaka, a przede wszystkim już się tym znudził.

Po chwili sekretarka podała mu segregator. Roman zaczął przeglądać zawartość, szukając odpowiedniego rozdziału. Pierwsza strona tytułowa się zgadzała, ale druga, trzecia i kolejne były… dziwne. Czerwone plamy wstąpiły mu na twarz.

– Co to k… jest? – wycedził przez zęby.

Struchlała dziewczyna spojrzała na nietypowe skany.

– Nie wiem – wydukała cicho.

– Dupa jakby – stwierdził, przyglądając się bacznie, Roman.

– Jakby, ale nie moja! – broniła się sekretarka, rozpoznając szczegóły anatomiczne na skanie.

Szef nie wytrzymał i ryknął:

– A ty skąd wiesz, że dupa?! Wszyscy sobie tu jaja robicie?!

– Skąd! Ja nie! – zaoponowała dziewczyna, zresztą z punktu widzenia biologii było to niemożliwe.