Wydanie elektroniczne

O książce

Satori to prequel bestsellera Shibumi autorstwa Trevaniana. Bohaterem obu powieści jest Nicholai Hel, urodzony w Szanghaju syn rosyjskiej arystokratki i Niemca. Wychowywany przez generała japońskiej armii, zostaje mistrzem sztuk walki, filozofem, poliglotą i ma wszelkie warunki, by stać się najgroźniejszym zabójcą na świecie. I stanie się nim, ale dopiero w Shibumi; w Satori stawia pierwsze kroki w zdradzieckim świecie służb specjalnych.

Podczas wojny koreańskiej Nicholai Hel trafia do więzienia, oskarżony o zabójstwo swojego mentora, generała Kishikawy. Spędziwszy trzy lata w rękach Amerykanów, otrzymuje od nich propozycję – wolność w zamian za współpracę. Musi tylko – drobnostka! – zabić sowieckiego komisarza w Chinach, Jurija Woroszenina. Mimo że misja jest w zasadzie samobójcza, powodowany pragnieniem odzyskania wolności, a także żądzą zemsty, Hel zgadza się i wykonuje zadanie. Amerykanie jednak nie zamierzają dotrzymać warunków umowy. Zdradzony Hel cudem uchodzi z życiem. Dla swoich wybawców, chińskiego pułkownika oraz buddyjskiego mnicha, podejmuje się nowej misji, tym razem w Wietnamie. Dzięki tym doświadczeniom osiąga-oświecenie, nagłe przebudzenie pozwalające zobaczyć rzeczy takimi, jakie są naprawdę.

Uroku tej znakomitej powieści szpiegowskiej dodaje wyrafinowany język oraz realia Pekinu i Sajgonu lat pięćdziesiątych XX wieku.

DON WINSLOW

Jak wielu słynnych amerykańskich pisarzy, imał się rozmaitych zajęć, zanim zyskał literacką sławę. Pod koniec lat 70. ubiegłego stulecia przeniósł się z Rhode Island do Nowego Jorku, gdzie najpierw został kierownikiem sieci kin, a następnie… prywatnym detektywem. Po krótkiej przerwie na dokończenie edukacji zajął się organizacją górskich wycieczek w chińskiej prowincji Syczuan oraz prowadził safari w Kenii. Kiedy jego pierwsza powieść kryminalna, wydana w 1991 r., zyskała nominację do nagrody Edgara, Winslow poświęcił się wyłącznie pisaniu. Obecnie z żoną i synem mieszka w Kalifornii, gdzie współpracuje także z filmową machiną Hollywood.

www.donwinslow.com

Tytuł oryginału:

SATORI. A NOVEL BASED ON TREVANIAN’S SHIBUMI

Copyright © Don Winslow & Trevanian Beneficiaries 2010

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz S.C. 2014

Polish translation copyright © Agata Karolak 2014

Redakcja: Dorota Jakubowska

Zdjęcia na okładce:

Silberkorn/Shutterstock, Anton Hlushchenko/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7985-051-8

WYDAWCA

Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Richardowi Pine

CZĘŚĆ PIERWSZA
Tokio, październik 1951

1

Nicholai Hel patrzył, jak liść klonu odrywa się od gałęzi, chwilę wiruje na wietrze, po czym łagodnie opada na ziemię.

To było piękne.

Po trzech latach odosobnienia w amerykańskiej celi więziennej po raz pierwszy rozkoszował się naturą. Wciągnął w płuca rześkie jesienne powietrze i wypuścił je dopiero po chwili.

Haverford mylnie uznał to za westchnienie.

– Cieszysz się, że wyszedłeś? – spytał.

Nicholai nie odpowiedział. Amerykanin był dla niego nikim. Zwykły kupiec, jak większość jego rodaków. Zamiast samochodami, kremami do golenia czy coca-colą handlował informacjami wywiadu. Nie zamierzał wdawać się z nim w pustą gadaninę, ani tym bardziej zdradzać mu swoich myśli.

Pewnie, że się cieszę, myślał, spoglądając za siebie na szare, ponure mury więzienia Sugamo. Dlaczego ludzie Zachodu odczuwają potrzebę artykułowania rzeczy oczywistych? I dlaczego próbują ubierać w słowa to, co niewysłowione? To naturalne, że liść klonu opada jesienią. Podobnie jak to, że zabiłem generała Kishikawę, bliższego mi niż ojciec, którego nigdy nie miałem. Spełniłem jedynie synowski obowiązek. Amerykanie wtrącili mnie za to do więzienia, ponieważ, zważywszy na ich naturę, nie mogli postąpić inaczej.

A teraz ofiarowują mi „wolność”, bo jestem im potrzebny.

Nicholai ruszył przed siebie kamienistą ścieżką, po której obu stronach rosły klony. Niepokój, jakiego doznał na zewnątrz zamkniętej, ciasnej celi, nieco go zaskoczył; pod gołym niebem zaczął nagle odczuwać zawroty głowy, ale udało mu się je przemóc. Ten świat był wielki i pusty, nie miał w nim nikogo oprócz siebie. Przez trzy lata zadowalał się swoim własnym towarzystwem, tymczasem teraz, w wieku dwudziestu sześciu lat, miał ponownie wkroczyć w świat całkiem mu obcy.

Haverford to przewidział. Skonsultował się z psychologiem i wypytał o problemy, jakim muszą stawić czoło więźniowie wracający do społeczeństwa. Psycholog, klasyczny freudysta z typowo wiedeńskim akcentem, objaśnił, że „obiekt” przywyknął do ciasnej celi i z początku będzie przytłoczony ogromem przestrzeni, jaką napotka, wychodząc na wolność. Roztropność nakazywałaby umieścić tego człowieka w niewielkim, pozbawionym okien pomieszczeniu z dostępem do podwórka lub ogrodu, tak aby mógł stopniowo przystosować się do nowych warunków. Na otwartym terenie, podobnie jak w tętniącym życiem mieście, gdzie panuje bezustanny zgiełk, zapewne czułby się podenerwowany.

Haverford wynajął mały pokój w cichym, bezpiecznym domu na przedmieściach Tokio. Jednakże to, czego dotąd dowiedział się o Helu – chociaż z pewnością była to wiedza niepełna – pozwalało mu sądzić, że tego młodego mężczyznę niełatwo przytłoczyć czy zdenerwować. Hel wykazywał nadnaturalne opanowanie i spokój, pewność siebie graniczącą z arogancją, a nawet protekcjonalność. Z pozoru doskonale łączył w sobie cechy matki Rosjanki, arystokratki, i ojczyma samuraja, zbrodniarza wojennego Kishikawy, którego uchronił przed hańbą i stryczkiem, zadając mu pojedynczy cios w tchawicę.

Ma jasne włosy i bystre zielone oczy, a jednak, myślał Haverford, jest bardziej Azjatą niż Europejczykiem. Nawet porusza się jak Azjata: wysoki, szczupły, skromnie pochylony, splata ręce za plecami, tak aby nie zajmować zbyt wiele miejsca i nie sprawiać kłopotu napotykanym przechodniom. Z wyglądu Europejczyk, orzekł Haverford, w duszy Azjata. No cóż, to miało sens – urodził się i dorastał w Szanghaju, wychowywany przez matkę, emigrantkę z Rosji, a gdy miasto opanowali Japończycy, wziął go pod swoje skrzydła Kishikawa. Po śmierci matki generał wysłał chłopca do Japonii. Nicholai został uczniem i podopiecznym mistrza go, piekielnie skomplikowanej i pełnej niuansów gry planszowej, japońskiej wersji szachów, aczkolwiek stukrotnie trudniejszej.

Hel opanował grę do perfekcji.

Nic dziwnego, że rozumuje jak Azjata.

Nicholai wyczuł myśli mężczyzny. Amerykanie są niewiarygodnie przezroczyści, można zobaczyć ich myśli jak kamyki na dnie przejrzystej, nieruchomej sadzawki. Nie obchodziło go, co sądzi o nim Haverford – normalny człowiek nie przejmuje się opinią sprzedawcy w sklepie spożywczym – ale irytowało go to. Skupił uwagę na promieniach słońca, poczuł ich ciepło na twarzy.

– Na co miałbyś ochotę? – spytał Haverford.

– W jakim sensie?

Amerykanin zaśmiał się cicho. Większość mężczyzn po długim odosobnieniu pragnęła trzech rzeczy: picia, jedzenia i kobiety, niekoniecznie w tej kolejności. Nie chcąc, by Hel potraktował go lekceważąco, odpowiedział po japońsku:

– W sensie: na co miałbyś ochotę.

Nicholai był pod niejakim wrażeniem, że Haverford mówi w jego języku. Zaintrygowało go to, że nie poddał nawet tak małego kamienia na planszy.

– Chętnie napiłbym się przyzwoitej herbaty – powiedział.

– Prawdę mówiąc – odrzekł jego towarzysz – zaaranżowałem skromną chakai. Mam nadzieję, że zadowalającą.

Ceremonia picia herbaty, pomyślał Nicholai.

Ciekawe.

Na końcu ścieżki czekał samochód. Haverford otworzył tylne drzwi, zapraszając go gestem do środka.

2

Chakai okazała się nie tylko zadowalająca, ale wręcz niezrównana.

Nicholai siedział po turecku przy małym stoliku z laki na podłodze wyłożonej tatami, delektując się kolejnymi łykami chanoyu. Odnosił wrażenie, że zarówno picie herbaty, jak i obecność gejszy dyskretnie klęczącej w pobliżu, lecz na tyle daleko, by nie słyszeć ich skąpej wymiany zdań, mają w sobie coś transcendentnego.

Nicholai odkrył ze zdumieniem, że agent Haverford zna się na ceremonii i obsługuje gościa z nienaganną uprzejmością, bezbłędnie przestrzegając rytuału. Gdy tylko weszli do herbaciarni, Amerykanin przeprosił, że siłą rzeczy nie ma w niej innych gości, po czym wprowadził towarzysza do machiai, altany pełniącej funkcję poczekalni, i przedstawił go prześlicznej gejszy.

– Poznaj Kamiko-san – powiedział. – Będzie dziś moją hanto.

Kamiko skłoniła się, wręczyła mu kimono i podała filiżankę sayu – gorącej wody, która miała posłużyć do zaparzenia herbaty. Nicholai upił łyk, a gdy Haverford wyszedł, by przygotować napar, Kamiko wyprowadziła go na zewnątrz na roji, „zroszoną ziemię”, ścieżkę w skalnym ogródku pozbawionym kwiatów. Usiedli na kamiennej ławce, w milczeniu kontemplując ciszę.

Kilka minut później Haverford, odziany w kimono, podszedł do tsukubai, kamiennej misy, zgodnie z ceremoniałem obmył usta i dłonie w źródlanej wodzie, po czym wkroczył przez bramę na roji i oficjalnie powitał gościa ukłonem. Z kolei Nicholai dokonał rytuału oczyszczenia.

Do chashitsu, pawilonu herbaty, prowadziły rozsuwane drzwi wysokości niespełna metra, przez co obaj musieli się pochylić. Ten akt symbolizował przejście od świata fizycznego do duchowej przestrzeni herbaciarni.

Chashitsu – wyrafinowany, elegancki w swej prostocie pawilon – był doskonałym ucieleśnieniem shibumi. Hołdując wymogom tradycji, najpierw weszli do wnęki, gdzie na ścianie wisiał zwój kakemono z wykaligrafowanym tekstem, stosownym do okazji. Jak na gościa przystało, Nicholai pochwalił zręczną kreskę, jaką artysta namalował japoński ideogram satori.

Interesujący wybór, pomyślał Nicholai. W buddyjskiej filozofii zen satori oznacza nagłe przebudzenie, uświadomienie sobie życia takim, jakie jest w rzeczywistości. To swego rodzaju oświecenie nie następowało w wyniku medytacji czy świadomej myśli – mógł je spowodować powiew wiatru, trzask ognia, spadający liść.

Nicholai nigdy nie doświadczył satori.

Pod zwojem kakemono na niewielkim drewnianym stojaku stała misa z pojedynczą gałązką klonu.

Podeszli do niskiego stolika, na którym ustawiono piec na węgiel drzewny i czajnik. Nicholai i Kamiko uklękli na macie przy stoliku. Haverford skłonił się i wyszedł. Po chwili rozległ się gong i Amerykanin wrócił z chawan, czerwoną ceramiczną miseczką. Były w niej mieszadełko – bambusowy pędzelek – miarka do herbaty i jedwabna ściereczka.

Jako teishu, gospodarz, Haverford ukląkł w odpowiednim miejscu po drugiej stronie stolika, dokładnie na wprost paleniska. Wytarł ściereczką pędzelek i miarkę, napełnił czarkę gorącą wodą, opłukał mieszadełko, wylał wodę do innej miski i znów starannie wytarł czarkę do parzenia herbaty.

Nicholai z przyjemnością uczestniczył w ceremonii, pilnował się jednak, by nie popaść w samozadowolenie. Najwyraźniej Amerykanin zebrał dość informacji na jego temat i wiedział, że przez kilka lat wolności, jaką cieszył się w Tokio, zanim go aresztowano, Hel miał tradycyjny japoński dom ze służbą i przestrzegał dawnych rytuałów. Niewątpliwie gospodarz spodziewał się, że Nicholaia ogarnie nostalgia i chakai wprowadzi go w dobry nastrój.

I rzeczywiście, pomyślał Nicholai, lecz ostrożności nigdy dość.

Haverford uniósł miarkę, otworzył mały pojemnik i pozwolił gościowi przez chwilę delektować się aromatem suszonych liści. Nicholai, zaskoczony, odkrył, że była to koicha, ze stuletnich roślin uprawianych jedynie w pewnych zacienionych częściach Kioto. Nie miał pojęcia, ile mogła kosztować ta matcha, i zastanawiał się, ile będzie kosztować jego osobiście, bo przecież Amerykanin nie pozwoliłby sobie na taką rozrzutność bez powodu.

Haverford odczekał chwilę, po czym zanurzył w pojemniku małą łyżkę, odmierzył sześć miarek bladozielonej herbaty i wsypał drobny proszek do chawan. Używając bambusowej chochelki, nalał gorącej wody do miseczki i za pomocą mieszadełka ubił miksturę na gęstą masę. Przyjrzał się jej uważnie, po czym, zadowolony z rezultatu, podał miseczkę przez stół gościowi.

Zgodnie z wymogami rytuału Nicholai skłonił głowę, ujął chawan prawą ręką i przełożył do lewej. Trzymając czarkę w dłoni, obrócił ją trzy razy zgodnie z ruchem wskazówek zegara i pociągnął długi łyk. Herbata smakowała wybornie. Nicholai głośno siorbnął przez grzeczność. Wytarł brzeg chawan prawą ręką, obrócił miseczkę raz zgodnie z ruchem wskazówek zegara, po czym oddał ją gospodarzowi, który skłonił się i upił łyk.

Ceremoniał chakai wkroczył teraz w fazę mniej oficjalną. Haverford ponownie wytarł ściereczką chawan, a Kamiko dołożyła węgli do paleniska, żeby zaparzyć rzadszą herbatę. Mimo wszystko na tym etapie również obowiązywały pewne rytuały i Nicholai jako gość zagadnął gospodarza o naczynia użyte w ceremonii.

– Chawan pochodzi z okresu Momoyama, prawda? – zwrócił się do Haverforda. Czarka miała charakterystyczny czerwony odcień. – Jest piękna.

– Momoyama, tak – odrzekł Haverford. – Ale to niezbyt udany egzemplarz.

Obaj wiedzieli, że siedemnastowieczna czarka jest bezcenna. Amerykanin zadał sobie wiele trudu i nie szczędził kosztów, żeby zaaranżować tę „skromną” chakai, i Nicholai zachodził w głowę czemu.

A Haverford nie krył zadowolenia z niespodzianki.

Nie znam cię, Hel, myślał, siadając w pozycji seiza, ale ty też mnie nie znasz.

W rzeczywistości Ellis Haverford bardzo różnił się od zbirów z Firmy, którzy w trakcie trwającego trzy dni brutalnego przesłuchania zrobili z Nicholaia krwawą miazgę. Urodzony na Manhattanie w Upper East Side, wzgardził Yale i Harvardem. Wybrał Uniwersytet Columbia, ponieważ nie wyobrażał sobie lepszego miejsca do życia niż Manhattan. Gdy bombardowano Pearl Harbor, robił specjalizację z historii Orientu i języków, co uczyniło z niego idealnego kandydata do pracy w wywiadzie.

Wówczas odmówił. Wstąpił do piechoty morskiej, dowodził plutonem w Guadalcanal i kompanią w Nowej Gwinei. Odznaczony medalem za rany odniesione w walce i Krzyżem Marynarki, ostatecznie doszedł do wniosku, że jego wykształcenie idzie na marne, i został agentem wywiadu. W Indochinach Francuskich szkolił w dżungli lokalne ruchy oporu przeciw Japończykom. Mówił biegle po francusku, japońsku i wietnamsku i potrafił się dogadać w niektórych rejonach Chin. Na swój sposób był arystokratą, jak Hel – chociaż pochodził ze znacznie zamożniejszej rodziny – i w przeciwieństwie do większości ludzi czuł się swobodnie w każdych okolicznościach, nawet w ekskluzywnej japońskiej herbaciarni.

Kamiko podała im teraz rzadką herbatę. Przyniosła też mukozuke, tacę lekkich przekąsek – sashimi i pikle.

– Smaczne jedzenie – odezwał się Nicholai po japońsku, gdy Kamiko ich obsługiwała.

– Nic specjalnego – odparł Haverford pro forma. – Niestety, nie mam niczego innego. Tak mi przykro.

– To w zupełności wystarczy – rzekł Nicholai. Nieświadomie powracał do japońskich manier, których przez kilka lat nie miał okazji ćwiczyć.

– Jesteś nadzwyczaj uprzejmy – odwzajemnił się Haverford.

Zdając sobie sprawę z biernej obecności Kamiko, Nicholai spytał:

– Może przejdziemy na inny język?

Haverford wiedział, że Hel biegle włada angielskim, francuskim, rosyjskim, niemieckim, chińskim, japońskim, a także w pewnym stopniu baskijskim – było więc z czego wybierać. Zaproponował francuski. Nicholai się zgodził.

– A więc – zaczął – oferuje mi pan sto tysięcy dolarów, wolność, paszport obywatela Kostaryki oraz adresy prywatne majora Diamonda i jego pomocników w zamian za wykonanie zadania, w którego zakres, jak przypuszczam, wchodzi morderstwo.

– „Morderstwo” to takie okropne słowo. – Haverford się skrzywił. – Ale owszem, zasadniczo o to chodzi, tak.

– Dlaczego ja?

– Masz pewne niezwykłe cechy charakteru – odparł Amerykanin. – A także umiejętności konieczne do wykonania zadania.

– A konkretnie?

– Dowiesz się w swoim czasie.

– Kiedy mam zacząć?

– Należałoby zapytać jak.

– Dobrze więc. Jak mam zacząć?

– Na początek – odrzekł Haverford – naprawimy ci twarz.

– Wydaje się panu odrażająca? – spytał Nicholai. Zdawał sobie sprawę, że pięści i pałki majora Diamonda i jego współpracowników pokiereszowały jego niegdyś przystojne oblicze, teraz asymetryczne, opuchnięte, bez wyrazu.

Nicholai pracował dla Amerykanów jako tłumacz, dopóki nie zabił generała Kishikawy. Wówczas Diamond i jego zbiry pobili go do nieprzytomności, a następnie poddali przerażającym eksperymentom, zmieniającym świadomość za pomocą substancji psychotropowych. W rezultacie cierpiał katusze, został oszpecony, ale najbardziej bolała go utrata kontroli, potworna bezradność, świadomość, że Diamond ze swoimi wstrętnymi pomagierami odebrał mu całe jego jestestwo i bawił się nim, tak jak okrutne, bezmyślne dziecko bawi się bezbronnym zwierzakiem.

Policzę się z nimi w swoim czasie, pomyślał. Diamond, jego ludzie, lekarz, który robił zastrzyki i chłodnym, klinicznym okiem notował reakcje „pacjenta” – wszyscy oni jeszcze mnie zobaczą, przez krótką chwilę, na moment przed śmiercią.

Tymczasem pozostaje mi dogadać się z Haverfordem, który pomoże mi dokonać zemsty. Haverford przynajmniej wydaje się interesujący – nienagannie ubrany, najwyraźniej wykształcony, zapewne jego rodzina w Ameryce uchodzi za arystokrację.

– Bynajmniej – odparł Haverford. – Po prostu uważam, że jeśli się coś zepsuło, należy to naprawić. Tego wymaga sprawiedliwość.

Haverford próbuje mi powiedzieć, pomyślał Nicholai, w całkiem nieamerykański, subtelny sposób, że nie jest taki jak oni. Ależ oczywiście, że jest, jego ubranie i wykształcenie to tylko patyna na tej samej popękanej łodzi.

– A jeśli nie zdecyduję się na tę „naprawę”? – spytał.

– Wówczas, obawiam się, będziemy musieli unieważnić naszą umowę – powiedział Haverford miłym głosem, zadowolony, że jego francuski złagodził wymowę zdania, które po angielsku zabrzmiałoby jak twarde ultimatum. – Twój obecny wygląd prowokowałby zbyt dużo pytań. Zadaliśmy sobie wiele trudu, żeby stworzyć dla ciebie przykrywkę.

– Przykrywkę?

– Nową tożsamość. – Haverford przypomniał sobie, że wprawdzie Hel był skutecznym zabójcą, jednak w wielkim świecie wywiadu brakowało mu doświadczenia. – Wraz z całą fikcyjną biografią.

– A konkretnie? – spytał Nicholai.

Haverford pokręcił głową.

– Dowiesz się w swoim czasie.

– Dobrze mi było w celi – stwierdził Nicholai, testując go. – Mógłbym tam wrócić.

– Mógłbyś – zgodził się Amerykanin. – A my moglibyśmy postawić cię przed sądem za zabójstwo Kishikawy.

Nieźle rozegrane. Nicholai doszedł do wniosku, że w stosunkach z Haverfordem musi zachować większą ostrożność. Ponieważ nie widział możliwości ataku, postanowił się wycofać.

– Operacja plastyczna twarzy… Zakładam, że mówimy o operacji?

– Tak.

– Zakładam, że będzie bolesna.

– Bardzo.

– Okres rekonwalescencji?

– Kilka tygodni – odparł Haverford. Ponownie napełnił filiżankę gościa i swoją, po czym dał znak Kamiko, żeby przyniosła świeży dzbanek. – Nie zmarnujesz tego czasu. Czeka cię sporo pracy.

Nicholai spojrzał na niego pytająco.

– Twój francuski – wyjaśnił Haverford. – Słownictwo robi wrażenie, ale akcent masz fatalny.

– Moja francuska niania bardzo by się obraziła. Haverford przeszedł na japoński – w tym języku lepiej niż po francusku mógł grzecznie wyrazić żal.

– Gomen nosei, w nowej roli musisz się posługiwać południowym dialektem.

Ciekawe czemu, zastanawiał się Nicholai. O nic jednak nie zapytał, żeby nie wyglądało na to, że jest zaintrygowany czy w ogóle zainteresowany.

Kamiko trzymała się na uboczu. Gdy usłyszała, że skończyli, skłoniła się i podała herbatę. Miała piękną, misternie upiętą fryzurę, alabastrową cerę i błyszczące oczy. Ku irytacji Nicholaia Haverford zauważył, jak na nią patrzy.

– Wszystko zostało uzgodnione, Hel-san – powiedział.

– Dziękuję, nie skorzystam – odrzekł Nicholai. Nie chciał dać mu satysfakcji, że trafnie odgadł jego fizyczną potrzebę. Byłaby to oznaka słabości, a dla Amerykanina zwycięstwo.

– Naprawdę? – dopytywał Haverford. – Jesteś pewien? Inaczej bym tego nie mówił, pomyślał Nicholai. Nie raczył odpowiedzieć na pytanie.

– Jeszcze jedno – odezwał się po chwili.

– Tak?

– Nie zabiję niewinnego człowieka.

Haverford zaśmiał się cicho.

– To raczej wykluczone.

– Wobec tego zgadzam się.

Haverford skinął głową.

3

Pragnął za wszelką cenę pozostać przytomny.

Utrata kontroli była przekleństwem dla człowieka, który przez całe życie wykazywał się niezwykłym opanowaniem. Przypomniał sobie farmakologiczne tortury, jakim poddawali go Amerykanie. Tak więc walczył, chcąc zachować świadomość, lecz w końcu usnął pod wpływem narkozy.

Jako chłopiec często spontanicznie doświadczał pewnych szczególnych stanów umysłu, kiedy to odrywał się od rzeczywistości i zdawało mu się, że leży na sielskiej łące pośród polnych kwiatów. Nie wiedział, jak to się działo ani dlaczego, ale doznawał wówczas spokoju i błogości. Nazywał te chwile „czasem odpoczynku” i nie pojmował, jak ktokolwiek mógłby żyć bez nich.

Bomby zapalające zrzucone na Tokio, śmierć najbliższych przyjaciół, potem Hiroszima, Nagasaki, aresztowanie generała Kishikawy, oskarżonego o zbrodnie wojenne – człowieka o wysokiej kulturze, dzięki któremu poznał zasady gry go, nabrał ogłady i zaczął żyć życiem zdyscyplinowanym i głębokim – to wszystko pozbawiło go cennego „czasu odpoczynku” i chociaż bardzo się starał, nie był w stanie odnaleźć spokoju, jaki dawniej przychodził do niego w sposób naturalny.

Jeszcze trudniej było mu osiągnąć spokój, kiedy wprowadzono go na pokład samolotu z przyciemnionymi szybami, którym poleciał do Stanów. Odebrano go z lotniska jak rannego, z zabandażowaną twarzą. Trudno było mu zachować spokój, gdy wjechał na noszach do szpitala, gdzie wkłuli mu igłę w ramię, a na nos i usta nałożyli maskę.

Obudził się w panice, z rękami przywiązanymi do łóżka.

– Wszystko w porządku – usłyszał głos amerykańskiej pielęgniarki. – Po prostu nie chcemy, żeby pan przekręcał się na bok. I nie może pan dotykać twarzy.

– Nie mam zamiaru.

Zaśmiała się z niedowierzaniem.

Nicholai może by się z nią spierał, ale ból dokuczał mu niemiłosiernie, tak jak oślepiające światło pod powiekami. Zamrugał oczami, zapanował nad oddechem i odsunął światło na drugi koniec sali, gdzie mógł obserwować je beznamiętnie. Ból nie minął, teraz jednak było to zjawisko na zewnątrz niego, nawet ciekawe w swej intensywności.

– Zrobię panu zastrzyk – oznajmiła pielęgniarka.

– Nie trzeba – odrzekł.

– Nie możemy pozwolić, żeby pan krzywił się z bólu czy zaciskał szczękę. To była bardzo skomplikowana operacja.

– Zapewniam panią, że będę leżał zupełnie nieruchomo – powiedział. Przez półprzymknięte powieki widział, jak pielęgniarka szykuje strzykawkę. Miała zdrową celtycką urodę: jasną cerę, piegi, rude włosy i grube przedramiona. Nicholai wypuścił powietrze z płuc, rozluźnił ręce i wyswobodził je z więzów.

Pielęgniarka okropnie się zirytowała.

– Mam wezwać lekarza?

– Jeśli uzna to pani za stosowne.

Lekarz zjawił się po kilku minutach. Ostentacyjnie sprawdził bandaże spowijające twarz Nicholaia, zagdakał jak kura, która właśnie zniosła wspaniałe jajo, po czym orzekł:

– Zabieg udał się znakomicie. Spodziewam się pomyślnych rezultatów.

Nicholai nie zadał sobie trudu, żeby mu odpowiedzieć.

– Proszę nie dotykać twarzy – upomniał go lekarz. Zwracając się do pielęgniarki, dodał: – Jeśli nie chce niczego na ból, to nie chce niczego na ból. Kiedy zmęczy się odgrywaniem stoika, zawoła panią. Proszę się nie śpieszyć, zemsta jest rozkoszą bogów.

– Tak, panie doktorze.

– Znam się na tej robocie – powiedział lekarz. – Kijem się pan nie opędzi od kobiet.

Nicholai nie od razu pojął, o co chodzi.

– Część mięśni będzie w pewnym stopniu sparaliżowana, ale da się z tym żyć. Łatwiej zachowa pan ten obojętny wyraz twarzy.

Nicholai ani razu nie zawołał pielęgniarki.

Ani razu się nie poruszył.

4

Pod osłoną nocy i ulewnego deszczu monsunowego człowiek zwany Kobrą siedział w kucki całkiem nieruchomo.

Kobra obserwował, jak stopy mężczyzny zapadają się w błoto, gdy z chlupotem szedł ścieżką w krzaki za potrzebą, jak to zwykle się działo. Zabójca spodziewał się go – wiele nocy spędził tu w oczekiwaniu na ofiarę, żeby poznać jej obyczaje.

Mężczyzna zbliżył się do miejsca, gdzie w bambusowych zaroślach na wąskiej ścieżce czaił się Kobra. Pochłonięty potrzebą nic nie widział przez zasłonę deszczu.

Kobra wyczekał stosownej chwili, wyprostował się i uderzył. Ostrze, srebrne jak krople wody, rozcięło udo ofiary. Czując dziwny ból, mężczyzna spojrzał w dół i przyłożył dłoń do krwawej dziury w nogawce. Ale było już za późno – tętnica udowa została przecięta, krew lała się przez palce. Wstrząśnięty, usiadł na ziemi i patrzył, jak jego życie znika w kałuży, która szybko tworzyła się wokół niego.

Kobra tymczasem zniknął.

5

Nawet jeśli major Diamond ucieszył się, że Nicholai Hel przyjął propozycję, nie okazał nadmiernego entuzjazmu.

– Hel to stuknięty pół-Japoniec – stwierdził. – Rozum mu się pomieszał.

– Tak – odparł Haverford. – Zdaje się, że mieliście z tym coś wspólnego, prawda?

– Był agentem komuchów. – Diamond wzruszył ramionami. Fakt, trochę poturbował chłopaka. Zrobił z niego królika doświadczalnego, żeby przetestować nowe środki farmakologiczne. I co z tego? Toczyli wojnę z blokiem komunistycznym, brudną wojnę. Zresztą Hel był wyjątkowo aroganckim gówniarzem. Ta jego wyniosła, protekcjonalna poza wręcz prowokowała agresję.

Diamond sądził, że ma go z głowy, odkąd przeniósł się do CIA i porzucił Japonię na rzecz Azji Południowo-Wschodniej, ale ten nieznośny Hel był jak ogon latawca. Powinni byli go sprzątnąć, póki mieli ku temu okazję. A teraz? Mieli go zatrudnić w roli agenta?

Haverford! Komuszy laluś z dyplomem, jeszcze jeden zarozumiały gnojek mądrala. Jasna cholera, Haverford w czasie wojny wspierał Viet Minh, Ligę Niepodległości Wietnamu, a w ogóle co to za imię – Ellis?

– Hel nie był komunistycznym agentem – powiedział Haverford. – Ani sowieckim agentem, ani w ogóle żadnym agentem. Zresztą dowiodło tego wasze „śledztwo”.

Diamond wydawał mu się odpychający pod każdym względem, od wyglądu zewnętrznego aż po rdzeń domniemanej duszy. Gardził nim. Facet przypominał gitarę o krzyżowym układzie strun. Wąskie usta, opadające powieki. A wnętrze miał jeszcze brzydsze. Drobnomieszczański łajdak. Zostałby gorliwym nazistą, ale przypadkiem urodził się w Ameryce. Niestety. Takich jak on oficerów wywiadu armia produkowała masowo: pozbawionych wyobraźni, brutalnych, pełnych uprzedzeń, nieskalanych myślą czy wykształceniem.

Haverford go nie znosił. Ludzie jego pokroju zagrażali amerykańskim interesom w Azji.

John Singleton, szef działu azjatyckiego CIA, siedział za wielkim biurkiem, przysłuchując się rozmowie. Siwe włosy okalały jego pobrużdżoną twarz niczym śnieg górskie szczyty. Jasnoniebieskie oczy patrzyły lodowato.

Singleton był zagorzałym zwolennikiem polityki zimnowojennej – Haverford nigdy nie spotkał równie zimnego człowieka.

Słynął z bezwzględności. Jako szara eminencja wywiadu budził postrach i szacunek w całym Waszyngtonie, łącznie z Kapitolem.

Nie bez przyczyny, myślał Haverford. W porównaniu z Singletonem Machiavelli był naiwnym chłopcem z chóru kościelnego, a Borgiowie cherubinkami z obrazu Rockwella. Sam diabeł wyglądałby przy nim jak anioł Lucyfer przed upadkiem.

Podobno podczas wojny, jako szef azjatyckiego Biura Służb Strategicznych, Singleton kierował partyzantką w Chinach i Wietnamie. Niektórzy twierdzą nawet, że wpłynął na decyzję o zrzuceniu bomb na Hiroszimę i Nagasaki.

Po wojnie utrzymał mocną pozycję gracza na scenie politycznej, mimo „utraty” Chin, niespodziewanej wojny koreańskiej i kampanii McCarthy’ego. W rzeczywistości miał teraz większą władzę niż kiedykolwiek, co wielu jego wrogów po cichu tłumaczyło bliskimi koneksjami z diabłem.

Singleton zerknął zza biurka na dwóch rywali.

– Czy Hel jest niezrównoważony? – spytał Haverforda.

– Wręcz przeciwnie. Nigdy nie spotkałem równie opanowanego człowieka.

– Zakochałeś się w nim czy co? – wtrącił się Diamond, chytrze łypiąc okiem. Prostacka uwaga homofoba.

– Nie, nie zakochałem się w nim – odparł Haverford zmęczonym głosem.

– Trzeba odwołać misję – zwrócił się Diamond do Singletona. – To zbyt ryzykowne. Hel jest nieprzewidywalny. W południowych Chinach mam niezawodnych zabójców, których moglibyśmy wysłać…

– Hel doskonale nadaje się do tego zadania – przerwał mu Haverford.

– Dlaczego? – spytał Singleton.

Haverford wyłożył mu swoje argumenty: Hel biegle posługiwał się chińskim, rosyjskim i francuskim. Był mistrzem sztuk walki, zdolnym nie tylko wykonać wyrok, ale też zrobić to w taki sposób, żeby śmierć ofiary wydawała się zagadkowa, co miało decydujące znaczenie dla osiągnięcia optymalnego rezultatu.

– To ważne, żeby mówił po francusku? – spytał Diamond, węsząc kłopoty.

– Właśnie dlatego zaprosiliśmy cię na to spotkanie – wyjaśnił Singleton. – Ellis?

– Hel będzie występował w roli francuskiego handlarza bronią – powiedział Haverford, z satysfakcją przewidując konsternację Diamonda – który sprzedaje broń Viet Minh.

I rzeczywiście, Diamond skrzywił się.

– Ponieważ dotyczy to obszaru Indochin – dodał Singleton – powinieneś o tym wiedzieć.

Świetnie, pomyślał Diamond. Jakbym nie miał dość problemów z żabojadami. I z własnymi ludźmi, którzy po cichu wspierają wroga.

– Chyba nie chcesz powiedzieć, że naprawdę zamierzacie…

– Oczywiście, że nie. To tylko przykrywka, dzięki której Hel przedostanie się do Pekinu – wyjaśnił Haverford. – Po prostu nie chcieliśmy, żebyś wpadł w panikę, w razie gdyby zapiszczały radary.

Diamond rzucił mu gniewne spojrzenie.

– Lepiej trzymaj tego chłoptasia z dala od mojego terytorium.

– Spokojna głowa.

Ale Diamond się zaniepokoił. Gdyby w Waszyngtonie dowiedzieli się o Operacji X i o tym, jaką odgrywał w niej rolę… Operacją X w Indochinach dowodzili Francuzi, zakładał więc, że nie ma ryzyka. Tymczasem ta sprawa z Helem mogła go zdemaskować.

Zwrócił się do Singletona.

– Jeśli nie ma pan nic przeciwko temu, chciałbym, żeby informowano mnie o kolejnych etapach operacji.

– Oczywiście – zapewnił go Singleton. – Ellis, będziesz informował majora na bieżąco.

– Tak jest.

– Aha, Ellis, zostań jeszcze chwilę.

Diamond wyszedł. Nicholai Hel na wolności, pomyślał w windzie. Poczuł mimowolne drżenie w nogach. Spójrz prawdzie w oczy, boisz się go, i nie bez powodu. Ten świetnie wyszkolony morderca chowa do ciebie urazę.

I jeszcze Operacja X.

Jeśli wyszłaby na jaw…

Nie mógł do tego dopuścić.

□ □ □

– Hel wie, kto jest jego celem? – spytał Singleton Haverforda.

– Jeszcze mu nie powiedziałem.

Singleton zamyślił się.

– Czy Diamond mógł mieć rację, kiedy stwierdził, że Hel jest nieprzewidywalny?

– Nie sądzę – odparł Haverford. – Ale na wszelki wypadek postanowiłem, że tak powiem, „rzucić kotwicę”.

Singleton odprawił Haverforda i skonsultował z sekretarką terminarz spotkań. Stwierdziwszy, że ma jeszcze parę chwil na refleksję, udał się do swego gabinetu, usiadł przy biurku i zadumał się nad planszą do gry w go.

Od kilku tygodni rozgrywał partię sam ze sobą. W tym czasie białe i czarne kamienie ułożyły się w piękny wzór, subtelnie i z wdziękiem jednocząc jin i jang. Tylko na planszy goban można było stworzyć równowagę doskonałą.

Diamond pozostanie Diamondem, Haverford – Haverfordem. To stałe elementy w grze.

Natomiast Hel.

Singleton przesunął czarny kamień.

Hel wkrótce dowie się, kto jest jego celem. Będzie miał silną motywację.

Ale do czego?

Jak zachowa się ten gracz? Nie było przesady w stwierdzeniu, że przyszłe losy Azji spoczywały w rękach wielce złożonej osoby Nicholaia Hela.

„Rzucić kotwicę”.

Ciekawe.

6

Solange była równie piękna jak jej imię.

Miała złociste włosy, poprzeplatane pasmami bursztynu, i oczy w kolorze morza w południe. Orli nos przywodził na myśl okres rzymskiego panowania w jej rodzinnej Langwedocji, ale pełne usta mogły należeć tylko do Francuzki. Nieliczne piegi bynajmniej nie szpeciły skądinąd idealnej porcelanowej cery. Jej twarz wydawałaby się surowa, gdyby nie łagodny łuk wydatnych kości policzkowych. Solange była wysoka, ledwie o głowę niższa od Nicholaia, miała długie nogi, krągłą figurę i jędrne piersi pod prostą, lecz elegancką niebieską sukienką.

Najbardziej urzekł go jej głos. Niski, a jednocześnie łagodny, z charakterystyczną francuską miękkością, wytworną i zmysłową zarazem.

– Witam, monsieur. Mam nadzieję, że będzie tu panu wygodnie.

– Na pewno.

Wyciągnęła rękę do pocałunku, ignorując fakt, że większą część jego twarzy spowijały bandaże. Ujął jej dłoń – miała długie, szczupłe palce – i pocałował, muskając skórę ustami i bawełnianym opatrunkiem.

– Enchante.

– Zaprowadzę pana do pańskiej sypialni.

– S’il vous plaît – powiedział Nicholai. Zmęczył go długi lot ze Stanów Zjednoczonych do Tokio.

– S’il vous plaît – powtórzyła, w delikatny sposób korygując jego wymowę: ostatnią samogłoskę powinien nieco przeciągnąć.

Przyjął krytyczną uwagę i powtórzył zwrot, naśladując jej artykulację. Odwdzięczyła się uśmiechem pełnym aprobaty.

– Pańska niania pochodziła może z Tours? Najczystszy akcent w całej Francji. Teraz jednak musi pan nabrać accent du Midi.

– Zapewne dlatego tu jestem.

– Pochodzę z południa. Z Montpellier.

– Nigdy tam nie byłem.

– Piękne miejsce – odrzekła. – Słoneczne i ciepłe. A światło…

Sypialnię urządzono prosto, lecz ze smakiem. Żółty odcień ścian dodawał jej przytulności, ale nie był przytłaczająco wesoły, a nieliczne meble, pomalowane na niebiesko, doskonale komponowały się z kolorem ścian. Duże łóżko – w porównaniu z więzienną pryczą wydawało się ogromne – było przykryte niebieską kołdrą. W wazonie na nocnym stoliku dostrzegł pojedynczą chryzantemę.

– To japoński kwiat, prawda? – zagadnęła Solange.

– Tak.

– Brakowało ich panu?

– Bardzo – potwierdził dziwnie wzruszony. – Dziękuję.

– Pas de quoi.

– Nie rozumiem.

– Normalnie odpowiedziałby pan: je vous en prie. Ale, comment vous dites, w miejscowym dialekcie powiedziałby pan: il n’y a pas de quoi lub po prostu pas de quoi. Vous voyez?

– Très bien.

– Dobrze. Ale niech pan się postara wymawiać „r” z wibracją. Comme ça. – Ułożyła usta w sposób, który wydał mu się nader pociągający. – Très bien.

– Très bien.

– Nieco bardziej nosowo.

Powtórzył zwrot, nadając mu nosowe brzmienie.

– Formidable – orzekła. – Na końcu jest „g”, chociaż ledwie słyszalne. Ma pan się wysławiać jak kulturalny człowiek z południa, nie jak wieśniak. Jest pan zmęczony czy może chciałby pan coś zjeść?

– Jestem bardziej głodny niż zmęczony.

– Pozwoliłam sobie coś przygotować.

Zaprowadziła go do niewielkiej jadalni. Z okna rozciągał się widok na karesansui, japoński ogródek skalny, ogrodzony wysokim bambusowym płotem i urządzony z wielkim znawstwem. Przypomniał mu się jego własny ogród, o który dbał pieczołowicie w swoim domu w Tokio. W pewnej mierze odnajdywał tam zadowolenie, zanim podjął decyzję o zabiciu Kishikawa-samy.

– Czy wolno mi wychodzić do ogrodu? – spytał.

– Oczywiście. To pański dom, dopóki będzie pan tu mieszkał.

– Czyli jak długo?

– Aż zagoją się rany – odparła Solange, zgrabnie uchylając się od odpowiedzi. Z figlarnym uśmiechem dodała: – I nauczy się pan poprawnego akcentu.

Wskazała mu krzesło przy stole.

Kiedy usiadł, wyszła do kuchni.

Jadalnię, podobnie jak cały dom, urządzono całkowicie po europejsku i Nicholai zastanawiał się, jak Solange weszła w posiadanie całego tego wyposażenia. Doszedł jednak do wniosku, że nie miała z tym nic wspólnego – prawdopodobnie to jej amerykańscy mocodawcy zadali sobie trud odtworzenia francuskiej wiejskiej rezydencji, aczkolwiek z karesansui. Zapewne liczyli na to, że Nicholai przyswoi sobie nową, francuską tożsamość, chłonąc klimat wnętrza, i zapewne skonsultowali się w tej kwestii z „psychologiem”, kapłanem nowej amerykańskiej religii obywatelskiej. Niemniej jednak jadalnia sprawiała przyjemne wrażenie, a jej wystrój pobudzał apetyt.

Tak jak zapach dochodzący z kuchni. Delikatny, z nutką wina i pieczarek. Solange postawiła na stole kamionkowe naczynie żaroodporne, zdjęła pokrywę i oznajmiła:

– Coq au vin. Mam nadzieję, że będzie panu smakować.

Zapach był zniewalający.

– Od lat nie jadłem europejskich dań.

– Oby nie zbuntował się pański żołądek – odrzekła Solange. – Ważne, żeby od teraz jadał pan głównie potrawy francuskie.

– Z przyjemnością, ale czemu?

Solange zasznurowała wargi, po czym odpowiedziała z uroczą nadąsaną miną:

– Chciałabym, żeby to zabrzmiało delikatnie, bez obrazy…

– Liczę na szczerość – odparł. Wątpił, żeby kiedykolwiek była obcesowa.

– Tak się składa – powiedziała – że pachnie pan jak Japończyk. Il faut que vous ayez l’odeur d’un vrai français.

– Rozumiem.

Oczywiście miała rację. W celi więziennej potrafił rozpoznać po zapachu narodowość mężczyzny idącego korytarzem. Amerykanie wydzielali zapach wołowiny, Rosjanie – ziemniaków, japońscy strażnicy – ryb i warzyw. A Solange? Wyczuwał jedynie woń jej perfum.

– Czy mogę nakładać? – spytała.

– Bardzo proszę.

Nałożyła mu na talerz dużą porcję aromatycznego kurczaka duszonego w winie i kilka szparagów. Do kieliszka nalała trochę czerwonego wina.

– Dobrze jest podawać do posiłku to samo wino, w którym dusił się kurczak – wyjaśniła. – Wyborne francuskie wino, monsieur.

– Proszę mi mówić Nicholai.

– Eh bien, Nicholai. Proszę mi mówić Solange.

– Piękne imię.

Zarumieniła się. Wyglądało to bardzo ładnie. Usiadła i nałożyła sobie porcję jedzenia, ale zaczekała, aż pierwszy skosztuje dania.

– Smakuje? – spytała.

– Nadzwyczajnie. – Nie kłamał. Subtelne, lecz wyraźne smaki eksplodowały mu w ustach, a wino przywodziło na myśl posiłki, jakie w wieku chłopięcym jadał z matką. Być może, pomyślał, polubię europejskie wino… jeśli przeżyję. – Wyrazy uznania dla szefa kuchni.

Skinęła głową.

– Merci.

– Przyrządziłaś to sama? – spytał zaskoczony.

– Uwielbiam gotować – odparła. – W ostatnich latach rzadko miałam okazję, więc to dla mnie wielka radość.

Solange wzięła widelec i zaczęła jeść z lubością. U Japonki byłoby to zachowanie nieprzystojne, ale w przypadku Solange wydawało się czarujące – wyrażało joie de vivre, radość życia, jakiej nie oglądał przez długie lata wojny, głodu, okupacji, więziennego odosobnienia. Z przyjemnością patrzył, jak Solange delektuje się jedzeniem. Odezwał się dopiero po kilku minutach.

– A więc ten mężczyzna, którego mam udawać, jadał francuskie potrawy nawet w Azji?

– Podobno tak.

– Jak to możliwe?

– Pieniądze – odrzekła, jakby stwierdzała oczywisty fakt. – Dzięki pieniądzom wszystko jest możliwe.

– Dlatego pracujesz dla Amerykanów? – spytał i od razu pożałował. Nie rozumiał, skąd wzięła się u niego nagła chęć, żeby ją obrazić.

– Tout le monde – powiedziała Solange. – Teraz wszyscy pracują dla Amerykanów.

Łącznie z tobą, mon ami, pomyślała, uśmiechając się do niego. Wstała z krzesła.

– Zrobiłam tarte tatin. Masz ochotę?

– Chętnie skosztuję.

– Kawa?

– Wolałbym herbatę.

– Teraz będziesz pił kawę, Nicholai. Un express avec une cigarette.

Wyszła do kuchni, a po chwili wróciła z tartą jabłkową, małym dzbankiem espresso i paczką gauloise’ów.

– Przepraszam, zachowałem się niegrzecznie – powiedział. – Odwykłem od konwersacji.

– Pas de quoi.

Spodobało się jej, że przeprosił.

Tarta okazała się znakomita, kawa – niespodziewanie – smakowała mu nawet bardziej. Oparł się wygodnie na krześle, a Solange wyciągnęła ku niemu paczkę papierosów.

– Weź dwa – poinstruowała. – Zapal i oddaj mi jednego.

– Poważnie?

Roześmiała się.

– Nigdy nie byłeś w kinie?

– Nie.

Po co ludzie chodzą do kina? – myślał. Żeby oglądać fantazje innych ludzi na skrawku celuloidu?

– Kocham kino – powiedziała Solange. – Zawsze chciałam zostać aktorką.

Nicholai miał zapytać, co stanęło jej na przeszkodzie – bez wątpienia była dość atrakcyjna – ale powstrzymał się, myśląc, że posmutniałaby na to pytanie. Wytrząsnął z paczki dwa papierosy, włożył je do ust i zapalił. Gdy zajarzyły się ich koniuszki, podał papierosa Solange.

– Formidable – westchnęła. – Paul Henreid byłby zazdrosny.

Nie miał pojęcia, o czym mówi, ale zaciągnął się papierosem i zakasłał gwałtownie, naruszając szwy.

– Dawno nie paliłem – wyjaśnił, gdy przezwyciężył atak kaszlu.

– Na to wygląda. – Zaśmiała się, lecz nie odebrał tego jako zniewagę i nie poczuł się skrępowany. Było tak, jakby dzielili ze sobą chwile beztroski, i Nicholai też się roześmiał. Znów trochę go to zabolało i zdał sobie sprawę, że od dawna nie śmiał się z drugą osobą.

Solange najwyraźniej odczytała jego myśli.

– Tak jest dobrze, prawda? Ostatnio nie było nam do śmiechu, ani tobie, ani mnie.

– Ani całemu światu.

Dolała mu wina, napełniła też swój kieliszek, podniosła go i powiedziała:

– Za lepsze czasy.

– Za lepsze czasy.

– Musisz nauczyć się palić, Nicholai. Wszyscy Francuzi palą.

– W dzieciństwie paliłem ukradkiem w Szanghaju – wyznał. – Chińczycy palą jak smoki. Palą i plują.

– Darujemy sobie plucie, dobrze?

Po obiedzie wyszedł do ogrodu.

Był naprawdę pięknie urządzony. Żwirowe ścieżki zgrabiono w taki sposób, by przypominały drobne fale oceanu. Mała „wysepka” trawy i kamieni pośród „morza” symbolizowała góry Japonii. Przy ścieżce posadzono niskie krzewy, które tworzyły falistą linię. Z każdego miejsca rozciągał się inny widok.

Jak w życiu, pomyślał Nicholai.

7

Mijały kolejne tygodnie przyjemnej rutyny.

Nicholai budził się wcześnie i wychodził do ogrodu medytować. Solange w tym czasie szykowała kawę z mlekiem i croissanty. Nie od razu przekonał się do pomysłu, żeby na śniadanie jeść pieczywo, ale z czasem się przyzwyczaił. Po śniadaniu rozmawiali, Solange korygowała jego wymowę, uczyła współczesnego slangu i zwrotów charakterystycznych dla południowego dialektu. Była bardzo wymagająca, a on doceniał jej wysiłki.

Solange zdawała sobie sprawę, że nawet najmniejszy błąd, wynikający z nieuwagi anachronizm czy popadnięcie w koturnową formalność mogą kosztować go życie. Dlatego nie odpuszczała, domagała się perfekcji, wystawiała na próbę jego intelekt i niezwykły talent do języków. Jego postępy przechodziły najśmielsze oczekiwania – duma czyniła z niego znakomitego ucznia.

Konwersowali tak aż do obiadu, a potem Nicholai szedł na zwyczajowy spacer po ogrodzie. Wiedząc, że potrzebuje samotności, Solange zawsze grzecznie odmawiała, gdy proponował, żeby do niego dołączyła. Chwilę odpoczywała, po czym zabierała się do szykowania kolacji. Kiedy wracał, przeglądali mapy Montpellier, zdjęcia kawiarni, restauracji i innych charakterystycznych punktów dobrze znanych miejscowym. Solange wypytywała go o plac Świętej Anny, targowisko, o to, kto sprzedawał najlepsze brzoskwinie i gdzie kupić niezłe wino za przyzwoitą cenę.

Po takiej popołudniowej sesji Nicholai udawał się do swojego pokoju. Wypoczywał, powtarzał lekcję i kąpał się w japońskiej balii. Wynurzał się z cudownie gorącej, prawie wrzącej wody rozkosznie orzeźwiony i przebierał się do kolacji – zawsze francuskiej i zawsze wyśmienitej. Po kolacji pili kawę i koniak, gawędzili, czasem słuchali radia, a następnie Solange oddalała się do swojej sypialni.

Wówczas Nicholai wkładał gi i wychodził do ogrodu, aby odprawić swój wieczorny rytuał. Początkowo Solange podglądała przez żaluzje, jak ćwiczy skomplikowane ruchy kata – rytmiczne sekwencje układów w sztukach walki. Trenował hoda korosu ¹, czyli technikę walki improwizowaną bronią. Zdawał się tańczyć. Dopiero po kilku wieczorach Solange zorientowała się, że walczy z licznymi urojonymi przeciwnikami, którzy nacierają na niego ze wszystkich stron, a „taneczne” kroki to w rzeczywistości obronne blokowanie, po którym następują śmiertelne ciosy. Taniec? Tak, taniec śmierci.

Nicholai lubił te wieczorne sesje – ćwiczenia w ogrodzie sprawiały mu wiele radości, uspokajały umysł i ducha. Zresztą instynkt podpowiadał mu, że powinien oszlifować formę, jeśli chce wyjść cało z misji, której celu Haverford dotąd nie ujawnił.

Ćwiczył więc nie na próżno. Z zadowoleniem odkrył, że jego umysł i ciało reagują właściwie nawet po latach względnego braku aktywności – chociaż w celi zrobił tysiące pompek i brzuszków – i że bez trudu przypomniał sobie skomplikowany, subtelny układ hoda korosu kata.

Zaczął ćwiczyć tę technikę w drugim roku pobytu w Tokio. Tej rzadkiej odmiany karate – co samo w sobie oznacza „pustą rękę” – nauczał pewien stary Japończyk, mistrz śmiertelnej sztuki walki, który z początku nie chciał zdradzić chłopcu o wyglądzie Europejczyka pradawnych japońskich sekretów. Nicholai był jednak uparty: co wieczór klęczał w niewygodnej pozycji na skraju maty i czekał, aż w końcu mistrz zawoła go do siebie i sprawi mu lanie. Była to pierwsza z wielu lekcji.

Podstawą taktyki hoda korosu było opanowanie ki, wewnętrznej siły życiowej, którą wyzwalało prawidłowe oddychanie. To właśnie ki, płynąca przez całe ciało z podbrzusza do każdej żyły, mięśnia, nerwu, nadawała ciosom hoda korosu zabójczą moc, zwłaszcza gdy zadawano je z bliskiej odległości.

Innym niezbędnym elementem była umiejętność uspokojenia umysłu, uwolnienia go w taki sposób, aby dzięki własnej kreatywności odnajdywał śmiercionośną broń pośród zwykłych przedmiotów znajdujących się pod ręką w sytuacji nagłego, niespodziewanego ataku.

Pierwsze wieczorne treningi Nicholaia w brutalny sposób obnażyły jego niezdarność. Przeraziłby się, gdyby nie to, że własna nieporadność wydała mu się wręcz komiczna. Wkrótce jednak odzyskał dawną szybkość, siłę i sprawność i zaczął poruszać się z gracją. Mistrz wpajał mu – czasem bijąc po plecach bambusowym kijem – aby traktował ćwiczenia z największą powagą, wyobrażając sobie wrogów, których musi zlikwidować. To właśnie robił Nicholai, posuwając się w przód i w tył po ogrodzie podczas przydługich układów kata, które powtarzał po kilkanaście razy i kończył zlany potem. Następnie brał krótką kąpiel, padał na łóżko i błyskawicznie zasypiał.

Pewnego ranka – minęły może dwa tygodnie – Solange zaskoczyła go, mówiąc:

– To twój wielki dzień, Nicholai.

– Dlaczego?

– Odsłonięcie, że tak powiem.

– Odsłonięcie?

– Ciebie. Twojej twarzy.

Raz w tygodniu odwiedzał lekarza. Tęga irlandzka pielęgniarka zmieniała mu opatrunki, nie wykazując się przy tym nadmierną delikatnością. Niemniej jednak rozmyślnie nie dopuszczała go do lustra, dopóki rany się nie zagoją. Tym razem miał ujrzeć po raz pierwszy swoje zrekonstruowane oblicze.

Jeśli w ogóle się denerwował, niepokoił, to nie ujawniał tych uczuć. Zachowywał się tak, jakby Solange oznajmiła mu, że idą na wystawę zdjęć lub do kina. Przybrał maskę obojętności. Ja wariowałabym na jego miejscu, myślała Solange. A on? Spokojny jak marcowy poranek, jak nieruchoma sadzawka.

– Lekarz powiedział, że sama mogę to zrobić.

– Teraz? – spytał.

– Jeśli się zgodzisz.

Wzruszył ramionami. Oczywiście, byłoby miło wreszcie pozbyć się opatrunków, ale tak naprawdę wcale nie był ciekaw swojej nowej twarzy. Ostatnie lata spędził w całkowitym odosobnieniu, gdzie nie miało żadnego znaczenia, jak wygląda – nie oglądał go nikt prócz strażników.

Nagle jednak poczuł ukłucie niepokoju. Zaskoczyło go to i zirytowało. Niespodziewanie przejął się swoim wyglądem i uświadomił sobie, że to z powodu Solange.

Obchodzi mnie, co o mnie myśli, zdał sobie sprawę. Boję się, jak zareaguje, gdy zdejmie bandaże i zobaczy moją brzydką twarz. Nie miał pojęcia, że nadal ma w sobie takie uczucia.

Niezwykłe, pomyślał.

– Jestem gotów – powiedział.

Poszli do łazienki. Solange posadziła go na stołku przed lustrem, stanęła za jego plecami i delikatnie odwinęła bandaże.

Wyglądał pięknie.

Nie ma na to innego słowa, pomyślała Solange. To po prostu piękny mężczyzna. Szmaragdowe oczy, wydatne kości policzkowe… Pociągła twarz, silna szczęka i dołek w brodzie – słodki, lecz zdecydowanie męski. Przy tym wyglądał tak młodo! Nawet nie na dwadzieścia sześć lat, pomimo tego, co przeszedł.

– Brawa dla doktora – powiedziała Solange. – Jesteś zadowolony?

Ulżyło mi, pomyślał Nicholai, widząc uśmiech na jej twarzy. Zdobyłaby się na uśmiech w każdej sytuacji, ale ulżyło mu, że ewidentny talent chirurga zaoszczędził im obojgu tego upokorzenia.

– Nie jestem pewien, czy sam siebie rozpoznaję – odezwał się.

– Jesteś niesamowicie przystojny.

– Tak myślisz?

– No nie, domagasz się komplementów? Owszem, tak myślę. Jesteś bardzo przystojny. Ale teraz czuję się przy tobie taka stara.

– Jesteś piękna i dobrze o tym wiesz.

– Starzeję się – odparła Solange. – Może powinnam umówić się z tym doktorem…

8

Tego samego popołudnia odwiedził ich Haverford.

Przyjrzał się uważnie twarzy Nicholaia, jakby szacował jej wartość rynkową, i ocenił efekt jako zadowalający.

– Dobra robota.

– Cieszę się, że się panu podoba – odrzekł Nicholai.

Usiedli w jadalni. Haverford rozłożył na stole akta i zaczął bez wstępów:

– Nazywasz się Michel Guibert. Dwadzieścia sześć lat, urodzony we Francji, w Montpellier. Kiedy miałeś dziesięć lat, twoja rodzina przeniosła się do Hongkongu, gdzie ojciec prowadził interesy. Import, eksport. Przetrwałeś japońską okupację, ponieważ byliście obywatelami rządu Vichy, który utrzymywał pokojowe stosunki z państwami Osi. Pod koniec wojny okazałeś się na tyle dorosły, by poprowadzić rodzinny interes.

– Czyli?

– Broń – odparł Haverford. – La familie Guibert zajmuje się handlem bronią od czasów pierwszych muszkietów.

– Taka rodzina istnieje naprawdę, czy jest całkowicie fikcyjna? – spytał Nicholai.

– Papa Guibert jak najbardziej istnieje.

– Ma syna?

– Miał – powiedział Haverford.

Rozłożył na blacie zdjęcia chłopca, którym spokojnie mógł być mały Nicholai – ganiający beztrosko po chińskim podwórku, pomagający kucharzom, uśmiechnięty nad tortem urodzinowym.

– Niestety, Michel miał koszmarny wypadek samochodowy. Podobno został strasznie oszpecony. Przeszedł rozległą rekonstrukcję twarzy. Wygląda teraz prawie tak samo jak przed wypadkiem.

– Zaaranżowaliście ten „wypadek”? – spytał Nicholai.

– Nie – odrzekł Haverford. – Mój Boże, masz nas za potworów?

– Hm… A matka?

– Zmarła niedawno. Byłeś zdruzgotany.

– Zdumiewa mnie pan i przeraża – stwierdził Nicholai.

– Dojrzałeś – ciągnął Haverford. – Wcześniej miałeś opinię hazardzisty i kobieciarza. Trzy lata temu Papa odesłał cię z powrotem do Francji. W Monako przepuściłeś sporą część rodzinnej fortuny, ale okazałeś skruchę i wróciłeś, żeby się zrehabilitować.

– W jaki sposób?

– Dowiesz się z czasem – odparł Haverford. – Przejrzyj akta. Solange wypyta cię o szczegóły. Kiedy poznasz swoją przeszłość, zaznajomię cię z twoją nową przyszłością.

Z „nową przyszłością”, pomyślał Nicholai. Typowo amerykańskie pojęcie, doskonałe w swym naiwnym optymizmie. Tylko Amerykanie mogli myśleć o „nowej” przyszłości, w odróżnieniu od „starej”.

– Teraz zrobimy ci parę zdjęć – oznajmił Haverford.

– Po co?

Gromadzili dane na temat Guiberta, wyjaśnił Haverford. W obecnych czasach każdy handlarz bronią prędzej czy później będzie miał teczkę w większości najważniejszych agencji wywiadowczych. Zdjęcia trafią do CIA, Deuxieme Bureau, MI6, po czym dzięki wtyczkom wyciekną do Chińczyków. Fotografie Michela Guiberta zostaną zamieszczone w starych aktach policyjnych Kuomintangu – Chińskiej Partii Narodowej – które obecnie przeszukiwali czerwoni. Dzięki „specom z laboratorium” podobizna Guiberta pojawi się na ulicach Koulunu, w kasynach w Monako i w dokach Marsylii.

– Koniec końców – zaszczebiotał Haverford – poczujesz się jak Michel Guibert, który wojnę przeczekał w Hongkongu. Od teraz będziesz reagował na imię Michel i tylko Michel. Nie Nicholai. Rozumiemy się, Michel?

– Jakkolwiek trudne to się zdaje – odparł Nicholai – myślę, że rozumiem, tak.

Solange weszła do jadalni z naręczem ubrań, które powiesiła na poręczy krzesła.

– Twoja nowa garderoba, Michel. Très chic.

Przyjrzał się ubraniom. Wyglądały na używane. No tak, pomyślał, to ma sens: kiedy wkracza się w cudze życie, jednocześnie wskakuje się w cudze ubrania, używane, bo przecież nie nowe. Zerknął na metki. Starsze rzeczy szył na miarę krawiec z Koulunu, ale większość pochodziła z drogich francuskich sklepów w Marsylii. Kilka koszul i dwa garnitury zostały kupione w Monako. Wszystkie sprawiały wrażenie kosztownych, były uszyte z lekkich materiałów – jedwabiu i bawełny. Wśród ubrań, które przyniosła Solange, znalazło się kilka par spodni z diagonalu w kolorze khaki – oczywiście z zaprasowanymi zaszewkami. Wyglądało na to, że Michel z upodobaniem nosił białe garnitury, spodnie khaki i kolorowe koszule, za to nigdy nie zakładał krawata.

Ubrania miały charakterystyczny zapach – potu, tytoniu, wody kolońskiej. Haverford skrupulatnie wszystko przygotował, pomyślał Nicholai.

Solange przyniosła jeszcze więcej rzeczy. Stanęła w progu, przyłożyła do ust palec wskazujący i obrzuciła go krytycznym spojrzeniem.

– Niech pomyślę… Co powinieneś mieć na sobie w pierwszej scenie? W Hongkongu, tak? – Wydała mu się czarująca, gdy tak fantazjowała z nader poważną miną. Wybrała jedną z koszul, odłożyła ją na bok, wzięła inną i przymierzyła do garnituru. – Ta będzie pasować, prawda? Oui. Parfait.

Podała rzeczy Nicholaiowi i nakazała mu je włożyć. Kiedy wrócił z sypialni przebrany za Michela, Haverford już czekał z aparatem. Wyszli do ogrodu, żeby sfotografować „nieostre, rozmazane tło”. Powtarzali ujęcia w nieskończoność, przez co to popołudnie okazało się piekielnie nużące. Za to Solange bawiła się znakomicie, dobierając kolejne zestawy dla Michela.

– To był koszmar – stwierdził Nicholai, kiedy Haverford wreszcie sobie poszedł.

– Ależ skąd, doskonała zabawa. – Solange się roześmiała. – Uwielbiam modę, a Michel ma wyczucie stylu, czyż nie?

– To ty wybrałaś wszystkie te ubrania?

– Oczywiście. Przecież nie pozwoliłabym, żeby ubrali cię w niemodne ciuchy.

Po kolacji – suprêmes de poulet à l’estragon z zieloną fasolką a la provençale, na deser tarte aux poires et à la frangipane oraz obowiązkowe espresso, koniak i papieros – Nicholai przejrzał teczkę Guiberta. Fikcyjną postać stworzono z rozmachem i niezwykłą dbałością o szczegóły, ale bez problemu zapamiętał trywialne, choć najwyraźniej istotne drobiazgi, takie jak ulubiony tabac Michela w Montpellier, gatunek whisky, jaką pijał jego ojciec, czy nazwisko panieńskie matki. Z umysłem wypełnionym po brzegi nowymi informacjami przebrał się w gi, wyszedł do ogrodu, żeby przećwiczyć układy kata, wziął kąpiel i położył się spać.

9

Obudziło go przeczucie czyjejś bliskiej obecności.

Przez lata spędzone w więzieniu rozwinął w sobie niemal pozazmysłową świadomość obecności innej żywej istoty. Z precyzją radaru potrafił określić, w jakiej odległości znajduje się intruz i pod jakim kątem się zbliża.

Teraz czuł, że ktoś jest w pokoju.

W ciągu sekundy ocenił różne możliwości i jako najlepszą, najłatwiej dostępną broń wybrał wazon na nocnym stoliku. Potem dobiegł go zapach perfum Chanel No. 5 i zdał sobie sprawę z obecności Solange. Sączące się przez żaluzje światło księżyca wydobywało z mroku jej sylwetkę. Przezroczysty czarny peniuar bardziej odsłaniał, niż skrywał jej ciało.

– Trzy lata to długi czas bez kobiety – powiedziała. – Zbyt długi, jak sądzę, nieprawdaż?

Woń perfum wypełniła mu nozdrza, gdy Solange podeszła do łóżka i zaczęła całować go w usta, uszy, szyję, pierś, a potem zsunęła się niżej. Z rozkoszy zakręciło mu się w głowie. Solange w zachwycający sposób pieściła go ustami i długimi, eleganckimi palcami. Po chwili wydyszał:

– Solange, przestań, proszę… Obawiam się, że… A nie chciałbym, zanim…

Roześmiała się łagodnie.

– Po trzech latach, mon cher, zapewne szybko odzyskasz formę, mam rację?

Po czym podjęła na nowo starania i wkrótce Nicholai poczuł, jak fala nie do zatrzymania przelewa się przez niego, wygiął plecy niczym potężny samurajski łuk, a Solange nie odjęła ust od jego męskości, dopóki nie opadł na łóżko.

– Tres fort – wyszeptała mu do ucha.

– No cóż, po trzech latach…

Zaśmiała się i oparła głowę na jego piersi. Jej włosy cudownie łaskotały mu skórę. Chwilę odpoczywali i Nicholai poczuł, że wracają mu siły.

– A nie mówiłam? – Solange wyciągnęła rękę, żeby go pogłaskać. – Chcę ciebie w środku.

– Jesteś…?

– Wilgotna? – Pokierowała jego dłonią, tak aby sam się przekonał. – Och tak, mój kochany, już od tygodni.

Patrząc, jak nad nim faluje, Nicholai zdumiewał się jej pięknem. Zielone oczy błyszczały z podniecenia, na długiej szyi pojawiły się kropelki potu, zmysłowe usta rozchylały się w uśmiechu. Pieścił jej nabrzmiałe piersi, tak inne od piersi drobnych japońskich kobiet, które znał, a Solange jęczała z rozkoszy. Pochłaniał go bez reszty jej powab, jej wilgotne ciepło. Objął ją w talii i przewrócił na plecy, tak że znalazł się na niej, przywarł ustami do jej szyi i wszedł w nią zdecydowanie, lecz nieśpiesznie.

Solange głośno uzewnętrzniała podniecenie, chrapliwie szeptała, a potem wykrzykiwała najbardziej wulgarne francuskie sprośności, jakby go dopingując, po czym wbiła długie paznokcie w jego pośladki i przyciągnęła go mocniej do siebie. Pot Nicholaia mieszał się z jej własnym, falowali teraz zgodnym rytmem, aż w końcu Solange ogłosiła swoją petite mort, uniosła biodra, przytrzymała go w sobie i powiedziała:

– Vous me faites briller. Vous me faites jouir. Teraz ty.

Jej głos i słowa doprowadzały go do szaleństwa, nie mógł dłużej się powstrzymać. Opadł na nią, przygniatając swoim ciężarem jej piersi. Przez jakiś czas leżeli w milczeniu. Potem Solange powiedziała:

– Może to banalne, ale chętnie zapaliłabym papierosa.

Nicholai wstał, odnalazł paczkę, włożył do ust dwa papierosy, zapalił i podał jej jednego.

□ □ □

W ten oto sposób ich współżycie stało się częścią codziennej rutyny, chociaż sam seks nie miał z rutyną nic wspólnego.

Solange z przyjemnością stroiła się w bieliznę. Mogło się zdawać, że ma niewyczerpane zapasy kompletów, w których chętnie mu pozowała. A Nicholai zawsze ochoczo uczestniczył w tych erotycznych pokazach mody. Solange dopasowywała do kostiumu uczesanie, makijaż, a nawet perfumy. Miała świetny gust, śmiało eksperymentowała z egzotyką, nigdy nie przekraczając granicy dobrego smaku – zawsze oryginalna, nigdy nie oczywista. W łóżku też lubiła eksperymenty, lecz zawsze oddawała mu się całkowicie, upojona jego pożądaniem. Przy stole dystyngowana, wytworna, w sypialni zaskakująco prostolinijna.

– Masz usta marynarza – zauważył Nicholai pewnej nocy, bez cienia dezaprobaty.

– Ale uwielbiasz je, prawda? – spytała, po czym udowodniła mu, że tak.

Kochał jej usta, ręce, palce, sa cramouille, sa rose. Szybko pojął, że po prostu kocha Solange. Pewnego wieczoru, po szczególnie intensywnym seksie, zaciągnęła się papierosem i stwierdziła:

– Bez obrazy, Michel, ale kochasz się jak Japończyk.

Nicholai był nieco zaskoczony, bardziej jednak ciekawy niż urażony.

– To źle?

– Nie, nie – odparła szybko. – Po prostu Japończycy kochają się… inaczej. Trochę bardziej… comment vous dites… „technicznie”, rozumiesz? Jako Francuz musisz kochać się d’une manière plus sensuelle, raczej jak muzyk niż naukowiec.

Wiedziała, niestety, że wkrótce ją opuści, żeby wykonać zadanie dla Amerykanów. A jako mężczyzna miał swoje potrzeby i być może zechce je zaspokajać w burdelu. Dziewczyny zaczną gadać, a jeśli napomkną o Francuzie, który kocha się jak Japończyk, będzie źle.

– Czy to część mojego szkolenia? – spytał, patrząc jej prosto w oczy. Nagle wydał się jej urażony. – Ty jesteś jego częścią?

– Wyglądasz chłopięco – odparła, nie odwracając wzroku, bynajmniej nie zawstydzona. – Ale naiwność ci nie przystoi. Pytasz, czy puszczam się dla Amerykanów? Kochany, oboje to robimy. Ja się dla nich pieprzę, ty dla nich zabijasz. Nie rób takiej nieszczęśliwej miny, uwielbiam się z tobą kochać. Vous me faites briller. Sprawiasz, że promienieję.

Słysząc oficjalne vous zamiast bardziej intymnego tu, zaczął się zastanawiać, czy łączą ich jedynie interesy.

Tak czy inaczej, Solange nauczyła go kochać się po francusku.

10

Dwie doby później ktoś próbował go zabić.

Nicholai był w połowie trudnego układu kata – „tygrys wdziera się przez bambusowe ogrodzenie” – gdy intuicja podpowiedziała mu, że nie jest w ogrodzie sam. Pierwszy z zabójców, ubrany na czarno, ze sztyletem w prawej dłoni, zeskoczył ze ściany tuż przed nim. Nicholai spostrzegł, jak mruży oczy, oglądając się przez ramię – to oznaczało, że nie przyszedł sam.

Pchnięcie sztyletem nie było zaskoczeniem – spodziewał się go właśnie na tej wysokości. Naprężył mięśnie i naśladując ruchy kota, zamachnął się prawą ręką, prowadząc ją niskim półkolistym ruchem, tak aby wytrącić nóż zabójcy. Wyprostował się, chwycił napastnika za kołnierz gi, obalił go na ziemię i z całej siły uderzył jego głową o mur. Usłyszał chrzęst łamanych kości. W tej samej chwili świsnęło mu nad głową ostrze topora drugiego z zabójców. Nicholai wysunął lewą rękę, rozczapierzył palce i dźgnął nimi mężczyznę między oczy, drugą ręką zadając cios w krocze. Opuścił dłoń, zablokował łokieć napastnika i uniósł się na palcach stóp. Ramię mężczyzny pękło z trzaskiem niczym sucha gałąź.

Topór spadł na ziemię. Nicholai obrócił się plecami do zabójcy i łokciem uderzył go w splot słoneczny. Przy kolejnym obrocie wymierzył cios shuto w tętnicę szyjną.

Zabójca osunął się na ziemię.

Nicholai uklęknął obok niego, zbadał mu puls i przeklął samego siebie za to, że zadał cios zbyt mocno. Wprawdzie stopniowo odzyskiwał sprawność, dotąd jednak nie był sprawny na tyle, żeby w pełni panować nad siłą uderzenia. W rezultacie mężczyzna nie żył. Niefortunnie się złożyło, bo Nicholai chciał się dowiedzieć, kto go przysłał i dlaczego.

Jesteś taki niezdarny, powiedział do siebie. Niezdarny i niedokładny.

Musisz się poprawić.

Wszedł do domu i wybrał w telefonie numer alarmowy Haverforda.

– W ogrodzie są dwa trupy – powiedział, słysząc w słuchawce Amerykanina. – Zapewne zechce pan je usunąć.

– Zostań w środku. Zaraz przyślę ekipę sprzątającą.

Nicholai się rozłączył. W progu stanęła Solange, patrzyła na niego. Miała na sobie luźno przepasany prosty biały szlafrok z jedwabiu, który mogłaby zawiązać nieco ciaśniej. W prawej dłoni, na wysokości uda, ściskała nóż kuchenny. Jej niezwykłe zielone oczy płonęły niepokojem. Wydawało się, że naprawdę jest gotowa kogoś zabić.

– Nic ci się nie stało?

– Nie. Może trochę się przestraszyłem, bardziej niżbym chciał. – Zastanowił się przez chwilę, czemu mówi o tym tak obojętnie. Być może adrenalina wciąż krążyła w jego żyłach i nadal nie docierało do niego, co czuł w obliczu zagrożenia i że zabił dwóch ludzi.

Zerknął na nóż, który trzymała.

– Miałaś zamiar go użyć? – spytał.

– Gdybym musiała. Nie żyją?

– Tak.

– Jesteś pewien?

– Całkowicie.

Solange zniknęła w kuchni, po czym wróciła z dwiema szklaneczkami whisky.

– Nie wiem jak ty, ale ja chętnie się napiję.

Nicholai wziął od niej szklankę i opróżnił ją jednym haustem. Być może, zastanawiał się, czuję jednak więcej, niż sądziłem.

– Trochę drżysz – zauważyła Solange.

– Wbrew powszechnym domniemaniom – odparł – nie jestem doświadczonym zabójcą.

Tak było. Kishikawę zabił z miłości – czego człowiek Zachodu nie potrafi pojąć. Ale tamten akt miłosierdzia nie miał nic wspólnego z sytuacją, w której musiał zlikwidować dwie czujące istoty – mimo wszystko ludzkie istoty, choć próbowały odebrać mu życie. Gdy opadł poziom adrenaliny, ogarnęły go sprzeczne uczucia euforii i żalu.

Solange pokiwała głową na znak, że rozumie.

Zanim wypili drugą kolejkę, przyjechała tak zwana ekipa sprzątająca. Haverford, ubrany jak na niego wyjątkowo w koszulę wypuszczoną na niebieskie dżinsy, wszedł do domu przez drzwi od kuchni.

– Mój Boże, nic ci nie jest?

– Nie.

– Co tu się w ogóle stało, do cholery?

Nicholai opowiedział mu o niespodziewanej napaści, pomijając szczegóły swojego kontrataku. Przykro mu, dodał, że musiał zabić drugiego z napastników. Słyszał ciche odgłosy ekipy pracującej na zewnątrz – usuwali ciała i ślady krwi, porządkowali żwirowe ścieżki, przywracając im nieskazitelny wygląd. Jakby nic się nie stało, pomyślał.

Na chwilę pojawił się szef ekipy, szepnął coś do Haverforda i wyszedł.

– To byli Japońce – stwierdził agent.

Nicholai pokręcił głową.

– Chińczycy. Przynajmniej pracowali dla Chińczyków.

Haverford przyjrzał mu się ciekawie.

– Japończycy nie używają toporów – wyjaśnił Nicholai. – A Chińczycy owszem, zwykle też chińskich sztyletów. Zresztą żaden japoński zabójca nie dałby się nabrać na układ „rozgniewany mnich malujący po ścianie”. Ktoś w Chinach pragnie mojej śmierci. Mojej albo Michela Guiberta.

– Zajmę się tym – odrzekł Haverford. – Dodatkowo zwiększymy środki bezpieczeństwa.

– Nie – powiedział Nicholai. – To tylko zwróciłoby ich uwagę. Pytanie brzmi: skąd wiedzieli, że tu jestem?

Haverford zmarszczył czoło. Nicholai z przyjemnością obserwował jego konsternację – mile widziane pęknięcie w murze pewności siebie, warte zobaczenia, nawet jeśli omal nie przypłacił tego śmiercią.

– Powinniśmy przenieść cię w inne miejsce – stwierdził agent.

– Proszę, nie – zaprotestował. – Tu jest dobrze, naprawdę, nic mi nie grozi. Gdyby zabójcami byli Japończycy, próbowaliby aż do skutku. Ale Chińczycy rozumują inaczej, nigdy nie używają ponownie fortelu, który raz ich zawiódł. Tu będę bezpieczny.

Haverford pokiwał głową.

– Mógłbym dostać trochę whisky?

Kiedy wyszedł – a wraz z nim ekipa sprzątająca – Nicholai i Solange położyli się do łóżka, ale się nie kochali. Po wydarzeniach tego wieczoru nie mieli ochoty na seks. Przez dłuższą chwilę leżeli obok siebie w milczeniu, aż w końcu odezwał się Nicholai.

– Tak mi przykro. Bardzo cię przepraszam.

– Za co?

– Że doprowadziłem do rozlewu krwi w twoim domu.

Spojrzała na jego zawstydzoną młodzieńczą twarz. Tak naprawdę te zabójstwa oznaczały koniec młodości. Solange wiedziała, że każdy porządny człowiek, obdarzony duszą, czuje odrazę na myśl o odebraniu komuś życia. Wiedziała też, że nie może ukoić jego bólu, może tylko dzielić go z nim, pokazać mu, że nie jest potworem, a jedynie niedoskonałą ludzką istotą, która próbuje przetrwać w niedoskonałym świecie.

– Sądzisz, że nigdy przedtem nie widziałam krwi? – spytała.

Złożyła głowę na jego piersi, Nicholai otoczył ją ramieniem, a wtedy opowiedziała mu swoją historię.

□ □ □

Śliczne dziecko, duma całej quartier. Jeszcze jako mała dziewczynka – z idealną cerą, pięknymi oczami, włosami, doskonałymi rysami twarzy – była skarbem. Gdy wkroczyła w wiek dojrzewania, mężczyźni z sąsiedztwa rzucali jej ukradkowe, wstydliwe spojrzenia, podczas gdy obcy z miasta nie byli aż tak dyskretni i zarówno słowami, jak i niewybrednymi gestami wyrażali swoje pożądanie.

Mama zapamiętale broniła cnoty córki. Troszczyła się o wykształcenie i rozwój duchowy Solange i jej sióstr, co niedziela i we wszystkie dni świąteczne prowadziła je do kościoła. Przede wszystkim zaś dbała o to, żeby Solange nigdy nie dowiedziała się, skąd bierze pieniądze na jej ubranka i nowe buciki.

Czasem zostawało trochę więcej pieniędzy i wtedy Solange mogła pójść do kina. Siadała we wspaniałym chłodnym mroku, oglądała sceny odgrywane na srebrnym ekranie i marzyła, że pewnego dnia sama zostanie aktorką.

Wszyscy uważali, że jest dość ładna.

Matka była temu przeciwna. Jej zdaniem aktorki niewiele różniły się od dziwek.

□ □ □

Solange poznała Louisa na szkolnej potańcówce. Wydał się jej niepokojąco atrakcyjny. Wysoki, szczupły, z falującymi brązowymi włosami i ciepłymi brązowymi oczami, inteligentny i czarujący zarazem. Jako syn znanego miejskiego lekarza był stosunkowo zamożny, co nie przeszkadzało mu zostać żarliwym komunistą.

Solange również darzył namiętnością. Naprawdę ją lubił, nie mógł jednak się powstrzymać i wciąż na nowo testował jej cnotę – gdy siadywali pod drzewami na brzegach kanału albo gdy szli do kina, a nawet u niego w domu, w tych rzadkich sytuacjach, kiedy nie było rodziców, albo u niej w mieszkaniu, gdy matka wychodziła „na miasto”.

Solange wyrosła na prawdziwą piękność. Mama była przerażona. Dumna, owszem, lecz jednocześnie pełna obaw. Zaczęła bez ustanku prawić jej kazania o niegodziwości mężczyzn. „Chcą tylko seksu”, przekonywała. „A twój drogi Louis wcale nie jest lepszy. Ale nie ulegaj. Tylko salope sypia z mężczyznami bez ślubu”.

Pewnego wieczoru przechodzili z Louisem obok dużego, czteropiętrowego domu.

– Co to za miejsce? – spytała Solange.

– Burdel – odpowiedział Louis.

W tej samej chwili otworzyły się drzwi i Solange ujrzała matkę, wychodzącą na papierosa. Miała potargane włosy i obrzmiałe wargi. Zapaliła papierosa i odwróciła się do córki, nie spuszczając z niej wzroku.

– Wracaj do domu – powiedziała łamiącym się głosem. – Proszę, Solange, idź już.

Ale Solange, wstrząśnięta, nie ruszała się z miejsca.

W końcu Louis wziął ją pod rękę i odeszli.

□ □ □

Kilka miesięcy później naziści wkroczyli na południe Francji, po inwazji aliantów na Afrykę Północną. Niemieccy żołnierze zajęli miasto, policja pomagała im w wyłapywaniu Żydów. Zrodził się ruch oporu, jego członków tropiło gestapo.

Szefem gestapo w Montpellier został niejaki pułkownik Hoeger. Pewnego popołudnia wyszedł z kwatery, żeby nacieszyć się słońcem, gdy jego uwagę przykuł widok Solange.

– Widzisz tę czarującą istotę? – zwrócił się do kapitana. – Ile może mieć lat?

– Szesnaście? Siedemnaście?

– Ta buzia – powiedział Hoeger. – I to ciało. Dowiedz się, kto to jest.

– To jeszcze dziecko.

– Spójrz na nią. Jest dojrzała.

□ □ □

Niemieccy okupanci upodobali sobie burdel Madame Sette, a sama Madame szybko się bogaciła.

Co się tyczy Solange, pogodziła się z faktem, że matka ma takie, a nie inne zajęcie. Była to smutna lekcja, z której wynikało, że to, co z początku wydaje się nam nie do zniesienia, z czasem powszednieje. Utrzymywały z matką poprawne, choć emocjonalnie chłodne stosunki, a Marie nawet ulżyło, że nie musi dłużej ukrywać źródła utrzymania. Solange od czasu do czasu chodziła do Madame Sette – przynosiła matce posiłek albo szminkę, której zapomniała. Dziewczyny nazywały ją Panną Pruderyjną, lecz stopniowo odnosiły się do niej z coraz większą sympatią. Madame za każdym razem nagabywała ją, proponując pracę u siebie za duże pieniądze.

Oczywiście Solange zawsze odmawiała.

Angażowała się coraz bardziej w związek z Louisem. Spędzali razem praktycznie każdą wolną chwilę, chociaż Louis był pochłonięty studiami na znakomitej, wiekowej uczelni medycznej w Montpellier.

W jeszcze większym stopniu pochłaniała go działalność w ruchu oporu. Teraz, kiedy osobiście zetknął się z faszyzmem, stał się o wiele żarliwszym komunistą. Z początku pełnił funkcję kuriera – przemierzał miasto na rowerze z szyfrowanymi wiadomościami, ukrytymi w podręcznikach medycyny. Wkrótce jednak przywódcy ruchu docenili jego inteligencję i odwagę i zaczęli wyznaczać mu bardziej odpowiedzialne zadania.

Wiązało się to z większym ryzykiem. Solange była przerażona. Wiedziała o salach tortur w podziemiach kwatery gestapo, słyszała salwy plutonów egzekucyjnych i rozmyślnie unikała widoku szubienicy, na której wieszano schwytanych członków ruchu oporu. Błagała Louisa, żeby na siebie uważał.

Obiecywał, naturalnie, ale ryzyko go podniecało, z każdej kolejnej misji wracał w stanie upojenia. Chciał żyć i chciał kochać się z tą śliczną dziewczyną, którą przecież uwielbiał.

Ale Solange go odtrącała.

– Nie chcę być jak matka.

Pewnego razu, gdy niosła dla niej puszkę gorącej zupy – Marie była trochę przeziębiona – zastała w salonie pułkownika Hoegera. Miał twarz poczerwieniałą od alkoholu i spojrzał na nią przyjemnie zaskoczony.

– Pracujesz tu?

– Nie.

– Szkoda. – Zmierzył ją wzrokiem powoli, lubieżnie, nie kryjąc pożądliwości. – Masz jakieś imię?

– Tak.

– A konkretnie? – spytał ostrzejszym tonem.

– Solange.

– Solange – powtórzył Hoeger, delektując się brzmieniem jej imienia, tak jak pragnął delektować się nią samą. – Piękne imię dla pięknej dziewczyny.

□ □ □

Trzy dni później Hoeger złożył jej bezpośrednią ofertę. Czekał na ulicy, aż dostrzegł Solange przechodzącą przez rynek. Podszedł do niej.

– Bonjour, mademoiselle.

– Bonjour, monsieur.

– Solange, czy widzisz na chodniku coś fascynującego?

– Nie, proszę pana.

– Wobec tego spójrz na mnie, proszę.

Podniosła wzrok.

Hoeger przeprosił za swoje niegrzeczne zachowanie w burdelu i złożył jej niedwuznaczną propozycję. „Kulturalną”, jak to określił. Nie będzie dziwką, tylko jego kochanką. Wynajmie dla niej odpowiednie mieszkanie, pokryje wydatki na ubrania i zbytki, a od czasu do czasu będzie hojnie ją obdarowywał stosownymi prezentami. W zamian Solange… no cóż, z pewnością wiedziała, czego od niej oczekuje, próżno wdawać się w szczegóły, prawda?

Solange uderzyła go w twarz.

Hoeger nie doświadczył podobnego upokorzenia, odkąd był małym chłopcem, i rozejrzał się wokół, żeby upewnić się, że nikt tego nie zauważył. Po chwili opamiętał się i powiedział:

– Jesteś bardzo niegrzeczna.

– W przeciwieństwie do pana. Właśnie złożył pan niemoralną propozycję siedemnastolatce.

– Możesz odejść.