Opinie o powieściach Susan May Warren z cyklu o Deep Haven

Moje niemądre serce

„Lekka, pełna werwy opowieść o dwóch zranionych duszach, które odnajdują miłość i nową drogę w życiu… doskonale łączy humor i realizm”.

PUBLISHERS WEEKLY

„Uroczy i inspirujący romans Warren ma w sobie wszystko: chłopaka z sąsiedztwa i księżniczkę zamkniętą w swojej wieży, dawne dzieje i nowe początki, wzruszające momenty splecione z nadzieją na przyszłość oraz zwykłych, doświadczonych przez los ludzi, którzy robią wszystko, co w ich mocy, aby żyć w zgodzie ze swoją wiarą. Polecam serdecznie”.

BOOKLIST

„Zachwycająca… Historia, która przywodzi na myśl zarówno film Stalowe magnolie, jak i powieści Jan Karon o wsi Mitford, lecz posiada także swoją własną tożsamość i czar”.

CROSSWALK.COM

„Naprawdę zachwycająca opowieść płynąca prosto z serca”.

ROMANTIC TIMES

Cień twojego uśmiechu

„Warren doskonale przedstawia różne aspekty życia naznaczonego miłością, nadzieją i tragedią. To książka o drugiej szansie dla rodziny Huestonów, dla tych, którzy się o nich troszczą, oraz dla czytelników szukających jasności w swoim życiu”.

PUBLISHERS WEEKLY

„Spokojna, lecz przejmująca… Najnowsza z inspirujących powieści Warren to historia o skrywanym bólu… Nadzieja ma na końcu okazję rozkwitnąć w pełni”.

BOOKLIST

„Ciepła i urocza opowieść z wiarygodnymi bohaterami i solidną fabułą”.

LIBRARY JOURNAL

„Warren potrafi snuć opowieść z takim wdziękiem, że czytelnik daje się całkowicie wciągnąć w historię… To pięknie napisana książka”.

ROMANTIC TIMES

„Wyjątkowo przyjemna w czytaniu powieść, idealna dla dyskusyjnych klubów książki… albo do czytania samemu”.

CROSSWALK.COM

Nie znacie mnie

„Wspaniała opowieść, pełna rodziny i wiary. Chociaż Annalise znalazła się w sytuacji, z którą czytelnicy nie będą się bezpośrednio identyfikować, to dylematy rodzinne, z jakimi musi się zmagać, potrafią autentycznie trafić do serca”.

ROMANTIC TIMES

„Nie znacie mnie to perfekcyjna mieszanka inspirującej historii i romantycznego thrillera… Strony tej książki wypełnione są budującymi rozważaniami na temat Bożych obietnic, które pobłogosławią twoje serce”.

FRESHFICTION.COM

„Emocje sięgają tu zenitu. Powinnaś rozważyć czytanie z kartonem chusteczek w pogotowiu, zwłaszcza przy końcowych rozdziałach”.

INSPIREAFIRE.COM

Dla Twojej chwały, Panie

Mój najdroższy Dareku,

w chwili, kiedy piszę ten list, wiem już, że schowam go w bezpiecznym miejscu. To, co w nim napiszę, będzie raczej modlitwą do Boga niż słowami dla Ciebie. A może dzięki literom na stronach dziennika słowa te odnajdą jakoś drogę do Twojego serca. Może staną się wołaniem, które pobiegnie po cienkiej nitce łączącej matkę z dzieckiem.

Pierworodne dziecko jest zawsze tym, które odkrywa przed dorosłymi tajemnicę bycia rodzicem. Zanim Cię urodziłam, patrzyłam na inne kobiety i ich potomstwo i zastanawiałam się nad więzią, jaka buduje się pomiędzy dzieckiem a matką, nad jej mocą, potęgą zdolną ukształtować kobietę; nad tą więzią, która sprawia, że kobieta zaczyna pokładać wszystkie swoje nadzieje i marzenia w małym kłębku życia, które będzie musiała wychować.

Narodziny dziecka są cudowne, niesamowite, przerażające, bo oto nagle twoje serce znajduje się poza twoim ciałem. Każdego dnia podejmujesz jakieś ryzyko, gdy opuszcza twoje ramiona, by poznawać świat. Ty, Dareku, nie oszczędzałeś mojego serca. Przyszedłeś na świat uparty, odważny i głodny przygód, przez co wielokrotnie stawałam na skraju własnej wiary i nieustannie modliłam się na kolanach. Tamtego dnia, gdy pierwszy raz zobaczyłam, jak huśtasz się na tej tak kuszącej gałęzi dębu i zeskakujesz z niej do jeziora, powinnam już wiedzieć, że zostanę poddana próbie.

Twoi bracia skrócili Twoje imię do Dare[1], a Ty wziąłeś sobie to do serca. Nigdy nie bałam się tak bardzo, jak wtedy, gdy wróciłeś do domu z Montany, świeżo po pierwszym roku służby jako hotshot[2], świadom własnej siły. Wiedziałam, że Twoja przyszłość zabierze Cię daleko od jeziora Evergreen. Bałam się, że zabierze Cię też daleko od dziedzictwa twojej wiary.

Widzieć, jak syn opuszcza ramiona matki, jest niczym w porównaniu z patrzeniem, jak opuszcza on ramiona Boga. Zdawałeś się nigdy nie kwestionować wiary, którą razem z ojcem Ci wpoiliśmy. Być może właśnie to martwiło mnie najbardziej, gdyż bez wątpliwości nie można osiągnąć prawdziwego zrozumienia. Wstrzymywałam oddech, czekając na dzień, w którym to się wydarzy – gdy życie rozetrze cię na proch i sprawi, że porzucisz swoją wiarę.

Ten dzień nadszedł.

Wróciłeś do domu, na pewno ciałem, ale czy duszą? Gdyby nie Twój syn, może zrobiłabym rzecz nie do pomyślenia – stanęłabym na naszym wysypanym żwirem podjeździe i zabroniła Ci wracać, zabroniła Ci się chować.

Ponieważ to właśnie robisz, mój odważny, śmiały najstarszy Synu. Chowasz się. Zgorzkniały i pogrążony w mroku, pozwoliłeś, by poczucie winy i żal zniszczyły to, na czym wyrosłeś, uwięziły cię i skradły Twoje szczęście. Może Ci się wydawać, że budujesz przyszłość dla swojego syna, ale bez wiary zabraknie Ci solidnych podstaw. Ośrodek wypoczynkowy Evergreen to coś więcej niż tylko miejsce, to dziedzictwo. Fundament. Wiara.

To najlepsze, co mogę Ci ofiarować. To oraz moje nieustające modlitwy, by Bóg zburzył mury, które wzniosłeś wokół swojego serca.

Dareku, znowu stałeś się dla mnie tajemnicą. Nie wiem, jak mogę Ci pomóc się uwolnić. Albo przywrócić to, co utraciłeś. Wierzę jednak, że jeśli dasz Bogu szansę, On, uleczy Twoje serce. Podaruje Ci przyszłość. Sprowadzi Cię do domu naprawdę.

Twoja kochająca Matka

[1] Dare, czyli wyzwanie (przyp. tłum.).

[2] Hotshot – członek elitarnej, doskonale wyszkolonej drużyny strażaków, wyspecjalizowanej w gaszeniu pożarów lasów (przyp. tłum.).

jeden

Ivy Madison zrobiłaby praktycznie wszystko, aby tylko zostać w zacisznym i pięknym miasteczku Deep Haven.

Nawet jeśli musiałaby kupić mężczyznę.

Kawalera, ściśle rzecz ujmując, chociaż może niekoniecznie akurat tego, który stał właśnie na scenie podczas dorocznej aukcji charytatywnej zorganizowanej przez służby ratownicze Deep Haven. Wyglądał jak typowy burak z farm północnej Minnesoty: kręcone ciemnoblond włosy, cień zarostu na twarzy i czarny T-shirt z napisem: Przytul drwala – już nigdy nie wrócisz do drzew. Jasne, koszulka ładnie opinała jego ciało i wyglądał imponująco w swoich wytartych dżinsach i traperach, ale jego uśmiech aż za bardzo mówił: „No dalej, dziewczyny, jestem wasz”.

Licytator doskonale wiedział, jak wpływać ze sceny na swoją publiczność. W regularnych odstępach czasu wywoływał ludzi z tłumu po imieniu, by zachęcić ich do wzięcia udziału w aukcji. I zdawało się, że miasteczko Deep Haven uwielbia swoich strażaków, swoich ratowników medycznych i policjantów, bo malutki pub dla weteranów pękał w szwach. Kelnerki roznosiły gościom zamówione cheeseburgery z bekonem i pikantne skrzydełka z kurczaka.

Kiedy impreza dobiegnie końca, na scenie pojawi się lokalny zespół muzyczny. Aukcja była częścią festiwalu z okazji letniego przesilenia – jednej z wielu wakacyjnych atrakcji odbywających się w Deep Haven. Szczerze mówiąc, wydawało się, że miasteczko wymyśla je tylko po to, by przyciągnąć turystów, ale Ivy uznała, że ta konkretna uroczystość odbywa się z okazji jej przyjazdu.

Och, jak bardzo kochała to miasteczko. A mieszkała tutaj tylko niecały dzień. Jak dopiero będzie musiała je kochać pod koniec lata, gdy spędzi tu trzy miesiące, ucząc się imion mieszkańców i angażując się w życie tej miejscowości położonej nad jeziorem.

Dni tułaczki z całym jej ubogim dobytkiem – czterema walizkami z second-handu, rozpadającym się kartonem pełnym zdjęć, torbą na śmieci, w której znajdowały się książki: Podstawy redagowania tekstów prawnych, Jak skutecznie przekonywać… wszędzie i każdego dnia i Zabić drozda, oraz przede wszystkim ze starą, zieloną damką, a wszystko to upchane z tyłu jej czerwonego nissana pathfindera – dobiegły końca.

Czas zapuścić korzenie. Znaleźć przyjaciół.

Okej, może kupowanie przyjaciela jest nie fair, ale fakt, że jej pieniądze zostaną przekazane lokalnym służbom ratowniczym, czynił to zbożnym celem. A jeśli Ivy nauczyła się czegoś, dorastając w rodzinach zastępczych, to tego, że należało wykorzystywać system, aby dostać to, co się chciało.

Powinna się rozpakować, gdyż nazajutrz od rana rozpoczynała nową pracę. Ale ile czasu może jej w końcu zająć aklimatyzacja w małej, umeblowanej kawalerce nad garażem na tyłach księgarni „Na Progu Nieba”? W swojej nowej pracy jako asystentka prokuratora hrabstwa spodziewała się, że będzie mieć mnóstwo czasu wolnego. A więc gdy barwy zmierzchu kusiły ją na romantyczny spacer wzdłuż portu Deep Haven, nie potrafiła się im oprzeć.

Nie pamiętała, kiedy ostatni raz wybrała się na taką „leniwą” przechadzkę. Przystawała przed witrynami sklepów i czytała ogłoszenia o nieruchomościach na sprzedaż, przyklejone do okien lokalnej agencji.

Uroczy, dwupokojowy domek z bali nad jeziorem Poplar. Mogła sobie wyobrazić, jak zapach wiecznie zielonych roślin budzi ją co rano, a także ten świergot kardynałów i wróbli, gdy popija kawę na werandzie.

Jednak podobała jej się atmosfera miasteczka Deep Haven. Ta położona na północy Minnesoty, dwie godziny od najbliższych oznak cywilizacji, osada rybacka przekształcona w miejscowość turystyczną miała w sobie wystarczająco uroku, aby wyciągnąć Ivy z bliźniaka w Minneapolis i pozwolić jej snuć wielkie marzenia.

Marzenia o domu, tak naprawdę. Swoim własnym miejscu. Przyjaciołach. Może nawet o psie. Tutaj, w tym miasteczku, którego cząstką mógł być każdy, ona także.

Przeszła obok sklepu ze słodyczami i pamiątkami oraz obok otwartego okienka cukierni „Najlepsze Pączki na Świecie”, skąd dobiegał tak cudowny zapach, że niemal dała się skusić, by zajrzeć do środka. Gdy stała na rogu ulicy, muzyka przyciągnęła ją do pubu dla weteranów. Fordy F-150, jeepy i kilka SUV-ów zajęły cały mikroskopijny parking o utwardzonym podłożu.

Zatrzymała się przed wejściem, przeczytała plakat informujący o imprezach odbywających się dzisiaj, po czym przez szyby okienne zlustrowała wnętrze. Za barem obitym drewnem i za mnóstwem długich prostokątnych stołów stał na scenie mężczyzna; trzymał wędkę.

I wtedy właśnie Deep Haven sięgnęło ku niej i złapało ją na haczyk.

– Wchodzisz do środka?

Obróciła się w stronę głosu i zobaczyła wysokiego, ciemnowłosego, dobrze zbudowanego mężczyznę w średnim wieku, ubranego w dżinsową kurtkę. Kobieta o blond włosach splotła z nim dłonie.

– Ja…

– No dalej, wchodź – powiedziała kobieta. – Obiecuję, że nie gryziemy. No, może poza tym tu Eli. Za niego nie mogę ręczyć. – Uśmiechnęła się i puściła do niej oko. Ivy poczuła, że jej serce rzuca się na to łapczywie. Och, dlaczego nigdy nie nauczyła się tłumić swoich oczekiwań? Przecież wiedziała lepiej.

Eli potrząsnął głową i warknął żartobliwie na kobietę. Obrócił się w stronę Ivy.

– Słuchaj, to wszystko w zbożnym celu. Naszej straży pożarnej przydałby się nowy wóz, a ludzie z pogotowania ratunkowego, których i tak nie ma zbyt wielu, potrzebują więcej szkoleń. Nie musisz wcale niczego kupować, ale możesz pomóc podbić stawkę. – Mrugnął do niej porozumiewawczo. – Tylko nikomu nie mów, że to powiedziałem.

Ivy zaśmiała się.

– Jestem Ivy Madison – przedstawiła się, tryskając aż za dużym entuzjazmem. – Asystentka prokuratora hrabstwa.

– Oczywiście. Powinnam odgadnąć. Eli i Noelle Huestonowie. – Noelle podała jej dłoń. – Eli to były szeryf. Dlatego właśnie przyszliśmy tu z naszą książeczką czekową. No chodź, powiem ci, kogo powinnaś licytować.

Kogo powinna licytować?

Ivy weszła za nimi do środka, obrzucając wzrokiem zatłoczone pomieszczenie. Zdjęcia żołnierzy wisiały w metalowych ramkach razem z listą członków stowarzyszenia weteranów oświetloną neonową reklamą baru. Zapachy smażonego w głębokim tłuszczu kurczaka buffallo wings, piwa i braterstwa broni wgryzły się w ciemne panele na ścianach.

Wokół stołu bilardowego z tyłu pomieszczenia ustawił się rząd ludzi – mężczyzn wyglądających na dawne gwiazdy sportu. Na okrągłych stolikach stały ich napoje, głównie piwo lub cola. Dwóch mężczyzn grało w rzutki, celując do elektronicznej tarczy.

W pewnym momencie wzrok Ivy zatrzymał się na mężczyźnie siedzącym samotnie obok grającej szafy. Przeszył ją dreszcz, gdy go rozpoznała.

Jensen Atwood.

Przez moment zastanawiała się, czy do niego nie zagadać – może powinna się przedstawić, powiedzieć mu: to ja byłam autorką twojej wspaniałej ugody obrończej. Tak, to był naprawdę niezły kawał prawniczej roboty. Taki, dzięki któremu wylądowała tutaj, podejmując wyśnioną pracę w wyśnionym miasteczku.

Ale Noelle obróciła się i kiwnęła głową, by Ivy poszła za nią. Podążyła więc do wskazanego wolnego stolika.

– Co roku, w ostatni wieczór festiwalu z okazji letniego przesilenia, odbywa się tutaj aukcja charytatywna. Zrobiło się z niej prawdziwe wydarzenie – wyjaśniła Noelle, dając znak kelnerce. Kiedy ta do nich podeszła, Eli zamówił kubełek skrzydełek z kurczaka i kilka koktajli czekoladowych. Ivy poprosiła o colę.

– Co wystawiają na aukcji?

– Sprzęt do wędkowania, łodzie, odśnieżarki. Czasami wakacje w Cancún. Wszystko, co ludzie chcą przekazać na cele charytatywne. Ale w tym roku przygotowali coś specjalnego. – Noelle pochyliła się bliżej. Jej oczy błyszczały figlarnie. Ivy zdążyła już ją polubić. No i podobał jej się sposób, w jaki Eli trzymał jej dłoń zamkniętą w swojej. Jakie to musi być uczucie, być tak kochanym? Miłość tego rodzaju… cóż, Ivy miała sporo marzeń, a wszystkie pokładała w życiu tutaj, w Deep Haven.

– Co takiego? – dopytywała się Ivy.

– Wystawią na aukcji lokalnych kawalerów.

Dokładnie w tym momencie, jak na komendę, pierwszy kawaler – drwal – wyszedł na scenę.

Ivy upiła łyk coli, obserwując reakcję rozentuzjazmowanego tłumu.

– Będziesz licytować? – zapytała Noelle.

Ivy wzruszyła ramionami.

Drwal został sprzedany za dwieście dolarów – za drogo, jak na gust Ivy – kobiecie, która miała na głowie opaskę z przymocowanymi do niej rogami łosia. Mężczyzna, schodząc ze sceny, napiął dla niej mięśnie, na co tłum oszalał.

Po nim miejsce na scenie zajął gładko ogolony, przystojny młodzieniec, czemu towarzyszyły dzikie okrzyki młodszej części widowni na przedzie.

– To mój syn – powiedziała Noelle, bawiąc się świetnie. Chłopak wyglądał na jakieś dziewiętnaście albo dwadzieścia lat i miał na sobie T-shirt Uniwersytetu Minnesota Duluth. Był zbudowany jak sportowiec i roztaczał wokół siebie odpowiednią aurę pewności siebie. – Gra w koszykówkę w UMD Bulldogs – ciągnęła Noelle. Jako pierwsza wykrzyknęła kwotę, czym ściągnęła na siebie gniewny wzrok chłopaka stojącego na scenie.

W pierwszym rzędzie rozpoczęła się wojna między konkurującymi frakcjami.

– Powinnam dołączyć do licytacji? – spytała Ivy. Nie za bardzo wiedziałaby, co zrobić z kawalerem dziesięć lat młodszym od niej. Może skosiłby dla niej trawnik.

– Nie. Zachowaj swoje pieniądze na Owena Christiansena.

Pewnie to kolejny drwal prosto z lasu, we flanelowej koszuli i manierach niedźwiedzia grizli. Ivy uśmiechnęła się sztucznie.

– Może o nim słyszałaś? Gra w hokeja w Minnesota Wild.

– Nie, przykro mi.

– To taka lokalna gwiazda. Grał w naszej miasteczkowej drużynie, a potem Wild wzięło go do siebie zaraz po szkole średniej.

– Nie jestem jakąś specjalną fanką hokeja.

– Kochana, nie możesz żyć w Deep Haven i nie być fanką hokeja. – Noelle wyszczerzyła się do niej, po czym obróciła się, gdy kelnerka przyniosła skrzydełka.

Ivy zignorowała to, choć te słowa trafiły w czuły punkt i ukłuły ją w serce. Ale ona właśnie chciała żyć w Deep Haven…

Noelle podsunęła jej skrzydełko, lecz Ivy odmówiła.

– Rodzice Owena, John i Ingrid Christiansenowie, prowadzą ośrodek wypoczynkowy jakieś pięć mil za miastem. To scheda rodzinna. Jego prapradziadek przybył tutaj na początku dziewiętnastego wieku i założył obozowisko. Pracował przy wyrębie lasu. Z czasem siedlisko to zmieniło się w modne miejsce wypoczynkowe na północnym wybrzeżu, chociaż przy dzisiejszym stanie gospodarki, pewnie mają kłopoty, tak jak reszta ośrodków w Deep Haven. Jestem pewna, że udział Owena w aukcji jest próbą uzyskania darmowej reklamy. Owen to najmłodsze z sześciorga dzieci Christiansenów. Jestem pewna, że ich spotkasz. Czwórka ich dzieci wciąż mieszka w Deep Haven.

Rudowłosa kobieta wygrała kawalera prezentującego się na scenie i pobiegła odebrać swoją nagrodę. Ivy uciekła do damskiej toalety.

A co, jeśli faktycznie wylicytuje Owena? Tak naprawdę tym, czego potrzebowała w życiu, był prawdziwy kawaler. Ktoś, w kim mogłaby się zakochać, ktoś, kto mógłby z łatwością złamać jej serce.

Może mogłaby poprosić rzeczonego kawalera, aby oprowadził ją po Deep Haven i nauczył ją czegoś o hokeju. Na pewno pokazując się z lokalną gwiazdą, zyskałaby trochę w oczach mieszkańców miasteczka.

Słyszała stłumione słowa, gdy licytator nakręcał tłum, zapowiadając kolejnego uczestnika, a potem nikłe oklaski, gdy atrakcja wieczoru pojawiła się na scenie. Wyszła z łazienki i stanęła przy barze, by przyjrzeć się dokładnie bohaterowi miasteczka.

W tych północnych lasach naprawdę hodowano olbrzymów. Z tymi swoimi szerokimi barami zdecydowanie wyglądał na hokejowego mistrza. Na jego muskularnych ramionach opinała się ciemnozielona koszula z napisem: Ośrodek Evergreen – wspomnienia, które będą żyć wiecznie. Stał w pozycji spocznij, jak to bywa w wojsku. Miał na sobie przylegające dżinsy i trapery. Mężczyzna wyglądał jak forteca nie do zdobycia, a na twarzy nie miał ani śladu chęci zareklamowania się. I to wszystko, jeśli chodzi o podbicie serc widowni.

Właściwie, używając jedynego terminu hokejowego, jaki znała Ivy, wyglądał, jakby ktoś właśnie pchnął go mocno na bandę, co sprawiło, że nabawił się przez to permanentnego grymasu irytacji. Wcale nie podobało mu się, że stał na scenie w miejscowym pubie jako główna atrakcja wieczoru.

– No dalej, kto rozpocznie licytację naszego kawalera z Deep Haven?

Ivy rozejrzała się po pomieszczeniu. Zapadła cisza jak makiem zasiał. W powietrzu dało się wyczuć coś niedobrego. Spojrzała w stronę, gdzie siedział Jensen Atwood, ale już go tam nie było.

Mężczyzna na scenie przełknął ślinę. Poruszył się nerwowo. Zacisnął wargi. Och, biedny Owen. Serce waliło jej mocno w klatce piersiowej. Wiedziała bardzo dobrze, jakie to uczucie być niechcianym.

– Sto dolarów? Kto wyda tyle na naszego miejscowego bohatera?

Przesunęła wzrokiem po sali, widząc, jak bywalcy odwracają głowy jakby z zawstydzeniem. Nawet Eli i Noelle zapatrzyli się nagle w swoje jedzenie.

Owen westchnął i pokręcił głową.

I właśnie wtedy, wskutek tej sytuacji, z klatki piersiowej Ivy wydobyły się słowa:

– Pięćset dolarów!

Wszystkie głowy odwróciły się w jej stronę. Poczuła szaloną, co było zrozumiałe, chęć ucieczki. Ale słowo się rzekło, a więc zrobiła krok do przodu w stronę sceny.

– Stawiam pięćset dolarów – powtórzyła, starając się opanować drżenie głosu.

Ivy zerknęła na Noelle, spodziewając się aprobaty, ale zamiast tego zobaczyła spanikowany wyraz jej twarzy. Czy to nie ona sugerowała, by Ivy licytowała tego mężczyznę?

I wtedy ze sceny usłyszała:

– Wszystko pasuje! Sprzedany tej pięknej pani w białej kurtce. Proszę pani, proszę wejść na scenę i odebrać swoją nagrodę.

Wciąż żaden z uczestników tej zabawy się nie odezwał – nie było ani wiwatów, ani okrzyków zgrozy, nic. Ivy przełknęła ślinę i spojrzała w oczy kawalerowi stojącemu na scenie.

– Spotkam się z nim przy barze – powiedziała cichutkim głosem.

Owen, podobnie jak Ivy, poczuł ulgę, że nie muszą odstawiać razem jakiegoś publicznego spektaklu. Zszedł ze sceny, a licytator zapowiedział muzyków. Mężczyźni z tyłu pomieszczenia wznowili grę w bilard.

Ivy nie mogła się powstrzymać. Przysunęła się do Noelle.

– O co chodzi? Wiem, że wydaje się trochę nieokrzesany, ale…

– To nie jest Owen – odparła Noelle, wycierając palce w serwetkę. Skierowała wzrok w jakiś punkt za plecami Ivy; pewnie spojrzała na obcego, którego ona właśnie kupiła.

– Słucham?

– Owen nie mógł przyjechać. To Darek Christiansen. Jego starszy brat.

Ivy obróciła się, odnalazła wzrokiem mężczyznę, który przedzierał się przez tłum. Nie zatrzymał się, by podać komukolwiek rękę albo nawet poklepać kumpli po plecach.

Wyglądało na to, że właśnie kupiła człowieka który w Deep Haven był outsiderem.

Noelle potwierdziła tę konkluzję.

– Przygotuj się, kochana. Kupiłaś właśnie najmniej pożądanego ze wszystkich kawalerów w miasteczku.

***

Darek o niczym innym nie myślał, jak tylko ruszyć przed siebie, wyjść z pubu, dotrzeć do swojego jeepa, wcisnąć gaz do dechy i ruszyć w górę wzgórza.

By się schować.

Zamorduje Owena, gdy zobaczy go następnym razem, co raczej nie zdarzy się szybko, biorąc pod uwagę status gwiazdy tego dzieciaka. Sorry, bracie. Nie zdążę dzisiaj – mam sesję zdjęciową. Jakby Owen nie mógł pomyśleć o tym wcześniej, może jakoś poprzestawiać swój aż tak napięty harmonogram? Ale Owen nie myślał o niczym więcej, jak o treningach, poprawie celności swoich strzałów i aktualizowaniu statusu na Facebooku. Gdy Darek sprawdzał ostatni raz, jego dwudziestojednoletni młodszy brat miał 32 876 fanów.

Darek miał u siebie może około trzydziestu ośmiu znajomych. Nie żeby liczył, ale wydawało mu się to jakimś tam podsumowaniem jego życia.

Od razu, jak tylko rozłączył się z Owenem, powinien czmychnąć – załadować Tigera do jeepa, przyczepić łódź i pojechać nad jakieś krystalicznie czyste jezioro. Chociaż to właśnie wybuch złości i zapomnienie o swoich obowiązkach sprawiły, że znalazł się w tym miejscu.

Kierowała nim wyraźnie próżna nadzieja, że piętno zniknęło, że plotki może wreszcie się skończyły i znów mógł stać się pożądanym kawalerem. Kimś, kto po prostu chciał zacząć od nowa, dla siebie i dla swojego syna.

Niemal grobowa cisza, która zapadła, gdy wywołano jego imię, a on zajął miejsce Owena, potwierdziła, że nie, nic nie zostało mu zapomniane.

Darek przecisnął się koło baru, gdzie oczywiście jego koledzy z liceum zaoferowali mu wymuszone uśmiechy.

Nie zauważył, aby ktoś inny z dawnej drużyny Deep Haven Huskies rwał się, aby sprzedać swoje… no, może nie do końca ciało, ale ona przecież nie oczekiwała prawdziwej randki, prawda? Sam więc nie był pewny, co tak naprawdę sprzedawał.

Darek spojrzał na swojego ojca Johna, który siedział z tyłu sali i trzymał w rękach sprite’a. Był mężczyzną o posturze wspomagającego – większy od każdego ze swoich synów. W czasach swej młodości grał w Minnesota Gophers. To, że nadal jest otoczony graczami w hokeja, można przypisać lodowisku, które każdego stycznia wydzielał na jeziorze.

– Dobra robota, synu – powiedział ojciec, łapiąc go za ramię.

– To był zły pomysł – zrzędził Darek, opóźniając swoje wyjście.

– Pięćset dolarów wcale nie brzmi jak zły pomysł. Byłeś dzisiaj najdroższym kawalerem. Na pewno wieści się rozniosą.

– Hurra – odparł Darek. Ale jego ojciec miał rację. Udało mu się wywołać nieco zamieszania, co być może przełoży się pewnego dnia na profity dla ich wakacyjnego ośrodka na brzegu jeziora – Evergreen Lodge Outfitter and Cabin Rentals. Tę nazwę większość osób skracała, mówiąc po prostu ośrodek wypoczynkowy Evergreen.

– Znasz tę kobietę, która cię wylicytowała?

Darek rozejrzał się po pubie, by ją odnaleźć. Nie mógł jej zobaczyć zbyt dobrze ze sceny, bo światła świeciły mu prosto w twarz, ale zdawało mu się, że dostrzegł rudzielca w białej bawełnianej kurtce, z włosami zebranymi w niedbały kucyk. Nie była wysoka, miała może około metra sześćdziesiąt i należała raczej do tych bardziej zaokrąglonych kobiet.

Spostrzegł ją teraz – siedziała obok Noelle Hueston. Patrzyła na niego, jak gdyby właśnie kupiła… no cóż, diabła.

Darek odwrócił głowę, zaciskając ponuro usta.

– Nie, nie znam jej.

Jego ojciec mądrze tego nie skomentował. Zamiast tego upił łyk sprite’a i rzekł:

– Jest ładna.

– Następnym razem, gdy będziesz sprzedawać swoją rodzinę, wybierz innego syna.

Gdy obracał się do wyjścia, zauważył na twarzy ojca uśmieszek, co jeszcze bardziej popsuło mu humor.

Nikt z Deep Haven, dosłownie nikt, nie zdecydował się zaoferować za niego swoich pieniędzy. Co aż tak bardzo różniło go od innych, powiedzmy od tych dwóch wcześniejszych kawalerów?

Okej, może to nie było dobrze sformułowane pytanie. Żaden z nich nie miał przyklejonej łatki najmłodszego wdowca w mieście, a litość czy dezaprobata nie towarzyszyły ich każdemu krokowi.

Spojrzał w stronę, gdzie wcześniej siedział Jensen Atwood, zadowolony z siebie, bogaty, ubrany w wymyślną skórzaną kurtkę, z krótkimi włosami zaczesanymi do tyłu i pogardą w oczach. Tak, widział go, jak siedzi z tyłu, obok szafy grającej, myśląc, że nikt go nie zobaczy. Miał niezły tupet, aby się tu pojawić. Darek najchętniej rzuciłby się na niego ze sceny. Takie show dopiero skłoniłoby miejscowych do wydawania pieniędzy – konfrontacja pomiędzy Jensenem i Darekiem. Wreszcie.

Zamiast tego patrzył się na niego złym wzrokiem tak długo, aż Jensen uciekł. Podniosło mu to ciśnienie, dało Darekowi siłę, by stać tam jak idiota, podczas gdy mieszkańcy miasteczka wiercili się niezręcznie na siedzeniach.

Aż do chwili, kiedy odezwała się ta bogata panienka.

Pięćset dolarów.

Wow, naprawdę zmarnowała na niego te pieniądze.

Jaka kobieta była skłonna zapłacić pięćset dolarów za faceta, którego nawet nie znała? Oby tylko nie oczekiwała prawdziwej randki. Nie był typem faceta od prawdziwych randek.

Właściwie nie był typem od żadnych randek.

Darek pokręcił głową i wyszedł z baru.

Zatrzymał się na chwilę na chodniku, biorąc głęboki wdech świeżego powietrza, by pozbyć się smrodu starych papierosów, whisky i plotek, które oblepiały go jak sadza. Na niebie pojawił się już księżyc i zawisł nad miastem. Jego mleczne światło padało na market, kawiarnię „Blue Moose” i zbierało się w porcie jak lukier nad falami jeziora.

Czuł w klatce piersiowej łomot serca i był wściekły, że łatwo opanowywało go poczucie winy, sprawiając, że zmieniał się w gbura. Powinien przynajmniej przełknąć dumę – a przynajmniej to, co z niej zostało – i spotkać się z kobietą, która wybuliła za niego tyle pieniędzy. Na cele dobroczynne.

Zamiast tego odsunął się od drzwi i wydobył komórkę z kieszeni, by zadzwonić do domu.

– Hej, a ty dokąd się wybierasz?

Obrócił się, wciskając „zakończ”. Jego „właścicielka” wyszła za nim z pubu. Kula ognista z zielonymi oczami i piegami, w białej kurtce, którą zapamiętał, zarzuconej na T-shirt, a na szyi zielony szalik. Sięgała mu jakoś do ramienia, ale nie miała oporów, by energicznie oprzeć dłonie na biodrach i wyciągnąć się ku niemu na palcach.

– Myślałam, że mamy randkę.

– Czy tego właśnie chcesz? Randki? – Nie chciał, aby zabrzmiało to tak ostro, nawet gniewnie, więc nie mógł jej winić, że otworzyła usta i wyglądała, jakby ją spoliczkował.

– Nie, ja, hm…

– A więc czemu mnie kupiłaś? I dlaczego wydałaś aż pięćset dolarów? Rany, paniusiu, musisz być naprawdę zdesperowana czy coś.

Wow. Musiał całkiem stracić kontrolę nad wszystkim, co przyzwoite w jego wnętrzu. Ale nie podobało mu się to uczucie bycia poniżanym.

Ani bycia czyjąś własnością.

Tak naprawdę cała ta historia sprawiła, że czuł się uwięziony i mały. Miał już tego serdecznie dość, zdecydowanie.

Jej usta się zamknęły. Zmarszczyły.

– Nie jestem zdesperowana. Jeśli chcesz znać prawdę, zrobiło mi się ciebie żal.

Pewnie mu się to należało, chociaż słowa te zaskoczyły go. Jednak nie dał tego po sobie poznać. Wolał po prostu gapić się na nią zimnym wzrokiem, czego nauczył się przez lata na lodowisku.

– No dobra, a więc skończmy to szybko. Czego chcesz?

– Ja…

– Powinnaś wiedzieć, że nie jestem taki jak inni faceci tutaj. Jeśli szukasz jednorazowej przygody, trafiłaś pod zły adres. Mogę umówić cię z którymś z moich kolegów…

– Wow. Trzymaj się ode mnie z daleka. – Obróciła się na pięcie i zaczęła odchodzić wzdłuż chodnika. Zorientował się, że zachował się jak łajdak pierwszej klasy.

– Poczekaj!

Uniosła dłoń.

– Zapomnij! Miałeś rację, to był zły pomysł.

Pobiegł za nią. O rany, nieźle przebierała nogami, zważywszy, że jest niewysoką kobietą.

– Słuchaj, przepraszam. Naprawdę. Po prostu zdecydowanie nie chcesz iść ze mną na randkę. Mogę się założyć, że jeśli poprosisz, to oddadzą ci pieniądze.

– Nie chcę ich.

Nie zatrzymała się. Musiał iść naprawdę szybko, by dotrzymać jej kroku.

– A więc czego chcesz? Dlaczego mnie kupiłaś?

Stanęła wreszcie, oddychając ciężko. Przycisnęła palce do oczu. Och nie, nie płakała chyba, prawda?

Przełknął ślinę, czując, jak gardło pali go żywym ogniem. Jego słowa rozbrzmiewały mu w głowie i żałował, że jest facetem, który zawsze bezmyślnie rani ludzi.

Jesteś taki samolubny. Felicity, w jego głowie. Zawsze w jego głowie.

– Przepraszam – powiedział cicho, wkładając ręce do kieszeni. Wiatr porwał jego słowa, unosząc je w stronę jeziora. – Po prostu jestem ostatnią osobą, z którą chcesz być widziana na mieście.

Westchnęła, odwracając twarz od niego.

– Cóż, nie mam nikogo innego. – Jej głos wydawał się taki wątły, że przedarł się przez całą jego złość i irytację.

Zagnieździł się w jego wnętrzu, tam, gdzie było miejsce Tigera. Złagodził swój ton.

– Przyjechałaś tutaj na weekend?

– Nie. Mieszkam tutaj – odparła z przekonaniem, jakby przekonując samą siebie.

Naprawdę?

– Znam prawie wszystkich w tym mieście…

– Wprowadziłam się tu wczoraj. Jestem nową asystentką prokuratora hrabstwa.

Ups. Słyszał, że obecna asystentka zrezygnowała, by zostać w domu ze swoim nowo narodzonym dzieckiem. Będzie tęsknił za tym, jak tolerowała jego comiesięczne telefony. Ale ktoś musiał w końcu mieć oko na Jensena, prawda? Spojrzał na tę zdenerwowaną babkę i skrzywił się, wyobrażając sobie jej reakcję, gdy następnym razem Jensen będzie mu groził zakazem zbliżania się.

Tym razem to Darek być może stanie przed latami prac społecznych do odrobienia.

– Przepraszam – powtórzył.

Jej ramiona drgnęły, gdy wzruszyła nimi bez przekonania.

– Może… może pomogę ci przenieść meble albo narąbię ci drewna, skoszę trawnik…

Założyła ręce na piersi.

– Wow, muszę być naprawdę wspaniałą partią, skoro wolisz skosić mi trawę, zamiast być widzianym ze mną publicznie.

– Nie, ja…

– Jak już mówiłam, możesz iść wolno.

– Nie chcę iść wolno. Kupiłaś mnie, jasno i uczciwie.

Ściągnęła wargi.

– Mam pomysł. Chodź – powiedział.

Zmarszczyła na niego brwi. Szczerze mówiąc, miał już dość proszenia. Sam nie wiedział nawet, jak w ogóle się do niego zniżył. Obrócił się więc i udał w stronę jeepa, zaparkowanego kawałek dalej.

Nie obejrzał się, ale słyszał za sobą jej kroki. Gdy doszedł do samochodu, otworzył drzwi i przytrzymał je jak dżentelmen, chociaż wiedział, że na kurtuazję było już trochę za późno.

Nim wsiadła do środka, popatrzyła na niego. Jej oczy były wielkie i błyszczały w świetle księżyca. Ich spojrzenia się spotkały i po raz pierwszy zauważył, jakie jej oczy są piękne, z drobinkami złota przy krawędziach tęczówek.

– Może i jestem draniem, ale takim niegroźnym – zapewnił ją.

– Mam przyjaciół, którzy dopadną cię i zabiją, jeśli zaginę.

– Nie wątpię w to. – Wziął głęboki oddech i wyciągnął do niej dłoń. – Darek Christiansen, przewodnik turystyczny po Deep Haven, do pani usług, milady.

Przyjrzała się przez chwilę jego ręce i wyczuł, że we wnętrzu kobiety zachodzi jakaś zmiana.

– Ivy Madison. – Podała mu swoją malutką dłoń i uśmiechnęła się.

Ten uśmiech uderzył go z pełną mocą, wlewając się w niego, gorący i śmiały, przenikający go całego. Wypuścił jej dłoń, przełknął ślinę. Cofnął się o krok.

Wsiadła do jeepa i sięgnęła po pas bezpieczeństwa. Patrzyła mu w oczy, gdy zamykał drzwi.

O rany.

Może powinien uciec, gdy miał ku temu szansę.

***

Jensen siedział na zewnątrz pubu w furgonetce z Pine Acres – tej, którą jechał do miasta, gdy chciał się ukryć – i patrzył, jak Darek zdobywa dziewczynę. Znowu.

No i czemu właściwie nie? Darek Christiansen zawsze wygrywał.

Tego wieczoru gapił się na niego tak długo, że Jensen nie miał innego wyjścia, jak tylko się wymknąć. Ostatnią rzeczą, której potrzebował Jensen, była awantura. Zwłaszcza kiedy zostało mu tylko sześć tygodni wyroku. Nie chciał, by sędzia zadecydował, że jednak nie wykazuje wystarczającej skruchy, i zamienił jego prace społeczne na pobyt za kratkami.

Jensen powinien po prostu pogodzić się z tym, że Darek zawsze wygrywa. Jego pasmo zwycięstw rozpoczęło się w czwartej klasie, gdy obaj zaczęli grać w hokeja, i ciągnęło się dalej, gdy Jensen wyprowadził się już z miasteczka, ale powracał każdego lata, by razem z Darekiem rywalizować o względy Felicity.

Pewnie, Jensen też miał parę dobrych momentów. Na przykład to lato, gdy Darek uciekł do Montany, by razem z drużyną hotshotów z hrabstwa Jude walczyć z pożarem w Parku Narodowym Glacier, już po tym, jak Jensen zrezygnował ze swoich marzeń o byciu strażakiem. Jensen i Felicity niemal nie zbudowali razem czegoś trwałego – i pewnie tak w końcu by się stało, gdyby Darek nie wrócił do domu pięknie opalony i triumfujący.

No i oczywiście pozostawał jeszcze niezaprzeczalny fakt, że Darek w końcu poślubił Felicity. Jensen nie spodziewał się tego. Ale nie sądził też, że sam Darek się tego spodziewał.

Obserwował, jak Darek i rudowłosa kobieta wyjeżdżają z miasta jeepem wranglerem. Przez moment rozważał, czy nie wrócić do środka, by posłuchać zespołu Blue Monkeys. W końcu po to zebrał się na odwagę, by przyjść na aukcję. Zwykle spóźniony wślizgiwał się na występy zespołu, trzymając się z tyłu, więc nikt go nie widział. Ale dzisiaj przeliczył się z czasem, aukcja przeciągnęła się i cóż… wracanie tam teraz przypominałoby za bardzo powrót z podkulonym ogonem.

Miał jeszcze w sobie tę odrobinkę dumy.

Jensen włączył bieg i ruszył.

Jeszcze sto godzin i będzie wolny. Będzie mógł zostawić Deep Haven i nigdy nie oglądać się za siebie. Może pojedzie aż do Kalifornii albo do Meksyku, gdzie zmieni imię i ucieknie od swojej przeszłości.

Na szczycie wzgórza górującego nad miastem Jensen zdusił w sobie impuls, by wyjrzeć przez okno od strony pasażera na mozaikę świateł Deep Haven, które – jak oczy – obserwowały go, mrugały, oskarżały.

Nie spuszczał oka z drogi, zwalniając, gdy wszedł w zakręt wycięty w granicie. W tym miejscu pobocze nagle się kończyło. Spociły mu się ręce i złapał się na tym, że wstrzymuje oddech.

Nie mógł się doczekać, kiedy się stąd wyniesie. Ale żeby to zrobić, musiał najpierw znaleźć kilka innych miejsc, gdzie mógłby pójść i płaszczyć się, błagając o godziny. Deep Haven zdawało się zdeterminowane, by uniemożliwić mu wypełnienie jego przykazanych prac społecznych. Zajęcia dla wolontariuszy skurczyły się do dziesięciu godzin tygodniowo, a w niektórych miejscach, jak na przykład w szkole przy realizacji programu zajęć wyrównawczych, odprawiano go z kwitkiem.

Najwidoczniej fakt, że skończył college i studiował prawo przez dwa lata, nie miał żadnego znaczenia dla nauczycieli, którzy walczyli, by nauczyć swoich szóstoklasistów czytać.

Niestety, jeśli zależałoby to od mieszkańców Deep Haven, urządziliby mu pierwsze publiczne ukamienowanie.

Skręcił na południe, gdzie ulica rozwidlała się wokół jeziora Evergreen, i pojechał aż do końca wybrukowaną drogą, zatrzymując się przed zamkniętym osiedlem Pine Acres. Elektronicznie otwierana brama i karta magnetyczna mogły pewnie zostać uznane za grubą przesadę, ale jego ojciec, gdy wkroczył w świat nieruchomości i tworzył to luksusowe wakacyjne osiedle, obiecywał bezpieczeństwo swoich domków letniskowych i dotrzymał danego słowa. Przynajmniej wobec mieszkańców.

Gdy Jensen przejeżdżał przez bramę, zauważył, że jeleń urządził sobie ucztę w krzakach porzeczek przy wejściu. Będzie musiał je przyciąć i może czymś spryskać. Zwrócił też uwagę na to, że w lampie z czujnikiem przepaliła się jedna z żarówek, a dalej, w poprzek jednej z dróg dojazdowych, leżało drzewo. Wpadnie tu jutro swoim quadem i wszystkim się zajmie.

I tak musiał skosić trawę i skończyć malować garaż Millerów – ojciec uważał, że to zajęcie wypełni mu czas i będzie miłym gestem. W końcu Millerowie ze swoją siecią kin byli jednymi z największych klientów ojca w Minneapolis.

Jensen wjechał wolno na podjazd ogromnego domu letniskowego swojego ojca i zaparkował samochód na zewnątrz. Gdy wysiadał, gwiazdy tworzyły baldachim światła, niewinny i jasny. Wydawały się tak blisko, że miał ochotę wyciągnąć dłoń i dotknąć jednej z nich. Wiatr szumiał pomiędzy sosnami i brzozami, topolami i wierzbami, które otaczały posesję.

Gdy Jensen udał się w kierunku bocznych drzwi, lampy z czujnikami ruchu zapaliły się, oślepiając go na moment. Potem wkroczył w ciemność garażu, nie zawracając sobie głowy zapaleniem żarówki. Zrzucił buty i przebiegł po znajomych schodach aż do salonu. Światło księżyca, które wpadało do środka przez ogromne, wychodzące na jezioro okna, pokryło drewnianą podłogę warstewką jasności. Wysoki sufit sięgający drugiej kondygnacji zamykał ciszę ogromnego domu. Wszędzie pachniało jeszcze sandaczem, którego przyrządził sobie z masłem i koprem na obiad. Rzucił klucze na granitowy blat i otworzył podwójne drzwi lodówki ze stali nierdzewnej, szukając czegoś. Czegokolwiek.

Chwycił piwo korzenne w wysokiej butelce, odkręcił kapsel i wyszedł na werandę.

Światło księżyca muskało powierzchnię jeziora, mącąc ją. Ledwo mógł dostrzec światła u Gibsa, swojego sąsiada, które przesączały się przez las i piaszczystą plażę. Powinien sprawdzić, co tam słychać u staruszka. Przy plaży przycumowana była kanadyjka, dowód, że odwiedziła go jego wnuczka Claire. Bardzo lubiła pływać łódką po jeziorze.

Jensen wcale nie miał zamiaru jej szpiegować, ale uwielbiał na nią wtedy patrzeć. Zresztą, co innego miał do roboty?

Po drugiej stronie jeziora, niemal idealnie na wprost Pine Acres, paliły się światła w głównej, największej chacie z bali w ośrodku Evergreen.

Dawno, dawno temu, on i Darek byli królami jeziora Evergreen.

Postawił butelkę z piwem na poręczy i wyjął harmonijkę.

Dźwięk poniósł się nad jezioro, długi i nosowy. Cry! Cry! Cry! Johnny’ego Casha. Może i trochę sobie tym dogadzał, ale dzisiejszego wieczoru nie mógł się powstrzymać. You’ll call for me but I’m gonna tell you, bye, bye, bye…[3]

Gdy skończył, zaczekał, aż wybrzmieją ostatnie dźwięki. Tak łatwo było czasem po prostu zamknąć oczy i pogrążyć się we wspomnieniach. Ciepło słońca na jego skórze, posmak kłopotów w jego śmiechu. Stoi na dziobie kanadyjki, jego nogi balansują na burtach. Claire i Felicity siedzą pośrodku, a na rufie, przodem do niego, stoi Darek w podobnej pozycji.

Jensen widział wyzwanie w oczach Dareka, gdy ten powiedział:

– Nie uda ci się mnie zrzucić.

– Zaraz się przekonasz – Jensen rozbujał łódkę dla zabawy.

Felicity pisnęła. Lato sprawiło, że jej włosy przybrały bogaty, soczysty kolor blond. Miała na sobie kuse bikini, przez co Jensenowi mało oczy nie wyszły z orbit. Patrzyła na niego, uśmiechając się. Zastanawiał się, czy może ona słyszeć, jak głośno wali mu serce.

Claire chwyciła się brzegu siedzenia. Jensen zauważył, że spojrzała na niego. Zawsze sprawiała, że czuł się jak niegrzeczny chłopiec, nawet kiedy nie myślał akurat o rzeczach, o których nie powinien. Chociaż pewnie taka właśnie była rola córki misjonarzy. Sprawiać, że będziesz zachowywać się, jak należy.

Ale w dni takie jak ten, gdy słońce świeciło mu w plecy, a obie dziewczyny się do niego uśmiechały, nie zależało mu na dobrym sprawowaniu.

Tylko na wygranej.

Jensen mocno zabujał kanadyjką i Darek zamachał rękami. Niewiele brakowało, a zleciałby do wody, ale jakoś odzyskał równowagę i tupnął nogą, przechylając łódkę w drugą stronę.

Jensen zorientował się, co się święci, przechylił łódź w drugą stronę, szybko i mocno, i…

Darek użył całego ciężaru ciała i nagle Jensen znalazł się w powietrzu. Chłód wody w jeziorze odebrał mu oddech, ale wierzgał nogami, by się dobrze ustawić.

Gdy wynurzył się na powierzchnię, zobaczył wyciągniętą w jego kierunku rękę Dareka. Chwycił ją, szarpnął i mocno pociągnął.

Darek wpadł do jeziora głową w dół. Wynurzył się, plując wodą, i rzucił się na Jensena. Mocowali się przez chwilę, aż obaj uczepili się brzegów kanadyjki, ciężko oddychając.

– Weźmy łódź twojego taty i zjedzmy coś w knajpie – powiedziała Felicity, gdy Darek sięgnął ku niej ręką. Pacnęła go. Spojrzała na Jensena. – Proszę?

– Jasne.

Claire wyciągnęła dłoń i pomogła Jensenowi wciągnąć się do łodzi. Darek dostał się tam tuż za nim i powiosłowali z powrotem do brzegu.

Na szczęście ojciec nie wróci przed weekendem, więc nie będzie marudził z powodu łodzi. Claire i Felicity przebrały się w letnie sukienki i popłynęli razem po Dareka na drugą stronę jeziora, po czym dalej, w kierunku restauracji i grilla na świeżym powietrzu. Jensen, gdy kierował łodzią, opierał kolano o siedzisko.

– Szybciej, Jens! – zawołała Felicity, więc dodał gazu. Darek zmarszczył brwi, a jego oczy pociemniały, ale Felicity się śmiała, a Jensen czuł to w swojej piersi.

Jej śmiech zawsze był tak słodko niebezpieczny. Gdyby słuchał go zbyt długo, mógłby go spalić. Do teraz czasami wydaje mu się, że słyszy go w ciemności nad jeziorem. Smakował wspomnienia tego dziwnego lata, gdy miał ją całą dla siebie, gdy czuł dotyk jej pocałunków. Jaki był z niego głupiec, gdy żył nadzieją, że jeśli zrobi wszystko dobrze, Felicity stanie się jego. Był przekonany, że tego właśnie naprawdę pragnął.

Jednak ona nigdy nie należała do niego. Ani wtedy, ani później.

Otworzył oczy i zapatrzył się w noc, na światła rozpraszające ciemność po drugiej stronie jeziora.

Powinien pamiętać, że Darek Christiansen zawsze wygrywa.

[3] „Zadzwonisz do mnie, ale ja powiem: pa…” (przyp. tłum.).

Projekt okładki: Alicja Krygier

Zdjęcia na okładce: fotolia.com (pololia), www.susanmaywarren.com

Skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Originally published in the U.S.A. under the title: Christiansen Family #1: Take a Chance on Me autorstwa Susan May Warren

Copyright © 2013 by Susan May Warren

© for the Polish edition by Święty Wojciech Dom Medialny Sp. z o.o.,

Poznań 2016 with permission of Tyndale House Publishers, Inc.

All rights reserved.

ISBN: 978-83-8065-019-0

Wydawca:

Święty Wojciech Dom Medialny Sp. z o.o.

Wydawnictwo

ul. Chartowo 5, 61-245 Poznań

tel. 61 659 37 13

wydawnictwo@swietywojciech.pl

Zamówienia:

Dział Sprzedaży i Logistyki

ul. Chartowo 5, 61-245 Poznań

tel. 61 659 37 57 (-58, -59), faks 61 659 37 51

sprzedaz@swietywojciech.pl • sklep@mojeksiazki.pl

www.swietywojciech.pl • www.mojeksiazki.pl

Konwersja do e-wydania: Wydawnictwo Święty Wojciech