Tytuł oryginału:

TEMPTING FATE

Copyright © Jane Green, 2013

Copyright © 2016 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2016 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Małgorzata Najder

Korekta: Barbara Meisner, Iwona Wyrwisz

ISBN: 978-83-7999-868-5

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2016

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

CZĘŚĆ PIERWSZA

Rozdział 1

To tylko babski wieczór na mieście, a nie rozdanie Oscarów, myśli Gabby, krzywiąc się i w nieskończoność przesuwając wieszaki z nadzieją, że nagle w oczy rzuci się jej coś atrakcyjnego: idealna bluzka albo sukienka. To nie powinno mieć znaczenia, w końcu to tylko wyjście z koleżankami, ale oczywiście jest ważniejsze od wyjścia z Elliottem. Dzisiaj wieczorem Gabby ubiera się dla innych kobiet.

Słyszała, że podczas takich wypadów mężczyźni podrywają dziewczyny, nie widząc – czy raczej ignorując – obrączki, które i one, i oni często mają na palcach. Ale Gabby mężczyźni nie obchodzą, ona po prostu chce się dopasować. Chce swoim wyglądem dać do zrozumienia, że się postarała. Pokazać, że ona też potrafi się odstrzelić, że zasługuje na swoje miejsce przy barze tak jak reszta tej konkretnej grupy przyjaciółek.

Ostatecznie decyduje się na czarne spodnie, świetnie kryjące uda, i botki do kolan, jedyną parę butów z jakimikolwiek obcasami w jej garderobie. Botki mają prawie dwadzieścia lat, dostatecznie dużo, by po wyjściu z mody zatoczyć koło, bo teraz są całkiem podobne do tych, które Gabby widzi w witrynach sklepowych w mieście.

Kupiła je, kiedy dobry wygląd wydawał się ważny, zanim życie, dzieci, macierzyństwo stanęły na jej drodze, zanim łatwiej było wsunąć stopy w futrzane merrelly i mieć to z głowy.

Przez całą dekadę od trzydziestych urodzin wszystkie jej przyjaciółki nosiły te same nudne uniformy, by potem nagle, po skończeniu czterdziestki, uwolnić się z kokonów, spod nudnego koca wymagającego macierzyństwa, i przeobrazić w kolorowe motyle otulone mgiełką szyfonów i jedwabi. A teraz, gdy ich dzieci nie potrzebują już opiekunek, wyruszają wieczorem w miasto na niemożliwie wysokich obcasach, z włosami błyszczącymi i rozwianymi, pragnąc, by je zobaczono.

Gabby nie ma kolorowych szyfonów ani jedwabi, nie będzie miała kolorowych szyfonów ani jedwabi, bo to nie w jej stylu, ale rzeczywiście znajduje powiewną czarną bluzkę, o której nikt nie musi wiedzieć, że kupiła ją za piętnaście dolarów dziewięćdziesiąt pięć centów w sklepie Marshalls. I dopóki nie przyjrzysz się uważnie, możesz pomyśleć, że to jedwabna organdyna, a nie o niebo praktyczniejszy poliester.

I już. Potrząśnięcie włosami, tusz na rzęsy, błyszczyk na usta. Myśli, że wygląda dobrze, nie sprawiając przy tym wrażenia, że starała się za mocno. W przeciwieństwie do niektórych przyjaciółek w dekoltach do pasa i połyskliwej biżuterii Gabby wygląda, jakby jej celem był wesoły wieczór w damskim towarzystwie, a mężczyźni niech idą do diabła.

Gabby zamawia drugie martini, bo wie, że na jakiś czas tu utknęła; żałuje, że nie odrzuciła tego zaproszenia, teraz, leżąc wygodnie w łóżku, oglądałaby film.

Kiedy Ella zaproponowała jej babską kolację, Gabby ucieszyła się na spotkanie z kobietami, które dobrze się bawią przy wielkim stole w kącie Grey Goose, ale gdy z Claire przyszły do restauracji, kobiety już zajęły miejsca przy barze, gdzie przyciągały uwagę chętnych podstarzałych Don Juanów, odgarniając włosy i uśmiechając się przy tym zalotnie, punktując każde zdanie głośnym i dla uszu Gabby nieco wymuszonym śmiechem.

Energia tych kobiet, jawna kokieteria wprawiają ją w zakłopotanie. Przyzwyczajona do widywania ich w towarzystwie mężów albo czasami w ciągu dnia w pojedynkę, jest zdumiona tą transformacją. Z niepokojem obserwuje, jak te kobiety – a dotąd zakładała, że są do niej podobne – zmieniają się w uwodzicielskie, prowokujące stworzenia. Zamężna z Elliottem od osiemnastu lat, Gabby nie ma ochoty ani skłonności do flirtu. Nawet gdyby miała, to pewnie już zapomniała, jak to się robi.

Chociaż byłoby miło, myśli, przyglądając się sobie w lustrze za barem, gdyby ktoś, ktokolwiek na nią spojrzał. Ostatnio czuje się coraz bardziej niewidzialna. W zeszłym tygodniu była w Nowym Jorku; idąc po Park Avenue w porze lunchu, zauważyła, że wszyscy mężczyźni patrzą na towarzyszące jej dwie młodsze kobiety. Nie dziwiła się im, zwłaszcza że obie koleżanki miały minispódniczki i botki na wysokich obcasach, ale ktoś przecież musi złapać jej wzrok, zmierzyć ją spojrzeniem od stóp do głów. Nawet ktoś stary. Ktoś. Ktokolwiek.

Nieliczne siwe włosy ukryła na początku tygodnia pod kasztanową farbą, a dzisiaj wieczorem Gabby wyjątkowo się starała, ale to i tak nic w porównaniu z wysiłkami jej przyjaciółek. To dlatego, że jestem Angielką, myśli często. Może i mieszkam tu od lat, ale po prostu nie potrafię tak wielkiej wagi przykładać do swojego wyglądu. To nie w moim stylu. Weźmy Ellę z rozkołysanymi lokami, w szyfonowej bluzce odsłaniającej więcej niż tylko zapowiedź rowka między piersiami, w sandałkach na wysokich obcasach, będących atrakcyjnym uzupełnieniem opalonych nóg.

I ten starszy opalony mężczyzna – przystojny, jeśli komuś nie przeszkadza nieco lubieżności – teraz szepczący jej do ucha. Ella się śmieje, wygina ku niemu ciało, patrzy na niego przez gęste rzęsy.

Co te kobiety wyprawiają? Dlaczego tak się zachowują? Znam je, znam ich rodziny, moje dzieci chodzą do szkoły z ich dziećmi. Jak to możliwe, że wcześniej nie dostrzegłam tej strony ich natury, i co to mówi o nich? Co mówi o mnie?

– Czy to rzeczywiście taki spektakl, jak mi się wydaje? – mruczy głos obok niej. Gabby się odwraca i widzi młodego mężczyznę, który wskazuje jej przyjaciółki i potrząsa głową. – Czuję się jak na targu bydła.

– Wiem – odpowiada Gabby z uprzejmym uśmiechem. – Nigdy wcześniej tu nie byłam. To dość… intensywne.

– Rzeczywiście. I nie dla mnie. Jestem Matt. – Podaje jej rękę. Gabby ją ściska, zauważając podwinięte niebieskie rękawy, silne przedramiona; na ułamek sekundy wracają do niej wspomnienia, co się czuje, gdy jest się młodym, ponieważ on na pewno nie skończył trzydziestu lat. Gabby ma czterdzieści trzy i jest niemal – niemal – dostatecznie stara, żeby być jego matką, a to sprawia, że się odpręża i z uśmiechem się przedstawia.

– Jestem Gabby. – Siada wygodniej na stołku, czując ulgę, że ma z kim porozmawiać, z kimś bez ukrytych motywów, kto nie przyszedł tutaj na podryw. A nawet jeśli, to z pewnością nie będzie nią zainteresowany.

Patrzy na niego ciekawie. Według wszystkich kryteriów jest bardzo przystojny. Blond włosy, miłe niebieskie oczy, w których błyskają ogniki. Gdyby była dwadzieścia lat młodsza i samotna, zauroczyłby ją na pewno.

– Więc dlaczego tu jesteś, Matt? Zwłaszcza skoro to nie dla ciebie.

– Dobre pytanie. – Uśmiecha się, prezentując proste białe zęby i w toaście unosi szklaneczkę. – Jestem tu służbowo, tylko na dwa dni. Mój hotel jest naprzeciwko, ale pomyślałem, że wpadnę na drinka, zanim się zamelduję.

– A czym się zajmujesz?

– Jestem właścicielem mediów społecznościowych.

– Jak Facebook?

Matt się śmieje.

– Chciałbym. Może pewnego dnia.

– Znam ten portal?

– Nie wiem – odpowiada Matt, wymieniając nazwę, którą Gabby zna doskonale. Wszyscy ją znają.

– To ty? – Znowu na niego patrzy, tym razem na nowo oceniając, bo czytała o jego firmie, wie, że założyło ją dwóch młodych ludzi, uważanych za następców Facebooka. Myliła się, sądząc, że jest zwykłym smarkaczem. To doświadczony biznesmen. Przypomina sobie artykuły o nim, o tym, jak z kolegą tworzyli swoją firmę – i jest pod wrażeniem. Ogarnia ją ekscytacja.

– Jesteś wielki!

On unosi brew, a Gabby się rumieni i wybucha śmiechem.

– Przepraszam. Chciałam powiedzieć, że dokładnie wiem, kim jesteś. Czytałam o tobie.

– To strasznie pokręcone, bo jestem celebrytą, a równocześnie nim nie jestem. Nikt nie ma pojęcia, kim jestem, dopóki nie padnie nazwa mojej firmy.

– Ale przynajmniej możesz siedzieć anonimowo przy barze. I założę się, że masz cudowny dom. – Spogląda na niego z kpiącym uśmiechem.

– To prawda – parska śmiechem Matt. – Rzeczywiście mam cudowny dom.

– W Los Angeles, tak?

– Lepiej. W Malibu.

– O Boże – jęczy Gabby. – Z salonu wychodzisz prosto na plażę?

Matt się uśmiecha, kiedy Gabby wyciąga z niego opis domu, o jakim zawsze marzyła.

Rozmawiają, Matt opowiada o bardziej eleganckich przyjęciach, na których był, i przekazuje plotki o celebrytach lepsze niż w jakimkolwiek numerze czasopisma „People”. Gabby spija z jego ust każde słowo i zapomina o bożym świecie.

– …i to był Lil Wayne – kończy Matt. – Przepraszam, pewnie nie wiesz…

– Nie wiem, kim jest Lil Wayne? – prycha Gabby. – Możesz w to wierzyć albo nie, ale choć jestem mamą w średnim wieku, dokładnie się orientuję, kim…

Urywa w pół zdania, bo Matt kładzie dłoń na jej ramieniu.

– Średni wiek to przesada – mówi, marszcząc czoło. – Masz ile? Trzydzieści kilka lat?

Gabby patrzy na dłoń na swoim ramieniu i dostrzega, jaka jest piękna, jaka gładka i silna. Przelotnie się zastanawia, dlaczego on jej nie cofa, i ze śmiechem przenosi wzrok na jego twarz.

– Jasne – odpowiada – może dziesięć lat temu. Mam czterdzieści trzy lata i owszem, to definitywnie plasuje mnie w kategorii „wiek średni”.

Matt kręci głową ze szczerym zdziwieniem.

– Przysięgam, że nie mówię tego z uprzejmości, ale naprawdę nie wyglądasz na tyle lat. Myślałem, że masz jakieś trzydzieści cztery.

– A ja myślę, że mogę się w tobie zakochać. – Gabby jest w doskonałym nastroju. – Chociaż pewnie nie zwracasz uwagi na kobiety, które mają więcej niż trzydzieści pięć lat. W twoim wieku trudno sobie wyobrazić, że ktoś może być starszy.

– Brednie! A ja nie jestem taki młody. Właściwie nie ma między nami zbyt wielkiej różnicy.

– Niech zgadnę. – Gabby wodzi spojrzeniem po jego twarzy, zwracając uwagę na gładkość skóry, zdecydowane linie policzków i szczęki, brak zmarszczek. Myśli o Elliotcie: włosy bardziej siwe niż brązowe, głębokie zmarszczki wokół oczu, kiedy się uśmiecha, ciało, kiedyś wysportowane, teraz miękkie i milutkie, wygodne.

Każdy element wyglądu Matta świadczy o młodości. Dżinsy, brązowe trapery. Pod niebieską koszulą wetkniętą w spodnie kryją się raczej rezultaty intensywnych ćwiczeń niż zarys brzuszka, do którego widoku przyzwyczaiła się u Elliotta i większości znajomych mężczyzn.

– Według mnie masz dwadzieścia siedem lat.

– Wiedziałem, że wzięłaś mnie za młodszego. Dla twojej informacji mam trzydzieści trzy. Widzisz, aż tyle nas nie dzieli.

– Może teraz tak myślisz, ale poczekaj, aż skończysz czterdzieści trzy i zobaczysz, jak bardzo się zmieniłeś przez te dziesięć lat.

On przygląda się jej znad swojej szklanki.

– A jak ty się zmieniłaś?

– Poważnie?

Matt potakuje, wzywa barmana i zamawia dla niej następne martini, dając jej czas na zastanowienie się.

Bo po prawdzie aż tak bardzo się nie zmieniła. Dziesięć lat temu była żoną Elliotta tak jak teraz, tyle że dzieci były mniejsze. Mieszkali gdzie indziej. Jeździła starym cherokee. Jej życie składało się z przedszkola, odwożenia córek do koleżanek, picia kawy z kobietami, których prawie nie widuje. Miała mniej zmarszczek, mniej siwych włosów, była o osiem kilogramów lżejsza.

Jeśli jednak cofnie się dalej w przeszłość, o osiemnaście albo dwadzieścia lat, to musi przyznać, że zmian jest wiele. Wtedy zależało jej na strojach i bywaniu. Dwadzieścia lat temu dokładała starań, bo chciała być popularna, śliczna, zapraszana na przyjęcia. Oboje z Elliottem wyjeżdżali pod namiot do Vermontu. Chodzili po górach, jeździli na nartach. Teraz udaje jej się tylko zmusić do wyjścia na spacer.

Co się wydarzyło od tamtych czasów? Kiedy życie stało się takie… nie użyje słowa „nudne”, raczej wybierze określenie „prozaiczne”? Jak to się stało, że z Elliottem niepostrzeżenie wpłynęli w wiek średni, gdzie się podziała cała ta energia?

Nie może o tym wszystkim powiedzieć nieznajomemu, dlatego decyduje się skupić na pozytywach.

– Jestem swobodniejsza. Czterdziestka okazała się punktem zwrotnym. Przestałam odczuwać potrzebę, żeby przed kimkolwiek cokolwiek udowadniać. Pewnie powinnam bardziej się starać – wskazuje przyjaciółki, z których każda bardziej się stara, aktualnie stojące przy drugim końcu baru z nową grupą mężczyzn. – Ale kocham poczucie, że to dla mnie przestało mieć znaczenie.

– Uważam, że wyglądasz rewelacyjnie – mówi Matt spokojnie. Jego głos nie sugeruje flirtu, a mimo to wpatruje się jej w oczy, aż Gabby odwraca wzrok, czując lekkie drżenie w żołądku.

Nie bądź głupia, mówi sobie. Cholera, nie istnieje nawet cień prawdopodobieństwa, że ten uroczy chłopak ze mną flirtuje. Nie mam pojęcia, co przed chwilą się stało, wiem tylko, że cokolwiek to było, zdarzyło się wyłącznie w mojej wyobraźni.

Pokrywa zakłopotanie wymuszonym śmiechem.

– Moje przyjaciółki – odpowiada, kiwając głową w ich stronę. – One wyglądają rewelacyjnie.

Matt omiata je spojrzeniem, po czym odwraca się do Gabby, lekceważąco potrząsając głową.

– Nie. Jak dla mnie przesadziły. Za dużo makijażu, włosów, falbanek. Wolę kobiety naturalne. Jak ty. – Proszę, i znowu to spojrzenie.

Wdzięczna za przytłumione światło, Gabby się rumieni, mówiąc „dziękuję”. Podskakuje, kiedy telefon w tylnej kieszeni zaczyna wibrować. Wyjmuje go i na wyświetlaczu widzi imię Elliotta.

– To mój mąż. – Zeskakuje ze stołka. – Zaraz wracam.

Idzie przez tłum, oddychając z ulgą. Nawet jeśli to sobie wyobraża, to przecież go nie zwodzi. Powiedziała mu, że jest mężatką. To powinno go zniechęcić, o ile istotnie taka konieczność występuje. A przecież to niemożliwe.

– Cześć, skarbie! – Siada na niskim kamiennym murku przed pubem, nagle uświadamiając sobie, że nie jest taka trzeźwa, jak jej się wydawało. – Dobrze się bawisz?

– Nie tak dobrze jak ty, sądząc po twoim głosie! – śmieje się Elliott i Gabby się wzdryga. Co on przez to rozumie? Skąd wie, że rozmawia z Mattem? Ale przecież tylko rozmawiają. Skąd on wie?

– O co ci chodzi? – pyta wolno, próbując brzmieć tak trzeźwo, jak to możliwe, bo zdaje sobie sprawę, że Elliott się domyśli.

– Po pierwsze, było piekielnie głośno, kiedy odebrałaś, po drugie, wiem, że wyszłaś z dziewczynami na miasto, po trzecie, jesteś wstawiona i nie próbuj zaprzeczać, bo mnie nie oszukasz. Słyszę to w twoim głosie.

Gabby się śmieje.

– Masz rację. Już nie będę piła.

– A co pijesz?

– Martini.

– Aha! Pamiętaj tylko, że martini są jak kobiece piersi, jedna to za mało, trzy to za dużo.

– Jestem przy drugim i na tym kończę.

– Kto prowadzi?

– Ella. A biwak? Jak się bawią dziewczynki?

– Jak nigdy w życiu. Poszły popływać w jeziorze z Sashą i Jolie i nie mogą się doczekać ogniska i s’mores. To był świetny pomysł, chociaż za tobą tęsknimy.

– Ja też za wami tęsknię – odpowiada Gabby z przyzwyczajenia, chociaż od rana, kiedy wyjechał, nie myślała o nim dłużej niż przez sekundę.

– I miałaś rację, proponując, żebym się wybrał na biwak z Timem. Co nie znaczy, że we dwoje nie bawilibyśmy się tak samo rewelacyjnie, ale wiem, że trochę ci się znudziły śpiwory i namioty.

Gabby znowu się śmieje.

– Masz rację. O której jutro wracacie?

– Myślę, że nie wcześniej niż późnym popołudniem. Baw się dobrze z dziewczynami. Kocham cię.

– Ja też cię kocham.

Gabby wraca do środka, poprzez tłum widzi Matta i swój pusty stołek obok niego. Kiedy się zbliża do baru, Matt się odwraca i obserwuje ją z uśmiechem, a ona znowu czuje to drżenie.

Nie bądź żałosna, myśli. Nie sądź, że w tej sytuacji chodzi o coś więcej niż o to, że znudzony i samotny sympatyczny facet chce pogadać z przyjazną osobą. Jasne, pochlebiłoby mi ogromnie, gdyby ze mną flirtował, ale popatrzcie na mnie! Popatrzcie na niego i znowu na mnie. Nawet jeśli flirtuje, a tego nie robi, nie miałoby to sensu. Jestem szczęśliwą żoną najcudowniejszego mężczyzny na świecie. Ale nawet jeśli flirtuje, choć to wykluczone, miło by było znowu poczuć się atrakcyjną. Miło by było mieć świadomość, że nadal to we mnie jest, nawet jeśli potrwa tylko przez trzy minuty.

– Gabby? – Ktoś ją łapie za ramię. Okręca się na pięcie i staje twarzą w twarz z Claire. – Kim jest ten uroczy facet przy barze? W głowie mi się nie mieści, że przez cały wieczór z nim flirtujesz! Zupełnie cię nie widziałyśmy!

– Nie flirtuję – odpowiada Gabby z przekonaniem. – Nigdy tego nie robię. Teraz już nawet nie wiem, jak to się robi. Po prostu prowadzę bardzo ciekawą rozmowę z sympatycznym młodym facetem.

– On nie jest sympatyczny. – Claire przygląda się Mattowi. – Tylko cholernie seksowny!

– Racja – potakuje Gabby. – I ma dwanaście lat.

Claire mruży oczy.

– Nieprawda. Ma co najmniej dwadzieścia pięć. Na tyle dużo, żeby wiedzieć, co robi…

– Claire! – mówi Gabby z naganą. – Zacznijmy od tego, że jest dziesięć lat młodszy ode mnie, a po drugie, mam męża. Pamiętasz?

– Wszystkie mamy mężów. – Claire mruga znacząco. – Co nie znaczy, że nie możemy trochę się zabawić.

Gabby nie pyta, co przyjaciółka przez to rozumie. Śmieje się, kręcąc głową, jakby sugestia Claire była idiotyczna, po czym idzie do baru, gdzie czeka na nią Matt.

Gabby ma świadomość, że trzyma się bardziej prosto, uśmiecha się bardziej olśniewająco, emanuje aurą, która innym mężczyznom każe na nią patrzeć z podziwem.

Bo dzisiaj wieczorem dzięki temu młodemu człowiekowi Gabby czuje się uwodzicielska. Pomimo niewiary, że Matt ją podrywa, głęboko na dnie serca zdaje sobie sprawę, że między nimi zaiskrzyło. Nie zamierza nic z tym zrobić – Gabby w żadnym razie nie zdradziłaby męża – ale minęły lata, odkąd czuła się pożądana, odkąd czuła się seksowna i piękna. To potężne, uderzające do głowy uczucie, które wraz z dzisiejszym wieczorem minie. Kiedy wróci do domu, znowu będzie panią domu w średnim wieku, tkwiącą w prozaicznym życiu.

Czy może się stać coś złego, jeśli trochę to przedłuży? Przecież niczego nie zamierza zrobić.

Absolutnie niczego.

– Wszystko w porządku? – Matt oczyma wskazuje jej telefon.

– Dzwonił mąż. Meldował się. – Powtórzyła to. Ma męża. – Pojechał z naszymi córkami na biwak do Vermontu. – Oddycha z ulgą, bo niczego nie ukrywa. Nie próbuje udawać, że jest wolna, a jaki facet nie uszanowałby obecności innego?

– Jaki jest twój mąż?

Tego się nie spodziewała.

– Polubiłbyś go – odpowiada Gabby. – Naprawdę. Od pierwszej chwili zostalibyście najlepszymi kumplami.

– W to nie wątpię. Ma doskonały gust. – Matt się uśmiecha.

Gabby chichocze i kpiąco uderza go w ramię.

– Pochlebca.

– Mówię prawdę – replikuje Matt. – Więc jaki on jest?

Jak scharakteryzuje Elliotta? Od pierwszej chwili, kiedy się poznali w nowojorskiej kawiarni, wiedziała, że to mężczyzna, na jakiego czekała. Miała dwadzieścia trzy lata, pracowała w księgarni, on był pięć lat starszy, po studiach medycznych odbywał staż w szpitalu Columbia-Presbyterian.

Zapytał, czy może się dosiąść, chociaż były wolne stoliki, potem przez następne dwie godziny odrywał Gabby od pracy, rozśmieszając ją improwizowanymi historyjkami o ludziach czekających w kolejce, w końcu więc schowała szkicownik i ołówek do torby i zrezygnowała z prób rysowania.

Następnego dnia spotkała się z nim w Central Parku. Pokazał jej koszyk należący do jego babci, załadowany nieporadnie zrobionymi kanapkami i torbami czipsów we wszystkich smakach, ponieważ jak wyjaśnił, nie wiedział, które ona lubi najbardziej, a nie chciał jej rozczarować.

– Jestem żoną najcudowniejszego mężczyzny na świecie.

Matt się uśmiecha.

– A co sprawia, że jest cudowny?

– Jest inteligentny – zaczyna Gabby. – I dobry. Interesują go wszyscy i wszystko, należy do tych ludzi, przy których od razu czujesz się swobodnie. Serdeczny i troskliwy. Fantastyczny ojciec. Mamy dwie córki, obie są jego oczkiem w głowie. Wspaniały mąż. Mam wielkie szczęście… – Urywa ze świadomością, że stosuje dość agresywną reklamę, choć nagle ogarnia ją niepewność, dla kogo to robi.

– Rzeczywiście jest cudowny – zgadza się Matt.

– Tak.

– Czym się zajmuje?

– Jest lekarzem. Gastroenterologiem. Więc dobre maniery pomagają.

Jestem żoną lekarza, myśli Gabby. Moje życie jest dokładnie takie, jak to brzmi. Bezpieczne. Stabilne. I odrobinkę nudne.

Przelotnie oddaje się fantazji. A gdyby była żoną miliardera internetowego? Co wtedy? Widzi siebie krążącą po szklanym domu w Malibu, na sobie ma koszulę Matta, nogi cudnie opalone i wyćwiczone, włosy dobre dwadzieścia centymetrów dłuższe niż kiedykolwiek w życiu, bo choć od wielu lat usiłuje je zapuścić, nadal sięgają tylko do ramion.

I te przyjęcia, na które by chodzili! Oboje z Mattem się śmieją, oparci o balustradę tarasu z widokiem na ocean, wiatr rozwiewa jej bardzo długie włosy, nigdzie ani śladu cellulitu, dzieci, byłego męża, żadnego śladu jej dawnego życia.

Potrząsa głową. Gabby, co ty wyprawiasz? Oszalałaś?

– Jeszcze jedno martini? – Matt już ma wezwać barmana.

– Boże, nie! Martini są jak…

– Kobiece piersi – kończy Matt. – Znam to.

– Pewnie powinnam się zbierać – mówi z żalem Gabby; nie chce już iść, ale odnosi wrażenie, że dotarli do końca. Bo właściwie po co miałaby zostawać? Tuż pod powierzchnią jej świadomości wzbiera poczucie niebezpieczeństwa i Gabby wie, że musi odejść.

– Jak się dostaniesz do domu? – W oczach Matta maluje się rozczarowanie. – Nie możesz prowadzić.

Gabby się śmieje.

– Wierz mi, wiem o tym. Jedna z dziewczyn jest kierowcą. – Odwraca się i patrzy tam, gdzie były przyjaciółki, ale ich nie widzi. – O cholera – mruczy. – Gdzie się podziały?

Matt jest rozbawiony.

– Opuściły cię? Co to za przyjaciółki?

– Do bani – odpowiada Gabby z irytacją i wyjmuje telefon, żeby napisać esemesa. Matt się śmieje.

Nie chciałyśmy ci przeszkadzać ;)

Jutro nam o wszystkim opowiesz!

– Pojechały? – Matt nie może przeczytać wiadomości, ale widzi wyraz twarzy Gabby.

– W głowie mi się nie mieści, że pojechały beze mnie. To okropne.

– Mam propozycję – mówi Matt. – Może pójdziesz ze mną do hotelu? Napijemy się kawy, a obsługa wezwie taksówkę.

Gabby przygląda się uważnie jego twarzy. Nie dostrzega ukrytych motywów. Chodzi tylko o kawę, a w tej chwili kawa dobrze jej zrobi.

Matt wyjmuje banknoty z portfela i kładzie je na kontuarze; nie zgadza się, żeby Gabby się dołożyła. Wstaje i Gabby robi to samo. Jest wysoki, o wiele wyższy od niej i serce wywija jej małego fikołka, kiedy mierzy go wzrokiem.

Chociaż ma dwanaście lat, jest nieprawdopodobnie przystojny. Och, gdyby tylko to się zdarzyło lata temu, myśli Gabby, patrząc na gęste brązowe włosy, silne i szerokie ramiona.

Matt melduje się w hotelu, a Gabby sadowi się wygodnie na sofie w lobby. Nagle ogarnia ją niepewność. Dlaczego tu jest? Dlaczego w hotelu pije kawę z nieznajomym, podczas gdy jej mąż wyjechał? Oczywiście nie zamierza nic zrobić, ale czy to nie zaszło trochę za daleko? Czy nie byłoby o wiele lepiej, gdyby teraz wróciła do domu?

Matt odwraca się i uśmiecha do niej, a jej serce znowu wywija koziołka. Nie dlatego, że Gabby cokolwiek planuje, ale dlatego, że w obecności Matta znowu czuje się piękna. Minęło tyle czasu, odkąd ktoś ją zauważył, odkąd była widzialna.

Nie zdradzi męża, nigdy by tego nie zrobiła Elliottowi, którego kocha całym sercem i duszą. Ale w nadchodzących latach będzie miała wspomnienie tego wieczoru, tej łagodnej chemii, poczucia, że ktoś tak przystojny jak Matt się nią interesował, i to pomoże jej wzmocnić szacunek do siebie, ostatnio tak nadwątlony.

I jaka może z tego wyniknąć szkoda?

– Świetnie się dzisiaj bawiłam – wzdycha Gabby dwie godziny później. Kawa zmieniła się w kawę po irlandzku i Gabby dobrze wie, że trzeźwość już dawno się z nią rozstała.

– A tak dla twojej informacji – mówi Matt – nie mam zwyczaju chodzenia po barach i podrywania ślicznych kobiet. Zwłaszcza kiedy podróżuję służbowo. Dzięki tobie nudny wyjazd stał się zachwycający.

Gabby nic nie mówi, zbyt jest zajęta powtarzaniem ciągle od nowa jego słów. „Śliczna”! „Podrywać”! Więc jednak wcale sobie tego nie wyobrażałam.

– Powiem, żeby wezwano ci taksówkę. – Matt się nie rusza.

Jest wcześnie rano, w słabo oświetlonym hotelowym saloniku poza nimi nie ma nikogo, za ladą dyżuruje recepcjonista.

Matt i Gabby patrzą na siebie. Gabby próbuje się zmusić do ruchu, do podniesienia się z sofy i powrotu do domu, zanim… zanim będzie za późno. Ale jest jak sparaliżowana. Serce jej wali, obce ciepło zalewa całe ciało i wie, że musi iść, nie jest jednak w stanie nic zrobić poza wpatrywaniem się w oczy tego mężczyzny. Głęboko wzdycha.

– Dlaczego wszystkie kobiety, które mi się podobają, są zajęte? – mruczy Matt. Niewiele brakuje, by serce Gabby wyskoczyło z piersi. Chce iść, wie, że musi iść, ale, och, jak bardzo pragnie zostać.

– Powinnam już jechać – szepcze. Zbierając wszystkie siły, z ociąganiem wstaje.

Rozdział 2

Minuty przeciągają się w godziny, a Gabby wciąż myśli, że musi wstać z łóżka. Kiedy studiowała na uniwersytecie w Bristolu, kace były normą. Z grupą przyjaciół włóczyła się po pubach, gdzie wychylali kolejki, ale mimo to następnego dnia rano udawało się im wyczołgać z łóżka i pójść na wykłady.

Pomimo kaców i mdłości Gabby nie przestała pić. To była nieodłączna część życia uniwersyteckiego w Anglii, nieodłączna część dorastania. Odkąd zaczęła spotykać się z Elliottem, nie piła. No, może było kilka okazji, garstka – naprawdę niewiele – od narodzin dziewczynek.

Teraz zna swoje ograniczenia. Upicie się bywa zabawne, ale skórka niewarta wyprawki. Dzisiaj też o tym wie. Wczoraj wieczorem nie miała pojęcia, że wypiła aż tyle. Kilka martini. Kilka kaw po irlandzku. Mieszane alkohole. I w tym rzecz. Dlatego dzisiaj rano czuje się jak żywy trup.

Łazienka dotąd była blisko, ale wydaje się, że z dnia na dzień odsunęła się na pięć kilometrów. Jeśli uda mi się dotrzeć do prysznica, myśli Gabby, doskonale mi to zrobi. Niemal czuje zimną wodę lejącą się na jej głowę, ulgę, którą przyniesie prysznic, tylko że pokonanie drogi do łazienki przekracza jej możliwości. Obecnie nie wierzy, by udało się jej wykonać jakikolwiek ruch. Chce myśleć o wczorajszym wieczorze, ale to oznacza myślenie o wypitych martini, a jeśli to zrobi, chyba zwymiotuje. Zamiast tego wyobraża więc sobie skok do basenu, zanurzenie się w chłodnej wodzie. To pomaga.

W głowie jej dudni, usta ma wysuszone. Przez zmrużone powieki patrzy na zasłony, potem na budzik i wie, że nie pozostaje jej nic innego, jak czekać, aż poczuje się na tyle silna, żeby dowlec się do łazienki, do prysznica, do życia.

Wiele godzin później stoi pod strumieniem wody, na tyle zimnej, na ile potrafi znieść, i w końcu znowu zaczyna czuć się jak człowiek. Szoruje ciało, owija się w szlafrok i schodzi na dół zaparzyć mocną czarną kawę.

Kiedy przed laty oglądała Kabaret, wrażenie zrobiła na niej Sally Bowles łykająca na kaca preriową ostrygę, surowe jajko z sosem Worcestershire. Jako nastolatka robiła to regularnie, nie dlatego, że była przekonana o skuteczności tego remedium, ale dlatego, że chciała być jak Sally Bowles.

Jako czterdziestokilkuletnia matka jest przekonana, że preriowa ostryga spowodowałaby wymioty. Parzy zatem kawę tak mocną i gęstą, że niemal przypomina kawę po turecku, i popija ją na zmianę z piwem imbirowym.

Elliott i dziewczynki wrócą później. Gabby ma wiele godzin dla siebie, żałuje jednak, że czuje się tak okropnie, wolałaby zrobić coś z wolnym popołudniem, a nie leżeć na sofie z kawą i pilotem w dłoni.

Dzwoni komórka.

– Próbuję cię złapać przez całe rano! – mówi Claire. – Gdzieś ty się podziewała?

– Wyłączyłam dźwięk i telefon był w torebce. Co się dzieje?

Claire parska śmiechem.

– Nieważne co u mnie, ale powiedz, co u ciebie? Czy raczej powinnam zapytać, co się wczoraj wieczorem z tobą działo? Kiedy wychodziłyśmy, byłaś pogrążona w rozmowie z tym absolutnie rewelacyjnym facetem przy barze. Powiedz, że byłaś grzeczną dziewczynką…

W głosie Claire pobrzmiewa śmiech, bo wie, że Gabby była grzeczna. Gdyby cokolwiek podejrzewała, nigdy nie zadałaby tego pytania takim śpiewnym tonem, nigdy nie odważyłaby się żartować z równie poważnej sprawy.

Przez sekundę Gabby czuje pokusę, by zwierzyć się przyjaciółce, jak niewiele brakowało i jaka jest dzisiaj zdezorientowana. Kocha swojego męża, więc jak może czuć pociąg do innego? A dzisiaj rano jest tego pewna: Matt ją pociągał.

Problem, z którego zwierzamy się przyjaciołom, jest o połowę mniejszy, a mimo że to przecież nie jest prawdziwy problem, coś w niej chce wykrzyczeć, że nadal jest godna pożądania, że nie jest do tego stopnia zaniedbana i stara, jak może się wydawać, że młody i seksowny mężczyzna jej pragnął.

Ale w żadnym razie nie może nigdy nikomu powiedzieć, o czym myśli. Nawet Claire, której ufa jak nikomu innemu. Poza Elliottem.

– Jasne, że byłam grzeczna! – Gabby zmusza się do śmiechu. – Ale Boże, był taki słodki! I młody! Gdybym kiedykolwiek miała zachować się niegrzecznie, niech to będzie ktoś taki jak on…

– Auu – burczy Claire. – Zakładałyśmy się, czy ulegniesz.

– To okropne! – odpowiada Gabby. – Rozmawiasz ze mną, pamiętasz? Jestem ostatnią osobą na świecie, która tak by się zachowała.

– Właśnie! Tak im powiedziałam, ale Ella się upierała, że złapałaś ciąg, a wtedy rozsądek wylatuje przez okno. Była przekonana, że to z nim zrobiłaś, chociaż jej mówiłam, że to wykluczone.

– Co to znaczy „złapać ciąg”?

– To znaczy, że władzę nad tobą przejmuje żądza i zapominasz o wszystkim z wyjątkiem osoby, która siedzi obok ciebie przy barze – wyjaśnia Claire. – Muszę przyznać, że kiedy wychodziłyśmy, na nic nie zwracałaś uwagi. Wszystkie dawałyśmy ci znaki z drugiego końca sali, ale ty ani razu na nas nie spojrzałaś.

– Jasne, że nie! – rzuca Gabby. – Jak mogłabym, skoro widok był taki śliczny? Miałaś wiadomości od chłopaków? – Zmienia temat, bo w głowie jej huczy i potrzebuje spokoju, żeby przetrawić to, co się stało albo nie stało wczoraj w nocy. – Wiesz, kiedy wracają?

– Tim przed chwilą dzwonił. Planują wyjechać za kilka godzin, najpierw chcą poszaleć na bezdrożach. Cieszę się, że się zdecydowali. Im dobrze zrobi wspólnie spędzony czas, a nam jeszcze lepiej czas wolny. Nie jesteś zachwycona, kiedy w weekend w domu panuje kompletna cisza? To prawdziwy luksus. Jestem wyczerpana. Nadal chodzę w piżamie i nie wiem, czy się w ogóle ubiorę. Niewykluczone, że będę leżała na sofie i oglądała Downtown Abbey, podjadając czekoladki. Chcesz przyjść i poleniuchować ze mną?

– Równie dobrze mogę leniuchować na własnej sofie – odpowiada Gabby, niepewna, czy zdoła znieść dalsze przesłuchania. – Czuję, że nadeszła pora maratonu Mad Men.

– Dobra. Zaraz zadzwonię do Elli. Wczoraj wieczorem musiała właściwie zepchnąć z siebie tego faceta.

– Jakiego faceta?

– No wiesz, Nicka? Och, nie byłaś z nami. Ma córkę w naszej szkole. Wczoraj przyszedł z kumplami i strasznie się napalił na Ellę. Możesz w to uwierzyć? To znaczy wiem, że Ella z nim flirtowała, ale w końcu wszystkie to robiłyśmy. Dla zabawy, o nic więcej w tym nie chodziło. Ale on sobie wbił w głowę, że Ella jest gotowa pójść na całość, a przecież zna jego żonę!

– Kto jest jego żoną? – Gabby czuje ulgę, że rozmowa dotyczy kogoś innego.

– Jeannie. Cicha, taka myszka. Ich córka ma na imię Phoebe.

– Znam ją. I znam jej męża. Oblech z niego.

– Teraz wiemy to na pewno. Zaprosił Ellę na papierosa, potem ją złapał i próbował jej wepchnąć język w usta! Możesz w to uwierzyć? Słyszałaś o czymś bardziej obrzydliwym?

– O Boże! – mówi Gabby. – Ella pali?!

Prawda jest taka, że może w to uwierzyć. Może uwierzyć w każde słowo Claire. Kiedy tuż przed trzydziestką przeprowadzili się na przedmieścia, wszystkie pary miały pierwsze dziecko i nikomu nawet się nie śniło o niewierności. Zbyt byli zajęci budowaniem rodziny, chodzeniem na zajęcia dla matek i niemowląt, ledwo widzieli na oczy po zarwanych nocach, kobiety nosiły ubrania ciążowe, bo albo spodziewały się dzieci, albo nie były w stanie odzyskać figury sprzed ciąży.

Nikt nie ćwiczył, chyba że do tej kategorii zaliczyć leniwe spacery po plaży z dziećmi bezpiecznie przypiętymi w wózkach. Z całą pewnością żadna nie miała czasu, energii ani chęci na romanse.

Nawet te małżeństwa, do których nie powinno było nigdy dojść, małżeństwa utrzymywane w całości dzięki dzieciom, rutynie zawierania nowych przyjaźni, tworzenia domu w obcym mieście – nawet one trwały i nikomu się nie śniło, żeby kwestionować wierność męża czy żony.

Lata mijają, Gabby i jej przyjaciółki nie są już nowo przybyłymi do miasta, i teraz młode świeżo upieczone matki zachowują się, jakby myślały, że są jedynymi kobietami na świecie, które mają dzieci, i domagają się, by świat się zatrzymał, dostosowując się do ich potrzeb.

Gabby stoi w kolejce w aptece, a młoda matka z niemowlęciem denerwuje się z powodu braku odpowiedniego mleka w proszku. Język jej ciała, sposób mówienia, wszystko to obwieszcza, że jest matką! Ma dziecko! Jest ważniejsza od wszystkich innych! Gabby się rozgląda i łapie wzrok innych matek w średnim wieku, z siwymi odrostami, sinymi workami pod oczami, w polarach i chodakach stanowiących ich mundur, bo przestały zaprzątać sobie głowę strojami mającymi zrobić wrażenie na otoczeniu. Uśmiechają się do siebie porozumiewawczo.

Pamiętam, kiedy ja też myślałam, że świat kręci się wokół mnie, mówią te uśmiechy. Pamiętam, kiedy ja też myślałam, że wiem wszystko, zasługuję na wszystko, mam prawo do wszystkiego i nawet więcej.

Och, jak mało wiedziałyśmy.

Kilka z tych matek pracowało, kiedy Gabby przeprowadziła się do miasta. Pozostałe z dumą obwieszczały, że są mamami, które zostały w domu. Na ochotnika pomagały w lekcjach, wstępowały do Stowarzyszenia Rodziców i Nauczycieli, towarzyszyły dzieciom na każdej wycieczce, pod wpływem impulsu piekły dwa tuziny wolnych od orzechów, laktozy i glutenu babeczek i przynosiły do szkoły.

Poczuły się opuszczone, kiedy dzieci skończyły jedenaście lat i przeniosły się do gimnazjum. Te, które nie pracowały, nagle zapragnęły mieć coś, co wypełniłoby im dzień, zapragnęły na nowo siebie wymyślić, a może na nowo się odnaleźć. Wszystkie zaczęły brać udział w zajęciach zumby i jogi, codziennie spotykać się z przyjaciółkami na lunchu w Organic Market, później powoli wracały w szeregi pracujących, jedne na pół etatu, inne jako szefowe firmy przy własnym wygodnym stole w kuchni.

Gabby miała szczęście, mogąc podążać inną drogą. Wykorzystała swoją od dawna tłumioną kreatywność i zaczęła odnawiać meble. Początkowo tylko dla siebie, ale kiedy inne matki zobaczyły, jak kupuje w komisie tanie stoły albo zabiera je ze śmietnika, po czym zdziera do żywego drewna i na nowo wykańcza, nadając im wygląd pięknych antyków, też chciały takie mieć i wkrótce Gabby mogła pracować tyle godzin, ile się jej podobało, przy czym robiła to, co kochała.

Kilka przyjaciółek przez cały czas pracowało. Jedną z pierwszych znajomych Gabby, które się rozwiodły, była Trish. Niedługo po narodzinach ich czwartego dziecka jej mąż oznajmił, że odchodzi do swojej sekretarki. Trish zaczęła projektować akcesoria domowe, wazony, tace, pudełka, ozdobne doniczki, i teraz jej wyroby można kupić w całym kraju. Kiedy wypuszcza nową linię, urządza sprzedaż domową w mieście, zawsze u innej kobiety. W ostatecznym rozrachunku gospodynie i ich przyjaciółki, które biorą w tym udział, wychodzą z nowym poczuciem celu i pomysłami na własne firmy.

Gabby widzi, jak ciała przyjaciółek się zmieniają. Kiedyś miękkie i gąbczaste, rozciągnięte po trudach porodów, po czterdziestce nagle odzyskują formę dzięki pilatesowi, jodze, aerobikowi na rowerze.

W czasach wczesnego rodzicielstwa wszystkie były zaniedbane, a teraz Gabby otaczają dwa krańcowo różne typy kobiet czterdziestokilkuletnich. Są takie jak ona, noszące bezkształtne, wygodne ubrania, bezpieczne dzięki miłości mężów, pewne swojego miejsca w świecie. Nie odczuwają potrzeby zmieniania się wraz z upływem czasu. A z drugiej strony są olśniewające kocice jak Trish, kobiety, które będąc w średnim wieku, wymyśliły siebie na nowo – chociaż Trish bez wątpienia była idealna już w dniu narodzin.

Inne olśniewające kocice może i są po czterdziestce, ale mają lepszą kondycję, są ładniejsze, o wiele lepiej ubrane niż kilkanaście lat temu.

Po części nie mają wyjścia. W tym bogatym mieście w tych czasach zawsze za rogiem jest ktoś, kto może zająć ich miejsce. A w dodatku nie tylko kobiety powinny się niepokoić. Weźmy tylko ostatni rok: cztery kobiety, które Gabby zna od lat, nie przyjaciółki, ale sąsiadki, nagle odeszły od mężów.

Gabby siedziała w ich salonach, piła kawę i ze współczuciem słuchała ich opowieści o tym, jak bardzo od długiego czasu były nieszczęśliwe, jacy okropni byli ich mężowie. To ją dziwiło, bo zawsze wydawali się czarujący. A potem kobiety nieoczekiwanie jaśniały, z zachwytem rozpływając się nad idealnym nowym partnerem. Ponieważ w absolutnie każdym przypadku okazywało się, że chodzi o innego mężczyznę. W jednym był to mąż najlepszej przyjaciółki, w pozostałych przypadkowi faceci poznani na siłowni i na spotkaniu AA oraz budowlaniec.

– Ale do niczego nie doszło – przysięgały wszystkie bez wyjątku. – Był tylko przyjacielem, dopóki nie odeszłam od męża.

Żadna nie myślała o sobie jako o kobiecie, która ma romans. Wszystkie mówiły o odnalezieniu drugiej połówki, bratniej duszy. Wszystkie wierzyły, że odnalazły tego jedynego, przeznaczonego dla nich przez bogów, za którego miały wyjść za mąż i wyszłyby, gdyby okoliczności nie pokrzyżowały planów i nie podsunęły im nudnych starych mężów. Bo z jakiego innego powodu zerwałyby swoje małżeństwa, rozwaliły swoje życie, oddaliły się od dzieci, a w najlepszym przypadku sprawiły im ogromny ból? Z jakiego innego powodu zdradziłyby mężów tak potężnie, tak niewybaczalnie, tak okrutnie, gdyby nie to, że nie miały wyboru?

Z tych czterech żon trzy nie są już ze swoimi bratnimi duszami. Jedna zwierzyła się Gabby, że popełniła straszny błąd. Oddałaby wszystko, żeby cofnąć czas, ale jej mąż poznał inną kobietę. Jest nie tylko szczęśliwy, ale szczęśliwszy niż z żoną numer jeden. Było za późno na powrót i teraz ta kobieta spędza weekendy bez dzieci w barach, na wzór wczorajszego wieczoru, i zastanawia się, skąd w jej życiu wziął się taki bałagan.

Gabby, która zawsze myślała o niewierności jako o kryzysie wieku średniego, nigdy tak naprawdę nie rozumiała, dlaczego te kobiety porzuciły stabilne życie, kochających mężów, wygodne domy. Aż do dzisiaj. Dzisiaj, kiedy z powrotem pada na sofę i bezmyślnie gapi się na ekran telewizora, dokładnie wie, jak takie rzeczy się zdarzają.

– Masz wybór – lubiła powtarzać. – To, że jesteś mężatką, nie oznacza, że nie pociągają cię inni faceci. Jesteś zamężna, nie martwa. W którymś momencie wszystkim nam się to przytrafi, ale w ostatecznym rozrachunku rzecz sprowadza się do wyboru.

Łatwo mówić, kiedy nigdy przed takim wyborem się nie stawało. A szczerze mówiąc, od dnia, gdy poznała Elliotta, Gabby nie czuła pociągu do nikogo innego.

Wczoraj wieczorem miała wybór, miała wiele wyborów. Wrócić do domu z przyjaciółkami. Zadzwonić z baru po taksówkę. Odrzucić propozycję pójścia z nim do hotelu, ponieważ niezależnie od tego, jak bardzo próbuje zaprzeczać, nawet przed sobą, wiedziała, że coś jednak mogło się stać.

Tamta chwila w cichym lobby, późno w nocy, kiedy w milczeniu patrzyli sobie w oczy i powietrze było gęste od chemii… cóż, wtedy też miała wybór. Z taką łatwością mogła zostać, pozwolić, by on się pochylił i delikatnie pocałował ją w usta. Nie zrobił tego, ale Gabby wie, że mógł to zrobić. Siedzi i raz po raz odtwarza ten moment w myślach. Nie zrobił, ale mógł. Nie zrobił, ale mógł.

A gdyby zrobił, co wtedy by czuła?

Co czułaby teraz?

Drży z pożądania, później jednak poczucie winy zmazuje lekki uśmiech, który mimowolnie wygina jej usta, odkąd zaczęła o nim rozmyślać.

Nic nie zrobiła. Nie ma żadnych powodów do wyrzutów sumienia. Jest kobietą zamężną, nie martwą. W całej tej sytuacji nie było nic naprawdę poważnego, choć mogło być, a jeśli nawet teraz nie potrafi przestać o tym myśleć, to co z tego? To tylko… pochlebstwo. To jest… przyjemne. Niepodzielna uwaga kogoś innego niż mąż, iskry strzelające pomiędzy nimi, to wszystko było… oszałamiające.

Jeszcze teraz Gabby jest rozdarta pomiędzy mdłościami z poczucia winy, że taką ewentualność w ogóle rozważa, a uniesieniem, że nadal jest godna pożądania, nadal ma seksualną moc, z której posiadania nigdy nawet nie zdawała sobie sprawy. Z Elliottem mają wspaniałe życie seksualne, choć głównie dlatego, że czują się ze sobą dobrze i swobodnie. Kochanie się z Elliottem jest rutyną z niewielkimi wariacjami. Gabby nigdy ich nie pragnęła, do pełni szczęścia wystarcza jej to, co ma, niemal zawsze osiąga orgazm, a potem czuje się zaspokojona.

Ale teraz nie ma między nimi ognia. Gabby nie jest pewna, czy kiedykolwiek był.

Wczorajsza noc była jednym cudownym płomieniem.

Wyobraża sobie, jak Elliott się w niej porusza, i odczuwa… zadowolenie. Wyobraża sobie Matta, jak odwraca ją na plecy, wsuwa w nią palce, bierze w usta sutek, i brakuje jej tchu, czuje, jak ciało zalewa fala pożądania.

Dzięki Bogu do niczego nie doszło, myśli. Ponieważ gdyby Matt teraz zatelefonował i powiedział: „Wyjedź ze mną, chcę cię mieć przy sobie”, Gabby naprawdę nie wie, czy byłaby w stanie odmówić. Nie wspominali o pozostaniu w kontakcie. A chociaż Gabby mogłaby się do niego odezwać – wszystkie potrzebne informacje znajdują się na jego stronie internetowej – już wie, że tego nie zrobi.

Matt jest zbyt niebezpieczny, myśli. Nie może się z nim kontaktować.

Tak więc z mieszaniną przerażenia i zachwytu nagle sobie przypomina, że podała mu swój adres mailowy w trakcie niemądrej rozmowy o wymyślnych tablicach rejestracyjnych, imionach, adresach mailowych… Mówi sobie jednak, że on się do niej nie odezwie. Dlaczego miałby to zrobić? Na pewno otaczają go tysiące chętnych kobiet, a ona była tylko przelotnym kaprysem. Może ma skłonność do starszych kobiet, może pociąga go to, co niedostępne. Tak czy owak wczorajszy wieczór trzeba uznać za zabawny flirt, wyrzucić z głowy i nigdy więcej o nim nie myśleć.

Rozdział 3

Elliott próbuje się odsunąć, ale Gabby mocno go trzyma, śmieje się więc, wraca na miejsce i podnosi żonę.

– Ho, ho! – mruczy w jej włosy. – Naprawdę za mną tęskniłaś, co? Powinienem częściej wyjeżdżać.

– Nie! – odpowiada Gabby z twarzą wtuloną w jego ramię, po czym się odchyla i patrzy na swojego męża, mężczyznę, którego kocha. Zalewa ją wstyd na myśl, co z taką łatwością mogła zrobić, na myśl, że znalazła w sobie dość zuchwałości, żeby snuć marzenia o innym mężczyźnie, kiedy ma przy sobie Elliotta zapewniającego jej całą bliskość, komfort i miłość, które są jej potrzebne.

Jak mogła pomyśleć o innym?

– Tęskniłam za tobą.

– Kłamiesz – odpowiada Elliott żartobliwie. – Słyszałem cię wczoraj wieczorem. Wspaniale się bawiłaś z dziewczynami. Założę się, że nawet o mnie nie pomyślałaś.

– Po prostu się cieszę, że wróciłeś – mówi Gabby, całując go w usta. Elliott uśmiecha się zachwycony i unosi brwi, wskazując dom.

– Fuj. – Olivia wymija ich z typowym dla siedemnastolatki grymasem odrazy. – Możecie nie robić tego przy nas? To obrzydliwe.

– Całowanie jest absolutnie naturalne – mówi Elliott. – A my jesteśmy twoimi rodzicami. Przecież nie robimy nic zakazanego.

Gabby pośpiesznie odwraca wzrok. Dlaczego on to powiedział? Dlaczego wybrał akurat takie słowa? Przygląda się uważnie mężowi, choć wykluczone, żeby coś wiedział, co nie znaczy, że jakiekolwiek „coś” istnieje; dzięki Bogu, to był tylko nieszkodliwy flirt.

– Cześć, skarbie. – Gabby obejmuje Alannę i przyciąga ją do siebie, całując w głowę. – Miło było?

– Aha. – Tylko na tyle zdobywa się Alanna, całą uwagę ma skupioną na telefonie.

Gabby powstrzymuje ukłucie bólu. Żal byłby za wielkim słowem, ale jakże tęskni za czasami, kiedy córeczki były maleńkie i podziwiały wszystko, co robiła mama, kiedy chciały spędzać czas wyłącznie z nią.

Popatrzcie teraz na nie: Alanna, drobna, z ciemnoblond włosami spadającymi na plecy, podobna do ojca jak dwie krople wody, i Olivia, wysoka, z krągłościami, z kręconymi włosami takimi samymi jak u Gabby, zaczynająca czuć się wygodnie w swojej skórze – trudno je połączyć z tamtymi dziewczynkami z przeszłości.

Kiedy Olivia była mała, wieczorem nie pozwalała mamie wyjść z pokoju. Gabby kładła się obok niej, uwielbiając sposób, w jaki ciałko córeczki doskonale dopasowywało się do jej ciała, to, że Olivii nie zamykała się buzia i robiła wszystko, żeby mama została z nią dłużej. Gabby wcale nie chciała wychodzić, ale czas mijał i wiedziała, że Olivia musi wreszcie zasnąć.

Teraz nie potrafiła sobie przypomnieć, kiedy ostatnio położyła się przy Olivii i przytuliła ją. Mając siedemnaście lat, Olivia rzadko pozwala Gabby przekroczyć próg swojego pokoju. Nawet jedenastoletnia Alanna, taka spokojna i mądra, o wiele bardziej interesuje się swoimi przyjaciółkami niż matką. Gabby do tego stopnia nie orientuje się w szkolnych poczynaniach Alanny, że zaczęła robić rzecz nie do pomyślenia – przegląda jej esemesy. I wcale więcej nie wie.

Och, jakże tęskni za tamtymi latami, za cudowną wszechogarniającą miłością, za godzinami spędzonymi na zabawach z córeczkami i obserwowaniu ich z podziwem, z niewiarą, że stworzyła te dwie doskonałe istotki.

– Powiedz, że na biwaku nie wlepiała przez cały czas oczu w telefon – mówi Gabby, odwracając się do Elliotta.

– Cały nie – odpowiada Elliott.

Alanna podnosi wzrok.

– Nie robię nic w telefonie, tylko na Instagramie.

– Och. – Gabby kiwa głową. – W takim razie w porządku. Ilu obserwujących masz teraz?

Alanna się uśmiecha.

– Trzystu czterdziestu dwóch.

– Ho, ho. Jesteś popularna!

– Mamo! – Dziewczynka przewraca oczami. – Nie chodzi o popularność.

– A o co?

Alanna lekceważąco kręci głową, znikając w domu.

– Ty tego nie zrozumiesz.

– Nie zrozumiesz – potwierdza Elliott, wyciągając z bagażnika torby i podając część Gabby. – Ja też nie. Jesteśmy za starzy.

Zwykle Gabby wybucha śmiechem i zgadza się z nim, tylko że w ten weekend nie czuje się staro. Po raz pierwszy od lat nie ma wrażenia, że to już za nią, i nie jest gotowa zrezygnować z uczucia, że życie nadal kryje wiele możliwości, że nadal czekają na nią przygody, nawet jeśli nigdy nie powtórzy się przygoda z ostatniego wieczoru.

– Jak się zachowywała Alanna? Była miła?

Alanna, zawsze znana jako ta grzeczna, przez ostatnich kilka miesięcy się zmieniła. W gimnazjum, szkole niełatwej dla każdego, Alannę ostatecznie zaakceptowały dziewczynki, o których zawsze mówiła jako o tych „najbardziej lubianych”, a z akceptacją pojawiło się zachowanie absolutnie nie do przyjęcia dla Gabby i Elliotta.

– Na początku była dość najeżona, ale potem się uspokoiła. Naprawdę świetnie się bawiliśmy. Tim i ja uważamy, że następnym razem obie z Claire powinnyście z nami pojechać.

– O ile dobrze pamiętam, mówiłeś, że rozumiesz, że śpiwory przestały być w moim stylu.

– Możemy wziąć nadmuchiwany materac. Pobyt na łonie natury jest niesamowity.

– Z radością przebywam na łonie natury, pod warunkiem że jest to spa. – Gabby się uśmiecha.

– A przy okazji, Tim powiedział, że powinniśmy dzisiaj wieczorem pójść do nich na kolację. Ma tonę burgerów i hot dogów, które trzeba zjeść.

– Świetnie. – Gabby stawia torby na podłodze holu. – Zadzwonię do Claire i zapytam, co mam przynieść.

– Myślę, że najpierw powinniśmy pójść na górę. – Elliott obejmuje ją i całuje w szyję, a Gabby, która tak często go odpycha, mówi, że nie chce, że jest zajęta, że nie jest w nastroju, że pora jest najgorsza z możliwych, tym razem pozwala poprowadzić się na piętro.

Zamykają drzwi na klucz, po czym Gabby klęka i odpina pasek Elliottowi, który mruczy z zachwytu i zaskoczenia.

Gabby uświadamia sobie, że przynajmniej tyle może dla niego zrobić.