Tytuł oryginału: The Program

Copyright © 2013 by Suzanne Young

Przekład: Andrzej Goździkowski Redakcja: Katarzyna Nawrocka Opieka redakcyjna: Maria Zalasa Korekta: Karolina Pawlik Projekt okładki: Joanna Wasilewska

Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-526-2

Wydanie I, Łódź 2015

Wydawnictwo JK,
ul. Krokusowa 1-3
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Lynny i Richa,
którzy zawsze byli przy mnie
oraz pamięci mojej ukochanej babci,
Josephine Parzych

CZĘŚĆ I

ODRĘTWIAŁA

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Powietrze wypełniające pomieszczenie miało sterylny zapach. Woń wybielacza mieszała się w nim z aromatem białej farby, którą niedawno pomalowano ściany. Marzyłam o tym, żeby nauczycielka otworzyła okno i przewietrzyła salę, ale nic z tego – zajęcia odbywały się na trzecim piętrze i okno w klasie było na stałe zamknięte na wypadek, gdyby ktoś chciał przez nie wyskoczyć.

W pewnym momencie, kiedy wpatrywałam się bezmyślnie w zeszyt, odwróciła się do mnie Kendra Phillips i przyjrzała mi się badawczo. Tego dnia miała liliowe soczewki kontaktowe.

– Skończyłaś już? – spytała.

Zerknęłam w stronę biurka, żeby sprawdzić, czy pani Portman nie patrzy w naszą stronę, po czym posłałam Kendrze uśmiech.

– Jeszcze śpię – odparłam szeptem. – Jak dla mnie jest o wiele za wcześnie na psychoanalizę. Już chyba wolałabym zgłębiać fizykę.

– Mała kawka z paroma kroplami killera wyostrzyłaby ci zmysły.

Moja twarz momentalnie stężała. Wystarczyła drobna wzmianka o truciźnie, by wprawić serce w szaleńczą galopadę. Kendra wpatrywała się we mnie pustym wzrokiem, martwoty tego spojrzenia nie mogły przesłonić nawet fioletowe soczewki. Jej oczy były podkrążone z braku snu, a rysy twarzy wyostrzone. Powinnam wystrzegać się takich osób, ale nie umiałam tak po prostu odwrócić wzroku.

Znałyśmy się od lat, nie byłyśmy jednak przyjaciółkami. I nic nie wskazywało, by mogło się to zmienić, na pewno nie teraz. Od niemal miesiąca Kendra wydawała się przygnębiona. Starałam się jej unikać, lecz tego dnia mnie przyciągała, emanując jakąś dziwną desperacją. Miałam wrażenie, że mimo swojej nieruchomej postawy drży na całym ciele.

– Boże, nie rób takiej poważnej miny – odezwała się, unosząc kościste ramię. – Żartuję sobie tylko, Sloane. Słuchaj – dodała po chwili takim tonem, jakby właśnie przypomniała sobie, co tak naprawdę ma mi do powiedzenia – zgadnij, kogo spotkałam wczoraj w Centrum Odnowy. Lacey Klamath!

Przy tych słowach nachyliła się do mnie i spojrzała wyczekująco, ale nie zareagowałam. Nie miałam pojęcia, że Lacey wróciła.

I wtedy niespodziewanie z głośnym trzaskiem otworzyły się drzwi. Zamarłam, a oddech uwiązł mi w gardle. Wydawało się, jakby świat nagle stracił barwy.

W progu sali stanęło dwóch agentów. Mieli nieskazitelnie białe kurtki i przylizane włosy. Ich twarze nie wyrażały żadnych emocji. Lustrowali klasę w poszukiwaniu tej jednej osoby, po którą przyszli. Kiedy ruszyli, poczułam, jak zapada się pode mną ziemia.

Kendra błyskawicznie odwróciła się na krześle. Widziałam teraz tylko jej sztywne, wyprostowane plecy.

– Tylko nie ja. Błagam – mamrotała. Ręce złożyła przed sobą, jak do modlitwy.

Tymczasem pani Portman zajęła się prowadzeniem zajęć, jak gdyby nic się nie stało i widok ludzi w białych uniformach defilujących po sali w czasie, gdy ona opowiada o kinetycznej teorii materii, był czymś zupełnie naturalnym. Już drugi raz w tym tygodniu agenci pojawili się w środku lekcji.

Mężczyźni rozdzielili się i teraz każdy szedł po przeciwległej stronie sali. Słychać było ich kroki na linoleum. Odwróciłam się do okna i wbiłam wzrok w liście spadające z drzew. Był październik, ale lato nie dawało za wygraną i nad Oregonem nadal świeciło piękne słońce. Ile bym dała, żeby być teraz gdzie indziej.

Kroki ucichły, ja jednak celowo pozostałam w dotychczasowej pozie, jakbym nie zwracała uwagi na to, co się dzieje. Wyczuwałam woń agentów, stanęli tuż obok mnie, pachnieli jak jakiś preparat antyseptyczny, jak alkoholowy środek do dezynfekcji albo plaster z opatrunkiem. Ze strachu zamarłam.

– Kendro Phillips – rozległ się łagodny męski głos – pójdziesz z nami.

Z trudem powstrzymałam jęk – równocześnie ulgi i współczucia. Nie patrzyłam na Kendrę z obawy, że agenci skupią się na mnie. Proszę, nie zwracajcie na mnie uwagi, błagałam po cichu.

– Nie – wydusiła z siebie Kendra. – Nie jestem chora.

– Panno Phillips – rozbrzmiał ten sam głos i wtedy odważyłam się spojrzeć. Ciemnowłosy agent pochylił się nad Kendrą i chwycił ją za łokieć, żeby podnieść z krzesła. Dziewczyna natychmiast zaczęła się bronić. Wyrwała się i rozkrzyczała na całe gardło.

Po chwili stali już przy niej obaj mężczyźni. Kendra przeklinała i wrzeszczała, kiedy próbowali ją obezwładnić. Była niziutka – mierzyła niespełna metr pięćdziesiąt – ale dzielnie walczyła. Stawiała silniejszy opór niż inni. Wyczuwałam narastające w klasie napięcie. Marzyliśmy już tylko o tym, żeby wszystko wróciło do normy i żeby bezpiecznie dobrnąć do końca dnia.

– Nic mi nie dolega! – wrzasnęła Kendra, gdy na moment udało jej się uwolnić.

Pani Portman w końcu przerwała wykład i teraz tylko przypatrywała się scenie, a jej twarz wykrzywiał bolesny grymas. Spokój, który próbowała przenieść na uczniów, miał swoje granice. Dziewczyna siedząca obok mnie zaczęła płakać. Miałam ochotę powiedzieć jej, żeby się zamknęła, ale obawiałam się, że ściągnęłabym na siebie uwagę agentów. Będzie musiała sama sobie poradzić.

Ciemnowłosy agent chwycił Kendrę w talii i uniósł nad ziemię. Dziewczyna wściekle kopała w powietrzu, wywrzaskiwała różne plugastwa, a w kącikach jej ust zbierała się ślina. Twarz miała czerwoną, dziką. Nagle zaczęło do mnie docierać, że jest bardziej chora, niż ktokolwiek podejrzewał, że tej prawdziwej Kendry już z nami nie ma. Być może od chwili, kiedy umarła jej siostra.

Na myśl o tym zaczęło mi się zbierać na płacz, ale siłą woli powstrzymałam łzy, tak jak tłumiłam w sobie wszystkie inne emocje. Przyjdzie na nie czas – pomyślałam – kiedy zostanę sama i nikt nie będzie mnie widział.

Agent zatkał Kendrze usta dłonią i szeptał jej coś uspokajającego do ucha, równocześnie kierując się z nią w stronę wyjścia. Drugi mężczyzna ruszył przodem i otworzył im drzwi.

Nagle agent niosący Kendrę głośno zawył i upuścił ją na ziemię. Zauważyłam, że strzepuje rękę – najwyraźniej Kendra go ugryzła. Zaraz potem rzuciła się do ucieczki. Wówczas agent błyskawicznie się do niej odwrócił i uderzył pięścią w twarz. Siła ciosu powaliła ofiarę u stóp nauczycielki. Na widok bezwładnego ciała uczennicy pani Portman wydała stłumiony okrzyk, ale posłusznie odstąpiła na bok, robiąc miejsce agentom.

Z rozbitej górnej wargi Kendry ciekła krew, brudząc jej szary sweterek i kapiąc na białą podłogę. Zanim zorientowała się, co właściwie się stało, agent złapał ją za kostkę i zaczął ciągnąć do drzwi, jak jaskiniowiec upolowaną zwierzynę. Dziewczyna przeraźliwie krzyczała i błagała o litość. Starała się czegoś uchwycić, bezskutecznie. Zamiast tego zostawiała tylko krwawe ślady na podłodze.

Kiedy wreszcie dotarli do wyjścia, podniosła na mnie swoje fioletowe oczy i wyciągnęła zakrwawioną rękę.

– Sloane! – zawołała, a ja poczułam, jak oddech zamiera w piersi.

Agent przystanął i zerknął przez ramię w moim kierunku. Nigdy wcześniej go nie widziałam, ale pod jego spojrzeniem po plecach przeszły mi ciarki. Spuściłam wzrok.

Odważyłam się podnieść głowę dopiero, gdy usłyszałam, jak zamykają się drzwi. Krzyki Kendry dobiegające z korytarza gwałtownie ucichły. Ciekawe, czy użyto paralizatora, czy może wstrzyknięto jej jakiś środek na uspokojenie? W każdym razie byłam wdzięczna, że już po wszystkim.

W sali słychać było pojedyncze pociągnięcia nosem, ale poza tym panowała cisza. Podłogę na środku pokrywały szkarłatne smugi rozmazanej krwi.

– Sloane – odezwała się niespodziewanie nauczycielka – nie oddałaś jeszcze swojej ankiety.

Pani Portman skierowała się w stronę szafki, gdzie trzymała wiadro i mop. Z wyjątkiem nieco wyższego niż zwykle głosu nic w jej zachowaniu nie wskazywało, że przed chwilą jedna z jej uczennic została wywleczona z klasy.

Przełknęłam głośno ślinę, przeprosiłam i sięgnęłam do plecaka po ołówek. Gdy nauczycielka zajęła się spryskiwaniem podłogi wybielaczem, a po klasie rozszedł się znowu duszący smród środka czyszczącego, skupiłam się na zaznaczaniu właściwych pól.

Czy w ciągu ostatniego dnia czułaś się samotna albo przytłoczona?

Spoglądałam na białą kartkę, taką samą jak każdego ranka. Miałam wielką ochotę zgnieść ją w kulkę, rzucić w kogoś i nawrzeszczeć na swoich kolegów i koleżanki z klasy, zmusić ich, by jakoś zareagowali na to, co przed chwilą spotkało Kendrę. Zamiast tego wzięłam tylko głęboki oddech i zaznaczyłam odpowiedź w formularzu.

NIE.

Było to kłamstwo. Wszyscy czuliśmy się samotni i przytłoczeni. Czasami zapominałam, że w ogóle można doświadczać innych uczuć. Wiedziałam jednak, co trzeba robić i czym grozi podanie niewłaściwej odpowiedzi. Skupiłam się na następnym pytaniu.

Zaznaczyłam odpowiedzi pod kolejnymi punktami, aż wreszcie doszłam do ostatniego. Zawahałam się przy nim, jak co dzień.

Czy ktoś ci bliski popełnił kiedyś samobójstwo?

TAK.

Przyznawanie się w kółko do tego było ponad moje siły, jednak w tym jednym przypadku musiałam udzielić odpowiedzi zgodnie z prawdą, ponieważ oni i tak wiedzieli, co się stało.

Podpisałam formularz u dołu strony, podniosłam go drżącą ręką i zaniosłam do biurka pani Portman. Zatrzymałam się w miejscu, gdzie podłoga nadal była wilgotna, i czekałam, aż nauczycielka przestanie sprzątać i zwróci na mnie uwagę.

– Przepraszam – powiedziałam, gdy wyciągnęła rękę po kwestionariusz. Na rękawie jej jasnoróżowej koszuli dostrzegłam rozmazaną krew, ale w żaden sposób na to nie zareagowałam.

Przez chwilę przyglądała się zaznaczonym przeze mnie odpowiedziom, następnie skinęła głową i wsunęła kartkę do dziennika. Szybko wróciłam do ławki, nasłuchując napiętej ciszy i spodziewając się, że za moment znów usłyszę szczęk otwieranych drzwi i zbliżające się kroki. Po minucie jednak nauczycielka odchrząknęła i jak gdyby nigdy nic wróciła do prowadzenia lekcji. Tematem było tarcie, jedno z pojęć fizycznych. Czując ulgę, natychmiast zamknęłam oczy.

Masowe samobójstwa wśród nastolatków zaczęły się nagle, niespełna cztery lata temu, i wkrótce uznano je za epidemię. W tamtym czasie jeden nastolatek na troje odbierał sobie życie. Jasne, samo zjawisko istniało już wcześniej, ale w pewnym momencie, z dnia na dzień, moi rówieśnicy niemal zespołowo zaczęli skakać z okien albo podcinać sobie żyły. W większości przypadków nie dało się ustalić żadnej sensownej przyczyny stojącej za tymi aktami. Jakby tego było mało, wskaźnik samobójstw wśród dorosłych się nie zmienił.

Wraz ze wzrostem nagłych zgonów pojawiały się też kolejne hipotezy dotyczące źródeł tej sytuacji. Jako przyczynę fali samobójstw wskazywano szkodliwe szczepionki dla dzieci albo pestycydy w żywności. Ludzie gotowi byli uwierzyć we wszystko. Z czasem największą popularność zdobyło wyjaśnienie związane z nadmierną podażą antydepresantów. Ich stosowanie miało rzekomo prowadzić do zmian w składzie chemicznym mózgu, a to z kolei zwiększało naszą podatność na depresję.

Sama nie wiedziałam już, w co wierzyć. Starałam się po prostu o tym wszystkim nie myśleć. Psychologowie twierdzili, że samobójstwo rozprzestrzenia się wśród ludzi jak zaraźliwa choroba. Co byś zrobił, gdyby wszyscy twoi przyjaciele rzucili się z mostu? Ostatnie wypadki wskazywały, że poszedłbyś za ich przykładem.

W ramach przeciwdziałania epidemii nasz okręg szkolny przystąpił do pilotażowej akcji, tak zwanego Programu, który stanowił nowatorskie podejście do zapobiegania samobójstwom. W pięciu szkołach prowadzono przesiewowe badania pod kątem zaburzeń nastroju i zachowania. Uczeń, u którego wykryto dolegliwości, był natychmiast odłączany od grupy. Osoba ze skłonnościami samobójczymi nie trafiała, jak niegdyś, do psychologa, tylko od razu wzywani byli agenci.

Przychodzili i zabierali delikwenta.

Kendra Phillips miała zniknąć na co najmniej sześć tygodni. Spędzi je w klinice, gdzie w ramach Programu będą jej mieszać w głowie i wymazywać z pamięci niektóre wspomnienia. Będzie musiała zażywać przepisane leki i brać udział w terapii, aż w pewnym momencie zapomni, jak się nazywa. Potem trafi do niewielkiej prywatnej szkoły, gdzie zostanie aż do ukończenia nauki. Spotka tam inne dzieciaki, które poddano leczeniu, tak samo wydrążone jak ona.

Takie jak Lacey.

Nagle w mojej kieszeni zawibrował telefon. Z ulgą wypuściłam wstrzymywane w płucach powietrze. Nie musiałam nawet patrzyć – doskonale wiedziałam, kto dzwoni. To James chciał się ze mną spotkać. Właśnie tego potrzebowałam, żeby dotrwać do końca lekcji – świadomości, że na mnie czeka. Tak jak zawsze.

Gdy po czterdziestu minutach zajęcia dobiegły końca i gęsiego opuściliśmy klasę, na korytarzu zauważyłam jednego z agentów. To był ten ciemnowłosy, stał nieopodal i uważnie nam się przypatrywał. Miałam wrażenie, że szczególnie bacznie przyglądał się mnie, choć starałam się w ogóle nie patrzeć w jego stronę. Schyliłam głowę i przyspieszyłam kroku – chciałam jak najszybciej dojść do sali gimnastycznej, gdzie spodziewałam się znaleźć Jamesa.

Zerknęłam przez ramię, żeby sprawdzić, czy nikt mnie nie śledzi, i dopiero wtedy skręciłam w wymalowany oślepiająco białą farbą korytarz wiodący do metalowych dwuskrzydłowych drzwi. Każde podejrzane zachowanie groziło donosem do dyrekcji. Nikomu nie można było zaufać. Nawet własnym rodzicom – oni szczególnie ochoczo zgłaszali wszystko, co odbiegało od normy.

W końcu w przypadku Lacey to sam ojciec zadzwonił do ludzi z Programu i przekazał, że z jego córką dzieje się coś złego. Wyciągnęliśmy wnioski z tej lekcji i teraz James, Miller i ja dokładaliśmy starań, by w domu zachowywać się wprost nienagannie. Sztuczne uśmiechy i pogaduszki to dowód, że jesteś osobą zrównoważoną i nic ci nie dolega. Nie znalazłabym w sobie odwagi, żeby pokazać moim rodzicom inną twarz. W każdym razie nie teraz.

Kiedy jednak skończę osiemnaście lat, Program utraci nade mną władzę. Przestanę być nieletnią i nikt nie będzie miał już prawa posłać mnie na przymusowe leczenie. Oczywiście sam fakt, że będę pełnoletnia, wcale nie zmniejszy ryzyka zachorowania, jednak Program musi funkcjonować w granicach wyznaczanych przez przepisy. Kiedy stanę się dorosła, automatycznie zyskam prawo odebrania sobie życia.

Chyba że epidemia wymknie się spod kontroli. W takim przypadku kto wie, do czego posuną się władze.

Jak tylko znalazłam się pod drzwiami sali gimnastycznej, naparłam ciałem na ich chłodną metalową powierzchnię, a gdy ustąpiły, wślizgnęłam się do środka. Od wielu lat nikt nie korzystał z tej części gmachu szkoły. Natychmiast po wprowadzeniu Programu zlikwidowano lekcje WF-u. Decyzję tę tłumaczono pokrętnie, mianowicie zajęcia fizyczne rzekomo przysparzały zbyt dużo stresu wrażliwym uczniom. Obecnie sala spełniała funkcję magazynu – w kątach piętrzyły się nieużywane ławki, na posadzce stały stosy zbędnych podręczników.

– Ktoś cię widział?

Ze strachu aż podskoczyłam, ale już w następnej sekundzie odzyskałam spokój, rozpoznając Jamesa. Stał w ciasnym schowku pod trybunami. To była nasza kryjówka. Poczułam natychmiast, jak wymuszana przez szkołę beznamiętność opada ze mnie niczym zbroja.

– Nie – odparłam szeptem.

James wyciągnął do mnie rękę i po chwili stałam już w zacienionej przestrzeni pod trybunami, tuląc się do niego.

– Mam zły dzień – stwierdziłam.

– Rzadko zdarzają się inne.

Byliśmy parą ponad dwa lata, odkąd skończyłam piętnaście lat. Ale tak naprawdę znałam Jamesa od zawsze. Był najlepszym kumplem mojego brata Brady’ego, zanim odebrał sobie życie.

To wspomnienie dławiło mnie, było jak głaz, który ciągnie w głębinę. Instynktownie odsunęłam się od Jamesa i w tej samej chwili przywaliłam mocno tyłem głowy o krawędź drewnianej ławki nad nami. Krzywiąc się, dotknęłam dłonią obolałego miejsca, ale wiedziałam, że nie mogę płakać. Płacz był w szkole wykluczony.

– Twoje włosy osłabiły pewnie siłę uderzenia – pocieszał z uśmiechem James, zanurzając dłoń w moich ciemnych lokach, a drugą ręką obejmując opiekuńczo za kark. Ponieważ wciąż nie odwzajemniałam jego uśmiechu, przyciągnął mnie całą do siebie. – Chodź tutaj.

W jego głosie wyczuwałam wyczerpanie. Przytuliłam go, starając się przegnać z pamięci Brady’ego oraz wspomnienie Lacey, wywlekanej przez agentów z domu. Wsunęłam dłoń pod rękaw koszulki Jamesa i dotknęłam jego bicepsa – miejsca, gdzie znajdowały się tatuaże.

Program pozbawiał nas tożsamości, odzierał z prawa do opłakiwania umarłych. Jeśli pozwalaliśmy sobie na przeżywanie żałoby, momentalnie ściągaliśmy na siebie uwagę i zyskiwaliśmy miano osobowości depresyjnej, byliśmy znakowani. Naszym grzechem było przygnębienie. James znalazł sposób, by upamiętnić tych, którzy odeszli – na prawym ramieniu wytatuował sobie listę naszych zmarłych. Otwierał ją Brady.

– Dręczą mnie złe myśli – powiedziałam.

– Więc przestań myśleć.

– Na ostatniej lekcji zabrali Kendrę. To było takie straszne. I Lacey…

– Przestań myśleć – powtórzył z naciskiem.

Podniosłam wzrok i z ciężkim sercem spojrzałam mu w oczy. W ciemności tego nie widać, ale oczy Jamesa są jasnobłękitne. Z daleka lśnią niczym kryształy. Wystarczy, że popatrzy na dziewczynę, i ta zatrzymuje się oniemiała. To jego męski urok.

– Pocałuj mnie – poprosił szeptem.

Posłusznie nachyliłam się i pozwoliłam jego ustom odnaleźć moje. Tylko jemu dawałam do siebie dostęp. W takich chwilach przepełniał mnie smutek i równocześnie nadzieja, a między nami tworzyła się tajemnicza więź kryjąca w sobie obietnice na wieczność.

Minęły już dwa lata od czasu, gdy umarł mój brat. Nasze życie zmieniło się wtedy praktycznie z dnia na dzień. Nie wiedzieliśmy, dlaczego popełnił samobójstwo, dlaczego nas porzucił. Tak samo jak nikt nie rozumiał, co wywołało epidemię. Wiedzy takiej nie posiedli nawet twórcy Programu.

Wtem nad naszymi głowami rozbrzmiał dzwonek wzywający na lekcję, zignorowaliśmy jednak jego nawoływanie. James dotknął swoim językiem mojego i przygarnął mnie do siebie, łącząc się ze mną w namiętnym pocałunku. Co prawda chodzenie na randki było dozwolone, jednak staraliśmy się nie afiszować w szkole z naszym związkiem. Według Programu tworzenie zdrowych relacji sprzyjało utrzymywaniu emocjonalnej równowagi. Gdyby jednak związek z drugim człowiekiem okazał się całkowicie nieudany, Program mógł sprawić, że o nim zapomnimy. Program mógł wymazać z naszej pamięci dosłownie wszystko.

– Gwizdnąłem tacie kluczyki do samochodu – wyszeptał James prosto do moich ust. – Może po szkole pojedziemy nad rzekę i popływamy nago?

– Mam lepszy pomysł. Ty się rozbierzesz, a ja będę ci się przyglądać. Co ty na to?

– Dobra.

Roześmiałam się, a James uścisnął mnie jeszcze raz, po czym wypuścił z ramion. Przez chwilę udawał, że poprawia mi fryzurę, ale tak naprawdę zrobił mi na głowie jeszcze większy bałagan.

– Lepiej chodźmy na lekcję – stwierdził na koniec. – I przekaż Millerowi, że może wybrać się z nami, żeby podziwiać, jak pływam na golasa.

Odsunęłam się, musnęłam ustami swoje palce i uniosłam dłoń w geście pożegnania. Na twarz Jamesa zakradł się uśmiech. Zawsze umiał rozładować napięcie. Byłam prawie pewna, że gdyby nie on, nie przeżyłabym utraty Brady’ego. Właściwie to wiedziałam o tym doskonale.

Przecież samobójstwa rozprzestrzeniały się między ludźmi jak zaraźliwa choroba.

ROZDZIAŁ DRUGI

Kiedy wróciłam do klasy, trwała już lekcja ekonomii. Zdziwionego moim spóźnieniem nauczyciela poinformowałam, że przeciągnęła się moja terapia. Na dowód pokazałam mu jedno z podrobionych zwolnień. Przygotowaliśmy je z Jamesem i Millerem przed kilkoma tygodniami. Gdy nasza szkoła zgłosiła się do udziału w Programie, odkryłam, że mój chłopak nie tylko jest świetnym kłamcą, ale ma też smykałkę do fałszerstw. A ta zdolność ostatnio była w cenie.

Profesor Rocco rzucił tylko okiem na zwolnienie, po czym skierował mnie do ostatnich rzędów. To było już moje piąte spóźnienie w tym miesiącu, ale na szczęście nikt nie zadawał mi trudnych pytań. Nauczyłam się sprawiać wrażenie zdrowej jednostki. A korzystanie przeze mnie ze specjalistycznych konsultacji nauczyciele traktowali jako dbałość o utrzymanie dobrej kondycji psychicznej.

– Hej, piękna – powitał mnie Miller, kiedy zajęłam miejsce w ławce. – Udała się sesja terapii z Jamesem?

Miller siedział ławkę obok. Mówił z pochyloną głową, wpatrując się w swoje kolana. Zresztą odważył się odezwać dopiero, kiedy nauczyciel odwrócił się, żeby napisać coś na tablicy.

Przyjaźniłam się z Millerem od początku zeszłej klasy. Chodziliśmy razem na większość lekcji. Miller był wysoki i dobrze zbudowany. Wyobrażałam sobie, że gdyby nasz ogólniak miał swoją drużynę rugby, na pewno byłby w niej gwiazdą.

– No – odparłam. – Chyba tym razem zrobiliśmy naprawdę spore postępy.

– Na sto procent.

Uśmiechnął się, ale nie podniósł na mnie wzroku. Całą uwagę skupiał na gryzmoleniu w zeszycie, który schował pod blatem ławki. Myśl o tym, co miałam zamiar teraz powiedzieć, wprawiła moje serce w dziki galop.

– Lacey wróciła – powiedziałam cicho.

Zaraz usłyszałam głośniejszy chrobot jego długopisu na kartce.

– Skąd wiesz? – W jednej chwili jego twarz stała się przeraźliwie blada. Udawałam, że tego nie widzę.

– Powiedziała mi Kendra Phillips, zanim… – ściszyłam głos – zanim ją zabrali.

W końcu zmusiłam Millera, by spojrzał w moją stronę. Najwyraźniej nikt mu wcześniej nie powiedział o Kendrze. Zmrużył teraz podejrzliwie swoje piwne oczy, zapewne zastanawiając się, czy powinien uwierzyć w powrót Lacey. Na koniec tylko kiwnął głową i wrócił do pisania w zeszycie. Miller już taki jest – nigdy nic nie mówi.

Jego milczenie było nie do zniesienia. Położyłam dłonie płasko na chłodnym blacie ławki, żeby się uspokoić, i zaczęłam się wpatrywać w swoje palce. A konkretnie w plastikowy pierścionek w kształcie serca. James podarował mi go, gdy pocałowaliśmy się po raz pierwszy. Było to na kilka miesięcy przed śmiercią mojego brata. Lacey i Miller żartowali potem, że powinnam docenić ten plastikowy pierścionek, bo na taki z prawdziwym diamentem nie mam co liczyć, dopóki będę z Jamesem. W takich chwilach James wybuchał śmiechem i stwierdzał, że dobrze wie, czego naprawdę pragnę. I że wcale nie jest to banalne świecidełko.

Wtedy było inaczej – łudziliśmy się jeszcze, że damy radę przetrzymać szkołę bez terapii. Poczułam, że do oczu napływają mi łzy, czym prędzej więc opuściłam powieki.

– Chyba… – Miller zawiesił głos, jakby nie starczało mu odwagi, by to powiedzieć. Przygryzł wargę i dokończył: – Chyba muszę zajrzeć do Sumpter.

– Miller… – Chciałam zaprotestować, ale przerwał mi zniecierpliwionym gestem.

– Muszę dowiedzieć się, czy ona w ogóle mnie pamięta. Dopóki się nie przekonam, nie zaznam spokoju.

Przez długą chwilę studiowałam jego twarz. Z oczu Millera wyzierało cierpienie. Cokolwiek bym powiedziała, i tak nie zmieniłby zdania. Zbyt mocno ją kochał.

– Uważaj na siebie. – Nic innego nie przeszło mi przez usta.

– Dobrze.

Czułam, jak na myśl o tym, co ma się stać, ogarnia mnie paraliżujący strach. Miller mógł zostać przyłapany podczas wizyty w szkole zastępczej, do której posłano Lacey, i oznakowany. Mieliśmy, przynajmniej na początku, trzymać się z daleka od świeżaków. Wolno nam było spotykać się z nimi tylko w Centrum Odnowy, pod okiem kamer. Gdyby wyszło na jaw, że ingerujemy w proces ich leczenia, czekałoby nas oznakowanie albo nawet areszt. A tego nikt z nas sobie nie życzył. Perspektywa trafienia w ustronne miejsce i przeistoczenia się w ludzkie warzywo była mało pociągająca.

Miller nie odzywał się do końca lekcji, kiedy jednak rozbrzmiał dzwonek na przerwę, skinął mi porozumiewawczo głową. Spotykanie się z Lacey na tym etapie wiązało się ze sporym ryzykiem. Gdyby jednak nadal była sobą, chciałaby, żeby Miller do niej dotarł.

– Do zobaczenia na obiedzie – powiedział.

Zanim ruszył w kierunku drzwi, dotknął jeszcze na pożegnanie mojego ramienia.

– Do zobaczenia – odparłam.

Jak tylko odszedł, wyciągnęłam komórkę i napisałam do Jamesa: miller ma kretyński plan. Następnie przez chwilę nie ruszałam się z miejsca w oczekiwaniu na odpowiedź, a za moimi plecami uczniowie wysypywali się z klasy na korytarz. Kiedy w końcu przyszedł SMS od Jamesa, ze zdenerwowania ścisnęło mnie w piersi.

razem ze mną.

proszę, nie rób tego – odpisałam szybko.

Świadomość, że mój chłopak oraz mój najlepszy przyjaciel mogliby zostać oznakowani, przyprawiała mnie o gęsią skórkę. Zostałabym wtedy sama w tym ponurym miejscu. Na tym pozbawionym nadziei świecie. Chwilę później pojawiła się lakoniczna odpowiedź:

kocham cię, sloane.

* * *

Przyglądaliśmy się z Jamesem Millerowi, gdy zajął miejsce w kolejce po obiad. Jego ruchy były dziwnie powolne i ospałe. Coś zmieniło się w jego zachowaniu, kiedy powiedziałam mu o Lacey. Powinnam była trzymać język za zębami i pozwolić, by to James opowiedział o tym swojemu przyjacielowi.

Przy obiedzie już na samym początku James i Miller uzgodnili, że po lekcjach pojedziemy wszyscy do Sumpter High, czyli szkoły dla świeżaków, i poczekamy, aż zjawi się Lacey. Agenci jeszcze przez trzy tygodnie będą mieli Lacey na oku i gdyby Miller planował zobaczyć się z nią w Centrum Odnowy, mógłby najwyżej liczyć na zdawkową wymianę zdań. Miał nadzieję, że spotykając się z Lacey na parkingu pod szkołą Sumpter (wykorzystując moment, kiedy odwrócimy uwagę agentów), spędzi z nią trochę więcej czasu. Każda dodatkowa chwila zwiększała prawdopodobieństwo, że Lacey przypomni sobie, kim w ogóle jest Miller. Miał nadzieję, że jeszcze nie wszystko stracone i zdoła ją odzyskać.

Siedzieliśmy we dwoje przy stoliku, czekając, aż Miller wróci od okienka z jedzeniem. James oparł ramiona na blacie i położył na nich głowę. Starał się zachowywać swobodnie, ale nawet na chwilę nie spuszczał Millera z oczu.

– W Sumpter zrobimy coś wspólnie dla odwrócenia uwagi agentów – odezwał się w końcu.

– A jak się nie uda?

Uśmiechnął się nieznacznie i rzucił mi szelmowskie spojrzenie.

– Skupianie na sobie uwagi wychodzi mi całkiem nieźle, nie sądzisz?

– James, posłuchaj, ja też za nią tęsknię. Po prostu boję się, że coś…

Nie pozwolił mi dokończyć. Jego dłoń odszukała szybko moją.

– Wiem, jakie jest ryzyko. Ale przecież istnieje cień szansy, że Lacey, którą znaliśmy, nadal istnieje. Miller musi przynajmniej spróbować. Gdyby chodziło o ciebie, Sloane, nie wahałbym się ani chwili.

– Ja dla ciebie zrobiłabym to samo – odparłam automatycznie, jednak James spochmurniał.

– Nie mów tak – rzucił gniewnie. – Nawet o tym nie myśl. Odebrałbym sobie życie, gdyby tylko spróbowali mnie zabrać.

Do oczu momentalnie napłynęły mi łzy. Wiedziałam, że James nie żartuje. Taka sytuacja mogła się wydarzyć w każdej chwili. Tym razem James nie próbował mnie pocieszyć, nie miało to sensu. Nie mógł obiecać mi, że się nie zabije. Nikt nie mógł złożyć takiej obietnicy.

Kiedy sześć tygodni temu zabrali Lacey, poczułam wszechogarniające przygnębienie. Miałam wrażenie, że depresja zawsze czyhała tuż za rogiem, gotowa w każdej chwili zaatakować. Smutek podpowiadał mi, że skoro spotkało to ją, mnie również nie uda się tego uniknąć. Że łatwiej będzie po prostu się poddać, przestać walczyć. James przekonał mnie i Millera, że Lacey nigdy już nie wróci. Wytłumaczył nam, że w gruncie rzeczy umarła i powinniśmy, każdy we własnym zakresie, opłakać jej śmierć. Teraz jednak pojawiła się informacja o jej powrocie. Nie wiedziałam, co o tym myśleć.

W pewnym momencie dosiadł się do nas Miller. Rzucił swoją tacę na stół z takim impetem, że znajdujące się na niej jedzenie aż podskoczyło. Na stołówce panował co prawda zgiełk, jednak tego dnia było nieco ciszej niż zwykle. Pod wpływem pogłosek o przeniesieniu Kendry atmosfera stała się dziwnie napięta.

Wtem zauważyłam nieopodal ciemnowłosego agenta. Stał przy drzwiach, nie kryjąc się wcale z tym, że mnie obserwuje. Momentalnie spuściłam oczy i wpatrzyłam się w niedojedzonego hamburgera. Przypomniałam sobie, jak Kendra zawołała moje imię, kiedy wywlekali ją z klasy. Jej krzyk musiał zwrócić na mnie uwagę agentów. Nie mogłam powiedzieć o tym Jamesowi.

W tej samej chwili James oparł podbródek na moim ramieniu i wziął mnie za rękę.

– Przepraszam – szepnął. – Ale ze mnie idiota.

Spojrzałam na niego zaskoczona. Jego blond włosy podwijały się na wysokości szyi. Wpatrywał się we mnie szeroko otwartymi błękitnymi oczami.

– Po prostu nie chcę, żeby spotkało cię coś złego – powiedziałam bardzo cicho, tak by nie usłyszał mnie Miller. Moje słowa mogłyby przypomnieć mu o tym, przez co przeszła Lacey.

James objął mnie w talii i obrócił do siebie, po czym pochylił się, tak że stykaliśmy się teraz czołami. Nic sobie nie robił z tego, że jesteśmy w miejscu publicznym. Na ustach czułam jego ciepły oddech.

– Też nie chcę, żeby coś mi się przydarzyło – powiedział, a po chwili zapewnił: – Nic nam nie będzie.

Przymknęłam oczy i chłonęłam przez chwilę ciepło jego ciała. Marzyłam, by roztopiło lód, który stopniowo skuwał moje wnętrze.

– Obiecujesz?

Tak długo zwlekał z odpowiedzią, że czarne myśli znowu zalęgły się w mojej głowie. Najbardziej przerażało mnie, że ludzie z Programu w każdej chwili mogą odebrać mi Jamesa. Albo że to ja trafię do kliniki i tam zostanę na zawsze przemieniona w kogoś zupełnie innego.

Nagle James wtulił twarz w moje włosy i mocno mnie do siebie przyciągnął. Przestałam się przejmować, co sobie pomyślą inni uczniowie. A nawet – jak zareaguje Miller. Chciałam tylko usłyszeć, jak James wypowiada to słowo. A on dobrze o tym wiedział. W następnej chwili poczułam wielką ulgę, gdy wyszeptał mi na ucho:

– Obiecuję.

* * *

Przed sobą mieliśmy gmach Sumpter High. Bardziej przypominał szpital niż budynek szkoły. Fasadę pomalowano na biało, a wielkie okna prawdopodobnie zabito na stałe. Przed gmachem od frontu znajdował się kolisty podjazd. My jednak zdecydowaliśmy się na parking usytuowany na tyłach szkoły. Siedziałam z Millerem w jego terenówce i oboje bez słowa wpatrywaliśmy się w stojącą przed nami budowlę.

James miał dołączyć do nas po tym, jak sprawdzą obecność na jego ostatniej lekcji tego dnia. Za to nam wypadła akurat przerwa w zajęciach, przeznaczona na samodzielną naukę. Pokazaliśmy podrobione zwolnienia i zmyliśmy się ze szkoły przed czasem. Za dziesięć minut miały się skończyć lekcje w Sumpter. Oboje czuliśmy narastające zdenerwowanie na myśl, że za chwilę zobaczymy Lacey. W pewnym momencie zerknęłam w bok, żeby przyjrzeć się Millerowi.

Nasunął czapkę głęboko na czoło, przez co oczy kryły się teraz w cieniu rzucanym przez daszek. Silnik nie pracował już od dawna, a mimo to Miller zaciskał dłonie na kierownicy z taką siłą, że zbielały mu knykcie. Nagle poczułam przerażenie na myśl o tym, co może strzelić mu do głowy. Wcale nie byłam pewna, że będzie umiał utrzymać emocje na wodzy. Nie powinno nas tu być.

– Mamy w ogóle jakiś plan? – odezwałam się w końcu. – James nie chciał mi nic powiedzieć.

Miller wpatrywał się w przednią szybę. Chyba nawet nie słyszał, że coś do niego mówię.

– A wiesz, że Lacey jest w rzeczywistości blondynką? – spytał zamyślonym głosem. – Zawsze używała czerwonej farby do włosów, więc zakładałem, że jest szatynką. Myliłem się. Zobaczyłem kiedyś jej zdjęcie z dzieciństwa. Idiota ze mnie, co? Powinienem był się domyślić.

Przyjaźniłam się z Lacey od czasów podstawówki. Faktycznie jako dziecko włosy czesała w złociste warkoczyki. To drobiazg, ale odniosłam wrażenie, że Miller naprawdę poczuł się źle z tego powodu. Tak jakby wiedza o tym szczególe mogła uchronić Lacey przed trafieniem do placówki Programu.

– Kochała cię – wyszeptałam, choć wiedziałam, że w tej chwili może to wydać się wręcz okrutne. – Tworzyliście naprawdę udany związek.

Miller uśmiechnął się do swych wspomnień, widziałam jednak, że moje słowa sprawiły mu przykrość.

– Jeśli o czymś nie pamiętasz, znaczy, że to coś nigdy nie nastąpiło. A skoro ona nie… – Nie dokończył zdania, zapatrzony w fronton wielkiego gmachu.

Przypomniałam sobie Lacey, którą znaliśmy, zanim ją zabrali. Pamiętałam jej włosy w jaskrawym kolorze krwistej czerwieni i czarne, obcisłe sukienki. Była niesamowicie żywiołowa, żywe srebro. Była kimś, kto natychmiast przyciągał uwagę. W czasie poprzedzającym umieszczenie jej w placówce Programu w zachowaniu Lacey coś się jednak zmieniło. A my nawet o tym nie napomknęliśmy w rozmowie. Może każdy z nas liczył, że to samo minie. Zawiedliśmy ją.

Agenci czekali na Lacey w jej własnym domu. Był późny wieczór. Akurat podwoziliśmy ją samochodem. Pamiętam, że Jamesa zdziwił widok nieznanego wozu zaparkowanego pod domem Lacey. Rzucił wtedy w żartach, że jej rodzice przyjmują gości w nietypowych porach, więc pewnie są swingersami. Lacey uśmiechnęła się, ale nie wydawała się rozbawiona. Pomyślałam, że to z powodu zmęczenia. Powinnam była wtedy zainteresować się jej samopoczuciem.

Nic jednak nie zrobiłam. W końcu Lacey dała buziaka Millerowi, wysiadła na chodnik i ruszyła w stronę domu. Chwilę po tym, jak zniknęła za drzwiami, usłyszeliśmy jej krzyk. Wyskoczyliśmy z samochodu i zobaczyliśmy, jak otwierają się frontowe drzwi.

Nigdy nie zapomnę tego widoku. Dwaj mężczyźni w charakterystycznych białych kurtkach prowadzili Lacey pod ręce. Nasza przyjaciółka wierzgała i wrzeszczała, że ich pozabija. W pewnym momencie uwolniła się i zaczęła na kolanach pełznąć z powrotem ku drzwiom. Błagała swoją matkę o pomoc. Agenci zdołali ją jednak znów pochwycić i pociągnęli dalej. Łzy zmieszane z tuszem spływały jej po policzkach, pozostawiając ciemne smugi. Lacey błagała tych obcych mężczyzn, by ją puścili. Na próżno.

Miller ruszył w tamtą stronę, ale w ostatniej chwili zatrzymał go James.

– Za późno – szepnął.

Pamiętam, że z marsową miną przeniosłam na niego swój wzrok. I zamarłam. Nie byłam przygotowana na to, jak wyglądał – był całkowicie zdruzgotany. Na jego twarzy malował się lęk. Kiedy nasze spojrzenia się spotkały, bez słowa nakazał mi wracać do samochodu.

Wepchnął nas na tylne siedzenia, a sam zajął miejsce za kierownicą i w następnej chwili samochód ruszył gwałtownie. Miller uczepił się mojej koszuli, a kiedy mijaliśmy dom Lacey, ścisnął ją tak mocno, że naderwał kołnierz. Zdążyliśmy jeszcze zobaczyć, jak agent wyciąga z kabury u pasa paralizator – po chwili Lacey osunęła się na ziemię jak bezwładna kukła.

Nachyliłam się teraz do Millera i spróbowałam oderwać jego palce zaciśnięte na kierownicy. Kiedy w końcu mi się udało, obrócił się do mnie.

– Sloane, myślisz, że to jeszcze możliwe? – spytał głosem, w którym pobrzmiewała słabo skrywana rozpacz. – Myślisz, że ona mnie jeszcze pamięta?

Nie byłam przygotowana na to pytanie. Zacisnęłam usta, żeby nie wybuchnąć płaczem. To niemożliwe, Program zawsze działał dokładnie. Był niesamowicie skuteczny. Jednak nie mogłam zdobyć się na to, by mu o tym przypomnieć. Dlatego skwitowałam jego pytanie wzruszeniem ramion.

– Kto wie – odezwałam się, czując, jak ogarnia mnie żal. – A nawet jeśli cię zapomniała, możesz przecież przedstawić się jeszcze raz, gdy skończy rehabilitację. Możecie zacząć wszystko od początku.

Kiedy proces leczenia dobiegnie końca, Lacey będzie mogła prowadzić normalne życie, bez ingerencji z zewnątrz. Przynajmniej tak brzmiała oficjalna wersja, którą znaliśmy z broszur opisujących działanie Programu. Nigdy jednak nie widziałam, żeby świeżak powrócił do swojego życia sprzed leczenia. Ani nawet żeby wyrażał chęć powrotu. Podczas leczenia wymazywane są całe połacie jego dotychczasowej egzystencji. Dawne znajomości przestają cokolwiek znaczyć. W gruncie rzeczy odnosiłam wrażenie, że przeszłość napawała świeżaki strachem.

Miller uśmiechnął się szyderczo na myśl o tej nowej, wydrążonej Lacey. Pragnął, żeby zachowała go we wspomnieniach, jak również to, co razem stworzyli. Obaj z Jamesem uważali, że Program jest gorszy niż śmierć.

Lacey myślała tak samo. Jej rodzice zaalarmowali pracowników Programu w momencie, gdy znaleźli w jej pokoju buteleczkę killera. Planowała popełnić samobójstwo, a narkotyk kupiła w szkole od jakiegoś ćpuna. Miller miał potem bez przerwy robić sobie wyrzuty, że w porę nie dostrzegł, co się z nią dzieje. Zastanawialiśmy się nieraz z Jamesem, czy wówczas oboje odebraliby sobie życie.

Kiedy Lacey została wysłana na leczenie, Miller włamał się którejś nocy do jej pokoju w rodzinnym domu. Wiedział, co się teraz stanie – miał zostać wymazany z jej pamięci, jak my wszyscy. Kiedy dostał się do środka, okazało się, że pokój jest pusty – zniknęły zdjęcia przedstawiające Lacey, a także jej ubrania i wszystkie rzeczy osobiste. Program dokładnie wyczyścił przestrzeń, którą wcześniej zajmowała jego obecna pacjentka. Jedyną pamiątką po Lacey był notatnik, który zostawiła w samochodzie. Miller zachował go, wierząc, że symbolizuje jakąś cząstkę jego dziewczyny.

Któregoś dnia po południu siedzieliśmy nad rzeką i przeglądaliśmy zapiski Lacey w notatniku. Na marginesach początkowych stron widniały rysunki przedstawiające naszych nauczycieli. Na ich widok pękaliśmy ze śmiechu. Jednak kolejne karty różniły się od tych pierwszych – obok nierozwiązanych równań matematycznych widniały na nich niepokojące rysunki spiral. Gdy je sporządzała, jej umysł musiała już trawić choroba. Strony notatnika były najlepszym dowodem, jak szybko postępowała depresja. Od momentu zainfekowania umysłu Lacey minęły zaledwie dwa tygodnie.

Nienawidziłam Programu i tego, co z nami robił, ale równocześnie wiedziałam, że ratuje nas przed śmiercią. A ja nie chciałam umrzeć ani dopuścić do śmierci któregokolwiek z nas. Nasz okręg szkolny mógł się poszczycić najwyższym w kraju wskaźnikiem przeżycia. A zatem w jakiś pokrętny i chory sposób Program spełniał swoją funkcję. Mimo że jego pacjenci po leczeniu skazani byli na namiastkę życia.

W pewnym momencie podjechał do nas James w zdezelowanej hondzie swojego ojca i zatrzymał się po mojej stronie. Uśmiechnął się na mój widok, ale w jakiś sztuczny sposób. Skinął głową Millerowi.

– Twój chłopak wygląda, jakby się czymś martwił – zauważył cichym głosem Miller, kiedy James ruszył w stronę parkingu. – To nie wróży nic dobrego. James nigdy niczym się nie przejmuje.

Wiedziałam, że Miller się myli, dlatego milczałam. Nikt poza mną nie znał Jamesa od tej strony. Był tym, który zawsze zachowywał spokój. Był naszą opoką.

Miller otworzył drzwi i wyszedł z samochodu, a ja jeszcze przez chwilę siedziałam na swoim miejscu, grzejąc się w promieniach słońca świecącego przez przednią szybę. Na zewnątrz rozbrzmiał dzwonek – znak, że zajęcia świeżaków dobiegły końca. Przełknęłam głośno ślinę.

Wysiadłam z samochodu i skierowałam się do miejsca, gdzie stali James i Miller, pogrążeni w rozmowie. Idąc, spojrzałam przez ramię na budynek szkoły. Zza drzwi wyłoniło się kilku uczniów i agentów, po czym wszyscy ruszyli w stronę parkingu. Sumpter High było niewielką szkołą, uczęszczało do niej zaledwie około dwustu uczniów. Jednak z każdym tygodniem podopiecznych przybywało, ponieważ trafiały tu wyłapane przez Program dzieciaki z pięciu różnych placówek. Zdaniem lekarzy umysł świeżaka przypominał ser szwajcarski – w miejscach po wspomnieniach ziały dziury. Dlatego pacjenci, którzy opuszczali klinikę, wymagali opieki poszpitalnej w bezpiecznym otoczeniu. Dzieciaki pozostawały w Sumpter aż do matury. Stawiało to pod znakiem zapytania prawdziwość zapewnień zawartych w broszurach propagandowych, zgodnie z którymi wyleczeni mogą wieść normalne życie „bez ingerencji z zewnątrz”.

W początkowym okresie działania Programu po odbyciu leczenia świeżaki odsyłano między zdrowych ludzi, by wśród nich ułożyły sobie życie na nowo. Wkrótce jednak przydarzyły się pierwsze załamania – pod naporem nowych bodźców umysły niedawnych pacjentów odmawiały posłuszeństwa. Jednym z objawów było niekontrolowane ślinienie. Wówczas zadecydowano o otwarciu Sumpter. Świeżaki znajdowały się tu pod opieką tymczasowych nianiek w białych uniformach, wyposażonych w elektryczne paralizatory.

Nie tylko agenci byli jednak źródłem zagrożenia. Równie niebezpieczne były dla nas, zdrowych uczniów, same świeżaki, które w oszołomieniu mogły nieumyślnie donieść na intruza. Zgłoszona osoba trafiała na przymusowe leczenie. Efekt był taki, że wszyscy trzymali się z dala od świeżo wypuszczonych z ośrodka leczniczego dzieciaków.

Aż do teraz.

Jak tylko zbliżyłam się do chłopaków, James odwrócił się do mnie i uśmiechnął uspokajająco. Nadszedł moment, na który czekaliśmy – nie mogliśmy się już wycofać. Miller opuścił niżej daszek czapeczki baseballowej, przyłożył komórkę do ucha i ruszył przed siebie, udając, że pochłania go rozmowa przez telefon. Na widok mijających nas ludzi moje serce zakołatało. Niektórych kiedyś znałam.

Poza Sumpter, w mieście raczej nie widuje się świeżaków. Otwarte kilka miesięcy temu Centrum Odnowy miało oferować „bezpieczne otoczenie”, w którym osoby po zakończonym leczeniu mogłyby się stykać z normalnymi ludźmi. Twórcy Programu wychodzili z założenia, że asymilacja jest niezbędnym warunkiem powrotu do zdrowia. Tyle że owa asymilacja musiała się odbywać na ich warunkach. Stąd pomysł podglądania spotkań odbywających się w ośrodku rekreacyjnym, które w rzeczywistości były kolejną formą terapii. Wszyscy uczniowie z naszego okręgu musieli zaliczyć w każdym semestrze trzy godziny w Centrum Odnowy. Świeżaki, które oczywiście nie miały pojęcia, czym tak naprawdę są te spotkania, wyczekiwały ich z utęsknieniem.

James wymigiwał się od wizyt w Centrum dzięki podrobionym zwolnieniom. Jego zdaniem spotkania te służyły wyłącznie celom propagandowym. Rekonwalescenci byli prezentowani odwiedzającym niczym główne eksponaty na targach edukacyjnych. Moim zdaniem spotkania te miały udowodnić osobom z zewnątrz, że świeżaki nie są jakimiś dziwolągami i że mogą po zakończeniu leczenia powrócić do społeczności. Jednak zalew reklam ukazujących uśmiechnięte dzieciaki kopiące piłkę nie uśpił naszej czujności.

W tym semestrze nie zaliczyłam jeszcze ani jednej godziny w Centrum Odnowy, słyszałam jednak, że świeżaki pojawiają się tam w towarzystwie swoich agentów. Już choćby to wyróżniało tych młodych ludzi z tłumu. Zostali wyzerowani zarówno pod względem emocjonalnym, jak i społecznym.

James musiał wyczuć mój niepokój, bo nagle wziął mnie za rękę.

– Cokolwiek się stanie – poradził, wypuszczając po chwili moją dłoń – pamiętaj, żeby odgrywać swoją rolę.

– Mało pocieszające.

– Będziemy udawać, że jesteśmy na wycieczce szkolnej.

– Chyba żartujesz – żachnęłam się, spoglądając mu w oczy.

– Cóż, wolałbym rozegrać to inaczej: mogłabyś na przykład spoliczkować mnie w napadzie zazdrości. W ten sposób skupilibyśmy na sobie uwagę. Ale tego typu agresywne zachowania nie są tu mile widziane.

– James, dalej nie…

– Co wy tu robicie? – przerwał mi ktoś tubalnym głosem.

Zaskoczona aż podskoczyłam, James jednak zachował zimną krew. Spokojnie odwrócił się w kierunku agenta mierzącego nas niechętnym wzrokiem. W tej samej chwili nieopodal przystanęło kilkoro świeżaków. Wcześniej nie zarejestrowali naszej obecności i dopiero podniesiony głos agenta ściągnął na nas ich uwagę. Z tymi szeroko otwartymi oczami wyglądali tak niewinnie, że momentalnie zrobiło mi się ich żal. W pewnym momencie z tyłu zauważyłam Danę Sanders – dziewczynę, która przez ponad rok chodziła z moim bratem, a teraz oczywiście nic z tego nie pamiętała.

W ostatniej chwili ugryzłam się w język. Lepiej, żeby to James zajął się mówieniem.

– Odrabiamy pracę domową w terenie – wyjaśnił spokojnym tonem James, sięgając do kieszeni. – Pan Ryerson polecił nam przeprowadzić obserwację parkingu. W ten sposób mamy ocenić, czy świeżaki są już gotowe do powrotu do normalnego życia. Doniesienia na temat modyfikacji zachowań osób objętych Programem budzą podziw naszego nauczyciela.

Po tych słowach James wyciągnął z kieszeni jakiś papier z podpisem „Dr Ryerson”. Byłam pewna, że nikt taki nie istnieje oraz że James wybrał nazwisko, którego prawdziwość trudno będzie zweryfikować.

Agent przyjrzał się uważnie kartce. Serce waliło mi jak oszalałe, w uszach pulsowała krew. W pewnym momencie całe moje ciało stężało z nerwów: ponad ramieniem agenta dostrzegłam Lacey Klamath. Najbliższa mi osoba, poza Jamesem i Millerem, przecinała właśnie parking, niosąc książki przyciśnięte do piersi. Jej włosy miały teraz słomiany odcień. Nosiła je upięte wysoko w koński ogon. Ubrana była w dżinsy, buty na płaskim obcasie i sweterek z krótkim rękawem rozpięty u góry. Wyglądała zupełnie inaczej niż kiedyś. Do tego stopnia inaczej, że w pierwszej chwili miałam ochotę krzyknąć. Ta dziewczyna… nie była moją przyjaciółką.

– To zajmie tylko kilka minut – dodał James. – Może przeprowadzimy też parę wywiadów?

W tej chwili poczułam, jak James dotyka mojego ramienia. Obróciłam się w jego stronę i ujrzałam, że uśmiecha się do mnie, tak jakbym również brała udział w tej rozmowie. Po chwili niezrażony zwrócił się znów do agenta:

– Możemy się tu pokręcić przez chwilę?

Głos Jamesa wskazywał, że jest najbardziej stabilną emocjonalnie osobą na świecie, ale równocześnie jego palce wpiły się w moje ramię. On też musiał już zauważyć Lacey.

– Nie ma mowy. – Agent potrząsnął głową. – Możecie przeprowadzić rozmowy ze świeżakami w Centrum Odnowy. To prywatna szkoła i wszelkie zaświadczenia wydaje tu…

Słowa agenta przestały docierać do mej świadomości, gdy kątem oka dostrzegłam Millera. Kierował się prosto do Lacey. Wstrzymałam oddech, widząc, jak się przed nią zatrzymuje. Powiedział coś do niej, a wtedy dziewczyna uniosła szybko głowę, żeby mu się przyjrzeć.

– Muszę poprosić was o opuszczenie terenu szkoły – stwierdził agent, zwracając się do nas obydwojga. – Natychmiast.

Zaraz potem wyciągnął radionadajnik i przekazał zaszyfrowaną wiadomość.

– A może pozwoli nam pan zostać, jeśli nie będziemy przeprowadzać wywiadów? – spytałam, grając na zwłokę.

W następnej chwili dość niedaleko pojawił się drugi agent. Nadchodził, przecinając płytę parkingu. Zdrętwiałam na myśl, że zmierza prosto w stronę Lacey i Millera. Kiedy nas jednak zauważył, zmienił kierunek marszu. Pakowaliśmy się w tarapaty. Nagle zrozumiałam, że ryzyko jest zbyt duże.

– Nie – odparł agent. – Powtarzam ostatni raz: macie opuścić teren szkoły.

Poczułam, jak ogarnia mnie strach. Nie miałam pojęcia, jaki ma być nasz następny ruch. I właśnie wtedy spostrzegłam, że Miller, z nisko opuszczoną głową, przepycha się przez tłum, kierując się w stronę naszej terenówki.

– Idziemy – rzucił do nas, nie zwolniwszy kroku.

– Kto to? – spytał agent, wskazując odwróconego już plecami Millera.

– Nasz szofer – odparł James, biorąc mnie za rękę. – Dziękujemy za pomoc.

Następnie skinął głową agentom i ruszyliśmy do auta. Szliśmy żwawo, starając się jednak, by nie zdradził nas zbytni pośpiech. Kiedy byliśmy już niemal przy samochodzie, James zwrócił się do mnie:

– Nie oglądaj się na nich. Nigdy.

Miller czekał już na nas przy terenówce. Czapeczkę nasunął głęboko na czoło, żeby osłonić twarz. Nie chciał, by ktoś rozpoznał go jako byłego chłopaka Lacey. Nie mieliśmy pojęcia, czy agenci przydzielani do ochrony świeżaków dysponują taką wiedzą. Woleliśmy jednak nie ryzykować. Liczyłam, że nie wiedzą, kim jesteśmy.

Parking zaczynał się wyludniać. Agent, który nas zatrzymał, zdążył już zniknąć. Ten drugi jednak rozmawiał teraz z Lacey. Przytrzymał drzwi, kiedy wchodziła do samochodu, po czym zamknął je za nią i obchodząc auto, zmierzył nas wzrokiem.

Widzieliśmy jej twarz za szybą samochodu. Wpatrywała się w nas nieobecnym spojrzeniem. Agent usiadł za kierownicą i zadał jej jakieś pytanie. Lacey odparła dopiero po długiej chwili, potrząsając odmownie głową.

Odwróciłam wtedy wzrok. Byłam załamana – Lacey nie rozpoznawała nas. Nie pamiętała nawet mnie.

Bez słowa obserwowaliśmy, jak oddala się wiozący ją, tę nową Lacey, samochód. Kiedy w końcu zniknął za zakrętem, Miller oparł się plecami o maskę terenówki. Miał nieprzenikniony wyraz twarzy.

– No i? – spytał niecierpliwie James.

Miller podniósł głowę. Oczy miał pełne łez.

– Nic – odparł. – Nie pamięta absolutnie nic.

– Przykro mi – odezwał się James, przełykając głośno ślinę. – Miałem nadzieję, że może…

– Wiesz co? Naprawdę nie mam ochoty o tym teraz rozmawiać – przerwał mu szybko Miller.

James skinął głową i przez długą chwilę stali obaj w niezmąconej ciszy. Ich milczenie działało mi na nerwy. W końcu podeszłam i stanęłam między nimi. Nie straciłam całkiem wiary w odzyskanie Lacey, jednak w tym momencie czułam się zagubiona. Zagubiona i bezsilna.

– I co teraz? – spytałam Millera.

– Teraz… – zaczął, podnosząc na mnie wzrok – teraz pójdziemy popływać i będziemy udawać, że nic się nie stało.

– To chyba nie…

– Podjadę do domu, żeby wziąć kąpielówki – przerwał mi Miller, odwracając się w stronę ulicy. – Widzimy się nad rzeką.

James rzucił mi przerażone spojrzenie, które miało znaczyć, że nie możemy teraz zostawić Millera samego. Miałam już dosyć wrażeń jak na jeden dzień, ale w ostatniej chwili, kiedy wsiadał do samochodu, zawołałam:

– Czekaj! Pojadę z tobą i spotkamy się z Jamesem nad rzeką.

– To znaczy, że będę miał więcej czasu, żeby się rozebrać – stwierdził prowokacyjnie James. – Może nawet znajdę tam kogoś, komu będzie się chciało nasmarować mi plecy.

– Powodzenia – odparł ze śmiechem Miller, siadając za kierownicą.

Spojrzałam jeszcze raz na Jamesa, a wtedy posłał mi jeden z tych swoich promiennych, zawadiackich uśmieszków. Nie wyglądał na szczery. Czasami miałam wrażenie, że James w ogóle nie uśmiechał się szczerze.

Opanował do perfekcji sztukę ukrywania bólu i maskowania wszelkich uczuć. Znał cenę, jaką trzeba zapłacić za to, by nie zostać objętym działaniem Programu. Właśnie dzięki niemu byliśmy bezpieczni.

Obiecał nam to.

ROZDZIAŁ TRZECI

Masz na sobie za dużo ciuchów – zawołał James, podpływając do mnie.

Siedziałam na porosłym trawą brzegu. Na tle wodnej tafli, pełnej słonecznych refleksów, źrenice Jamesa wydawały się jeszcze bardziej błękitne niż zwykle. Gdyby nie te oczy, rzuciłabym mu jakąś ciętą ripostę. Były nieziemsko piękne, z miejsca przykuwały uwagę. Uwielbiałam to, jak na mnie patrzył.

W pewnej chwili, jakby czytał w moich myślach, wstał i strząsnął wodę z włosów, po czym zwrócił się do mnie:

– Chodź do wody.

Nie był nagi. To znaczy nie całkiem. Na sobie miał wciąż obcisłe czarne bokserki. Widząc, jak krople wody drżą na jego skórze, mimo woli szeroko się uśmiechnęłam.

– Facet, narzuć coś na siebie – odezwał się Miller, stając na szczycie pobliskiego pagórka. Ubrany był w kąpielówki, a na ramionach miał dwa ręczniki. Jeden z nich cisnął koledze.

James spojrzał na mnie porozumiewawczo i mrugnął, jakby chciał powiedzieć, że właśnie przeszła mi koło nosa jakaś superokazja. Zapewne miał rację. Chociaż nie chodziło z pewnością o pływanie. Nie wiedziałam nawet, jak się to robi.

James wysuszył włosy, wycierając je w pasiasty błękitny ręcznik.

– Przepraszam, jeśli trochę straszę dziś swoim wyglądem – zwrócił się do Millera. – Nie miałem czasu, żeby zajrzeć do domu.

– A może chodzi o to, że obawiasz się tam pojechać, bo gwizdnąłeś samochód ojca? – podpowiedział Miller.

– Coś w tym stylu – przyznał James.

– Mamy jakieś jedzenie? – spytałam wsparta na łokciach.

Spoglądając przez ramię w stronę Millera, byłam zwrócona do słońca i musiałam mrużyć oczy. Mimo to widziałam, że jego twarz nadal ma ten kredowobiały odcień – zapewne wciąż myślał o Lacey. Przychodziliśmy tu razem z nią, należała do naszej paczki.

– Skusisz się na batona energetycznego? – Miller zanurzył dłoń w kieszeni i po chwili rzucił mi batonika.

Jego widok wydarł jednak z moich ust jęk zawodu.

– Nie cierpię masła orzechowego.

– Przykro mi, księżniczko, ale nie miałem czasu, żeby upiec ci lasagne. Następnym razem obiecuję bardziej się postarać.

– Mam nadzieję.

James rzucił swój ręcznik na trawę obok mnie, a następnie ułożył się na brzuchu i obserwował, jak zrywam celofan z batona.

– Ja za to lubię masło orzechowe – zauważył niby to obojętnym tonem.

Ze śmiechem wręczyłam mu batonik energetyczny. Zanim go ugryzł, zmrużył oczy i wykonał brodą ruch w moim kierunku.

– O co chodzi? – spytałam.

– Daj mi buziaka – wyszeptał.

– Nie – odparłam.

Zaledwie parę kroków od nas Miller rozkładał swój ręcznik i przygotowywał się do wejścia do wody.

– Tak – nalegał bezgłośnie James.

Potrząsnęłam głową. Nie chciałam, by Miller poczuł się skrępowany. Wcześniej nie zastanawiałabym się nad tym. Czasami, gdy wszyscy przyjeżdżaliśmy nad rzekę, on i Lacey spędzali połowę czasu na tylnym siedzeniu samochodu. Nie wyobrażałam sobie jednak, żebyśmy mogli w tych okolicznościach całować się przy Millerze. To by było jak sypanie soli do otwartej rany.

James zmarszczył nagle brwi, chyba dochodząc do tego samego wniosku. Oparł policzek na swoim ramieniu i obserwował mnie poważnym wzrokiem. Wyciągnęłam rękę, żeby pogłaskać go po barku – tam, gdzie wypisał wszystkie te imiona: Brady, Hannah, Andrew, Bethany, Trish.

To tylko ci, którzy już nie żyją. Lista nie obejmowała osób, które zabrał Program. Nie znalazła się na niej nawet Lacey.

– Zimna woda? – spytał Miller, wpatrując się w rozciągającą się przed nim taflę.

– Jak cholera – odparł James, nie przestając spoglądać w moje oczy. – Ale dobra do pływania.

Miller skinął głową, po czym ruszył w stronę rzeki. Kiedy nieco się oddalił, oparłam policzek na ramieniu Jamesa. Nasze twarze znalazły się teraz blisko siebie. Było mi tak ciężko na sercu. Cała moja pewność siebie gdzieś uleciała.

– Powiedz mi, że wszystko będzie dobrze – poprosiłam poważnym głosem.

– Wszystko będzie dobrze, Sloane – odparł bez wahania.

Jego głos brzmiał beznamiętnie, ale i tak wierzyłam w to, co mówił. Nigdy jeszcze się na nim nie zawiodłam.

Nachyliłam się i pocałowałam go.

Nagle za nami rozległ się donośny plusk i oboje spojrzeliśmy w stronę rzeki. Wstrzymując oddech, obserwowałam, jak stopniowo znikają zmarszczki na wodzie, a tafla powoli się wygładza. James usiadł obok mnie i również zapatrzył się na rzekę. Dopiero gdy Miller pojawił się na powierzchni i krzykiem dał znać, że woda faktycznie jest lodowata, położyliśmy się z powrotem. Byliśmy wdzięczni, że w ogóle wynurzył się z głębiny dla zaczerpnięcia powietrza.

* * *

Całą drogę do domu spędziłam z głową opartą o szybę, śledząc wzrokiem widoki za oknem. James wybrał dłuższą trasę. Szosa wiła się wśród wzgórz i gospodarstw rolnych. To była naprawdę piękna okolica, panował tam niezmącony niczym spokój. Przez chwilę niemal uwierzyłam, że świat, na którym przyszło nam żyć, jest piękny i spokojny.

– Myślisz, że Lacey w końcu do nas wróci? – spytałam.

– Tak – odparł James, po czym włączył radio i przez jakiś czas szukał stacji. Zdecydował się w końcu na jakąś straszną popową piosenkę z chwytliwą melodią i spytał takim tonem, jakbym przed chwilą wcale nie wspomniała o naszej przyjaciółce: – Może wybierzemy się dokądś w weekend? Mam ochotę pojechać pod namiot na wybrzeże.

– Nie rób tego – poprosiłam, odwracając się do niego. – Nie zmieniaj tematu.

James nie spojrzał na mnie, ale widziałam, że zacisnął zęby.

– Przecież wiesz, że muszę – mruknął.

– Ale ja chcę o tym rozmawiać.

Przez chwilę milczał, a kiedy się odezwał, jego głos był cichy.

– Pożyczę namiot od Millera. Ten jego jest fajniejszy. Powiedział, że nie chce jechać. Sam nie wiem, może to lepiej. Będziemy mieć czas tylko dla siebie. – James przywołał nawet na twarz uśmiech, ale nadal unikał mojego chmurnego spojrzenia.

– Brakuje mi jej – wyznałam, czując, że zbiera mi się na płacz.

James zamrugał szybko kilka razy, jakby sam również z trudem powstrzymywał łzy.

– Specjalnie kupię tę obrzydliwą kiełbasę, która ci tak smakowała. Upieczemy ją na ognisku, piankę cukrową też. Jeśli niczym mi nie podpadniesz, wezmę ze sobą czekoladę i razowe krakersy.

– Nie mogę tak dłużej – szepnęłam, czując, jakbym miała się rozlecieć na milion ostrych, raniących odłamków. – Za bardzo cierpię. Nie umiem tego dłużej tłamsić w sobie.

James skrzywił się, a w następnej chwili nacisnął hamulec i zjechał na pobocze pustej szosy. Kiedy stanęliśmy i James odpinał swój pas, czułam już, jak się rozpadam na kawałki. Schwycił mnie nagle i gwałtownie przyciągnął do siebie, a jego dłoń zanurzyła się w moich włosach.

– Śmiało, zrób to – powiedział łamiącym się głosem.

I wtedy przestałam się hamować, a z moich oczu trysnęły łzy. Łkałam, przytulona do jego podkoszulka. Przeklinałam Program. Przeklinałam cały świat. Wrzeszczałam, wyklinając Brady’ego i moich przyjaciół. Wymyślałam im od tchórzów za to, że nas zostawili. Nie mieściło mi się w głowie, że mogli nam coś takiego zrobić – zrujnować nam życie, wybierając samemu śmierć. Krzyczałam tak długo, aż słowa zamieniły się w czysto emocjonalne, nic nieznaczące ciągi dźwięków. W ten sposób opłakałam niedającą się opisać stratę.

Po dwudziestu minutach byłam tak wykończona, że tylko bezgłośnie łkałam, wciąż przytulona do przemoczonej koszulki Jamesa. Przez cały czas mnie obejmował, ani razu mi nie przerwał. Kiedy się wypłakałam, James pochylił się i ucałował mnie w czubek głowy.

– Lepiej się czujesz? – spytał łagodnym głosem.

Skinęłam głową i wyprostowałam się na fotelu. Byłam pewna, że mam opuchniętą twarz. James ściągnął przez głowę T-shirt, zgniótł go w dłoni, po czym osuszył mi łzy i wytarł nos. Nie spuszczał ze mnie swych błękitnych oczu, kiedy poprawiał mi fryzurę i sprawdzał, czy nie mam gdzieś rozmazanego tuszu. Poskładał mnie z powrotem do kupy, tak jak zawsze to robił.

Jak tylko skończył, cisnął koszulkę na tylne siedzenie. Spojrzał na kierownicę i wziął głęboki oddech. Zrobiłam to samo.

– Wszystko będzie dobrze, Sloane.

Milcząco kiwnęłam głową.

– Powiedz to.

– Wszystko będzie dobrze – powtórzyłam, spoglądając mu w oczy.

Uśmiechnął się, chwycił moją dłoń i po chwili złożył na niej pocałunek.

– Damy radę – dodał, ale patrzył już na drogę i zabrzmiało to bardziej, jakby próbował przekonać samego siebie.

Kiedy znów wyjechaliśmy na szosę, zerknęłam w lusterko, żeby sprawdzić, jak wyglądam. Miałam czerwone obwódki wokół oczu, ale i tak nie było najgorzej. Będziemy musieli pojeździć jeszcze przez jakiś czas, dopóki moja twarz nie odzyska naturalnych barw. Nie mogłam dopuścić, by rodzice zobaczyli, że płakałam.

– Jamesie Murphy – powiedziałam, wpatrując się w słońce niknące za horyzontem – kocham cię do szaleństwa.

– Wiem o tym – odparł poważnym głosem. – I właśnie dlatego nie mogę pozwolić, by spotkało cię cokolwiek złego. Liczymy się tylko my dwoje, Sloane. Na zawsze.

* * *

Kiedy James parkował pod naszym domem, moja matka stała już na werandzie. Widziałam, że odetchnęła z ulgą. Dłoń trzymała na sercu, tak jakby dwugodzinne spóźnienie i fakt, że nie zadzwoniłam, były realną przesłanką o mojej śmierci. Na myśl, że czeka mnie poważna rozmowa, momentalnie odechciało mi się wysiadać.

– Spokojnie – powiedział James lekkim tonem. – Powiedz jej, że zabrałem cię nad rzekę, żeby udzielić ci lekcji pływania. Będzie zadowolona.

– Myślisz? A może mam też wspomnieć, że zanim wróciliśmy do miasta, próbowałeś mnie przekonać, żebym się rozebrała na tylnym siedzeniu?

– Jeśli twoją matkę ciekawią takie szczegóły – odparł obojętnym tonem.

Roześmiałam się, po czym nachyliłam się i pocałowałam go szybko w usta. Nigdy nie nauczyłam się pływać. I na początku wcale nie chodziło o ten obezwładniający lęk, który prześladował mnie teraz. Powód był prozaiczny – kiedy mój brat uczył się pływać, ja chodziłam na lekcje baletu. A im więcej czasu mijało, tym większym strachem napawała mnie myśl, że miałabym zanurzyć się w wodzie. Teraz żałuję, że nie uczyłam się pływać razem z Bradym. Być może udałoby mi się go uratować.

Odsunęłam się od Jamesa, czując, jak ogarnia mnie smutek.

– Dobranoc, Sloane – szepnął.

Milcząco kiwnęłam głową i wysiadłam z samochodu. Jeszcze nie odjechał, a już zaczynałam za nim tęsknić.

– Dlaczego James prowadzi bez koszuli? – Tymi słowami przywitała mnie matka.

Najchętniej roześmiałabym się jej w twarz, ale zacisnęłam zęby i podeszłam w jej stronę.

– Dawał mi lekcje pływania – wyjaśniłam, wchodząc na werandę z pochyloną głową.

– Ach, to chyba dobrze – zabrzmiało to tak, jakby miała zamiar dać za wygraną. – Ale ja tu umierałam z niepokoju, skarbie. Dzwonili ze szkoły, żeby poinformować, że skończyłaś dziś wcześniej lekcje, żeby pójść na terapię. Jednak mijały godziny, a ty nie wracałaś…

Najchętniej nakazałabym jej, żeby przestała się wreszcie o mnie martwić, bo wystarczy, że jestem poddawana stałej obserwacji w związku z wprowadzeniem Programu. Chciałam powiedzieć, że presja, pod którą żyję, w końcu mnie unicestwi. Taki atak nie doprowadziłby jednak do niczego dobrego. Dlatego przywołałam tylko na twarz promienny uśmiech.

– Przepraszam, że nie zadzwoniłam – zaszczebiotałam. – Kiedy skończyłam terapię, podjechał po mnie James i postanowiliśmy, że spędzimy popołudnie nad rzeką. Dzisiaj jest taka piękna pogoda.

Matka spojrzała w górę, jakby szukając tam potwierdzenia moich słów, po czym opiekuńczym gestem ujęła mnie pod ramię.

– Masz rację. Tak się cieszę, Sloane, że dobrze się bawisz. Dobrze być szczęśliwym. – W tym momencie jej twarz przybrała chmurny wyraz. – Chodzi mi o to, że po tym, jak twój brat… A co jeśli ty…

Nie dokończyła, głos uwiązł jej w gardle.

– Mamo, wszystko będzie dobrze – zapewniłam. Powtarzałam jej to tyle razy i tyle razy słyszałam to z ust Jamesa, że słowa te wymawiałam już zupełnie mechanicznie. – Nic się nie martw.

A potem otworzyłam drzwi i szybko weszłam do środka.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Jak minął ci dzień w szkole? – spytał ojciec, gdy siedliśmy przy stole, a ja zabrałam się do jedzenia kotleta schabowego.

Spojrzałam na niego. Prowadziliśmy tę rozmowę wiele razy, już przywykłam do tych pytań. Rodzice mieli zmęczenie wypisane na twarzach. Wpatrywali się we mnie, jakbym była ich ostatnią deską ratunku.

– Dobrze – odparłam krótko.

Matka uśmiechnęła się, posyłając ojcu uspokajające spojrzenie. Zazwyczaj w tym momencie rozmowa schodziła na najświeższe doniesienia: że północny zachód ma najwyższy wskaźnik samobójstw, być może w związku z częstymi opadami. Albo że epidemia samobójstw szerzy się też w innych w innych rozwiniętych krajach i że wyrażają one zainteresowanie Programem, planując wdrożenie u siebie jakiegoś jego odpowiednika. I wreszcie mój faworyt – zapewnienia jakiegoś naukowca albo lekarza o wynalezieniu lekarstwa. Była to tylko propaganda firm farmaceutycznych, na których kondycji dotkliwie odbił się zakaz handlu środkami przeciwdepresyjnymi.

Tego wieczoru czułam się jednak zbyt przytłoczona samotnością, by brać udział w rodzinnej dyskusji. Widok kompletnie odmienionej Lacey wzbudził we mnie uczucie nienawiści do całego świata. Równocześnie bardzo za nią zatęskniłam.

Nim zaczęła się spotykać z Millerem, Lacey zadawała się z dupkami. Mawiała, że najbardziej kręcą ją źli chłopcy. Zawsze wybierała starszych od siebie, takich, których wiek chronił przed Programem. Zapamiętałam zwłaszcza jednego z nich, Drake’a. Dwudziestolatka jeżdżącego sportowym chevroletem Camaro. Miałyśmy wtedy szesnaście lat. Kiedy pewnego wieczoru Lacey odwiedziła mnie w okularach przeciwsłonecznych, od razu się domyśliłam, że coś nie gra. Szybko pobiegłyśmy do mojego pokoju, żeby nie zobaczyła jej moja mama. Jak tylko Lacey zdjęła okulary, zobaczyłam, że ma podbite oko. Miała też poharatane ramię. Wyjaśniła, że Drake wypchnął ją z rozpędzonego samochodu.

Przypomniałam sobie, jak szlochała, ponieważ nie chciała, by jej rodzice odkryli, co się stało. Ciekawe, co jeszcze Lacey ukrywała przed innymi. Jak dobrze ją znałam? W końcu uznałyśmy, że nie uda nam się zamaskować wszystkich obrażeń, dlatego upozorowałyśmy upadek na werandzie, po czym zawołałyśmy moich rodziców, żeby na własne oczy zobaczyli jej rany i służyli jako alibi. Nigdy nie powiedziała nikomu innemu o Drake’u. Za to ja wygadałam się Jamesowi, który stłukł go potem na kwaśne jabłko.

Kłamałam wtedy, żeby chronić Lacey. I tak samo kłamałam przed samą sobą, dostrzegłszy oznaki choroby toczącej jej umysł. Może gdybym była lepszą przyjaciółką, udałoby mi się uchronić ją przed Programem. A może wszyscy razem byliśmy już zarażeni.

– Nie tknęłaś jedzenia – zauważyła matka, przerywając moje rozmyślania. – Wszystko w porządku?

Drgnęłam zaskoczona i wbiłam w nią wzrok.

– Lacey wróciła dzisiaj – powiedziałam drżącym głosem.

W oczach ojca dostrzegłam niepokój. Przez chwilę wydawało mi się, że wreszcie zrozumieli i że mogę im powiedzieć prawdę o Programie – o tym, że ci, którzy trafili w jego tryby, opuszczają go wydrążeni.

– Naprawdę? – głos matki wyrażał czysty entuzjazm. – No widzisz, jak szybko im poszło.

Zamyślona spojrzałam na talerz. Zapatrzyłam się w porcję schabu, która została nożem oddzielona od kości. Wszystko nurzało się w musie jabłkowym.

– Minęło sześć tygodni – szepnęłam.

– No właśnie – przytaknęła mama. – Szybciej, niż przewidywałaś.

Pomyślałam o działaniach pomocowych dla rodziców, realizowanych w ramach Programu – o cotygodniowych spotkaniach grup wsparcia dla tych, których nastoletnie pociechy odebrały sobie życie, o możliwości skorzystania z najnowszych procedur terapeutycznych. To trochę tak, jakby Program docierał do nas również za pośrednictwem naszych rodzin. Miałam wrażenie, że jego macki sięgają już wszędzie.

– Jak wyglądała? – zainteresowała się matka. – Spotkałaś ją w Centrum Odnowy?

Paznokciami wpiłam się w materiał dżinsów, i jeszcze głębiej – w skórę.

– Tak – skłamałam. – Znowu jest blondynką. Wydaje się… jakaś inna.

– Na pewno wygląda prześlicznie – stwierdziła matka. – Świeżaki zawsze prezentują się jak okazy zdrowia, prawda, Don?

Ojciec nie odpowiedział. Czułam, że nie spuszcza mnie z oka. Być może oceniał moje reakcje, w myślach poddając mnie testowi: „Czy twoje dziecko jest przygnębione”, w który rodzice zostali zaopatrzeni przez Program. Nie byłam pewna, czy starczy mi sił, by znowu udawać beztroskę. Mimo to odważnie spojrzałam mu w oczy i przywołałam na twarz uśmiech.

– Lacey wygląda kwitnąco – odparłam. – Mam nadzieję, że wkrótce znów będziemy mogły się spotykać.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki