Tytuł oryginału: The Winner’s Crime

Przekład: Joanna Wasilewska
Redakcja: Marta Stęplewska
Korekta: Karolina Pawlik, Katarzyna Nawrocka
Koncepcja graficzna: Elizabeth H. Clark
Adaptacja okładki i stron tytułowych na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak

Text copyright @ 2015 by Marie Rutkoski
Published by arrangement with Charlotte Sheedy Literary Agency.
Copyright for Polish edition and translation @ Wydawnictwo JK, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-566-8
Wydanie I, Łódź 2016

Wydawnictwo JK
ul. Krokusowa 1-3
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Kristin Cashore

Słowniczek do mapy:

The Frozen Wastes – Mroźne Pustkowia
Tundra – tundra
Sulfur Mines – kopalnie siarki
Work Camp – obóz pracy
Plateau – płaskowyż
The Plains – Wielka Równina
Capital – stolica
City – miasto
Queen’s City – miasto królowej
Tath – Thath
Lahirrin – Lahirrin
Val – Val
Taratanir – Taratanir
Valoria – Valoria
Dacra – Dacra
Herran – Herran
Equator – równik
The Empty Islands – Wyspy Bezludne
Ithrya Island – wyspa Ithrya
Southern Isles – Wyspy Południowe
Temple Island – Wyspa Świątynna

1

KESTREL ROZCIĘŁA RĘKĘ, OTWIERAJĄC LIST. ZACHOWAŁA SIĘ głupio, rzucając się niecierpliwie na niego tylko dlatego, że na kopercie widniały litery herrańskiego alfabetu. Nożyk wyślizgnął się jej z dłoni, a krople krwi, czerwone i błyszczące, poplamiły papier.

List oczywiście nie był od niego, tylko od nowego herrańskiego ministra rolnictwa, który napisał do Kestrel, by się przedstawić i oznajmić, iż nie może doczekać się spotkania. Wierzę, że mamy wiele wspólnego i mnóstwo spraw do przedyskutowania, przeczytała dziewczyna.

Nie była pewna, o co chodzi mężczyźnie. Nie znała go i do niedawna w ogóle nie wiedziała o jego istnieniu. Choć zapewne spodziewano się po niej, że zaszczyci urzędnika rozmową jako pośredniczka między imperium a niezależnym teraz Herranem, nie pałała zbytnią chęcią do dyskusji akurat z ministrem rolnictwa. Nie miała zbyt wiele do powiedzenia o zaletach płodozmianu i sposobach nawożenia.

Kestrel uświadomiła sobie, jak niespokojne są jej myśli. Świadczyły o tym zaciśnięte w wąską linię usta. Zorientowała się, że list wprawił ją we wściekłość. Wściekłość na samą siebie za to, jak serce jej zabiło na widok herrańskiego alfabetu na kopercie. Tak wielką miała nadzieję, że to wiadomość od Arina.

Nie miała z nim kontaktu niemal od miesiąca, od dnia, w którym zaoferowała jego krajowi wolność. List nie był zaadresowany jego krojem pisma. Ten krój dobrze znała. Znała palce, które trzymałyby pióro. Krótko przycięte paznokcie, srebrzyste blizny po dawnych oparzeniach, szorstkie odciski kontrastujące z eleganckimi pochyłymi literami. Kestrel powinna była od początku wiedzieć, że list nie był od niego.

A jednak tak szybko rozcięła kopertę. A jednak się rozczarowała.

Odłożyła list i sięgnęła po torebkę przy pasie, którą, wzorem wszystkich Valorianek, nosiła obok sztyletu na biodrze. Owinęła nią zranioną rękę, niszcząc w ten sposób delikatny jedwab w kolorze kości słoniowej. Krew splamiła materiał, ale to nie miało dla dziewczyny znaczenia. Kestrel była narzeczoną księcia Vereksa, następcy imperialnego tronu. Dowód tego widniał na jej czole – cienka, namalowana olejkiem i obsypana złotym pyłem linia pomiędzy jej brwiami. Miała mnóstwo torebek, mnóstwo sukien i całą rzekę klejnotów. Była przyszłą cesarzową.

A jednak gdy wstała z rzeźbionego mahoniowego krzesła, była niespokojna. Rozejrzała się po komnacie, jednej z wielu składających się na jej apartament, i poczuła się osaczona przez zbiegające się pod idealnym kątem kamienne ściany, przecięte dwoma wąskimi korytarzami łączącymi się w tej sali. Nie powinno jej to denerwować. Kestrel wiedziała, że imperialny pałac był również fortecą. Ciasne korytarze, pozwalające na łatwe powstrzymanie wrogich sił, wyglądały jednak nieprzyjaźnie i obco. Tak bardzo różniły się od jej domu.

Kestrel upomniała się w duchu, że pałac w Herranie tak naprawdę nigdy nie był jej domem. Owszem, wychowano ją w kolonii, ale była Valorianką. Była tu, gdzie powinna być. W miejscu, które sama wybrała.

Rozcięcie na dłoni przestało krwawić.

Kestrel zostawiła list i poszła przebrać się do kolacji. Jej życie było takie jak jej stroje: ciężki, bogato zdobiony materiał i dodatki z lekkiego jedwabiu. Kolacja z cesarzem… i z księciem.

To była jej rzeczywistość. I musiała się do niej przyzwyczaić.

Imperator był sam. Gdy dziewczyna weszła do jego surowo urządzonej jadalni, uśmiechnął się. Szpakowate włosy przycięte miał krótko, po wojskowemu, tak samo jak ojciec Kestrel, a jego ciemne oczy patrzyły na nią ciepło. Nie wstał od długiego stołu, by ją powitać.

– Wasza Imperatorska Wysokość. – Kestrel skinęła głową.

– Córko. – Głos cesarza odbił się echem w kamiennej komnacie, zadzwonił o puste kielichy i talerze. – Usiądź.

Podeszła do stołu.

– Nie – powiedział władca. – Tutaj, po mojej prawej stronie.

– To miejsce księcia.

– Który, jak się wydaje, jest nieobecny.

Kestrel usiadła. Niewolnicy zaserwowali pierwsze danie i napełnili kielichy białym winem. Dziewczyna mogłaby zapytać, dlaczego imperator wezwał ją na kolację i gdzie podziewa się książę, wiedziała jednak, że cesarz uwielbia przekuwać milczenie w broń, za pomocą której wydobywa z ludzi ich największe lęki. Pozwoliła ciszy narastać, aż stała się po równo jego i jej udziałem. Odezwała się dopiero przy trzecim daniu.

– Słyszałam, że kampania na wschodzie przebiega pomyślnie.

– Ach, więc twój ojciec pisze do ciebie z frontu. Muszę nagrodzić go za tę cudownie zyskowną wojnę. A może, lady Kestrel, to tobie należy się nagroda?

Dziewczyna upiła łyk wina.

– Nie mam nic wspólnego z sukcesami ojca.

– Doprawdy? To ty nalegałaś, bym zakończył herrańską rebelię, pozwalając Herrańczykom zachować własny rząd pod moją jurysdykcją. To ty upierałaś się, że to pozwoli przerzucić nasze siły oraz pieniądze na wschód i prowadzić tam działania zbrojne. I – uczynił dłonią szeroki gest – tak się stało. Cóż za genialna rada z ust kogoś tak młodego.

Słowa cesarza wprawiły Kestrel w zdenerwowanie. Gdyby władca znał prawdziwy powód jej domagania się wolności dla Herrańczyków, słono by za to zapłaciła. Zamiast odpowiedzieć, spróbowała kolejnej przygotowanej z pietyzmem potrawy. Łodzie z mięsnej teryny cumowały na jej talerzu pod żaglami z galarety. Kestrel jadła powoli.

– Nie smakuje ci? – zapytał władca.

– Nie jestem zbyt głodna.

Cesarz zadzwonił złotym dzwonkiem.

– Deser – powiedział do usługującego im chłopca, który natychmiast pojawił się w komnacie. – Przejdziemy od razu do deseru. Wiem, jak bardzo młode damy kochają słodycze.

Kiedy młodzieniec wrócił z dwoma talerzykami z porcelany tak cienkiej, że niemal przezroczystej, władca oznajmił:

– Dla mnie nie. – I jeden talerz został odstawiony na bok wraz z wykonanym z jakiegoś przejrzystego materiału widelcem.

Kestrel zmusiła się do spokoju. Imperator nie znał prawdy na temat dnia, w którym wymusiła koniec herrańskiej rebelii. Nikt jej nie znał. Nawet Arin nie wiedział, że kupiła jego wolność kilkoma przemyślanymi słowami i że zapłaciła za nią obietnicą poślubienia księcia.

Gdyby Arin o tym wiedział, stawiałby opór. Zniszczyłby sam siebie.

Gdyby imperator wiedział, dlaczego Kestrel to zrobiła, zniszczyłby ją.

Dziewczyna spojrzała na obłok różowej bitej śmietany na jej talerzu oraz na przezroczysty widelczyk, jakby to one były całym jej światem. Musiała ostrożnie dobierać słowa.

– Jakiej nagrody mogłabym chcieć, skoro oddałeś mi, panie, swego jedynego syna?

– O tak, Verex zaiste jest nagrodą. Wciąż jednak nie wyznaczyliśmy daty ślubu. Kiedy ma się odbyć? Milczysz na ten temat.

– Myślałam, że to książę powinien zdecydować. – Gdyby zostawić wybór Vereksowi, do małżeństwa nie doszłoby najpewniej nigdy.

– Dlaczego nie my mielibyśmy ustalić termin?

– Bez niego?

– Moja droga, skoro ułomny umysł księcia nie jest w stanie zapamiętać czegoś tak trywialnego jak dzień i godzina kolacji z ojcem i narzeczoną, to jak możemy odeń oczekiwać, że zaplanuje bodaj część najważniejszego państwowego wydarzenia od kilku dekad?

Kestrel nie odpowiedziała.

– Nie jesz – zwrócił jej uwagę władca.

Zanurzyła widelczyk w bitej śmietanie i uniosła go do ust. Ząbki widelca rozpuściły się jej na języku.

– Cukier – skonstatowała ze zdumieniem. – Widelec jest z cukru.

– Smakuje ci deser?

– Tak.

– Więc musisz zjeść go do końca.

Ale jak dokończyć bitą śmietanę, kiedy widelec za każdym uniesieniem do ust coraz bardziej się rozpuszcza? Jego większą część dziewczyna wciąż miała w dłoni, ale nie potrwa to długo.

Gra. Deser był grą, tak jak i cała rozmowa. Imperator chciał zobaczyć, w jaki sposób Kestrel rozegra swoją partię.

– Myślę, że koniec miesiąca to świetna pora na ślub – powiedział.

Dziewczyna zjadła kolejną porcję śmietany. Cukrowe ząbki znikły i widelec zaczął przypominać ułamaną łyżkę.

– Ślub w zimie? Nie będzie kwiatów.

– Nie potrzebujesz kwiatów.

– Skoro wiesz, panie, że młode damy uwielbiają desery, na pewno wiesz również, że bardzo lubią kwiaty.

– Domyślam się zatem, że wolałabyś wesele wiosną.

Kestrel wzruszyła ramionami.

– Najlepsze byłoby lato.

– Na szczęście w moim pałacu są cieplarnie. Nawet zimą możemy pokryć wielką halę dywanem z płatków kwiatów.

Kestrel w milczeniu zjadła jeszcze trochę deseru. Z widelczyka został tylko trzonek.

– Chyba, że zależy ci na tym, by odwlec uroczystość w czasie – powiedział imperator.

– Myślę o gościach. Imperium jest ogromne, a goście zjadą ze wszystkich prowincji. Zima to fatalny czas na podróże. Wiosna nie jest o wiele lepsza. Ziemia po deszczach rozmięknie i ludzie będą grzęznąć w błocie.

Cesarz rozparł się swobodnie na krześle i przyglądał się jej z rozbawioną miną.

– Poza tym – ciągnęła dziewczyna – nienawidzę tracić dobrych okazji. Wiesz, panie, że arystokraci i zarządcy zaoferują wszystko, co tylko mogą, przysługi, informacje, złoto, w zamian za jak najlepsze miejsca na weselu. Całe imperium będzie chciało wiedzieć, co założę i do jakiej muzyki będę tańczyć. Jeśli podejmiesz, panie, jakąś potencjalnie niewygodną dla wielu decyzję, to nikt nie zareaguje, bo wszyscy będą zbyt zajęci. Na twoim miejscu nie skracałabym narzeczeństwa. Wykorzystałabym możliwości, które to daje.

Imperator zaśmiał się głośno.

– Och, Kestrel, będziesz wspaniałą cesarzową. – Uniósł kielich. – Za twoje szczęście w pierwszym dniu lata.

Wypiłaby za to, gdyby w tej chwili w drzwiach jadalni nie pojawił się książę Verex. Mężczyzna zatrzymał się jak wryty,
a w jego wielkich oczach można było dostrzec wszystkie targające nim emocje: zaskoczenie, ból i złość.

– Spóźniłeś się – powiedział jego ojciec.

– Nieprawda – odparował książę, zaciskając pięści.

– Kestrel udało się przybyć na czas. Dlaczego ty nie mogłeś?

– Bo podałeś mi złą godzinę.

Imperator zacmokał z niezadowoleniem.

– Coś przekręciłeś.

– Przez ciebie wychodzę na głupca!

– Przeze mnie? Ja nie mam z tym nic wspólnego.

Verex zamknął usta. Jego głowa kiwała się na cienkiej szyi jak kaczka pochwycona nurtem strumienia.

– Usiądź – powiedziała łagodnie Kestrel. – Zjedz z nami deser.

Spojrzenie, jakim Verex ją obrzucił, powiedziało dziewczynie, że mężczyzna od gierek swojego ojca jeszcze bardziej nienawidzi jej litości. Niemal wybiegł z komnaty.

Kestrel bawiła się pozostałościami cukrowego widelca. Nawet gdy echo kroków zbiegającego po schodach księcia ucichło, milczała. Wiedziała, że lepiej się nie odzywać.

– Spójrz na mnie – zażądał imperator.

Uniosła wzrok.

– Nie dlatego chcesz mieć wesele latem, że pragniesz kwiatów i gości oraz liczysz na potencjalne polityczne zyski – oznajmił. – Chcesz je odwlec tak bardzo, jak tylko się da.

Kestrel zacisnęła palce na widelcu.

– Dam ci to, czego pragniesz, oczywiście w granicach rozsądku – ciągnął władca. – I powiem ci dlaczego. Bo ze względu na twego narzeczonego nie winię cię za chęć odwleczenia ślubu. Bo nie marudzisz, tylko starasz się zdobyć to, czego pragniesz. Tak jak ja. Kiedy na mnie patrzysz, widzisz osobę, którą kiedyś się staniesz. Władcę. Wybrałem cię, Kestrel, by uczynić cię kimś, kim mój syn nigdy nie będzie. Kimś, kto zajmie moje miejsce.

Dziewczyna patrzyła w oczy imperatora, starając się wyczytać swoją przyszłość z twarzy mężczyzny zdolnego do okrucieństwa wobec własnego dziecka.

Cesarz się uśmiechnął.

– Chcę, żebyś spotkała się jutro z kapitanem imperialnej straży.

Dziewczyna nie poznała dotąd tego mężczyzny, była jednak świadoma, na czym polega jego praca. Oficjalnie odpowiadał za bezpieczeństwo władcy, nieoficjalnie jednak zakres jego obowiązków był o wiele szerszy i nikt o nim nie mówił. Inwigilacja. Zabójstwa. Kapitan był świetny w sprawianiu, że ludzie znikali bez wieści.

– Ma coś, co chciałby ci pokazać – dodał imperator.

– Co takiego?

– To niespodzianka. A teraz uśmiechnij się, Kestrel. Daję ci wszystko, czego mogłabyś zapragnąć.

Zdarzało się, że cesarz był naprawdę łaskawy i hojny. Kestrel bywała na audiencjach, w trakcie których obdarowywał senatorów posiadłościami w nowych koloniach albo lekką ręką rozdawał im przywileje. Widziała także, jak ta hojność prowokowała ludzi, by poprosić o trochę więcej. Wtedy imperator patrzył na nich półprzymknietymi oczyma niczym kot. Już jakiś czas temu dziewczyna zrozumiała, że jego hojność sprawia, iż ludzie ujawniają swoje prawdziwe pragnienia.

A jednak Kestrel wciąż po cichu liczyła na to, że uda się jej odwlec wesele jeszcze o kilka miesięcy. Początek lata był lepszy niż przyszły tydzień, co do tego nie było wątpliwości, wciąż jednak nazbyt nieodległy. Zdecydowanie. Czy cesarz zgodziłby się na rok narzeczeństwa? Na coś więcej?

– Początek lata… – zaczęła.

– To świetny termin.

Dziewczyna opuściła wzrok na swoją zaciśniętą w pięść dłoń. Gdy ją otwarła i położyła na stole, poczuła słodki zapach cukru.

Widelczyk znikł. Rozpuścił się od ciepła jej palców.

2

Arin przebywał w apartamentach ojca, o których, jak przypuszczał, nigdy nie pomyśli jak o własnych, nieważne, jak stare stałyby się duchy jego rodziny.

Dzień był piękny. Z okien pokoju rozciągał się widok na miasto we wszystkich jego szczegółach, łącznie z miejscami zniszczonymi w trakcie rebelii. Blade zimowe słońce oblewało port delikatną poświatą.

Arin nie myślał o niej. Wcale. Myślał o tym, jak wolno postępuje odbudowa miejskich murów. O tym, że zbliżają się zbiory orzechów sercowca na południu kraju i że dzięki temu ludzie będą mieli co jeść i czym handlować. Nie myślał o Kestrel, a także o ostatnim miesiącu i tygodniu niemyślenia o niej. Ale to niemyślenie przypominało podnoszenie ciężkich odłamków skał i był nim tak zaabsorbowany, że nie usłyszał, jak do pokoju weszła Sarsine. Nie zarejestrował obecności kuzynki, póki kobieta nie pomachała mu przed twarzą otwartym listem.

Na złamanej pieczęci widniały dwa skrzyżowane miecze. Korespondencja od valoriańskiego cesarza. Wyraz twarzy Sarsine powiedział Arinowi, że wieści nie przypadną mu do gustu.

– Co to jest? – zapytał. – Kolejny podatek? – Potarł oczy. – Imperator musi wiedzieć, że nie jesteśmy w stanie zapłacić, nie teraz, chwilę po poprzednim trybucie. Wykańcza nas.

– No cóż, teraz wiemy, dlaczego cesarz tak chętnie oddał Herran Herrańczykom.

Rozmawiali o tym już wcześniej. Podatki wydawały się jedynym uzasadnieniem niespodziewanej decyzji imperatora. Dochody z Herranu trafiały wcześniej do kieszeni valoriańskich arystokratów, którzy skolonizowali półwysep. Potem wybuchła rebelia zakończona dekretem władcy i arystokraci powrócili do stolicy. Utracone przez nich ziemie nazwano kosztem uzyskania. Teraz cesarz mógł wykrwawić Herran za pomocą podatków, przeciwko którym Herrańczycy nie mogli protestować. Bogactwa półwyspu płynęły prosto do imperialnego skarbca.

Przebiegłe posunięcie. Ale tym, co martwiło Arina najbardziej, było dręczące przeczucie, że coś przegapił. Nie było mu łatwo myśleć o dniu, w którym Kestrel przedstawiła ofertę i żądania cesarza. Z trudem dostrzegał cokolwiek poza złotą linią wymalowaną pomiędzy jej brwiami.

– Po prostu powiedz mi, ile będzie nas to kosztować tym razem – powiedział do Sarsine.

Kuzynka wykrzywiła usta.

– To nie podatek. To zaproszenie – oznajmiła i wyszła z pokoju.

Arin rozwinął list. Jego dłonie znieruchomiały.

Jako zarządca Herranu miał zjawić się na balu w valoriańskiej stolicy. Żeby uhonorować zaręczyny lady Kestrel z księciem korony Vereksem, jak napisano.

Sarsine nazwała to zaproszeniem, ale Arin wiedział, że tak naprawdę to rozkaz. Rozkaz, którego nie wolno mu było zignorować, choć przecież formalnie nie był już niewolnikiem.

Mężczyzna uniósł wzrok znad listu i spojrzał przez okno na port. Kiedy pracował w dokach, jeden z niewolników znany był jako dozorca przysług.

Niewolnicy nie posiadali żadnej własności, a przynajmniej nie w rozumieniu swych valoriańskich panów. Zresztą Arin i tak nie miał kieszeni, w których mógłby cokolwiek ukryć. Ubrania z kieszeniami nosili tylko domowi niewolnicy. Tak właśnie wyglądało życie pod jarzmem Valorian – o miejscu Herrańczyka świadczyło to, czy miał w odzieniu kieszenie, dające mu iluzję prawa do posiadania czegoś prywatnego, co mógłby do nich schować.

A jednak niewolnicy mieli własną walutę. Handlowali przysługami. Dodatkowym jedzeniem. Lżejszym ładunkiem do przeniesienia. Luksusem kilku chwil odpoczynku, gdy pracował za nich ktoś inny. Jeśli niewolnik z doków czegoś potrzebował, to zgłaszał się do dozorcy przysług, najstarszego wśród Herrańczyków.

Dozorca przysług miał kłębek różnobarwnych nici. Każdy kolor odpowiadał innemu niewolnikowi. Gdyby Arin miał jakąś prośbę, jego nić zostałaby wyciągnięta, zapętlona i spleciona z inną, na przykład żółtą, żółta zaś mogłaby splatać się z zieloną, w zależności od tego, kto miał wobec kogo dług wdzięczności. Szpula dozorcy przysług zawierała wszystkie informacje.

Ale Arin nie miał swojej nici. O nic nie prosił. Niczego nie dawał. Już jako młodzieniec nienawidził myśli, że miałby być komukolwiek coś winien.

Ponownie uważnie przeczytał list od imperatora. Piękna kaligrafia, staranny dobór słów. Pasował do otoczenia Arina, do lśniącego niczym tafla wody lakieru, którym pokryte było biurko jego ojca, a także do oprawionych w ołowiane ramki szyb, przez które wpadały do komnat promienie zimowego słońca.

To światło sprawiało, że słowa imperatora były aż nazbyt łatwe do odczytania.

Arin zmiął papier, zaciskając dłoń w pięść. Żałował, że nie ma z nim dozorcy przysług. Odrzuciłby swój honor, by stać się jedną z nici, gdyby tylko dzięki temu dostał to, czego pragnie.

Przehandlowałby serce za ciasny węzeł, gdyby to oznaczało, że nigdy więcej nie zobaczy Kestrel.

Arin wezwał do siebie Tensena. Starszy mężczyzna przeczytał wyprostowane i wygładzone zaproszenie z błyskiem w jasnozielonych oczach. Odłożył cienką, pomiętą kartkę na biurko Arina i postukał kościstym palcem w pierwszy akapit tekstu.

– To – powiedział – jest znakomita okazja.

– Więc jedź – odpowiedział Arin.

– Oczywiście.

– Beze mnie.

Tensen wydął wargi i posłał Arinowi pełne mądrości i lekkiego wyrzutu spojrzenie, które sprawdzało się, gdy przed rebelią nauczał valoriańskie dzieci.

– Arinie, nie bądźmy zbyt dumni.

– Nie jestem dumny, tylko zajęty. Będziesz reprezentował Herran na balu.

– Nie sądzę, żeby imperator był usatysfakcjonowany obecnością zwykłego ministra rolnictwa.

– Satysfakcja imperatora niespecjalnie mnie interesuje.

– Wysyłając mnie, albo go urazisz, albo zwrócisz na mnie jego uwagę. Domyśli się, że jestem kimś więcej, niż się wydaje. – Tensen, nie spuszczając wzroku z Arina, podrapał się po pokrytej szpakowatym zarostem szczęce. – Musisz jechać. Powinieneś zagrać w tej sztuce. Jesteś dobrym aktorem.

Arin potrząsnął głową.

Oczy Tensena pociemniały.

– Byłem tam tamtego dnia – przypomniał.

Tamtego dnia, kiedy Kestrel kupiła Arina.

Arin pamiętał spływający mu wzdłuż kręgosłupa pot, gdy czekał w pomieszczeniu obok areny aukcyjnej. Poczekalnia była zadaszona, nie mógł więc widzieć tłumu wrzeszczących Valorian na trybunach, a jedynie stojącego na środku areny Cheata.

Czuł smród własnego ciała i szorstki żwir pod bosymi stopami. Był obolały. Słuchając wznoszącego się i opadającego niczym pieśń głosu licytatora, który świadczył o kunszcie mężczyzny, dotykał lekko palcami posiniaczonego policzka. Jego twarz przypominała nadgniły owoc.

Tamtego ranka Cheat nieźle się wściekł.

– Dwa dni! – wrzeszczał. – Wypożyczyłem cię na dwa dni, a ty wracasz w takim stanie! Co takiego trudnego jest w budowaniu drogi i trzymaniu mordy na kłódkę?

Stojąc w poczekalni i ignorując toczącą się tuż obok aukcję, Arin starał się nie myśleć o biciu i tym wszystkim, co do niego doprowadziło.

Tak naprawdę sińce niczego nie zmieniły. Arin i tak nie wierzył, że Cheat będzie w stanie sprzedać go właścicielowi jakiejś posiadłości. Valorianie dbali o wygląd swoich niewolników, a Arin nie spełniał ich kryteriów nawet, kiedy połowy jego twarzy nie pokrywała sinofioletowa maska. Wyglądał na robotnika. Był robotnikiem. Robotników nie nabywało się do pracy w domu, a właśnie w nich Cheat starał się umieścić ludzi oddanych rebelii.

Arin odwrócił wzrok od wykonanych z drewnianych bali ścian poczekalni, walcząc z frustracją.

Na arenie zapadła cisza. Ta chwila spokoju znaczyła, że gdy Arin nie zwracał na to uwagi, Cheat zakończył licytację i udał się do domu aukcyjnego na chwilę przerwy.

Przez tłum na trybunach znowu przebiegł pomruk. Cheat wracał na scenę, zbliżał się do podestu, na którym niebawem miał stanąć kolejny niewolnik.

– Mam dla was coś wyjątkowego – powiedział do zebranych.

Niewolnicy w poczekalni wyprostowali się. Popołudniowe otępienie znikło. Nawet starszy mężczyzna, który o wiele później przedstawił się jako Tensen, wyglądał na zaalarmowanego.

Cheat mówił szyfrem. Jego słowa niosły ze sobą wiadomość dla niewolników – któryś z nich może zostać umieszczony w istotnym dla rebelii miejscu. Żeby szpiegować. Kraść. Być może zabijać. Cheat miał wiele planów.

Słowo „wyjątkowego” sprawiło, że Arin poczuł nienawiść do samego siebie, gdyż sygnalizowało licytację najważniejszą ze wszystkich, tę, na którą czekali. Oto nadarzyła się sposobność, by ulokować buntownika w posiadłości generała Trajana.

Kto krył się wśród tłumu Valorian?

Czyżby sam generał?

A Arin, głupi Arin, zaprzepaścił swoją szansę na zemstę. Cheat na pewno nie wybierze go do tej aukcji.

A jednak kiedy licytator obrócił się w kierunku poczekalni, popatrzył prosto na niego. Palce Cheata drgnęły dwa razy. To był sygnał.

Arin został wybrany.

– Wtedy – powiedział Arin Tensenowi, kiedy siedzieli w zimowym słońcu w apartamentach jego ojca – wszystko było inne.

– Naprawdę? Wtedy byłeś gotów zrobić dla swoich ludzi wszystko. Teraz już nie?

– Tensenie, to tylko bal.

– To okazja. Przynajmniej dowiemy się, jak wiele ze zbiorów sercowców pragnie zawłaszczyć imperator.

Zbliżały się zbiory. Ludzie potrzebowali orzechów sercowca zarówno do jedzenia, jak i na handel. Arin przycisnął palce do czoła. Tępy ból w skroniach narastał.

– I co nam to da? Niezależnie od tego, jak dużo by zabrał, to i tak zbyt wiele.

Przez chwilę Tensen milczał, a potem powiedział ponuro:

– Od tygodni nie miałem wieści od Thrynne’a.

– Może nie dał rady wymknąć się z pałacu i spotkać się z naszym kontaktem.

– Może. Ale nie mamy zbyt wielu ludzi w rezydencji. Ci, których udało się tam umieścić, są dla nas bezcenni. To niespokojny moment. Elity wydają krocie, żeby przygotować się na najbardziej wystawny, z powodu zaręczyn księcia, sezon zimowy w historii imperium. Koloniści, którzy niegdyś mieszkali w Herranie, są coraz bardziej niezadowoleni. Nie spodobało im się, że musieli zwrócić nam domy i ziemię. Są w mniejszości, a wojsko stoi po stronie cesarza, więc władca na razie może ich ignorować. Wszystko wskazuje jednak na to, że na dworze nic nie jest stałe, a my nie możemy zapominać, że jesteśmy na łasce imperatora. Kto wie, co zamierza zrobić? Albo w jaki sposób nas to dotknie. To – Tensen wskazał brodą zaproszenie – jest dobra okazja, by dowiedzieć się, dlaczego Thrynne milczy. Arinie, czy ty mnie w ogóle słuchasz? Nie stać nas na utratę tak dobrze ulokowanego szpiega.

O tak, tak samo dobrze ulokowanego, jak kiedyś Arin. Nie dobrze, wręcz doskonale. Tamtego dnia na arenie Arin nie rozumiał, skąd Cheat wiedział, że to właśnie on sprawdzi się najlepiej. Mężczyzna miał talent do dostrzegania słabych punktów innych ludzi. Potrafił dostrzec cudze pragnienia. W jakiś sposób umiał zajrzeć w serce licytującej osoby i wiedział, jak ją podejść.

Na początku Arin jej nie zauważył. Kiedy wyszedł na arenę, oślepiło go słońce. Tłum ryknął śmiechem, ale on nie widział zebranych nad jego głową Valorian, słyszał tylko ich głosy. Nie przeszkadzał mu wstyd, drażniący jego skórę niczym stado mrówek. Przynajmniej tak sobie wmawiał. Nie obchodzili go ani zebrani, ani ich słowa.

Potem zamrugał i odzyskał ostrość widzenia. Zobaczył dziewczynę. Unosiła dłoń, by zalicytować.

Jej widok podziałał na niego jak dźgnięcie nożem. Nie dostrzegał wyraźnie rysów jej twarzy, właściwie to nawet nie chciał ich dostrzec, bo to, co zobaczył, sprawiło, że miał ochotę zacisnąć oczy. Wyglądała bardzo po valoriańsku. Mieniła się odcieniami złota, a jej blask przywodził na myśl uniesioną ku słońcu broń. Arinowi trudno było uwierzyć, że dziewczyna jest prawdziwa.

I była czysta. Doskonała skóra, doskonała sylwetka. To sprawiło, że poczuł się brudny, i przez chwilę nie dostrzegał, że złotowłosa jest mała. Drobna.

Absurd. Absurdem było myśleć, że ktoś taki jak ona mógłby mieć nad nim jakąś władzę. A jednak, jeśli dziewczyna wygra aukcję, to tak właśnie się stanie.

Chciał, żeby wygrała. Ta myśl wzbudziła w nim pierwotną, paskudną radość. Nigdy wcześniej nie widział tej dziewczyny, wiedział jednak, kim była: lady Kestrel, córka generała Trajana.

Tłum usłyszał jej ofertę. I nagle okazało się, że Arin jest jednak coś wart.

Mężczyzna zapomniał, że siedzi przy biurku swego ojca. Że minęło kilka miesięcy. Że Tensen czeka na jego odpowiedź. Znów był na arenie. Wspominał, jak patrzył na dziewczynę, czując nienawiść tak czystą i promienną, jak czysta i promienna była jego nowa właścicielka.

3

KESTREL ZDECYDOWAŁA, ŻE NA SPOTKANIE Z KAPITANEM straży ubierze się ekstrawagancko. Wybrała suknię z biało-złotego brokatu, której rąbek ciągnął się za nią po ziemi. Jak zawsze dokładnie przypięła do pasa sztylet, tym razem jednak zacisnęła paski mocniej, niż było trzeba. Odpinała je i zapinała kilka razy.

Kapitan przybył do jej komnat, gdy kończyła poranną porcję doprawionego przyprawami mleka. Nie chciał usiąść, gdy piła. Kiedy na widok jej sukni zamrugał i stłumił półuśmieszek, Kestrel wiedziała, że nie spodoba się jej to, co dla niej miał. Kiedy nie zasugerował, by przebrała się w coś wygodniejszego, wiedziała, że go nie polubi.

– Gotowa? – zapytał.

Przyjrzała mu się, upijając łyk mleka. Był masywnym mężczyzną o ustach przeciętych pionową blizną. Złamana niegdyś szczęka krzywo się zrosła. Kapitan miał zaskakująco ładny profil z prostym nosem, ale Kestrel widziała go tylko przez moment, gdy mężczyzna rozejrzał się po pokoju, by upewnić się, że są w nim sami. Był kimś, kto wolał stać z rozmówcą twarzą w twarz. Wtedy wyglądał koszmarnie.

Dziewczyna zastanawiała się, co by zrobił, gdyby wiedział, że po herrańskiej rebelii nie była do końca przymusowym więźniem w posiadłości Arina.

Odstawiła pustą filiżankę na stolik.

– Dokąd idziemy?

Znów się uśmiechnął.

– Złożyć komuś wizytę.

– Komu?

– Imperator zakazał mi mówić.

Kestrel uniosła brodę i spojrzała kapitanowi prosto w oczy.

– A co ze wskazówkami? Czy imperator zabronił ci również dawać mi wskazówki? Nawet drobne?

– Cóż…

– A co z potwierdzaniem przypuszczeń? Na przykład – wystukała arpeggio na krawędzi mahoniowego stolika – domyślam się, że idziemy do więzienia.

– To było łatwe, pani.

– Och, powinnam spróbować czegoś trudniejszego? Twoje dłonie są czyste, ale buty brudne. Upstrzone czymś… Ślady wciąż jeszcze połyskują, niedawno wyschły. Krew?

Rozbawiła go. Podobała mu się ta gra.

– Widzę, że wstałeś dziś wcześniej ode mnie – ciągnęła Kestrel. – I byłeś zajęty. Muszę jednak przyznać, że dość niestosowne wydaje mi się połączenie krwi na butach i zapachu, który wyczuwam. To subtelna woń. Wetiweria? Piękna i droga. Odrobinka ambry. Co jeszcze… Dyskretna nuta pieprzu. Och, kapitanie. Nie wierzę, czyżbyś pożyczył perfumowane olejki od imperatora?

Z twarzy mężczyzny znikł wyraz rozbawienia.

– Wydaje mi się, że zasłużyłam na podpowiedź, kapitanie.

Kapitan westchnął.

– Zabieram cię do herrańskiego więźnia.

Mleko w żołądku Kestrel skwaśniało.

– Mężczyzna czy kobieta?

– Mężczyzna.

– Dlaczego to takie ważne, żebym go zobaczyła?

Kapitan wzruszył ramionami.

– Tego imperator nie powiedział.

– Kim on jest?

Mężczyzna przestąpił z nogi na nogę.

– Nie lubię niespodzianek – oznajmiła Kestrel. – A imperator nie lubi dzielić się olejkami.

– On jest nikim. Nawet nie znamy jego imienia.

A zatem nie Arin. Tylko o tym Kestrel była w stanie myśleć. To nie mógł być Arin, bo Arin nie był nikim, był herrańskim gubernatorem. Uwięzienie go spowodowałoby kolejny konflikt.

Jednak w więzieniu kogoś przetrzymywano.

Smak mleka, który Kestrel wciąż czuła w ustach, stał się nagle gorzki, jednak, podnosząc się, dziewczyna wciąż się uśmiechała.

– Chodźmy więc.

Stołeczne więzienie mieściło się poza pałacem. Wybudowano je po drugiej stronie miasta, na zboczu góry, w naturalnym leju, który pogłębiono, umocniono i na którego dno prowadziły niezliczone, zdawałoby się, klatki schodowe. Było niewielkie – plotki głosiły, jakoby więzienie wschodniej królowej było ogromne jak podziemne miasto – wystarczało jednak valoriańskiemu cesarzowi. Większość kryminalistów trafiała do obozów pracy na wiecznie zamarzniętej północy, a w mieście zostawali tylko ci najgorsi. Nie czekali jednak długo na egzekucję.

Zapaliwszy oliwne lampy, kapitan poprowadził Kestrel w dół czarnej i dusznej klatki schodowej. Tren sukni, szeleszcząc, sunął za nią niczym wąż. Dziewczynie trudno było nie wyobrażać sobie, że jest więźniem prowadzonym do celi. Serce najwyraźniej próbowało ją oszukać i ścisnęło się jej w piersi, gdy pomyślała o byciu schwytaną za jakąś zbrodnię i zamkniętą w ciemnościach.

Minęli celę. Na kratach w małym okienku zacisnęły się kurczowo paluchy przypominające białe robaki. Więzień wykrzyczał coś w języku, którego Kestrel nie rozpoznawała. Słowa brzmiały jak seplenienie i dopiero po chwili do dziewczyny dotarło, że tak mówi ktoś, kto nie ma zębów. Cofnęła się odruchowo.

– Trzymaj się z dala od krat – poradził jej kapitan. – Tędy – dodał, jakby można było iść gdzieś indziej niż w dół.

Stopni było tak wiele, że gdy Kestrel stanęła wreszcie na równym podłożu, miała problem z zachowaniem równowagi. Korytarz cuchnął ściekami i wilgotną skałą.

Kapitan otworzył celę i gestem zaprosił dziewczynę do środka. Wahała się przez moment, instynktownie lękając się, że mężczyzna zamierza ją uwięzić. Jej dłoń powędrowała do sztyletu na biodrze.

Kapitan zachichotał. Na ten dźwięk z głębi celi dobiegło podzwanianie metalu. Kapitan uniósł wyżej lampę i oświetlił siedzącego pod ścianą, przykutego do niej mężczyznę. Jego bose stopy skrobały o posadzkę, gdy próbował odsunąć się jak najdalej od drzwi.

– Nie obawiaj się – powiedział kapitan do Kestrel. – Jest niegroźny.

Podał jej lampę, po czym chwycił za luźny koniec łańcucha i szarpnął go, by przyciągnąć więźnia do ściany. Mężczyzna zaczął się trząść i szlochać, a potem modlić do całej setki herrańskich bogów.

Kestrel go nie rozpoznała. Poczuła ulgę, a potem palący wstyd. Jakie miało znaczenie, czy znała osadzonego mężczyznę, czy nie? Już za chwilę więzień będzie cierpiał. Wyczytała to w błyszczących w świetle płomieni oczach kapitana.

Nie miała zamiaru zostać w celi. Nie miała zamiaru patrzeć. Odwróciła się do drzwi.

– To wbrew rozkazom imperatora – oznajmił jej kapitan. – Powiedział, że masz być obecna aż do końca. Powiedział, że jeśli nie będziesz współpracować, to mam obciąć więźniowi palce zamiast zdzierać z nich skórę.

Modlitwy więźnia umilkły, a potem rozbrzmiały znów, zdławione i rozpaczliwe.

Kestrel dzwoniło w uszach. Znów słyszała odgłos zapinanych i rozpinanych klamerek pasków. Miała wrażenie, że sama jest jak naciągana do oporu skóra, w każdej chwili grożąca pęknięciem.

– To nie moje miejsce – powiedziała.

– Jesteś moją przyszłą władczynią – odparł kapitan. – To twoje miejsce. A może myślałaś, że rządzenie to tylko piękne suknie i tańce? – Upewnił się, że łańcuch jest naciągnięty. Więzień zawisł na wilgotnej ścianie. – Lampa, pani. – Kapitan gestem przywołał dziewczynę bliżej.

Herrańczyk uniósł głowę. W jego oczach odbiło się światło lampy i choć Kestrel wiedziała, że mężczyzna nie jest Arinem – był zbyt stary i zbyt drobny – ścisnęło się jej serce. Miał typowe dla Herrańczyków oczy. Szare i przejrzyste jak oczy Arina. Nagle wydało się jej, że to właśnie Arin jąka się, wymawiając imię boga litości, że to on błaga ją o coś, czego nie była w stanie mu dać.

– Lampa – powtórzył kapitan. – Już zamierzasz robić trudności?

Podeszła bliżej i wtedy ujrzała stojące obok więźnia wiadro aż po krawędź wypełnione fekaliami oraz grubą warstwę gazy owijającą lewą rękę mężczyzny.

Kapitan zerwał opatrunek zdecydowanym ruchem i przywoływane właśnie imię kolejnego boga utknęło Herrańczykowi w gardle.

Z jego trzech palców zdarto skórę. Kestrel dojrzała różowe mięśnie i błyszczące, kremowe wstążki ścięgien. Żołądek podjechał jej do gardła. Kapitan przyciągnął z ciemnego kąta celi niewielki stół i przycisnął do niego dłoń więźnia.

– Jak się nazywasz? – zapytał. Gdy nie dostał odpowiedzi, wyciągnął sztylet i wbił ostrze w czwarty z palców. Trysnęła krew.

– Przestań – jęknęła Kestrel. – Dość. Wystarczy.

Więzień szarpnął się, ale nie zdołał się uwolnić. Kapitan znów uniósł sztylet.

Kestrel chwyciła go za ramię. Mocno zacisnęła palce, a wtedy twarz mężczyzny rozbłysła mroczną radością. Czekał na to. Czekał na jej porażkę. O to chodziło. Kestrel oblała egzamin, nie wiedząc nawet, na podstawie czego będzie oceniana. Każda chwila wahania świadczyła przeciwko niej. Każda odrobina jej współczucia była przez kapitana liczona i zbierana, by później mógł rzucić ją pod nogi imperatora i powiedzieć: „Proszę spojrzeć, co za żałosna dziewczyna. Słaba i delikatna. Nie ma dość siły, by rządzić”.

Nie miała. Nie, jeśli tak miały wyglądać rządy nad imperium.

Nie wiedziała, co by zrobiła, gdyby więzień nagle nie znieruchomiał. Patrzył na Kestrel szeroko rozwartymi, zdumionymi oczyma. Dziewczyna nie znała go, a jednak on wyraźnie ją rozpoznał. Wbijał w nią spojrzenie jak ktoś, kto znalazł właściwy klucz do pudełka, które rozpaczliwie pragnął otworzyć.

– Nazywam się Thrynne – wyszeptał do niej po herrańsku. – Powiedz mu, że ja…

Kapitan odtrącił zmartwiałą dłoń Kestrel.

– Powiedz to mnie – powiedział do więźnia w jego języku. Mówił z ciężkim akcentem. – Dobrze, że wreszcie zdecydowałeś się mówić. A więc, Thrynne, co takiego bełkotałeś? Co chciałeś mi wyznać?

Usta mężczyzny poruszały się bezgłośnie. Na stole zbierała się krew. Ostrze sztyletu połyskiwało.

Na Kestrel spłynął przedziwny spokój. Sprawiło to spojrzenie więźnia, który patrzył na nią, jakby była dlań darem losu, jakby dała mu nadzieję. Nie chciała sprawić mu zawodu, nie chciała go zdradzić, choć nawet nie rozumiała, co się dzieje. Postanowiła, że poradzi sobie z tym, o co ją prosił, czymkolwiek to było.

– Nie pamiętam – powiedział Thrynne.

– Powiedz albo obedrę cię do kości.

– Kapitanie – wtrąciła się Kestrel – ten człowiek jest oszołomiony. Daj mu chwilę…

– Oszołomiony? Chyba nie myślisz, że pozwolę ci przeszkadzać w przesłuchaniu? Masz tylko słuchać. Thrynne, zadałem ci pytanie. Przestań się na nią gapić. Nie jest ważna. Ja jestem.

Thrynne patrzył to na kapitana, to na Kestrel. Z jego ust dobył się gardłowy, bolesny jęk. Znów skoncentrował się na dziewczynie.

– Proszę – wychrypiał. – On musi wiedzieć.

Kapitan zdarł z jego palca kawałek skóry i wyrzucił go do wiadra z nieczystościami.

Thrynne wrzasnął, a potem umilkł i tylko łapczywie chwytał powietrze. Jego krzyk dzwonił Kestrel w uszach.

Wyciągnęła rękę do kapitana i próbowała chwycić jego trzymającą nóż dłoń. Mężczyzna odepchnął ją, nie patrząc nawet w jej stronę. Upadła na podłogę.

– Nie próbuj ze mną pogrywać, Thrynne – warknął. – Nie ma miejsca na „nie”. Istnieje tylko „tak”. Rozumiesz?

Więzień zdławił krzyk.

– Tak.

Kestrel wstała.

– Kapitanie… – zaczęła.

– Milcz. Tylko pogarszasz sytuację. – Zwrócił się do Thrynne’a. – Co robiłeś pod drzwiami komnaty, w której odbywało się prywatne spotkanie cesarza z przywódcą senatu? Podsłuchiwałeś?

– Nic! Sprzątałem. To moja praca.

– Dla mnie to brzmi jak „nie”.

– Nie! To znaczy tak, tak, myłem podłogę. Sprzątam. Jestem służącym.

– Jesteś niewolnikiem – poprawił go kapitan, choć na mocy imperatorskiego dekretu Herrańczycy odzyskali wolność. – Czyż nie?

– Tak, jestem.

Kestrel bezszelestnie wyciągnęła sztylet. Gdyby kapitan wciąż stał zwrócony do niej plecami, być może byłaby w stanie coś zrobić. Nieważne, że jej umiejętności walki były żałosne. Mogła go powstrzymać.

Być może.

– Dlaczego więc – odezwał się kapitan zwodniczo uprzejmym tonem – podsłuchiwałeś pod drzwiami?

Sztylet w dłoni dziewczyny zadrżał. Kestrel czuła subtelną woń olejków imperatora. Zmusiła się, by podejść bliżej. Wypite na śniadanie mleko podeszło jej do gardła.

Thrynne oderwał wzrok od swego oprawcy i spojrzał na nią.

– Pieniądze – powiedział. – To jest rok pieniędzy.

– Ach! – westchnął kapitan. – A więc o to chodzi. Zapłacono ci za podsłuchiwanie, prawda?

– Nie…

Sztylet kapitana zanurkował w dół. Kestrel zwymiotowała, upuszczając broń, która potoczyła się w cień. Dźwięk stali uderzającej o kamień utonął w krzyku więźnia. Dziewczyna otarła usta rękawem sukni. Zamknęła oczy i z całych sił przycisnęła dłonie do uszu. Ledwie usłyszała słowa kapitana:

– Kto? Kto ci zapłacił?

Odpowiedź nie nadeszła. Thrynne zemdlał.

Kestrel wróciła do swoich komnat na miękkich nogach. Czuła się chora. Nieczysta. Kąpała się w gorącej wodzie tak długo, aż miała wrażenie, że jeszcze chwila, a ugotuje się żywcem. Zostawiła zniszczoną sukienkę tam, gdzie ją z siebie ściągnęła, zwiniętą na podłodze pokoju kąpielowego. Z mokrymi, splątanymi włosami wpełzła do łóżka i zaczęła myśleć.

A przynajmniej próbowała. Próbowała myśleć o tym, co powinna teraz zrobić. Po chwili spostrzegła, że gruba, lecz lekka pierzyna drży jak żywy organizm. Trzęsła się. Przypomniała sobie Cheata, przywódcę Herrańczyków. Arin przed nim odpowiadał, wypełniał jego polecenia. I kochał go. Tak, wiedziała, że go kochał.

Cheat uwielbiał grozić Kestrel, że zmasakruje jej dłonie. Że je połamie, że obetnie jej palce, że je zmiażdży. Wydawało się, że miał na ich punkcie obsesję. Później ta obsesja przerodziła się w inną. Znów poczuła przerażenie, które pojawiło się, gdy zaczęła pojmować, czego od niej chciał i jak daleko był w stanie się posunąć, by to dostać.

Teraz był martwy. Arin zabił go na jej oczach. Widziała, jak Cheat umierał, i raz jeszcze zapewniła samą siebie, że już nigdy jej nie skrzywdzi. Popatrzyła na swoje dłonie, gładkie i sprawne. Nie ściągnięto z nich skóry, nie odsłonięto mięśni i ścięgien. Palce miała szczupłe, paznokcie przycięte krótko, by nie zawadzały przy grze na fortepianie. Miękka skóra. Niewielkie znamię u podstawy kciuka.

Uznała, że ma ładne dłonie. Ułożone na kołdrze zdały się jej nagle zupełnie bezużyteczne.

Co powinna zrobić?

Pomóc więźniowi w ucieczce? To jednak wymagałoby przemyślanej strategii zbudowanej w oparciu o pomoc innych. Kestrel nie miała wystarczająco wielu haków na kapitana, nikt w stolicy nie był jej niczego winien, nie znała również dworskich sekretów. Była w pałacu nowa i nie zyskała dotąd niczyjej lojalności. Nikt nie pomoże jej w tym szaleństwie.

A gdyby została złapana? Co zrobiłby jej imperator?

A gdyby tak nic nie robić?

Nie mogła. Jej bierność w więzieniu i tak kosztowała ją już zbyt wiele.

„To jest rok pieniędzy”, powiedział Thrynne. Słowa te zabrzmiały, jakby były przeznaczone właśnie dla niej. To było dziwne zdanie. A jednak znajome. Być może kapitan miał rację i więzień oznajmiał po prostu, że zapłacono mu za zdobycie informacji. Imperator miał wielu wrogów, nie tylko wśród podbitych ludów. Thrynne’a mógł zatrudnić jakiś nieprzychylny cesarskiej polityce senator.

Kiedy puchowe okrycie znieruchomiało i zamieniło się w śnieżną zaspę otulającą podciągnięte pod brodę kolana Kestrel, dziewczyna przypomniała sobie słowa swej herrańskiej piastunki: „To jest rok gwiazd”.

Kestrel była wtedy mała, a Enai opatrywała jej otarte kolano. Dziewczyna nigdy nie była niezdarna, ale jej upór w dążeniu do celu kosztował ją wiele siniaków i krwi.

– Ostrożnie – przestrzegła ją opiekunka, owijając kolano bandażem. – To jest rok gwiazd.

Zabrzmiało to dziwnie, Kestrel poprosiła więc o wyjaśnienie.

– Valorianie nadają kolejnym latom numery – wyjaśniła opiekunka – a my nazwy pochodzące od naszych bogów. Przechodzimy przez cały panteon i każdy rok jest rokiem jednego ze stu bogów. Teraz rządzi bóg gwiazd, musisz więc uważać, gdzie stawiasz stopy. Ten bóg uwielbia wypadki. Och, kocha również piękno. Czasem, gdy jest zirytowany albo po prostu znudzony, stwierdza, że najpiękniejsze rzeczy robią najwięcej bałaganu.

Kestrel powinna była uznać to za głupie. Valorianie nie mieli bogów. Nie wierzyli w życie pośmiertne ani w żadne inne zabobony. Jeśli oddawali czemukolwiek cześć, była to chwała. Ojciec Kestrel śmiał się z pomysłu, jakoby jego życiem miało rządzić przeznaczenie. Mówił, że gdyby jako imperialny generał wierzył w nie, usiadłby wygodnie w swoim namiocie i czekał, aż ktoś poda mu Półwysep Herrański na srebrnej tacy. Zamiast to zrobić, po prostu go zdobył. Jego zwycięstwa, jak twierdził, należały wyłącznie do niego.

Jako dziecko Kestrel była oczarowana ideą bogów. Byli kanwą dla wspaniałych opowieści. Poprosiła Enai, by nauczyła ją imion wszystkich stu bóstw i opisała, czym rządzą. Któregoś wieczoru, gdy w trakcie kolacji generał tak mocno przycisnął nożem delikatny talerzyk, że ten pękł, Kestrel powiedziała żartem:

– Uważaj, ojcze. To jest rok gwiazd.

Generał znieruchomiał, a dziewczyna poczuła przerażenie. Może bogowie istnieli naprawdę… Tamten wieczór okazał się katastrofą. Wyczytała to w gniewnym spojrzeniu ojca i ujrzała następnego dnia na ramieniu Enai, na opasującej je sinej bransolecie zrobionej przez wielką, silną dłoń.

Kestrel przestała pytać o bogów. Zapomniała ich imiona. Najpewniej istniał i bóg pieniędzy. Może faktycznie to był jego rok. Nie była pewna. Nie rozumiała, co słowa Thrynne’a znaczyły dla niego samego.

„Powiedz mu”, nalegał więzień. „On musi wiedzieć”. Kapitan uznał, że chodziło o niego samego. Może i tak było… A jednak szare oczy Herrańczyka zdawały się wodzić za Kestrel. Mężczyzna ją rozpoznał. Nic dziwnego. Służył w pałacu. Służba wiedziała, kim jest Kestrel, a Kestrel nie znała twarzy i imion służących. Ale… był Herrańczykiem.

A gdyby założyła, że był nowy na dworze? Że widział ją jeszcze w Herranie, w tych cudownych czasach, gdy jej życie upływało na kolacjach, tańcach i proszonych herbatkach, a największym zmartwieniem były nienawiść jej ojca do muzyki i jego nalegania, by wstąpiła do wojska.

Może Thrynne rozpoznał ją z czasów po wybuchu rebelii, gdy wszystko się zmieniło? Kiedy Herrańczycy zajęli stolicę półwyspu i Arin nazwał Kestrel swoją zdobyczą wojenną.

„On musi wiedzieć”, powiedział Thrynne.

Bardzo powoli, jakby przesuwała maleńkie części niebezpiecznego mechanizmu, Kestrel zamieniła jedno ze słów na imię.

„Arin musi wiedzieć”.

Tylko co miała z tym zrobić?

Kestrel miała własne pytania do Thrynne’a. Chciała znaleźć sposób, by mu pomóc. Chciała również zrozumieć, o co mu chodziło, ale to oznaczało konieczność spotkania się z nim w cztery oczy, a na coś takiego potrzebowała zezwolenia cesarza.

– Jestem zawstydzona własną postawą – powiedziała następnego ranka imperatorowi. Byli w jego prywatnym skarbcu. Jego list, w którym zaakceptował propozycję spotkania, oraz wybór miejsca zdawały się dobrze wróżyć. A jednak teraz milczał. Przyglądał się szufladzie, którą wysunął ze ściany od podłogi do sufitu zabudowanej skrytkami. Wydawało się, że jest zadowolony z jej zawartości, której Kestrel nie mogła dostrzec.

– Źle się zachowałam w więzieniu – ciągnęła dziewczyna. – Ale tortury…

– Przesłuchanie – powiedział cesarz do szuflady.

– To przesłuchanie przypomniało mi rebelię i to… to, czego doświadczyłam.

– To, czego doświadczyłaś… – Władca uniósł wreszcie wzrok.

– Tak.

– Nigdy nie rozmawialiśmy o tym, czego właściwie doświadczyłaś, Kestrel. Można byłoby pomyśleć, że twoje doświadczenia, jakiekolwiek były, sprawią raczej, że zachęcisz kapitana do działania, a nie będziesz bojkotować jego metody. A może mamy różne wyobrażenie o tym, ile wycierpiałaś z rąk herrańskich rebeliantów? Powinienem ponownie przemyśleć piękną historię o córce generała, która uciekła z niewoli i przepłynęła morze podczas sztormu, by ostrzec mnie, że wybuchło powstanie?

– Nie.

– Naprawdę sądzisz, że imperium przetrwałoby bez posuwania się od czasu do czasu do takich metod? Uważasz, że jako imperatorka będziesz się mogła od nich odciąć?

– Nie.

Zatrzasnął szufladę z hukiem, który zabrzmiał jak wystrzał.

– Czego więc się spodziewasz po mnie poza rozczarowaniem? Ogromnym rozczarowaniem. Miałem o tobie wyższe mniemanie.

– Panie, pozwól mi się zrehabilitować. Proszę. Bardzo dobrze mówię po herrańsku, a więzień był gotów ze mną rozmawiać. Gdybym to ja go przesłuchała…

– On nie żyje.

– Co takiego?

– Umarł. I zabrał do grobu wszystkie informacje, jakie posiadał.

– Ale jak?

Imperator z irytacją machnął ręką.

– Infekcja. Gorączka. Wiadro z nieczystościami.

– Nie rozumiem.

– Więzienie jest skonstruowane tak, by zapobiegać samobójstwom. Ale ten człowiek, Thrynne, był mądry, oddany sprawie i zdesperowany. W każdym razie miał wszystkie te cechy, które są potrzebne, by wsadzić oskórowaną rękę do wiadra z fekaliami.

Kestrel znów poczuła mdłości. W ustach pojawił się gorzki smak winy.

Cesarz westchnął. Usiadł na krześle i gestem wskazał jej, by spoczęła na drugim, naprzeciwko niego. Dziewczyna z ulgą opadła na siedzisko.

– Znasz tych ludzi, Kestrel. Myślisz, że ktoś taki jak on zdobyłby się na ostateczność, by chronić valoriańskiego senatora, który zlecił mu dowiedzenie się, jak głosować na kolejnym posiedzeniu?

– Nie – odrzekła. Inna odpowiedź byłaby oczywistym kłamstwem.

– Jak myślisz, kto go zatrudnił?

– Może ktoś ze wschodu. Muszą mieć tutaj szpiegów.

– Och, oczywiście mają. – Patrzył jej prosto w oczy. Nie chciał od niej odpowiedzi. Chciał przekonać się, czy powie na głos to, w co wierzył.

– Pracował dla Herranu – oznajmiła powoli.

– Oczywiście. Powiedz mi, czy ich przywódca potrafi inspirować innych? Nigdy go nie spotkałem, ale ty byłaś jego więźniem. Uważasz, że nowy gubernator ma… charyzmę? Ten rodzaj przyciągania, który sprawia, że ludzie gotowi są podejmować śmiertelne ryzyko?

Przełknęła z trudem ślinę.

– Tak.

– Chcę ci coś pokazać. – Władca wskazał zatrzaśniętą przed chwilą szufladę. – Przynieś jej zawartość.

To była złota moneta z profilem imperatora.

– Kazałem ją wybić z okazji twoich zaręczyn – wyjaśnił. – Odwróć ją.

Zrobiła to. Kiedy zobaczyła rewers, po plecach przebiegły jej ciarki. Widniały na nim dwa skrzyżowane druty do ręcznych robótek.

– Wiesz, co to jest?

Kestrel zwlekała z odpowiedzią.

– Znak Jadis – wykrztusiła wreszcie.

– Tak. Historia, która może być również twoją.

Jadis była wojowniczką ze starej valoriańskiej legendy. Porucznikiem. Jej armia została rozgromiona, a ona sama trafiła do haremu wrogiego dowódcy. Mężczyzna lubił wszystkie swoje nałożnice, ale szczególnie upodobał sobie młodą Valoriankę. Nie był jednak głupi. Kiedy wzywał ją do swego łoża, musiała być naga, by nie mogła ukryć żadnej broni. Była również krępowana, przynajmniej na początku, bo dowódca nie ufał jej rękom.

Ale Jadis była urocza i nie sprawiała problemów. W miarę upływu czasu, w trakcie niekończącego się marszu armii, kobieta zaprzyjaźniła się z innymi mieszkankami haremu, które nauczyły ją robić na drutach. Zwróciło to uwagę dowódcy. Czasem, gdy nie stawano do bitwy, mężczyzna widział, jak Jadis, siedząc przed kobiecym namiotem, robi na drutach coś bezkształtnego. Zadziwiało go, jak przesadzona jest reputacja Valorian jako butnego i wojowniczego ludu. Jego mała wojowniczka była niczym domowe zwierzątko.

– Co to takiego? – pytał.

– To dla ciebie – odpowiadała Jadis. – Spodoba ci się, zobaczysz.

Wełniana robótka rosła z miesiąca na miesiąc. Żartowali z niej w zaciszu sypialni. On pytał, czy to skarpetka, tunika czy może płaszcz, a ona odpowiadała zawsze:

– Spodoba ci się, zobaczysz.

Pewnej nocy, długo po tym, jak Jadis przestano wiązać ręce, dowódca spojrzał na swoją brankę i zapytał:

– Wiesz, jaka bitwa czeka nas jutro?

– Tak – powiedziała kobieta. Armia miała uderzyć w samo serce Valorii. Losy zdawały się przesądzone.

– Musisz mnie za to nienawidzić.

– Nie.

Na dźwięk tego słowa oczy mężczyzny zwilgotniały. Nie wierzył jej.

– Miłości moja – rzekła Jadis – prezent dla ciebie jest już prawie gotów. Pozwól mi dokończyć go teraz. Przyniesie ci szczęście w bitwie.

Mężczyzna wybuchł śmiechem, nie potrafił bowiem wyobrazić sobie, że nałożnica liczy na to, że pojedzie do walki odziany w wielki, bezkształtny kłąb wełny. Cieszyło go jednak, że pracowała z takim zapałem. Co z tego, że brakowało jej talentu i umiejętności? To był dowód jej oddania.

Stanął w wyjściu z namiotu i kazał służbie przynieść koszyk z wełną.

Postawił go obok łóżka, a potem znów smakował ciało kobiety. Później Jadis usiadła u jego boku i zaczęła robić na drutach. Monotonne postukiwanie sprawiło, że dowódca stał się senny.

– Długo jeszcze? – zapytał z rozbawieniem.

– Och, właśnie skończyłam.

– Ale co to jest?

– Nie widzisz? Nie podoba ci się? Przyjrzyj się bliżej, miłości moja.

Dowódca schylił się i wtedy Jadis wbiła mu druty prosto w gardło.

Leżąca na dłoni Kestrel moneta zdawała się jej ciążyć. Dziewczyna z trudem oddychała.

– Rozmawialiśmy wcześniej na temat twojego pobytu u Arina – odezwał się imperator.

– To nie było tak – zaprotestowała, zaciskając palce na monecie. – Nie jestem Jadis.

– Nie? Słyszałem, że gubernator jest przystojnym mężczyzną.

– Nie zauważyłam. – Na początku rzeczywiście nie. Nie potrafiła zobaczyć Arina takim, jaki był naprawdę. Żałowała tego. Jeszcze bardziej żałowała, że wreszcie przejrzała na oczy. Teraz czuła się naprawdę okropnie. Straciła go na zawsze, a cesarz chciał wydrzeć jej wszystkie sekrety. – Nigdy nie był moim kochankiem. Nigdy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki