Dla dwóch uroczych chłopców,

którzy wyrośli na niesamowitych mężczyzn;

gdybym tylko mogła,

znów stanęłabym przy Waszych łóżeczkach

i dała każdemu z Was buziaka w czoło.

Wiem, że wyglądałoby to dziwnie,

dlatego zadowolę się złożeniem całusa na tym papierze

i tylko słowami.

Gdziekolwiek porwą Was prądy morskie,

Wasza Mama zawsze będzie Was kochać,

aż po kres oceanu i z powrotem.

jeden

Kiedy pojawiają się problemy, mój umysł zawsze powraca do pewnego idealnego dnia w Rodanthe. Wspomnienia przykrywają mnie jak koc, znoszoną pikowaną narzutą z piasku i nieba, lekko wyblakłą od upływu czasu. Opatulam się nim, przywołując w pamięci obraz domu na wybrzeżu, którego nagie kości wystawione są na działanie wiatru i słońca, a poluzowane drewniane gonty zsuwają się na ziemię od czasu do czasu niczym łuski z cielska jakiegoś mitycznego potwora morskiego wyrzuconego na brzeg. Okiennica nad głową kołysze się na jednym gwoździu w przód i w tył na lekkim wietrze, ochraniając nietknięte okno na drugim piętrze. Mewy nadlatują i odlatują, co jakiś czas siadając na osolonych krokwiach – padlinożercy zlatują się, aby szarpać padlinę pozostawioną przez burzę.

Lata później, gdy budynek został odrestaurowany, wytwórnia filmowa nakręciła tam film. Historię miłosną.

Ale dla mnie historia tamtego domu, historia Rodanthe, zawsze będzie opowieścią o dniu, który spędziłam z moim dziadkiem. O dniu, kiedy czułam się bezpieczna.

Nadal go widzę, gdy spod przymrużonych powiek długo patrzę na odbijające się w wodzie słońce. Jest tylko cieniem. Stoi przygarbiony, pochylony w swoich nieprzemakalnych ogrodniczkach i w starej koszuli w kratę z perłowymi zatrzaskami. Obcasy znoszonych roboczych butów wiszą w powietrzu, w czasie gdy dziadek balansuje na belkach stropowych drugiego piętra, oceniając wyrządzone przez sztorm szkody i kalkulując dla właścicieli domu, ile potrzeba, by go odrestaurować.

Szuka czegoś, co powinno być zawieszone na pasku z narzędziami. Za chwilę zawoła do mnie i poprosi o to, czego nie może znaleźć. Tandi, przynieś mi tę niebieską taśmę mierniczą albo Tandi Jo, przydałaby mi się ta zielona poziomica z ciężarówki… Ja, mała dziewczynka o brązowych włosach, wyławiałam wówczas przedmioty ze skrzynki na narzędzia i truchtałam na górę, pragnąc go zadowolić i mając nadzieję, że kiedy tam będę, uraczy mnie jakąś opowieścią. Tutaj, w miejscu, gdzie się wychował, krążyło mnóstwo historii. Dziadek chce, żebym poznała wyspy Outer Banks, a ja pragnę je poznać. Każdy centymetr. Każdą historię. Każdego członka rodziny, od której moja matka jednocześnie była zależna i z którą prowadziła wojnę.

Pomimo zniszczeń, jakie pozostawiła po sobie burza, Rodanthe było rajem. Tutaj mój ojciec potrafi rozmawiać, moja matka – śpiewać i (w końcu) jest spokojnie. Dzień po dniu, tydzień po tygodniu. Tutaj jesteśmy wszyscy razem, w przyczepie na podupadającym kempingu z lat sześćdziesiątych, gdy mój ojciec zajmuje się pracami remontowymi, podesłanymi mu przez dziadka. Nikt nie trzaska drzwiami ani za nimi nie znika. To magiczne miejsce – jestem o tym przekonana.

Tamtego dnia szliśmy przez Rodanthe, skończywszy wyceniać szkody w domu na wybrzeżu. Dziadek zaciskał grubo ciosaną dłoń z guzowatymi, zdrewniałymi palcami na mojej dłoni, obietnicę, że wszystko, co popsute, można naprawić. Mijaliśmy domy w remoncie, sterty zbutwiałych mebli i ruiny oraz starą stację ratunkową Chicamacomico, gdzie Armia Zbawienia wydawała gorące obiady na parkingu.

Przed zabitym dechami wiejskim sklepem gitarzysta z nagim torsem i długimi blond dredami puścił do mnie oczko i uśmiechnął się. Miałam dwanaście lat, więc odwróciłam wzrok i poczułam, że się rumienię. Po chwili odważyłam się spojrzeć na niego jeszcze raz i wówczas moje ciało przeszył osobliwy, nieznany mi impuls elektryczny. Brzdąkający na gitarze mężczyzna wybijał sobie rytm, uderzając stopą w znoszonej tenisówce o deskę surfingową, bardziej recytował słowa, niż je śpiewał.

Śmiało i mocno zabijcie w dzwony,

Niech wszystkich poturbowanych połączą się tony,

W muszlach bez skazy panują ciemności –

To przez pęknięcia wpada nieco jasności…

Nie pamiętałam, o czym śpiewał. Aż do teraz.

Wspomnienie tych słów i silnej dłoni mojego dziadka trzymającej moją rękę otoczyły mnie, gdy stałam na werandzie domu Ioli Anne Poole. Wtedy po raz pierwszy miałam nieodparte wrażenie, a nawet pewność, że wewnątrz stało się coś bardzo złego.

Ostrożnie popchnęłam frontowe drzwi, wpuszczając do środka smugę porannego słońca i podmuch bryzy znad cieśniny Palmico. Hol był staroświecki, wysokie białe ściany pokryto prostokątnymi drewnianymi panelami, bogato zdobionymi ornamentem złotych liści. Świeża bryza okrążyła cienie, była jednak zbyt słaba, aby poruszyć zwietrzały zapach zatęchłego domu. Woń zapomnianego miejsca. Instynkt podpowiadał mi, co znajdę w środku. Nie zapomina się uczucia, które opanowuje cię w momencie, kiedy przechodzisz przez drzwi i w jakiś niewytłumaczalny sposób wiesz już, że śmierć była tu przed tobą.

Stanęłam na progu i zawahałam się. W głowie gorączkowo rozważałam wszystkie możliwości, w końcu dając się ponieść nerwowej psychozie. Zamknij drzwi. Zadzwoń na policję albo… gdziekolwiek. Niech ktoś inny się tym zajmie.

Nie powinnaś była dotykać klamki – teraz są na niej twoje odciski palców. A co, jeśli policja pomyśli, że coś zrobiłaś właścicielce? Ciągle słyszy się historie o oskarżaniu niewinnych ludzi, szczególnie przyjezdnych. Takich jak ty, którzy zjawiają się ni z tego, ni z owego, i starają się wpasować…

A co, jeśli ludzie pomyślą, że polowałam na pieniądze staruszki, na jej kosztowności, albo chciałam znaleźć ukrytą furę pieniędzy? Co, jeśli ktoś naprawdę wcześniej włamał się i splądrował to miejsce? Takie rzeczy się zdarzają, nawet w tak idyllicznych miejscach jak wyspa Hatteras. Ogromne domy letniskowe stoją puste, a miejscowi chłopcy ze złymi nawykami szukają łatwego sposobu, żeby się wzbogacić. A co, jeśli złodziej włamał się, myśląc, że nikogo nie ma, a potem zbyt późno zdał sobie sprawę, że się pomylił? Mogłam właśnie niszczyć dowody.

Tandi Jo, czasami naprawdę brak ci piątej klepki. Głos w mojej głowie był jak głos ciotki Marney – ostry, zirytowany, z ciężkim teksańskim akcentem charakterystycznym dla rodziny ze strony mojego ojca, pełen zniecierpliwienia wymysłami, zwłaszcza moimi.

– Pani Poole? – wychyliłam się przez próg, starając się mieć lepszy widok, ale niczego nie dotykając. – Pani Iolu Anne Poole? Jest pani tam? To ja, Tandi Reese. Wynajmuję od pani domek gościnny… Słyszy mnie pani?

Nadal cisza.

Na werandzie zawirowała mała trąba powietrzna, zagarniając do siebie ostatnie zeschnięte igliwie sosny i tegoroczne liście dębu. Luźne kosmyki włosów zasłoniły mi oczy, plącząc się razem z myślami. Moje odbicie zlewało się z pofalowanym szkłem w ołowianych ramach, wiszącym w holu – delikatne brązowe włosy, zdenerwowane niebieskie oczy, nieco rozchylone usta, zamarłe w niepewności.

Co teraz? Jakim cudem zdołam wyjaśnić ludziom, że minęło tak wiele dni, zanim zauważyłam, że w wielkim wiktoriańskim domu Ioli Poole nie zapalają się i nie gasną światła, że kiedy w nocy nadszedł wiosenny chłód, nie włączały się wentylacja i ogrzewanie przy oknach? Mieszkałam niecałe czterdzieści metrów dalej. Jak mogłam niczego nie zauważyć?

Może Iola Poole spała – ucinała sobie krótką drzemkę w południe – i wchodząc do środka, przestraszę ją niemal śmiertelnie. Z tego, co zdążyłam zauważyć, moja nowa gospodyni trzymała się na uboczu. Oprócz dostaw sklepowych i samochodów kurierskich z UPS albo FedExa, które przywoziły paczki, jedynymi oznakami obecności Ioli Poole były światła i okienne systemy wentylacyjne, włączane i wyłączane, gdy przemieszczała się po pokojach o różnych porach dnia. Odkąd wraz z dzieciakami przyjechałam do miasta bez benzyny ani nie mając miejsca, w którym moglibyśmy się podziać, widziałam ją jedynie raz, może dwa. Dobrnęłam do ostatniego skrawka ziemi tuż przed Atlantykiem, do najdalszego punktu, do jakiego mogliśmy uciec od Dallas, Teksasu i Trammela Clarke’a. Póki nie przekroczyłam granicy Karoliny Północnej, nie zdawałam sobie sprawy, dokąd zmierzam i dlaczego. A ja po prostu szukałam kryjówki.

Po czwartym dniu spędzonym w Hatteras wiedziałam już, że nie damy rady dłużej spać na kempingu w naszym SUV-ie. Wyspiarze są spostrzegawczy. Kiedy agentka nieruchomości zaoferowała dom do wynajęcia poza sezonem, czyli tanio, stwierdziłam, że było nam to pisane. Potrzebowaliśmy dobrego miejsca, żeby się osiedlić, bardziej niż czegokolwiek innego.

Biorąc pod uwagę, że był kwiecień i minęło już sześć tygodni, odkąd przeprowadziliśmy się do domku gościnnego, a ja dwa tygodnie zalegałam z płaceniem czynszu, ostatnią osobą, z którą chciałam się teraz kontaktować, była Alice Faye Tucker, agentka nieruchomości, dzięki której byliśmy tu, gdzie byliśmy.

Dotknęłam drzwi i jeszcze raz zawołałam w głąb korytarza:

– Iolu Poole? Pani Poole? Czy jest tam pani?

Kolejny podmuch wiatru zatańczył na werandzie, poruszając gałązkami krepowego mirtu, który otarł się o dekoracyjne drewniane wycięcia w kształcie pierników. Dom bardziej niż dzięki gwoździom zdawał się kurczowo trzymać dzięki jaśminowym pnączom i suchym płatom farby. Uchylone drzwi otworzyły się szerzej. Strach zatańczył na moich ramionach, łaskocząc jak muśnięcie czyjegoś paznokcia.

– Uwaga, wchodzę, dobrze?

Może wyczuwalna obecność śmierci była tylko wytworem mojej wyobraźni, a ta biedna kobieta po prostu upadła i ugrzęzła w jakimś ciasnym miejscu, i nie mogła się teraz wydostać. Mogłabym wówczas pomóc jej się podnieść i przynieść wodę albo jedzenie, albo cokolwiek, i nie będzie potrzeby, by dzwonić na 112. Pewnie i tak chwilę trwałoby, zanim ktoś by odebrał. Nie ma tu posterunku policji. Fairhope to jedynie targ rybny, mała przystań, wiejski sklepik, garstka domów i kościół. Wciśnięte pomiędzy dęby rosnące wzdłuż strumienia Mosey, nie było miejscem, które wydawało się skore przepraszać za siebie, ale raczej parszywym małym miasteczkiem, do którego przybijali rybacy znużeni sztormami i gdzie zakładali rodziny w nadgryzionych solą domach. Służby ratunkowe musiałyby przybyć z jakiejś większej miejscowości, może z Buxton lub Hatteras.

Najlepszą rzeczą, jaką mogłam zrobić dla Ioli Anne Poole i dla siebie samej, było wejść do tego domu, sprawdzić, co się stało i czy w jakikolwiek sposób uda mi się to utrzymać w tajemnicy.

Drzwi były uchylone na tyle, że mogłam się przez nie przecisnąć. Prześliznęłam się, nie dotykając niczego i zostawiając drzwi za sobą otwarte. Gdyby przyszło mi uciekać stąd w pośpiechu, wolałam nie napotkać żadnych przeszkód pomiędzy mną a werandą przed domem.

Byłam już w głębi holu, kiedy nagle kątem oka dostrzegłam jakiś ruch. Podskoczyłam, a potem uświadomiłam sobie, że gdy przechodziłam obok kilku wyblakłych fotografii, moje odbicie stapiało się upiornie z matowym szkłem ramek. Ze zdjęć wpatrywały się we mnie sepiowe postaci – umundurowany żołnierz z wygrawerowanym Avery 1917 na mosiężnej tabliczce; mała dziewczynka w drobnych loczkach na białym kucyku, grupa ludzi pozująca pod dębem i kobiety w wielkich kapeluszach, takich jakie nosiła Kate Winslet w Titanicu; szczęśliwa para młoda, otoczona przez kilkunastu dorosłych, a przed nimi dwa rzędy dzieci siedzących po turecku – fotografia ślubna z lat trzydziestych lub czterdziestych. Czy to Iola była panną młodą ze zdjęcia? Czy w tym domu mieszkała kiedyś duża rodzina? Co się z nimi stało? Z tego, co wiedziałam, Iola Poole nie miała już bliskich krewnych, a przynajmniej nikogo, kto by ją odwiedzał.

– Halo… Halo? Jest tam kto?

Zerknęłam w kierunku dostojnego łuku wysokich schodów. Cienie gęsto zdobiły ciemne drewno, nadając poręczom złowieszczy wygląd, który sprawił, że zamiast wejść na górę, skręciłam w prawo i przeszłam pod sklepieniem do ogromnego, otwartego pokoju. Gdyby nie ciężkie, wytłaczane zasłony, byłoby to słoneczne pomieszczenie. Fortepian i kilka staroświeckich krzeseł i kanap wyglądały jak rodem z turystycznej broszury lub książki historycznej. Nad kominkiem wisiał portret olejny w bogato zdobionej owalnej ramie, przedstawiający młodą kobietę w brzoskwiniowej satynowej sukni. Siedziała przy fortepianie w pozycji, która nie sprawiała wrażenia wygodnej. Możliwe, że była to dziewczynka z kucykiem ze zdjęcia w korytarzu, pewności jednak nie miałam.

Cienie wydawały się mnie śledzić, gdy szybko wyszłam z pokoju. Im dalej wchodziłam w głąb domu, tym mniej przypominał on otwartą przestrzeń przy schodach. Kolejne pomieszczenia były zagracone rzeczami zgromadzonymi w ciągu żywotów kilku właścicieli, a większość z nich wyglądała tak, jakby leżała na tym miejscu od lat i ktoś, kto zaczynał kilkakrotnie wiosenne porządki, nagle musiał je przerwać. Choć naczynia w kuchni były umyte i poukładane schludnie na suszarce, to w kątach pomieszczenia zalegały góry nierozpakowanego jedzenia, z którego wiele wciąż tkwiło w wielkich plastikowych torbach na zakupy. Stałam osłupiała, patrząc na wielokolorowy wodospad warzyw w puszkach, które losowo wypadły przez otwarte drzwi spiżarni.

Sprawdzając pozostałe pomieszczenia na parterze, zaczęłam odczuwać coraz większy niepokój. Może Ioli wcale tu nie było. Sypialnia na dole z wentylacją okienną stała pusta, jednoosobowe łóżko zostało pościelone. Może właścicielka już dawno gdzieś wyjechała albo przeniosła się do domu spokojnej starości, a ja właśnie teraz włamuję się do pustego domu. Alice Faye Tucker wspominała, że Iola ma dziewięćdziesiąt jeden lat. Pewnie nie była w stanie wdrapać się na pierwsze piętro.

Choć nie chciałam wcale tam wchodzić, to w końcu ruszyłam na górę, jeden niechętny krok za drugim, zatrzymując się jedynie na podeście, żeby zawołać staruszkę po imieniu – raz, drugi, trzeci. Wiekowe tralki i podnóżki tak głośno skrzypiały i jęczały, że obudziłyby umarłego, ale w domu najwyraźniej nie było nikogo, kto by na to zareagował.

Korytarz na piętrze pachniał schnącą tapetą, pleśnią, starymi tkaninami, wilgocią i pewnego rodzaju bezruchem, który sugerował, iż pokoje od lat nie były używane. Stoły i lampy w korytarzu wyłożonym boazerią pokrył siwy kurz, podobnie jak meble w pięciu sypialniach, dwóch łazienkach, szwalni, na środku której stała rama do pikowania kołder, jak i pokoju dziecięcym z białymi meblami i żelazną kołyską. Wodne plamy o dziwnych kształtach znaczyły sufity; zniszczenia były na tyle świeże, że choć tynk wybrzuszył się i popękał, to dopiero teraz zaczynał odpadać. Tu i ówdzie w pokoju dziecięcym stały wiadra. Resztki brudnej wody i tynku powoli zasychały, tworząc papkę. Pewnie ostatniej jesieni w czasie huraganu pozrywało gonty. Wielka szkoda, pozwolić takiemu pięknemu domowi niszczeć. Mój dziadek byłby oburzony. Zawsze kiedy przeprowadzał inspekcję zabytkowych domów dla agencji ubezpieczeniowej, miał w sobie wiele determinacji, żeby je ratować.

Cienka linia pozostawiona przez cieknącą wodę biegła wzdłuż sufitu na korytarzu do niewielkiego kącika do czytania, otoczonego regałami na książki. Drzwi naprzeciwko, ostatnie na końcu korytarza, były zamknięte; jedynie mały strumień światła podświetlał drewnianą podłogę pod nimi. Ktoś przed chwilą przez nie przechodził, zostawiając ślad w zapiaszczonej warstwie kurzu na podłodze.

– Pani Poole? Nie chciałam pani przestra…

Podskoczyłam, gdy wypłowiała aksamitna zasłona przy regale zaszeleściła. Podeszłam bliżej, oddychając nerwowo.

Czarna smuga wypadła zza kotary i rzuciła się do ucieczki. Kot. Pani Poole miała kota. Pewnie to ten dziki kocur bez jednego ucha, którego J.T. próbował zwabić na naszą werandę, wystawiając miski z mlekiem. Mówiłam mu, żeby przestał – nie stać nas było na mleko – ale dziewięcioletniemu chłopcu trudno przejść obojętnie koło bezdomnego kota. Ross zaoferował, że przywiezie pułapkę na zwierzęta i go złapie. Dobrze, że powiedziałam mu, żeby się tym nie przejmował. Kiedy twój nowy chłopak przeprowadza zamach na pupila gospodyni, to musisz liczyć się z tym, że szybko wylecisz z twojego małego szczęśliwego domku. Szczególnie jeśli zalegasz z czynszem.

Dotknęłam palcami chłodnej gałki u drzwi. Jej powierzchnia była zaskakująco ostra.

– Uwaga, wchodzę… dobrze?

Każdy mięsień mojego ciała był napięty, gdy gotowałam się do walki albo ucieczki.

– To tylko ja, Tandi Reese… z domku gościnnego. Nie chciałam pani przestraszyć, ale martw… – Reszta słowa już nigdy nie miała mi przejść przez gardło.

Przekręciłam gałkę. Zamek ustąpił i ciężki drewniane drzwi otworzyły się tak gwałtownie, jakby ktoś pociągnął je od drugiej strony. Gałka uderzyła w ścianę na tyle silnie, że podłoga pod moim stopami niemal zawibrowała. Stojący za mną kot zasyczał i rzucił się do ucieczki w dół po schodach.

Ramy zdjęć zadygotały na bladoniebieskich ścianach pokoju, rzucając kule światła na meble. Po traumatycznym zderzeniu z zakamarkiem na korytarzu i gdy drżące ramki uspokoiły się, a światło przestało tańczyć, pierwsze, co ujrzałam, to wezgłowie bogato zdobionego łóżka. Starannie wykończona, niebieska pikowana kołdra dotykała podłogi przy kolumience baldachimu, a para butów – praktycznych, z gumową podeszwą, które moja czternastoletnia córka Zoey, kierując się swoim wyczuciem mody, nazwałaby babcinymi trzewikami – stała spokojnie obok spłowiałego perskiego dywanika. Ktoś ustawił je tak, że obcasy i czubki znajdowały się w idealnej linii.

Stopy właścicielki butów nie oddaliły się daleko. Ubrane w cienkie czarne pończochy, spoczywały w nogach łóżka. Zgięte, wykrzywione palce u stóp lekko odchylały się na zewnątrz, w pozycji, która wydawała się całkiem naturalna dla kogoś, kto ucina sobie drzemkę w środku dnia.

Ale pomimo huku, z jakim drzwi uderzyły o ścianę, stopy nie poruszyły się. Poczułam w ustach żółć i smak ostatniego posiłku. Ten widok każdemu spędziłby sen z powiek.

Weszłam do środka. W sypialni panowała idealna cisza; moje kroki wydawały się zbyt głośne, nie na miejscu. Nie powiedziałam już nic. Nie zawołałam ani nie wypowiedziałam jej imienia, ostrzeżenia, że nadchodzę. Nawet nie widząc jeszcze jej twarzy, wiedziałam, że nie ma takiej potrzeby.

Przed moimi oczami przesuwały się upiorne sceny z ulubionych horrorów Zoey. Kiedy jednak wyszłam zza rogu i zmusiłam się, żeby zwrócić wzrok w tamtą stronę, Iola Poole miała na twarzy wypisany spokój, jakby położyła się jedynie na chwilkę, na krótką drzemkę i zapomniała znów wstać. Leżała na plecach, a wyprasowana bawełniana sukienka – biała w drobne koszyczki z niebieskimi kwiatami – otulała jej długie, chude nogi i zdawała się wtapiać w patchworkową kołdrę we wszystkich kolorach nieba i morza. Łykowate, pomarszczone ramiona spoczywały równo skrzyżowane na brzuchu, a splecione sękate palce były jakby dopełnieniem tej pozycji, z której biło zarówno zadowolenie, jak i pewność siebie. Iola Poole była przygotowana. Widząc jej kredową, białą skórę, wiedziałam, że jeśli jej dotknę, poczuję zimno.

Nie zrobiłam tego. Odwróciłam się i przycisnęłam dłoń do ust i nosa. Choć ciało Ioli sprawiało wrażenie, jakby ktoś ostrożnie je ułożył, aby nadać mu pełen spokoju wygląd, to w pokoju nie było nic, co sugerowałoby, że ktoś był tu przede mną. Jedynie na zakurzonej podłodze widniały ślady, prowadzące od drzwi do łóżka, a z łóżka do czegoś, co wyglądało na garderobę wciśniętą za kącikiem do czytania, i dalej, obok nóg łóżka, w kierunku małego sekretarzyka przy oknie. Cokolwiek staruszka robiła na górze, nie wchodziła tu często. Co takiego zwabiło ją na piętro, do pokoju w wieży na końcu korytarza, ze ścianami zdobionymi złotem, w spłowiałych odcieniach kremowego i mlecznego błękitu? Wiedziała, że zbliżają się jej ostatnie godziny? Czy to tu chciała umrzeć? Tu chciała zostać znaleziona?

Czy gdybym wcześniej sprawdziła, co się z nią dzieje, mogłabym jej pomóc?

Pytania wypłoszyły mnie z pokoju. Wyszłam na korytarz, żeby odetchnąć świeżym powietrzem. Nie chciałam nawet myśleć, od jak dawna Iola Poole tam leży albo czy czuła zbliżającą się śmierć, niezależnie od tego, czy bała się, gdy nastała ta chwila, czy była całkiem spokojna.

Prawdę mówiąc, nie chciałam mieć nic wspólnego z tą sytuacją. Ale godzinę później znów byłam w domu Ioli i patrzyłam, jak dwóch zastępców szeryfa wchodzi do błękitnego pokoju. Policjant idący jako drugi bardziej niż śmiercią kobiety był zainteresowany wykorzystaniem swojej szansy, żeby obejrzeć dom. Z jakiegoś powodu miałam wrażenie, że nie mogę zostawić ich samych z jej ciałem. Czułam się w obowiązku, aby dopilnować, żeby okazali temu, co z niej zostało, należny szacunek.

Gdy policjanci robili oględziny, ja czekałam w drzwiach błękitnego pokoju, tak by widzieć jedynie stopy ubrane w pończochy. Mundurowi zdążyli mi już zadać przynajmniej kilkanaście pytań, na które nie znałam odpowiedzi: Od jak dawna, moim zdaniem, Iola Poole nie żyje? Kiedy ostatni raz z nią rozmawiałam? Czy wiedziałam, że na coś chorowała?

Jedyne, co mogłam im powiedzieć, to że wynajmuję od niej domek dla gości, usytuowany przed głównym domem. Użyłam słowa wynajmuję, żeby dobrze zabrzmiało. Główny śledczy był chudy, rzeczowy, z akordeonem zmarszczek wokół ust. Nie wydawał się wielce przejęty sytuacją. Kilka razy spojrzał na zegarek, jakby był gdzieś umówiony.

– No cóż – powiedział w końcu. Podłoga zaskrzypiała pod jego ciężarem w charakterystyczny sposób, wiedziałam więc, że pochyla się właśnie nad łóżkiem, blisko jej twarzy. – To mi wygląda na naturalne przyczyny śmierci.

Młodszy mężczyzna zareagował rozdrażnionym prychnięciem.

– A niech mnie, Jim, ona pewnie miała ze sto lat. Pamiętam, jak mój dziadek odszedł na emeryturę, mama chciała kupić kwiaty na ołtarz do kościoła, żeby napisali o nim w gazetce parafialnej, ale nie dało rady, bo pastor zamówił już kwiaty na ołtarz w związku z urodzinami Ioli Poole. Wtedy kończyła osiemdziesiąt lat, ja miałem ze czternaście. Mama aż się zagotowała, mówię ci. Dziadek był diakonem w parafii w Fairhope przez prawie pół wieku i mama nie miała zamiaru dzielić kwiatów z osobami pokroju Ioli Anne Poole. Nasza rodzina pomogła przenieść tutaj starą kaplicę, żeby mógł powstać kościół. Iola tylko grała w nim na organach, a i tak jej za to płacili. Nie była nawet członkiem kongregacji. Mama uważała, że jeśli Iola chce mieć kwiaty na ołtarzu na swoje urodziny, może je ufundować w jakimś kościele w Nowym Orleanie, skąd przyszli tacy jak ona.

Zastępca szeryfa, Jim, mlasnął językiem o zęby.

– Kobiety – skwitował.

Jego partner znów się roześmiał.

– Za krótko tu jesteś, żeby rozumieć, jak to wszystko działa. W Bostonie może takie rzeczy nie są ważne, ale w Fairhope na pewno mają znaczenie. Mówię ci, gdyby mogli znaleźć kogokolwiek innego, i mam na myśli naprawdę kogokolwiek, kto wiedziałby, jak grać na starych kościelnych organach, to by tak zrobili. To częściowo z tego powodu moja mama kilka lat temu nalegała, żeby przyjąć nowego dyrygenta z ogólniaka z Buxton; powiedziała, że umie grać na organach. Wszystkie babcie z kościoła nigdy nie były tak uradowane jak w dniu, kiedy dyrygent przejął niedzielne nabożeństwa, a one mogły odprawić Iolę.

– Okej, Selmer, to sprowadzamy odpowiednią ekipę i zamykamy tę sprawę. – Jim uciął dyskusję. – Wygląda na klasyczny przypadek. Czy denatka ma jakąś rodzinę, do której powinniśmy zadzwonić?

– Nikogo, o kim bym wiedział. A swoją drogą, to puszka Pandory, której nie chcesz otwierać, Jim.

– Żadnej najbliższej rodziny… – wymruczał starszy mężczyzna, prawdopodobnie jednocześnie notując informację.

Smutek opadł na mnie jak ciężki, wełniany koc, i sprawił, że powietrze stało się jeszcze bardziej stęchłe i gęste. Stałam tam i patrzyłam przez błękitny pokój w stronę wysokich okien wychodzących na zatokę. Na zewnątrz gołąb uleciał w górę, odbijając się od balustrady na werandzie. Zastanawiałam się, co takiego zrobiła Iola Poole, że zakończyła swoje życie w ten sposób – leżąc samotnie w kwiecistej sukni, w tym wielkim domu, martwa nie wiadomo od kiedy, i nikogo to nie obchodziło? Czy zdawała sobie sprawę, że tak będzie? Czy tak to sobie wyobrażała, kiedy układała się na łóżku, zamykała oczy i pozwalała życiu z niej ulecieć?

Gołąb zatrzepotał skrzydłami i przysiadł na parapecie. Jego cień przesuwał się po szarym marmurowym wykończeniu sekretarzyka, gdy ptak podskakiwał w przód i w tył. Na krawędzi biurka stało pożółkłe pudełko po butach marki Thom McAn. Wieczko było uchylone, a z boku wystawał kawałek złoconej ząbkowej tasiemki. Kilkanaście skrawków wstążki leżało w nieładzie na parapecie. Znów mignął cień gołębia, kiedy zauważyłam coś jeszcze. Pośród kurzu na parapecie migotały drobinki złota. Chciałam wejść do pokoju i przyjrzeć im się bliżej, ale nie było na to czasu. Policjanci kierowali się już do drzwi.

Kurczowo obejmując się ramionami, ruszyłam za nimi na dół, a potem wyszłam na ganek przed domem. Dopiero gdy dotarliśmy do podjazdu i spojrzałam na domek dla gości, żołądek podszedł mi do gardła, ale z zupełnie innego powodu. W związku ze śmiercią Ioli było tylko kwestią czasu, kiedy Alice Faye Tucker przyjedzie i nas eksmituje. Zostało mi niecałe pięćdziesiąt dolarów, które dostałam za ostatnią rzecz, jaką mogłam oddać w zastaw – zegarek marki Sterling, prezent od Trammela. Zegarek znalazł się w mojej walizce jedynie przez przypadek – zawieruszył się tam po którejś z wielu podróży, zapewne jakimś wydarzeniu z branży koniarskiej w bez wątpienia lepszych czasach. Gdyby Trammel wiedział, że nadal go mam, na pewno by go zabrał, jak zrobił ze wszystkim, co miało jakąkolwiek wartość. Zadbał o to, żebym nigdy nie miała dostępu do wystarczającej sumy pieniędzy, aby się wyrwać.

Co ze mną i z dziećmi? Co my teraz zrobimy?

Pytanie przybrało realną postać, gdy minęło popołudnie. Furgonetka koronera zdążyła odjechać chwilę przed tym, jak Zoey i J.T. wrócili ze szkoły. Nie powiedziałam im nawet, że pani, od której wynajmujemy dom, umarła. Dowiedzą się w odpowiednim czasie, wkrótce. Dziewięcioletni J.T. może nie zobaczy związku między jedną sprawą a drugą, ale Zoey, czternastolatka, która zachowywała się czasem tak, jakby miała co najmniej trzydziestkę, zorientuje się, że utrata domu oznacza dla nas katastrofę. W chwili, kiedy znów pojawimy się w systemie – zapłacimy kartą kredytową w motelu, pójdę na rozmowę o pracę i podam prawdziwe referencje, wypłacę gotówkę w banku – Trammel Clarke nas znajdzie.

Wśliznęłam się do łóżka o wpół do pierwszej. Padłam bez życia, zmęczona. Czułam się winna, że nie byłam szczera wobec dzieci – nawet jeśli nie było to nic nowego. Za oknem woda łechtała rosnącą przy brzegu turzycę, zaś księżyc wolno wznoszący się nad przylądkiem Hatteras wspiął się właśnie na komin domu Ioli i zawisł nad wieżyczką jak gałka lodów waniliowych w odwróconym do góry nogami waflowym rożku.

Jak właścicielka tak wspaniałej posiadłości mogła skończyć sama w swoim pokoju? Jak mogła odejść z tego świata bez ani jednej duszy, która zapłakałaby przy jej łóżku?

Obraz Ioli jako młodej kobiety zaprzątnął moje myśli. Wyobraziłam ją sobie, jak idzie po werandzie w śnieżnobiałej sukni. Księżycowe cienie poruszyły się i zatańczyły pośród dębów i sosen, a ja usłyszałam, jak stary dom mnie woła, szepcząc sekrety długiego i tajemniczego życia Ioli Anne Poole.

dwa

To niesamowite, jak bardzo może dłużyć się tydzień, kiedy wciąż zastanawiasz się, czy nie będziesz musiała za chwilę zamieszkać w swoim samochodzie. W domu Ioli Poole od kilku dni panowała cisza – żadnych oznak obecności Alice Faye Tucker, zastępców szeryfa czy jakichkolwiek członków rodziny lub przyjaciół. Wśliznęłam się do miejscowego sklepu Binków na przesmyku Fairhope już dwa razy, aby pośród notek przyczepionych do lady odszukać nekrolog; nie znalazłam żadnego, który dotyczyłby Ioli.

Jakby nigdy nie istniała, a przecież znalazłam ją w błękitnym pokoju, co oznaczało, że prędzej czy później nasz czas w domku dla letników dobiegnie końca. Nie miałam pojęcia, co wówczas zrobię. Po wielu tygodniach szukania pracy w okolicach Outer Banks zorientowałam się, że pośród zniszczeń, jakich dokonał huragan, i poza sezonem nikt nie szukał pracowników, a nawet jeśli, to kobieta bez referencji i bez przeszłości nie jest zbyt kuszącym wyborem. Moim ostatnim oficjalnym zajęciem było dosiadanie pokazowych koni Trammela Clarke’a, a i to działo się jeszcze przed tym, zanim jeden z nich zahaczył kopytem o przeszkodę w czasie skoku na grand prix i obalił się na ziemię ze mną w siodle. Nieudana operacja i długa rekonwalescencja wpędziły mnie w czarną dziurę, z której nadal jeszcze nie zdołałam się wydostać.

Niezależnie od ceny, jaką będę musiała zapłacić, nie mogę oglądać się wstecz, ale przeć do przodu. Przez wszystkie te lata nie byłam idealną matką, zawsze jednak obiecywałam sobie, że zapewnię Zoey i J.T. życie, jakiego ja z siostrą nie miałyśmy. Jeśli nawet dojdzie do tego, że będę musiała szorować ulice szczoteczką do zębów, to i tak znajdę sposób, aby się nami zaopiekować i pozbyć się Trammela z naszego życia na dobre. Wyrządził już wystarczająco dużo szkód.

Skoro i tak już zła sytuacja miała się pogorszyć, Ross zaproponował, abyśmy przeprowadzili się do niego, gdy tylko wróci do miasta. Miał dom z dwuspadowym dachem w Ocracoke, choć większość czasu spędzał w nabrzeżnych domkach do wynajęcia, należących do jego ojca. Kiedy był na miejscu, zarządzał nimi i dokonywał niewielkich napraw, a w pozostałe dni jeździł w długie trasy, rozwożąc zamówienia rodzinnej firmy zajmującej się wyrębem drzewa. Poznanie Rossa w Frisco Pier zaliczam do jednej z kilku dobrych rzeczy, które przydarzyły nam się, odkąd tu jesteśmy. Wychwyciłam natomiast, że Ross nie był szczególnym zwolennikiem dzieci. Zoey i J.T. z czasem pewnie przekonaliby się do niego; wiedziałam jednak, że nie ma co przyspieszać niektórych spraw.

Pewnie wyobrażałam sobie zbyt wiele, mając nadzieję, że będziemy mogli zostać w domku Ioli, póki nie znajdę pracy, ale z każdym nadchodzącym dniem nabierałam coraz większego optymizmu.

Kiedy jednak siódmego dnia usłyszałam za oknem trzask drzwi do samochodu, znów poczułam nad głową topór.

Ostatecznie wylądujemy pewnie u Rossa, czy tego chcemy, czy nie. Dziś wieczorem mój chłopak miał wrócić po długim kursie. Będę musiała spakować wszystkie manatki i być gotowa, kiedy dzieci przyjdą do domu z plaży. Poszli tam niedawno z chłopakiem, którego Zoey poznała w szkole.

Panika uderzyła we mnie jak fala bijąca o brzeg, roztrzaskując mnie na kawałki i porywając w głębinę. Najbardziej na świecie pragnęłam teraz tabletki przeciwbólowej, żeby być w stanie jakoś przez to przejść. Ale kiedy wtedy w środku nocy opuszczaliśmy Teksas, coś sobie obiecałam – nigdy więcej tabletek i Trammela Clarke’a. Jak dotąd, w obu przypadkach udało mi się dotrzymać słowa.

Wyszłam przed dom, z uśmiechem od ucha do ucha, żeby się przywitać, starając się nie wyglądać na tak zdesperowaną dziką lokatorkę, jaką w rzeczywistości byłam. Wzrastając pośród swoich bliskich, nauczyłam się opowiadać zgrabne historyjki, które pozwalały ukryć każdą nieprzyjemną prawdę, jaka żyła pod powierzchnią. Powtórzyłam teraz w głowie kwestie, które układałam cały tydzień. Nie wiedziałam, co robić po jej śmierci, biedna kobieta… a nikt się do mnie nie odezwał. Nie mogłam znieść myśli, że dom pozostanie bez opieki i że nie ma kto zaopiekować się kotem. Zajęliśmy się niektórymi rzeczami, wystawialiśmy karmę i wodę. Kot wchodzi do domu i z niego wychodzi, więc gdzieś musi być klapka w drzwiach, ale nie mogłam jej znaleźć. W noc po tym, jak umarła pani Poole, martwiłam się, bo kot był zamknięty w środku, ale następnego dnia znów znalazłam go w ogrodzie. Pomyślałam, że powinniśmy się nim zająć, biedaczyskiem. Mam nadzieję, że nie mają państwo nic przeciwko…

Naprawdę tęskniłabym za tym miejscem. Umoszczone pomiędzy wyniosłą wiktoriańską rezydencją a dawnym wybiegiem dla koni, który ciągnął się aż do parkingu kościoła w Fairhope, wydawało się chronione przed wszystkim, co nas ścigało. Jego ustalony porządek działał jak balsam na krwawiące rany. Tęskniłabym za głosami rybaków szykujących swój sprzęt w niewyraźnych godzinach poranka i za pluskiem łodzi wypływających z pomrukiem z przystani Fairhope. Brakowałoby mi nawet dzwonów kościelnych, ciągle od nowa wyznaczających pory dnia.

Na podjeździe mężczyzna rozładowywał ze swojego pick-upa, pełnego sprzętu ogrodowego, pił łańcuchowych i drabin, niewielki traktor ogrodowy. Zatrzymałam się na szczycie schodów werandy i wychyliłam, aby mieć lepszy widok przez rosnącą przed domkiem lagestremię. Ogrodnik wydawał się młody, miał może dwadzieścia parę, a nawet naście lat. Pomarańczowe tenisówki i szorty w czerwone kwiaty dopełniała żółtozielona wiatrówka w hawajski wzór. Oklapły kapelusz wędkarski rzucał cień na twarz chłopaka i zakrywał wszystko poza kosmykami kręconych, rudawo-blond włosów. Przyjezdny wyglądał po prostu tak, jakby przeprowadził nalot na szafę hawajskiego surfera, a potem ubierał się w ciemności.

Nie wyglądało na to, aby szukał kogoś konkretnego, więc moje nadzieje znów poszybowały w górę jak ptaki, które zerwały się z moczarów. Może chłopak przyjechał tylko po to, żeby skosić trawę. Może przez jeszcze jeden dzień byliśmy bezpieczni. Nie ma sensu prowokować go do zadawania pytań. Wejdę na paluszkach z powrotem do domu i będę trzymała się z daleka od okien, póki nie odjedzie…

– Dobry. – Jego powitanie przyłapało mnie akurat, gdy wyciągałam rękę ku drzwiom. Zatrzymałam się w pół gestu, jak intruz złapany na gorącym uczynku.

Spokojnie. Spokojnie. Nie sprawiaj wrażenia, jakbyś miała coś na sumieniu. Pamiętaj o historyjce o doglądaniu domu i kota.

Wygładzając koszulkę nad starymi, dziurawymi dżinsami, które ja uwielbiałam, a na których widok Trammel by się zmarszczył, powoli obróciłam się i uśmiechnęłam promiennie.

– Dzień dobry, przepraszam. Nie chciałam wchodzić panu w drogę. Sprawia pan wrażenie zajętego.

Mężczyzna odgonił pszczołę od narzędzi. Jego twarz nadal była ukryta pod rondem poplamionego farbą rybackiego kapelusza.

– Właśnie skończyłem kosić przy kościele. – Pokazał na budynek. Zbliżył się, niosąc kosę spalinową. – Miałem akurat podłączoną kosiarkę, kiedy zauważyłem, w jak kiepskim stanie jest to miejsce. Pomyślałem, że wyświadczę kościołowi przysługę i trochę przytnę trawę. Ale coś mi się wydaje, że w tym przypadku zamiast kosiarki przydałyby się żniwiarka i prasa do belowania.

Zachichotałam. Zachowywałam się przyjaźnie, choć nadal byłam powściągliwa.

– Zbyt często ostatnio padało. – Od kiedy tu zamieszkaliśmy, ogród przez większość czasu przypominał bagno. Tuż po przeprowadzce powiedziano nam, że ktoś przyjedzie i przytnie trawę, ale przy takiej wilgoci nikt dotąd się nie zjawił. Chłopak nie wyglądał jednak na kogoś, kto zajmuje się usługami ogrodowymi. Miałam nadzieję, że nie będzie starał się wręczyć mi rachunku, kiedy skończy pracę.

Wspominał przecież, że wyświadcza przysługę, prawda? Dlaczego jednak koszenie trawnika Ioli miało być przysługą wobec kościoła? Tylko dlatego, że wysoka trawa nie prezentowała się jak trzeba? Czy może to parafia przejęła teraz pieczę nad domem?

Podszedł bliżej, poczułam się więc w obowiązku, aby zejść do niego. Zatrzymaliśmy po dwóch stronach podjazdu. Z bliska wyglądał na starszego niż mi się wydawało, być może ze względu na koszmarny dobór ubrań. Miał trzydzieści kilka lat, a może był już przed czterdziestką. Głębokie kurze łapki wokół karmelowych oczu sugerowały, że często się uśmiechał. Z jakiegoś powodu jednak, chyba przez te rudawe włosy, przypominał mi wyszczekanego chłopaka, przez którego przeżywałam piekło w pierwszej klasie liceum, po tym, jak znalazłam się w trzecim domu zastępczym w ciągu siedmiu miesięcy.

– Mieszka pani w bungalowie? – Jego pytanie wydawało się nie mieć żadnego ukrytego celu.

Bungalow… co za zabawne określenie. Z jakiegoś powodu pomyślałam, że mogliby powtórzyć ten żarcik w programie Fantasy Island.

– Tak. Wynajmuję tymczasowo. – Rumieniec zaczął piąć się po mojej szyi. Miałam nadzieję, że mężczyzna nie zobaczy go w gęstym cieniu sosny. A jeśli po skończonej pracy będzie chciał sprawdzić, czy mam prawo mieszkać w domku gościnnym Ioli?

Kiwnął głową, jakbym go wystarczająco przekonała. Zapadła niezręczna cisza. Po chwili ogrodnik przechylił kosiarkę, chcąc uścisnąć moją dłoń. Zanim jednak podał mi swoją, wytarł ją w szorty.

– Paul Chastain.

– Tandi Reese.

– To smutne, co stało się z panią Poole – skomentował.

Był pierwszą osobą od wielu dni, która wspomniała przy mnie Iolę. Zaczynałam niemal czuć się tak, jakby jej śmierć nie wydarzyła się naprawdę.

– Znał ją pan?

Pokiwał przecząco głową i mrużąc oczy, popatrzył na dom.

– Moja mama pochodzi z Fairhope, ale nigdy tu nie mieszkałem, tylko czasami spędzałem wakacje u dziadków. Tak naprawdę nie znam najstarszych mieszkańców miasteczka. Ale słyszałem, że pani Poole zostawiła to miejsce kościołowi. Niesamowite.

Szczęka mi zesztywniała na wspomnienie słów zastępcy szeryfa o paniach z kościoła i o Ioli. Odkąd tu zamieszkaliśmy, przyglądałam się bliżej parafii w Fairhope. Stara biała kaplica z wieżą przypominającą latarnię morską robiła furorę wśród panien młodych, szukających malowniczej miejscówki na ślubną uroczystość, i wśród turystów, którzy chcieli wybrać się na poranne niedzielne nabożeństwo w jakieś urocze miejsce. Wnioskując po przyjeżdżającej i wyjeżdżającej kolekcji samochodów, które musiały kosztować niemałe pieniądze, ich właściciele nie cierpieli na brak gotówki. Na dodatek nigdy nie widziałam, żeby noga któregokolwiek z parafian postała w domu Ioli. Nie mogłam pojąć, dlaczego miałaby ona tym ludziom cokolwiek zostawić.

– Nie będę panu wchodzić w drogę. – Odwróciłam się i ruszyłam w kierunku domu, żeby nie chlapnąć, co myślę. Im mniej słów zamienię z Paulem Chastainem, tym lepiej.

W domu próbowałam czytać powieść Toma Clancy’ego, która czekała na mnie na półce, szybko jednak się poddałam i włączyłam stary odcinek serialu I Dream of Jeannie. Ale nie można skupić się na dłuższą chwilę, gdy ma się nieczyste sumienie. Co kilka minut zerkałam przez okna, zastanawiając się, co Paul tam robi, jak długo zostanie i czy dzwonił już do kogoś w mojej sprawie.

Kiedy kosiarka i kosa elektryczna w końcu ucichły, dobiegły mnie czyjeś głosy. Dwóch osób. Mężczyzn. Nerwy miałam już napięte jak postronki; poczułam nagły przypływ adrenaliny. Ktoś wchodził po schodach werandy. Nie był to jednak Paul Chastain. Paul miał na nogach tenisówki i sprawiał wrażenie człowieka, który porusza się szybko i lekko. Ja słyszałam natomiast głośne kroki, w ciężkich butach. Powolne i zdecydowane.

Otworzyłam drzwi i zobaczyłam przysadzistego mężczyznę w średnim wieku, który zamarł z pięścią uniesioną w powietrzu, bo właśnie miał zamiar zapukać.

– A niech mnie! Myślę, że właśnie odjęła mi pani niemal rok z życia, młoda damo! – Chwiejąc się na nogach, zrobił kilka kroków w tył. Zaskoczył mnie jego delikatny akcent Cajun, rodem z Luizjany.

– Słyszałam, że pan nadchodzi. – Zamykając za sobą drzwi, trzymałam się kurczowo klamki, jakby od tego miało zależeć moje życie.

Nieznajomy przedstawił się jako brat Joe Guilbeau i wyjaśnił, że zajmuje się oprawą muzyczną w parafii w Fairhope. Potem oznajmił z uśmiechem, że kilka razy miał przyjemność spotkać moje dzieci w sklepie Binków, co wcale nie było dla mnie dobrą wiadomością. Prosiłam Zoe i J.T., żeby trzymali się blisko domu i nie rozmawiali na nasz temat z nikim z Fairhope. Przećwiczyliśmy też wersję naszej historii – samotna mama z dwójką dzieci szuka pracy i nowego miejsca na ziemi. Było to na tyle mało interesujące, że nikt nie powinien zapragnąć wścibiać nos w nasze sprawy.

Po tej rozmowie prawdopodobnie nie będzie już miało znaczenia, co dzieciaki o nas wygadały. Gdy tylko brat Joe Guilbeau skończy grzecznościową pogawędkę, klamka zapadnie i będziemy musieli się wynieść, choć nie miałam pojęcia, dokąd. Po całym tygodniu czekania na ten moment miałam ochotę się załamać i rozpłakać, wypaplać całą prawdę o nas, błagać tego nieznajomego o pomoc. Ale nie mogłam. Nie wiedziałam, komu mogę ufać. Poza tym wyłudzanie czegoś od kościoła było za bardzo w stylu mojej matki czy starszej siostry. Nie będę od nikogo przyjmować jałmużny. Sama znajdę wyjście z tego bałaganu.

– Oczywiście wie pani, jak wygląda sytuacja z domem? – Pytanie wyrwało mu się tak gładko i zabrzmiało tak serdecznie, że niemal go nie usłyszałam.

Akcent brata Joe przypomniał mi akcent starego Patta, który mieszkał po sąsiedzku obok farmy mojego dziadka w Karolinie Północnej blisko Wenona. Dom dziadka był jedynym miejscem, które kojarzyło mi się z niekończącym się spokojem dzieciństwa. Niestety bywaliśmy tam jedynie od czasu do czasu – z reguły za każdym razem, gdy moja matka opuszczała ojca.

– My wynajmujemy dopiero od miesiąca. – Głos mi zadrżał, czułam się tak, jakbym przełykała kaktusa. – Miałam nadzieję, że będziemy mogli zostać… nieco dłużej… jeśli to możliwe. Dopiero co przeprowadziłam się z dziećmi na wyspę i szukam pracy. Kiedy coś znajdę, będzie mi łatwiej pomyśleć o wyprowadzce.

Brat Guilbeau studiował raczej sufit werandy niż moją twarz.

– Alice Faye wyjechała na chwilę z miasta, bo jej córka przedwcześnie urodziła. Biurem nieruchomości zajmuje się teraz babcia Jeanne, to znaczy jedynie odbiera telefony i e-maile. Na razie mają inne sprawy na głowie, więc jeśli będzie pani miała jakikolwiek problem z domem, niech przyjdzie do mojego biura obok. Trochę mi zejdzie, zanim się ogarnę z papierologią, ale Iola i tak planowała zostawić tę ruderę w rękach kościoła.

Kiwnęłam głową. Myśli galopowały jak szalone. Pani z biura nieruchomości była poza miastem z nagłych powodów rodzinnych? To by wyjaśniało, dlaczego nikt nie pukał do moich drzwi, choć zalegałam z czynszem.

– Okej… dobrze… Dam bratu znać, jeśli będziemy mieli jakiekolwiek problemy, dziękuję.

Miałam nadzieję, że sobie pójdzie, ale brat Joe wciąż stał przede mną, badawczo przyglądając się krokwiom.

– Małe osy się tam pani zagnieździły. Niech weźmie pani lepiej jakieś psikadło i się ich pozbędzie. – Wskazał na koronkowe gniazdo os w rogu werandy.

– Tak zrobię.

– Byłaby pani zainteresowana robieniem porządków w głównym domu? Chodzi o pozbycie się stamtąd jedzenia i śmieci, przejechania miotłą po podłogach, takie tam drobiazgi. To może wtedy byśmy to jakoś odliczyli od czynszu?

Powinnam skakać ze szczęścia, ale odpowiedź zajęła mi chwilę. Miałam wrażenie, że brat Joe Guilbeau wie o mnie o wiele więcej, niż bym chciała. Zastanawiałam się, co moje dzieci mogły mu powiedzieć o nas w sklepie Binków. Czułam się tak, jakby ktoś wręczał mi jałmużnę. Ale kiedy trzeba wybierać między nakarmieniem swoich dzieci a patrzeniem, jak padają z głodu, należy zrobić to, co należy.

– Jasne, jestem zainteresowana.

Kiwnął głową. Słońce odbijało się od jego wielkiej, okrągłej łysiny, tak, że wyglądała na większą, niż była w rzeczywistości.

– Dziewiąta, jutro rano. Pani przyjdzie do biura parafialnego. Zobaczymy, co uda nam się załatwić. – Zszedł z werandy i ruszył przed podwórze, jednocześnie bacznie przyglądając się domowi Ioli.

Na podjeździe Paul Chastain załadowywał traktorek na półciężarówkę. Brat Guilbeau zatrzymał się, żeby mu pomóc. Potem uścisnęli sobie dłonie, i brat Guilbeau ruszył w kierunku kościelnego parkingu, mijając po drodze walącą się stajnię.

Paul właśnie odjeżdżał, kiedy dzieci ostentacyjnie zajechały na podjazd jeepem z opuszczanym dachem, należącym do nowej miłości Zoey. Chastain pogroził im palcem, chyba żeby dać do zrozumienia, iż skręcili przy zbyt dużej prędkości. Chłopak Zoey pomachał mu, jakby nie załapał, o co chodzi.

Z tego, co o nim wiedziałam, a nie było tego wiele, miał na imię Rowdy, przydomek Raines, czyli łobuziak, i to do niego pasowało. Miał posturę czołgu i był pełen młodzieńczej buty. Zoey, jako nowa dziewczyna w szkole, była podekscytowana tym, że mu się podobała. Swojego poprzedniego chłopaka musiała zostawić w Teksasie bez pożegnania. Teraz gdy zawiązała przyjaźnie w Fairhope, miałam nadzieję, że zrozumie, iż wyjazd z Dallas bez słowa był naszą jedyną drogą ucieczki. Gdyby Trammel wiedział o moich planach, znalazłby sposób, żeby mnie zatrzymać.

Pokruszone muszle ostryg rozsypane na podjeździe zachrzęściły pod kołami jeepa, gdy samochód wtaczał się przed nasz dom. J.T. wyskoczył najszybciej, jak mógł, a Zoey podążyła za nim. Rowdy czekał w samochodzie, nie wyłączając silnika.

J.T. miał na sobie zbyt duże szorty, które falowały wokół jego chudawych nóg, gdy biegł do drzwi frontowych. Proste jak drut blond włosy podskakiwały przy każdym ruchu.

– Dobrze się bawiliście? – zapytałam, zwinnie wystawiając rękę, żeby go zatrzymać. Mój syn zrobił unik i ruszył po schodach werandy. – J.T., dobrze się bawiłeś?

J.T. trzymał już dłoń na klamce siatkowych drzwi, kiedy w końcu przystanął.

– Ta.

Standardowa, monosylabiczna odpowiedź, z dodatkiem braku zainteresowania charakterystycznym dla dziewięciolatków.

– Bawiłeś się z bratem Rowdy’ego?

– Ta. – Jego piegowaty nos zmarszczył się.

– Czy podziękowałeś Rowdy’emu i jego bratu?

– Ta.

– Czy potrafisz powiedzieć coś więcej niż ta?

Chciałam się dokopać do środka J.T. i znaleźć tego małego gadułę, który dawniej nieustannie opowiadał mi o kościach dinozaurów i o ślimakach, które odkrył w piachu obok areny do jazdy konnej, o zwierzętach z zoo, o których usłyszał w telewizji, i o tym, w jaki sposób jedzą dżdżownice. Ostatnio nie mówił nic, chyba że już musiał, ograniczając się jedynie do siedzenia przed telewizorem i grania. Jakoś w ciągu tych ostatnich kilku lat nauczył się być niewidzialny, a ja nawet nie zauważyłam, że coś się zmieniło. Pomiędzy moimi staraniami, aby unormować sytuację z Trammelem, a otumanieniem spowodowanym tabletkami, które zaczęłam brać po wypadku, wiele straciłam.

– Mamo, od dwudziestu minut powinienem grać już w Wojny Zago. Przegapię bitwę!

Mojemu synowi w naszym nowym domu nie podobały się wcale plaża położona zaledwie kilka przecznic stąd czy szlaki do pieszych wędrówek w lasach Buxton, ale bezprzewodowy Internet zainstalowany dla wczasowiczów i sprzęt do gier wideo, które zdążył wepchnąć do plecaka, kiedy opuszczaliśmy dom Trammela.

– O, przepraszam. Mam nadzieję, że kiedy siedziałeś w szkole, nie było ataku zombi.

Uśmiechnął się z wyższością. Zobaczyłam znajomy błysk w jego niebieskich oczach; przypomniał mi o małym misiu, którym mój synek kiedyś był.

– Tam nie ma zombi.

– Wiedziałam – zażartowałam, ale on tylko przewrócił oczami z niedowierzaniem.

Zoey spojrzała na niego i rzuciła nabzdyczona:

– Prawie w ogóle nie spędzał czasu z bratem Rowdy’ego, tak się martwił o te głupie Wojny Zago i o tego gościa, co z nim gra online, ktokolwiek to jest. Na molo jest impreza, a my musieliśmy lecieć do domu, żeby odwieźć tego głupka. Następnym razem go nie zabiorę. Wracam na plażę.

– A kto organizuje tę imprezę na molo?

Zoey zrobiła wielkie oczy. Nie była przyzwyczajona do tego, że o cokolwiek pytam. Praktycznie żyła swoim życiem jak drugi dorosły w domu. Troszczyła się sama o siebie, jeszcze zanim była wystarczająco duża, żeby pójść do szkoły. Głęboko ukryta część mnie wiedziała, że stało się tak, ponieważ Zoey została do tego zmuszona.

– Przez znajomych Rowdy’ego, okej? – Moja córka spojrzała nerwowo w kierunku samochodu i niecierpliwie oparła dłoń na biodrze, żeby dać mi do zrozumienia, iż nie ma czasu na tłumaczenia. I tak była już na mnie zła, bo nie powiedziałam jej, że Iola Poole zmarła. Kiedy dopiero po trzech dniach dowiedziała się o tym w szkole, przybiegła spanikowana do domu, zmartwiona, że wprowadzamy się do Rossa. Skłamałam i powiedziałam jej, że wystarczy mi pieniędzy na czynsz za kolejny miesiąc.

– Może wszyscy moglibyście spędzić trochę czasu tutaj…?

Posłała mi lodowate spojrzenie. Kiedy Zoey patrzyła na mnie w ten sposób – jakby część jej serca, która mnie kochała, zamieniała się w kamień – zastanawiałam się, czy już straciłam ją na dobre.

– Będę później. – Ruszyła w kierunku samochodu. – Mam jutro jakiś durny test z biologii, a ten mały głupek porobił błędy w swoim zadaniu domowym z matmy. Pomogę mu je zrobić jeszcze raz, jak wrócę. – Zostawiła mnie, nie prosząc nawet, żebym to ja pomogła J.T. z pracą domową, co nieco mnie zabolało. Wiedziała przecież, że zawsze byłam dobra z matematyki.

Samochód Rowdy’ego odjechał z podjazdu, a J.T. otworzył drzwi i wszedł do domu z opuszczonymi ramionami; poszłam za nim. Nie znosił, kiedy Zoey była na niego zła.

– Mogłabym ci pomóc z matematyką.

– Zoey wie, jak zrobić te zadania. – Kawałki drewna wyrzuconego na brzeg, które teraz przystrajały ściany domku, delikatnie dzwoniły, gdy J.T. biegł do zamkniętej części werandy na tyłach domu, gdzie spał na starej rozkładanej kanapie. Było to jedyne pomieszczenie z dodatkowym telewizorem, więc mój syn mógł tam też grać do upadłego.

– Co zjesz na obiad? – Mój żołądek wydawał dziwne pomruki. Rezygnowałam z obiadów, żeby zaoszczędzić trochę na jedzeniu. – Hot doga, makaron z serem, a może coś innego?

– Nie jestem głodny. Jedliśmy na plaży. – Odpowiedź J.T. dotarła do mnie wraz z odgłosem zamykanych drzwi.

Usiadłam na kwiecistej sofie w salonie. Pozwoliłam powiekom opaść i poczułam, jak ściany dookoła mnie się zamykają. Czasami miałam wrażenie, że nieważne jak daleko byśmy pojechali albo jak bardzo bym się starała, bo Zoey i J.T. i tak nigdy nie wpuszczą mnie do świata, który stworzyli i w którym razem kulili się, kiedy wokół szalały burze.

Kiedy tak siedziałam, starając się zdecydować, czy sama mam coś zjeść, czy sobie podarować, zadzwonił telefon. Odebrałam. Po drugiej stronie odezwał się Ross, który wrócił właśnie do domu po tygodniowej nieobecności, kiedy to rozwoził impregnowane ciśnieniowo drewno sosnowe z Karoliny. Ogromnie podobało mi się, że dzwonił od razu po powrocie. Tacy faceci nie zjawiają się codziennie. Zwłaszcza tak przystojni jak Ross. A Ross na dodatek, poza pracą w firmie rodziców, właścicieli przedsiębiorstwa handlującego tarcicą i domków letniskowych w całym Banks, w wolnym czasie był ambitnym surferem amatorem. Jaka dziewczyna nie straciłaby głowy dla faceta, który stawał do walki z ogromnymi falami i jeszcze czynił z tego sztukę?

– No to wpadaj. – Jego zaproszenie brzmiało subtelnie, jak mruczenie kociaka. – Przez kilka dni będę w jednym z domów w Salvo, póki jeszcze stoi pusty. Smutno mi tu samemu. – Pełen emocji, uwodzicielski ton jego głosu obudził gdzieś głęboko we mnie przyjemne, ciepłe doznanie. Wspaniale było czuć, że taki mężczyzna jak on mnie chciał. Po wysłuchiwaniu przez sześć lat Trammela zaczęłam wierzyć w to, że nikt już mnie nie zechce.

Wstałam z kanapy i ruszyłam do kuchni, z przyjemnym mętlikiem w głowie, zanim w ogóle zdążyłam pomyśleć. Kiedy przechodziłam korytarzem, moją uwagę przykuł odgłos broni laserowej i eksplozji w pokoju J.T.

– Och, Ross… J.T. jest tutaj, a Zoey wyszła – jęknęłam.

– To nic. Tak bardzo wpadł już w tę swoją grę, że nawet nie zauważy, że wyszłaś. Dzieciak jest wystarczająco duży, żeby zostać sam. – Odpowiedź Rossa była na tyle ostra, że zatrzymałam się w drodze po swoje buty.

Ross oczywiście miał rację. J.T. trzymał się na uboczu, kiedy tylko miał okazję. Pewnie i tak spędzi cały wieczór na grze w Wojny Zago.

– Wiem, ale teraz mam te problemy z domem. Jeśli ktoś się tu zjawi i powie J.T., że mamy się wynieść, wystraszy się śmiertelnie. Nie będzie wiedział, co robić.

– Weź go ze sobą. Może tu pooglądać telewizję. To samo, co w domu. – Ton Rossa zdradzał, że było to dla niego wielkie poświęcenie. Dopiero wrócił i pewnie nie był w nastroju do tolerowania jakiegoś plączącego mu się pod nogami chłopca, a odgłosy gry doprowadzały go do szału.

– Ma dziś wieczorem jakieś zadanie domowe z matematyki do odrobienia.

– Ja na pewno nie będę mu pomagał. – Ross parsknął szyderczym śmiechem. – Mam dość matmy, całymi dniami zajmuję się zamówieniami i fakturami. Chcę tylko położyć się wygodnie, otworzyć zimne piwo i posiedzieć blisko mojej kici. – Przez telefon dało się słyszeć jęk, jakby Ross już przeciągał się na kanapie w jakimś domku letniskowym, tak cudnym, że oczy wychodziły z orbit. Wyobraziłam go sobie, jak przeczesuje palcami swoje ciemne włosy, a jego kawowe oczy się zamykają. Chciałam być tam, przy nim, skulona w jego ramionach, ze świadomością, że nie muszę się o nic martwić, ponieważ on się mną zaopiekuje. Tak właśnie czułam się przy Rossie.

– Nie daj się prosić, kochanie, to była długa podróż. Przyjedź, wymoczymy się w jacuzzi, z widokiem na ocean. A poza tym chciałbym, żeby ktoś mnie przywitał w domu.

Uczucie uderzające do głowy opętało mnie w sposób, któremu nie mogłam się oprzeć. Ross był rozwiązaniem tak wielu problemów – moich i dzieci. Miał dom, jego rodzina była zamożna. Trzydziestodziewięciolatek, tylko sześć lat starszy ode mnie, z którym w przeciwieństwie do Trammela wiele mnie łączyło. Przy nim czułam się dobrze, atrakcyjna i chciana. Zjawił się niczym rycerz w lśniącej zbroi, dokładnie w momencie, kiedy potrzebowałam ratunku.

Patrząc znów w głąb korytarza na drzwi prowadzące do pokoju J.T., próbowałam zdecydować, czy zabrać syna ze sobą do Rossa, czy zostawić tutaj, żeby czekał na Zoey. Ross wolałby, żebym przyjechała sama, a J.T. zapewne podzielałby jego zdanie. Zapadał wieczór. Z pewnością nikt już nas dziś nie nawiedzi…

Odgłosy kroków na werandzie zburzyły tę myśl. Może brat Guilbeau zmienił zdanie.

– Ross, muszę kończyć. Ktoś przyszedł. – Ruszyłam w kierunku drzwi.

– Wiesz co, Tandi? Jeśli nie chcesz do mnie przyjechać, to po prostu powiedz. – Ross był dziwnie drażliwy tego wieczoru. Szybko wpadł w gniew. – Pójdę do Kapitana Jacka i trochę tam pobędę.

Pub U Kapitana Jacka była jedną z jego ulubionych knajp, niezbyt wyszukanym miejscem, gdzie miejscowi mężczyźni spotykali się, żeby wypić zimne piwo i pograć w bilard. Pracowała tam również jedna z byłych dziewczyn Rossa. Ross oczywiście wiedział, że o tym wiem.

– Słuchaj, ja nie zmyślam. Ktoś tu jest. Muszę…

Nie czekał nawet, aż dokończę zdanie. Po prostu rzucił słuchawką.

Odłożyłam telefon. Nabrałam głęboko powietrza i przygładziłam włosy. Kiedy otworzyłam drzwi, nikogo już za nimi nie było.

Tytuł oryginału: The Prayer Box

Projekt okładki: Alicja Krygier

Zdjęcie: ojoimages4

Skład i łamanie: Piotr Grześkowiak

© 2013 by Lisa Wingate

© 2014 for the Polish edition by Drukarnia i Księgarnia Świętego Wojciecha Sp. z o.o. with permission of Tyndale Mouse Publisher, Inc. All rights reserved.

ISBN 978-83-7516-804-4

Wydawca:

Drukarnia i Księgarnia Świętego Wojciecha Sp. z o.o.

Wydawnictwo Święty Wojciech

ul. Chartowo 5, 61-245 Poznań

tel. 61 659 37 13

wydawnictwo@swietywojciech.pl

Zamówienia:

Dział Sprzedaży i Logistyki

ul. Chartowo 5, 61-245 Poznań

tel. 61 659 37 57 (-58, -59), faks 61 659 37 51

sprzedaz@swietywojciech.pl • zamowienia@mojeksiazki.pl

www.swietywojciech.pl • www.mojeksiazki.pl

Konwersja do e-wydania: Wydawnictwo Święty Wojciech