Przełożyła z angielskiego

Maria Jaszczurowska

WROCŁAW 2015

Tytuł oryginału

Rival Revenge

Projekt okładki

JESSICA HANDELMAN

Fotografia na okładce

© 2009 by Monica Stevenson

Redakcja

CELINA RYMSZA

Korekta

BOGUSŁAWA OTFINOWSKA

Redakcja techniczna

LOREM IPSUM

CANTERWOOD CREST #7: RIVAL REVENGE by Jessica Burkhart

Polish Language Translation copyright © 2015 by PUBLICAT S.A.

Original English language edition copyright © 2010 by Jessica Burkhart Published by arrangement with Aladdin, An imprint of Simon & Schuster Children’s Publishing Division.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage and retrieval system, without permission in writing from the Publisher.

Polish edition © Publicat S.A. MMXV (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora,

w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

All rights reserved.

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Wydanie elektroniczne 2015

ISBN 978-83-271-5427-9

Publicat S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Dla Ross Angelelli za to, że wymyśliła nazwę „Versus”

(choć prawdziwa nazwa tej gry jest o wiele zabawniejsza),

i za najtrafniejsze odpowiedzi podczas gry w BF.

Najlepsze. Wieczory. Na świecie.

Wspaniale się czuję w Twoim towarzystwie.

1. Dużo roboty

Kopyta Księcia uderzały mocno w podłoże krytej ujeżdżalni. Ten odgłos pomagał mi zagłuszyć niechciane myśli. Koń zebrał się, wybił w powietrze i przeskoczył nad stacjonatą z czerwono-białymi drążkami. Przefrunęliśmy w powietrzu akurat obok okien, przez które nie wpadał teraz jeszcze ani jeden promień słońca – było dopiero wpół do szóstej. W stajni pojawiłam się za piętnaście piąta. Poza moim kasztanowatym wałachem i mną nie było tu nikogo. Ponieważ to poniedziałkowy poranek – trening drużyny zaawansowanej zacznie się dopiero za jakąś godzinę. Na samą myśl o tym poczułam ucisk w klatce piersiowej. Niedługo przyjdą Eric i Callie.

Popędziłam Księcia, by nie tracił tempa w galopie. Nie chciałam myśleć o Callie, mojej najlepszej przyjaciółce, którą okłamywałam, chcąc ją chronić przed poznaniem bolesnej prawdy. Efekt był taki, że i tak ją straciłam. O Ericu też nie chciałam myśleć – miałam wspaniałego chłopaka, który przypadkiem zobaczył coś koszmarnego, co bezpowrotnie zniszczyło naszą szansę na związek. Przez ostatnie dwie noce prawie nie spałam. Byłam nerwowa i wyczerpana. Wszystkie moje – wydawałoby się – niewinne kłamstwa wyszły na jaw akurat w piątek wieczorem, na mojej imprezie urodzinowej.

Przez cały weekend trenowaliśmy z Księciem bez wytchnienia. Dzięki temu, że byłam zajęta, nie musiałam spędzać czasu w towarzystwie mojej drugiej przyjaciółki i współlokatorki, Paige, która nie uwierzyła w moją wersję wydarzeń. Nie przyjęła do wiadomości, że to ja pocałowałam Jacoba. Nie przestawała mnie o to pytać, więc od imprezy starałam się spędzać w naszym pokoju jak najmniej czasu. Jednak kampus Akademii Canterwood Crest nie obfitował w miejsca, w których można się ukryć.

Podniosłam głowę. Na ujeżdżalnię właśnie weszła Heather Fox. Przywódczyni grupki zwanej Triem była moim wrogiem numer jeden, ale w piątkowy wieczór to właśnie ona najbardziej mi pomogła. Zwolniłam do kłusa, a potem przeszłam do stępa. Heather związała jasne włosy w kucyka nisko nad karkiem. Miała na sobie czarne spodnie od dresu i podkoszulek. Nie miała dziś rano treningu, więc w jakim celu się tu pojawiła?

Podjechałam bliżej i zatrzymałam konia tuż przed nią. Dziewczyna stanęła ze skrzyżowanymi ramionami i popatrzyła na mnie – wydawało się, że chłodne spojrzenie jej błękitnych oczu prześwietla moje najbardziej skrywane myśli.

– O co chodzi? – spytałam ją.

– Słuchaj, rozumiem, że można trenować do upadłego, ale ty chyba oszalałaś. Gdyby pan Conner wiedział, że skaczesz sama przez przeszkody, miałabyś kłopot.

– I kto to mówi? – Roześmiałam się. Chciałam, żeby mój głos zabrzmiał pewnie, choć wcale tak się nie czułam. – Przecież ty trenujesz na okrągło. Spędzasz tu więcej czasu niż ktokolwiek inny. Poza tym nie wyjechałam sama na tor krosowy – jestem w stajni.

Spojrzała na mnie, jakby chciała spytać: „Żarty sobie stroisz?”.

W milczeniu spuściłam głowę – kiepski argument. Heather wyciągnęła rękę i pogłaskała Księcia po białej strzałce na pysku.

– Ja trenuję, bo chcę. A ty chcesz zapomnieć o tym, co się wydarzyło w piątek wieczorem.

– Heather, poza jazdą nic innego mi nie pozostało. Kogo obchodzi moja motywacja?

Przewróciła oczyma.

– Daj spokój, Silver. Może pozostałoby ci więcej możliwości, gdybyś nie nakręcała tego durnego kłamstwa o całowaniu chłopaka swojej najlepszej przyjaciółki? Dlaczego nie powiesz Callie, jak było naprawdę?

– To JEST prawda – skłamałam. – Pocałowałam Jacoba. Zdradziłam Erica. Callie od początku szalała za Jacobem, a teraz mnie nienawidzi. Tak było i tak musi być.

Heather rzuciła mi przeciągłe spojrzenie. Podobnie jak Paige nie uwierzyła w ani jedno moje słowo.

– Nie mówię tego, bo cię lubię – wiesz, że raczej mi na tym nie zależy – ale musisz wyznać prawdę. Paige i ja wiemy, że kłamiesz. Powiedz Callie, co się naprawdę wydarzyło – cokolwiek to było – bo i tak wszystko prędzej czy później wyjdzie na jaw.

To nie mogło się stać. Gdyby Callie dowiedziała się, że to Jacob mnie pocałował i że od wakacji próbował mnie namówić, bym do niego wróciła, byłaby załamana. Uznałam, że lepiej zakończyć naszą burzliwą przyjaźń niż jej pierwszy związek z chłopakiem, który mimo wszystko był całkiem fajnym gościem. Trochę się tylko... pogubił.

Książę przestąpił z nogi na nogę. Pogłaskałam go po szyi.

– Callie jest szczęśliwa. Być może mnie nienawidzi, ale ma przecież Jacoba.

– To przynajmniej powiedz prawdę – odezwała się Heather. – Nie mam ochoty codziennie oglądać twojej zapłakanej twarzy.

– Przecież wcale nie płaczę. Posłuchaj, ja... – Wzruszyłam ramionami, patrząc na konia, a nie na moją rozmówczynię. – Ja chciałabym przez chwilę pobyć sama.

Heather podniosła ręce, jakby chciała powiedzieć, że się poddaje.

– Jak sobie chcesz. Bądź sama. Bądź nieszczęśliwa i zostań bez przyjaciół. Ale zapamiętaj sobie, że to nie może się w żaden sposób odbić na naszej drużynie. I teraz mówię poważnie, Silver.

Odwróciła się, by odejść, ale przystanęła i obejrzała się przez ramię. Popatrzyła na mnie nieco łagodniej. Jej wzrok nie był już taki świdrujący.

– Tylko nie popełnij mojego błędu. Jazda to nie wszystko.

To powiedziawszy, wyszła z ujeżdżalni. Wzięłam głęboki oddech i spojrzałam za nią, na drzwi. Mogłabym teraz wyjść i przygotować się do lekcji. Książę na pewno jest zmęczony po trzech dniach intensywnych treningów.

Nie zrobiłam tego jednak. Zawróciłam go na środek ujeżdżalni i popędziłam do kłusa. Powinniśmy popracować nad kilkoma figurami z dresażu. Poza tym było jeszcze wiele innych elementów do przećwiczenia. Do internatu wrócę tak późno, jak tylko się da.

Heather się myliła – teraz jazda jest dla mnie wszystkim. Musi być.

2. Mów mi Mary

Godzinę później weszłam do pokoju w internacie Winchester Hall i ruszyłam prosto pod prysznic.

Nie chciałam, żeby Paige zasypała mnie pytaniami o to, jak długo trenowałam. Widziała, że ostatnio mało czasu spędzam w pokoju, i przestała wiercić mi dziurę w brzuchu. Wiedziała, że mam za sobą najgorszy wieczór w życiu, a towarzystwo Księcia doskonale mnie uspokaja.

– Idziemy razem na apel? – spytała.

Miała jeszcze na sobie piżamę w biało-różowe paski. Wczoraj wieczorem umyła głowę i zaplotła swe falowane, rude włosy w luźne warkocze. Przyglądała się teraz ciuchom, które na dziś wybrała – czarnej spódnicy, niebieskim balerinkom i kremowej marszczonej bluzce z dekoltem w łódeczkę.

Apel – ech! Zupełnie wyleciało mi to z głowy. Kiwnęłam głową i przywołałam na twarz sztuczny uśmiech:

– Jasne.

Weszłam do łazienki i westchnęłam. Zapomniałam, że dziś rano lekcje dla siódmej i ósmej[1] klasy zaczynały się później, bo pani dyrektor Drake miała dla nas jakieś ważne ogłoszenia dotyczące szkolnego festynu. Wygląda na to, że jest to jakaś wielka tradycja w Canterwood, ale choć wydarzenie miało się odbyć już w przyszłym tygodniu, było ostatnią rzeczą, o jakiej myślałam. W zeszłym roku byłam tu nowa, a jako że dostałam się do elitarnej drużyny jeździeckiej, w której rywalizacja była na najwyższym poziomie, wszystkie przygotowania do tego święta całkowicie mi umknęły.

Wzięłam prysznic, pozbierałam książki i ruszyłam do auli razem z Paige. Czułam nieprzyjemny ucisk w żołądku na myśl o tym, że lada moment mogę zobaczyć Callie, Jacoba albo Erica. Moja przyjaciółka z pewnością mnie zignoruje, a mój były niedoszły chłopak powinien już wiedzieć, że nie może w ogóle patrzeć w moją stronę. Obiecał, że nigdy nie powie Callie, iż wyznał mi swoje uczucia i że to on próbował mnie pocałować. Eric też z pewnością nie zaszczyci mnie spojrzeniem. Nie przepadał za konfrontacjami. W piątek wieczorem po prostu odszedł – był wściekły, ale zachował milczenie. Wiedziałam, że to już koniec. Znałam go bardzo dobrze i zdawałam sobie sprawę z tego, że jest zbyt rozgniewany i rozczarowany, by w ogóle dopuszczać możliwość powrotu do mnie. Cieszyłam się. Tak będzie lepiej. Już wystarczająco go zraniłam, a poza tym i tak wszystko schrzaniłam. Po raz kolejny.

Najpierw z Jacobem, a teraz z Erikiem. Nie mogę przez to przechodzić jeszcze raz – nie będę próbowała go odzyskać tylko po to, by znów mnie odrzucił. Potrzebuję czasu, by wyleczyć się z Erica i uspokoić się po zamieszaniu, jakie wywołaliśmy wspólnie z Jacobem.

Razem z Paige zbliżałyśmy się do auli, mijając po drodze kasę biletową; po chwili weszłyśmy na pokryte czerwonym dywanem schody okolone lśniącą drewnianą balustradą. Gdybym nie przejmowała się tak bardzo tym, kogo mogę tu dzisiaj spotkać, chodzenie po takich schodach sprawiałoby mi przyjemność. Zwykle czułam się na nich jak gwiazda filmowa. Zajęłyśmy miejsca na środku auli. Cieszyłam się, bo światła były przyciemnione, a jedynym oświetlonym miejscem była scena. Poprawiłam się na krześle, martwiąc się, kto koło mnie usiądzie, ale po chwili stwierdziłam z ulgą, że wszystkie miejsca w pobliżu zajęli ludzie, których nie znałam.

Nagle zobaczyłam Callie i Jacoba. Przeszli środkiem i usiedli pięć rzędów przed nami. Kruczoczarne włosy mojej przyjaciółki opadały jej luźno na ramiona. Tego dnia miała na sobie czarną bawełnianą sukienkę oraz różowy sweterek z rękawkami długości trzy czwarte. Nigdy wcześniej go u niej nie widziałam. Odruchowo zapragnęłam jej powiedzieć, że ładnie wygląda, ale natychmiast przypomniałam sobie, że nie mogę. Ani ona, ani Jacob się nie odwrócili.

Eric przeszedł obok Paige i mnie, po czym usiadł po drugiej stronie auli. Gdy go tylko ujrzałam, zakręciło mi się w głowie. W piątek wieczorem bardzo mocno go zraniłam, pozwalając mu myśleć, że to ja pocałowałam Jacoba. Spuściłam głowę i mój wzrok padł na bransoletkę. Nie umiałam sobie wyobrazić, jak musiał się czuć po tym, jak podarował mi zawieszkę w kształcie serduszka, a potem zastał mnie w pokoju w objęciach rywala. Odpychałam Jacoba po tym, jak próbował mnie pocałować, ale Eric nie mógł o tym wiedzieć. Myślał, że od początku miałam zamiar wrócić do Jacoba. Pozwoliłam mu wyjść, wiedząc, że w żaden sposób nie zdołam go przekonać, iż było inaczej.

Patrzyłam przed siebie, skupiając się na postaci pani Drake, która właśnie stanęła na scenie. Miała buty na niskim, solidnym obcasie, ołówkową spódnicę i brokatowy żakiet („to Chanel” szepnęła do mnie Paige) – wyglądała dokładnie tak jak powinna wyglądać dyrektorka jednej z najbardziej prestiżowych szkół na Wschodnim Wybrzeżu.

– Chciałabym powitać uczniów siódmej i ósmej klasy – powiedziała. – Dziękuję, że przyszliście. Mam nadzieję, że chętnie wysłuchacie szczegółów dotyczących festynu szkolnego, który odbędzie się już w przyszłym tygodniu.

Skrzyżowałam ramiona, nie mogąc się doczekać końca apelu. Siedząca obok mnie Paige pochyliła się, słuchając z zainteresowaniem każdego słowa dyrektorki.

– Jak wiecie, festyn szkolny jest jedną z najstarszych tradycji Canterwood – oznajmiła. – Jesteśmy dumni z naszej akademii, a to wydarzenie jest okazją, by się spotkać i uczcić Akademię Canterwood Crest, która jest elitarną instytucją o ustalonej mocnej pozycji. Tydzień tego naszego święta rozpocznie się w poniedziałek wieczorem od rozgrywek futbolu – dodała. – Mam nadzieję, że wszyscy przyjdziecie, by w ten sposób wyrazić poparcie nie tylko dla drużyny, lecz również dla całej szkoły. Poczucie wspólnoty jest ogromnie ważne i należy głośno o tym mówić.

Oj, nie! Mecz futbolu to ostatnia rzecz, na jaką mam ochotę w nadchodzącym tygodniu. Nie ma mowy! Nie mam zamiaru siedzieć w towarzystwie wrzeszczących kibiców, cheerleaderek ani też samych futbolistów.

– Oczywiście, obecność nie jest obowiązkowa – ciągnęła dyrektorka. – Ale jeśli tylko rozkład zajęć wam na to pozwala, zachęcamy do udziału w spotkaniu przed meczem.

To wydarzenie zapowiadało się koszmarnie. Nie miałam najmniejszej ochoty w tym uczestniczyć.

– Przez cały tydzień nie zabraknie różnych atrakcji, zaś w piątek, pod koniec festynu, wybierzemy króla, królową, księcia i księżniczkę szkolnego dworu – mówiła dalej pani dyrektor. – Królem i królową mogą zostać uczniowie liceum, zaś książąt i księżniczki wybierzemy z klas siódmych i ósmych.

Paige – podobnie jak większość dziewczyn w auli – zaczęła gwałtownie oddychać. Chwyciła mnie za rękę, a ja uśmiechnęłam się do niej – przynajmniej ją to bawi. Starałam się nie spuszczać wzroku z pani dyrektor, ale mimowolnie spojrzałam na Jacoba. Siedział po prawej stronie Callie, lecz zauważyłam, że lekko się od niej odsuwa. Tego dnia Jacob i ja mieliśmy zajęcia teatralne, ale o tym nie chciałam teraz myśleć. Co będzie, jeśli mnie zaczepi i spróbuje namówić na zmianę decyzji? Wiedziałam, że nie zmienię zdania, ale nie byłam gotowa na wysłuchiwanie jego próśb o to, byśmy dali sobie szansę.

[...]

Przypisy

[1] W USA obowiązuje następujący system oświaty: szkoła podstawowa obejmuje klasy od 1 do 5, gimnazjum od 6 do 8, a klasy od 9 do 12 to liceum, zwane „college”. Po ukończeniu liceum i zdaniu matury można ubiegać się o przyjęcie na uczelnię wyższą.