Rosy Edwards
Wyznania randkowiczki

ISBN: 978-83-7785-818-9

TYTUŁ ORYGINAŁU: Confessions of a Tinderella

Copyright © Rosy Edwards, 2015

Copyright © for the Polish translation
by Zysk i S-ka Wydawnictwo s.j., 2015

All rights reserved

PROJEKT OKŁADKI I STRON TYTUŁOWYCH:
Izabella Marcinowska

REDAKCJA, SKŁAD, ŁAMANIE:
Witold Kowalczyk

Zysk i S-ka Wydawnictwo
ul. Wielka 10, 61-774 Poznań
tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67, faks 61 852 63 26
Dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90
sklep@zysk.com.pl www.zysk.com.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Anthony’ego, Fiony, Benjamina i Sama

1. Przeprowadzka

Oto kilka faktów na temat hummusu:

1. Hummus pochodzi z Bliskiego Wschodu, gdzie jest często spożywany na śniadanie.

2. Głównym składnikiem w hummusie jest ciecierzyca, zwana też fasolą garbanzo.

3. Hummus jest bogaty w białko, ma niską zawartość cholesterolu, jest zdrowy i odżywczy (o ile nie pochłaniasz go w takich ogromnych ilościach jak ja).

Odkąd powstały Parki i zaczęliśmy tu przychodzić, dużo się dowiedziałam o hummusie. Eser, mój ulubiony kelner, przemyca mi ekstraduże porcje, pewnie jest mu mnie żal, i od czasu do czasu z lubością dostarcza mi nowych faktów. Według statystyk (mam je z Internetu, więc są prawdziwe) ludzie najczęściej popełniają samobójstwo w poniedziałek rano, pewnie dlatego, że niedzielny wieczór jest od zawsze tak bardzo dołujący. Często tu przychodzimy w niedziele wieczorem, Parki plus ja, jedyna singielka w naszej ekipie, więc Eser najprawdopodobniej uważa, że jestem w grupie podwyższonego ryzyka.

„Parki” to termin stworzony przeze mnie i nieco pogard liwy sposób opisywania moich najbliższych przyjaciółek, odkąd zaczęły się prowadzać w parach — Sophie i Ollie oraz Kate i Bob. Trzeba im oddać, że się z tym za bardzo nie obnoszą (nie kopulują na stole na przykład). Tak naprawdę Bob też ma na imię Ollie, ale życie za bardzo się komplikuje, gdy wszyscy dookoła chodzą z chłopakami o imieniu Ollie, więc już dawno temu zdecydowałyśmy, że jednego z nich musimy nazywać inaczej. Tak że Ollie od Kate został Bobem, bo na drugie ma Robert, tyle że „Rob” nie brzmiało fajnie. Moje prawdziwe imię to Rosamund. Przypuszczam, że matka w ten sposób postanowiła mnie ukarać za wyboistą podróż, którą odbyłam w jej kanale rozrodczym. Gdy tylko zaczęłam mówić, od razu przechrzciłam się na Rosy. Moje rude włosy, metr sześćdziesiąt wzrostu i nadmiar hummusu widoczny tu i ówdzie dostarczyły mi wystarczająco wielu upokorzeń w życiu, więc bez żalu odpuściłam sobie tę całą „Rosamund”.

Dzisiejszy temat dyskusji to ceny domów. Od kilku lat nasze rozmowy powoli ewoluują, by w pełnej krasie pokazać, jak bardzo nasze dzisiejsze życie różni się od tego, kiedy miałyśmy dwadzieścia lat. I tak z czasem rzeczywistość niezależnego, miejskiego życia wybiła młodzieńczą radość i optymizm z naszych serc. Parę lat temu godzinami rozprawiałyśmy z entuzjazmem o nowych, pełnych wyzwań stanowiskach i planowałyśmy przygody na weekend. Dzisiaj wyśmiewamy szyderczo znienawidzoną pracę i zrzędzimy na miniskutery. Kiedy miałam siedemnaście lat, matka zapewniała mnie, że pewnego dnia z premedytacją włączę Radio 4. Pamiętam, jak się nabijałam z tych jej starczych nawyków. No ale potem, zaraz po moich dwudziestych piątych urodzinach, coś się stało i pewnego dnia obudziłam się rano i stwierdziłam, że nie jestem w stanie znieść Radio 1. Odrzucał mnie każdy dźwięk z tej stacji, a o dziwo rozmowy o robieniu dżemu przestały mnie drażnić. Niedawno skończyłam dwadzieścia siedem lat i nie wstydzę się przyznać, że uważam Radio 4 za czarujące. Uwielbiam Desert Island Discs. Uważam też, że Barry Cryer jest przezabawny.

Rozprawiamy o cenach domów, ponieważ Kate i Bob zamierzają jeden nabyć. Cały swój wolny czas przeznaczają na śledzenie stron pornograficznych z nieruchomościami w roli głównej, zamiast siedzieć na Twitterze albo oglądać prawdziwe pornosy online, jak my wszyscy. To, że w ogóle mogą rozważać zakup domu, jest dla mnie tak niepojęte, że równie dobrze mogliby debatować o kupnie syreny. Wciąż się wzdrygam na konieczność wydania trzech funtów i dwudziestu pensów za sojowe chai latte (co wcale nie powstrzymuje mnie przed fundowaniem sobie tego napoju). Ładuję właśnie porcję hummusu na pitę (z mojej osobistej kryjówki), kiedy odzywa się Bob:

— Nie stać nas na Clapton.

— Może Forest Hill? — pyta Ollie.

— I tu ceny szybują w górę.

— No więc teraz rozglądamy się za czymś trochę dalej na północ — wtrąca Kate — na Harringay Ladder.

— To się w głowie nie mieści, co można było kupić za te same pieniądze jeszcze trzy lata temu.

— Trzy pokoje zamiast jednego.

— Który jest w kredensie — stwierdza Sophie.

— I kuchnię, która równocześnie nie jest łazienką — dodaję, bo lubię zabierać głos w rozmowach. Na kupowaniu domów znam się równie dobrze, jak na produkcji chińskiego papieru.

— I ogród — wzdycha Bob, przykrywając dłonią rękę Kate. — Coś znajdziemy. Wcześniej nie pomyślałbym o Southgate.

— Otworzyli tam niedawno Costa — mówi Sophie.

— Wolę Caffé Nero — stwierdzam — w Costa nie mają dobrej latte.

— Nie możecie przeprowadzić się gdzieś, gdzie serwują podrzędną latte — mówi Ollie i wszyscy wybuchamy śmiechem, jakby to był najprzedniejszy żart.

Eser przynosi jedzenie, posiłkując się drugim kelnerem. Zdecydowaliśmy, że wszyscy zjemy wszystkiego po trochu, i zamówiliśmy zestaw: klopsiki, koftę, smażone bakłażany i parujące miseczki pilawu. Mój problem jako singielki polega na tym, że zawsze ląduję na nieparzystym krześle przy końcu stołu. Dzisiaj najlepsze kąski trafiły dokładnie na przeciwległą część blatu i kiedy wreszcie dochodzi do mnie cielęcina, porcja jest już mocno uszczuplona. Nasza rozmowa sprowadza się do wychwalania kminu oraz powtarzania w kółko: „Musisz spróbować jeszcze tego…”. W końcu i to się urywa i następuje trzyminutowa pospieszna konsumpcja. Wracamy do norm społecznych: Bob i Ollie zagłębiają się w dyskusji na temat piłki nożnej, o której Sophie, Kate i ja mamy marne pojęcie, nie wspominając nawet o znikomym zainteresowaniu. Sophie napełnia nasze kieliszki winem.

— Dostałyście od Cassie powiadomienie o planowanym ślubie? — pyta.

Katie odpowiada przytakującym skinieniem. Ja też je dostałam, właściwie to widzę je teraz dokładnie na dnie szuflady z moją bielizną. Wylądowało tam z założenia, że jeśli zniknie mi z oczu, to nie będę musiała o nim myśleć, i w pewnym sensie zwolni mnie to z obowiązku uczestnictwa w tej imprezie. Odpowiadam niemrawo półsłówkiem. Kate reaguje natychmiast:

— Chodzi o Charliego?

Żałuję, że w ogóle się odezwałam.

Sophie mrozi Kate spojrzeniem pod tytułem „zamknij się” na tyle niesubtelnie, że chyba robi sobie jaja. Kate przygryza wargę.

— Wiesz może, czy ona też z nim przyjdzie? — pytam.

— Nie wiem — odpowiada Sophie. — Cassie nic nie mówił. — Przyjaźnię się z Sophie od bardzo dawna, od tak dawna, że kiedy zwymiotowała na mnie na moich urodzinach, to nie miałam z tym żadnego problemu, od tak dawna, że instynktownie czuję, gdy kłamie. Przypuszczam, że Cassie jednak coś jej powiedział, i odpowiedź brzmi „tak”.

— Pewnie nie dostałabym wolnego w pracy — stwierdzam, żeby rozładować napiętą atmosferę. Wszystkie się rozluźniamy. Z technicznego punktu widzenia Cassie jest przyjacielem Sophie (chodzili razem do podstawówki, gdzie ćwiczyli na sobie całowanie się, taki szczegół, który Sophie przypomina sobie w wybranych sytuacjach, a w innych zapomina na śmierć). Sophie posiada również ten unikatowy talent prawienia komplementów, które sprawiają że człowiek zaczyna się… nienawidzić (na przykład moje włosy: „Chciałabym być ruda, tak przez jeden dzień, tylko żeby zobaczyć, jak to jest). Wolałabym wydać kasę na podróże/zakwaterowanie/prezenty dla kogoś, kogo naprawdę lubię i/lub widuję częściej niż dwa razy w roku. A dodatkowo, wychodzi na to, że wesela to nie grupowe ruchanie, romantyczny orgazm na jawie, jak się wmawia wszystkim singlom, by nie nawalili w ostatniej minucie i nie zrujnowali planu posadzenia gości. Z tym jednak dałabym sobie jakoś radę, mogłabym zmusić się do pójścia, gdyby nie fakt, że mój były chłopak Charlie ma się tam pojawić z nową laską u boku.

Charlie. To imię spodobało mi się, zanim on mi się spodobał, i po wszystkim, kiedy już się zakochaliśmy i w ogóle, uwielbiałam brzmienie naszych imion wymawianych razem: Rosy i Charlie, Charlie i Ro. Poznaliśmy się przez pracę: moja stara agencja PR prowadziła kampanię dla firmy produkcyjnej, w której on pracował. Pamiętam, jak na tamtych spotkaniach gapiłam się na wszystko, tylko nie na niego (do dzisiejszego dnia jestem w stanie przypomnieć sobie lokalizację każdego gniazdka elektrycznego w tamtej sali) i kiedy jego firma zaprosiła nasze biuro na świąteczne drinki, poszłam tylko dlatego, że Pip, moja kumpela z pracy, mnie do tego zmusiła. Tamtego wieczoru Charlie po raz pierwszy się do mnie odezwał. Następnego dnia napisał do mnie SMS-a, co potraktowałam jako wielką sprawę po tylu latach dostosowywania się do świętej zasady dwóch dni. Nie mogłam uwierzyć, że o mały włos wcale nie poszłabym na to przyjęcie, choć gdybym dzisiaj mogła cofnąć czas… kto wie. Właściwie to teraz mam wrażenie, że to wszystko odbyło się w jakimś innym życiu.

Rozprawiamy się z resztą jedzenia i kontynuujemy rozmowę. Teraz na tapecie są, po pierwsze, plany wakacyjne (Sophie i Ol — Stambuł; Kate i Bob — Francja; ja — być może weekend u rodziców), a dalej: Bliski Wschód, program telewizyjny na sobotni wieczór, porównanie orzechów z posypką i tych bez żadnych dodatków oraz niebotyczne ceny biletów kolejowych. Przyjaźnimy się już od tylu lat, że płynne przechodzenie z tematu na temat nie stanowi żadnego problemu. Z Sophie poznałam się czwartego dnia na uniwersytecie, a szóstego spiknęłyśmy się z Kate. Trzy wspólne lata na uczelni nam nie wystarczyły, więc po ukończeniu studiów jednomyślnie zdecydowałyśmy się przeprowadzić do Londynu, gdzie wspólnie wynajmowałyśmy mieszkania, aż do momentu, gdy jedna po drugiej pakowałyśmy manatki i wyprowadzałyśmy się do nowego gniazdka z naszymi połówkami. Tak bardzo się cieszyłam z moimi przyjaciółkami, gdy na horyzoncie pojawili się Ollie i Bob, a Kate i Soph zbierały mnie do kupy przez pierwsze kilka miesięcy po rozstaniu z Charliem, ponieważ ja straciłam wszelką zdolność do życia.

Eser krąży uważnie nad nami, gdy wydłubujemy okruszki, aż w końcu rozsiadamy się wygodnie z pełnymi brzuchami. Biedaczysko musi obrócić trzy razy, by posprzątać nasz stół, i gdy wraca po ostatni załadunek, przynosi nam menu z deserami. Nie miałabym nic przeciwko porcji baklawy. Już mam to zasugerować, gdy Ollie przedstawia propozycję nie do odrzucenia: rachunek i szybka kawa. W naszej paczce obowiązuje praktyczne podejście do życia: w drodze do domu kupię sobie opakowanie crunchie. Rachunek ląduje na stole w tempie ekspresowym, przed kawą, i Ollie dokonuje na telefonie równego podziału. Oznajmia, po ile się zrzucamy, po czym wdaje się z Soph w tradycyjną już dyskusję, kto dziś funduje kolację (ona zrobiła zakupy w poniedziałek, ale on później zapłacił sprzątaczce). Każdy obstaje przy swoim, czego ja nigdy nie zrozumiem, bo zachowałabym się dokładnie na odwrót. Moją kartę dokładam na sam szczyt uzbieranej gotówki i mam szczerą nadzieję, że jej zawartość nie uszczupli się zanadto — w końcu w Topshop znów będzie letnia wyprzedaż. Teraz czas na taksówki.

W naszej grupie jestem członkiem o najniższych dochodach na osobę, mieszkam najdalej i nocny kurs muszę pokrywać tylko i wyłącznie z własnej kieszeni. Przyglądam się przyjaciołom pochylonym nad telefonami w poszukiwaniu numerów taksówek i bawiąc się paczkami cukru, przysłuchuję się ich stłumionemu mamrotaniu: „…taniej niż ostatnim razem…”, „szybciej niż za kwadrans, zawsze tak jest…”. Tej części wieczoru, która ma właśnie nastąpić, nie cierpię w szczególności.

— Jak się dostaniesz do domu, Ro? — pyta Ollie.

— Przejdę się pieszo na stację metra, to nie jest daleko.

— Zdążysz? — Ollie marszczy czoło.

Przez cały wieczór gapiłam się na telefon (połączenia przychodzące — zero; wiadomości — zero), ale jednocześnie udało mi się nie zauważać zegara: właśnie jest dwadzieścia minut po północy. W niedziele ta restauracja jest otwarta do pierwszej w nocy, taki mały szczegół, który powinnam jednak była sobie przyswoić po tym, jak ostatnim razem zabuliłam trzydzieści siedem funtów za taksówkę (więcej niż mój wkład w kolację).

— Pojadę nocnym autobusem, żaden problem — odpowiadam z pogodną śmiałością, co, mam nadzieję, z sukcesem zatai fakt, że tak naprawdę to jest problem. Podróż autobusem trwa dwa razy dłużej niż metrem.

— Do przystanku masz pięć minut spacerem, co? — pyta Kate.

— Raczej piętnaście…

— Ale przestało padać — wtrąca Ollie — masz szczęście.

Eser przynosi kawę. Nie zamówiłam dla siebie w cichym baklawa-proteście i teraz jestem zadowolona: jeśli podróż do domu ma zająć mi więcej czasu, muszę się zbierać. Reżyseruję ziewnięcie, które uprzedza prawdziwe ziewnięcie, i oznajmiam przyjaciołom, że spadam. Oni wybuchają błagalnym chórem, zaklinając mnie, bym została jeszcze chwilkę, ale ja już stoję na nogach.

— Przynajmniej pozwól, że podrzucimy cię na przystanek — mówi Bob, kiedy wciągam na siebie parkę i zarzucam plecak na ramiona (w założeniu miał to być szykowny plecaczek w stylu kujona; w rezultacie, w połączeniu z parką, przypominam teraz dwunastoletnią uczennicę na szkolnej wymianie). Odpowiadam, że mam ochotę się przejść: hojność Esera oznacza, że w tej chwili składam się w czterdziestu dwóch procentach z hummusu, a w restauracji, przyjemnie ciepłej na wejściu, robi mi się nieznośnie gorąco. Żegnamy się w rozgardiaszu buziaków i w końcu pcham szklane drzwi, by wydostać się na zewnątrz. Ollie miał rację z deszczem; musiało przestać padać jakiś czas temu i parujące chodniki błyszczą w żółtej poświacie latarni ulicznych.

Rozpinam płaszcz, zaczynam marsz i płynnie dostrajam się do przyziemnego buczenia nocnego ruchu. Co za ulga po wszechogarniającej paplaninie i crescendo spadających talerzy w restauracji. Mogę sobie wyobrazić moich przyjaciół: powoli kończą kawę, zmuszają taksówki do czekania z terkoczącymi silnikami, za chwilę przekręcą klucz w drzwiach wejściowych i po omacku odnajdą włączniki światła na korytarzu, następnie wyszorują zęby i z pośpiechem ściągną ubrania, wskoczą do łóżek i wtulą się w siebie. Tej akurat części bycia z kimś mi brakuje. I seksu też mi brakuje. Boże, naprawdę brakuje mi seksu.

Nie od razu uświadamiam sobie, że się zgubiłam. Rozpoznanie przychodzi stopniowo, niczym rozwijająca się podstępnie grypa, i staje się absolutną pewnością, gdy rozglądam się dookoła i nie widzę nic rozpoznawalnego. Wyszłam z restauracji i skręciłam w lewo, potem skierowałam się na kościół, ale teraz myślę sobie, że powinnam była skręcić w prawo i na nic się nie kierować. Charlie wiedziałby, dokąd iść. Zaraz wyjąłby z kieszeni komórkę i pokazałby mi mapę w telefonie, obejmując mnie od tyłu: „Pomyśl tylko, Rosy — powiedziałby — tu stoimy, a musimy się dostać tutaj — dlaczego więc mielibyśmy skręcać w lewo?”. Potem roześmiałby się i pocałował mnie w kark. I jeszcze by dodał, że jestem głupiutka, a ja zacisnęłabym jego dłoń i podążyła za nim, bo mu ufałam. Podążałam za nim nawet w tych ostatnich miesiącach, aż do momentu, kiedy znikł mi z oczu.

Nie mogę się połączyć z Wi-Fi w telefonie, a odtworzenie moich kroków wchodziłoby w grę, gdybym tylko potrafiła je odtworzyć. Potrząsam telefonem w dłoni. Jest późno, na pewno się wkurzy, jeśli do niej zadzwonię. Z drugiej strony rola Best Friend (BF), najlepszej przyjaciółki od pierwszego roku na uniwersytecie zobowiązuje, więc ma obowiązek mi wybaczać. Poza tym sama mogła przewidzieć i takie scenariusze, zanim zgodziła się na tę rolę. Znajduję jej imię w telefonie i wciskam zieloną słuchawkę. Odbiera po trzecim sygnale.

— Tak?

— Zgubiłam się.

— Gdzie jesteś?

— No mówię przecież, że się zgubiłam, więc nie wiem.

— Dobra. A gdzie byłaś?

— W tej tureckiej restauracji. Próbuję teraz dojść na przystanek autobusowy, Wi-Fi tu nie działa, a do tego jest ciemno…

— Dobra, zwolnij.

Biorę głęboki oddech według zaleceń BF i wsłuchuję się w jej klikające palce na klawiaturze laptopa. Już sam dźwięk jej głosu sprawia, że czuję się lepiej.

— Dobra, na jakiej jesteś ulicy?

Robię kilka kroków do przodu, mrużę oczy i wpatruję się w nazwę ulicy nad swoją głową.

— Corrance.

— Corrance, OK… Widzisz kościół?

Olbrzym z szarego kamienia piętrzy się przede mną po przeciwnej stronie ulicy. Opleciony pajęczyną witraży i z iglicą sięgającą gwiazd. Chyba o to jej chodzi.

— Tak.

— Jeśli podejdziesz do frontu, powinnaś zobaczyć taki mały zielony skwer, musisz go przejść i skierować się na lewo, a później idąc prosto, dojdziesz do głównej ulicy. Proszę, powiedz, że trafisz stamtąd do przystanka autobusowego. — W jej głosie słychać zdeprymowanie, jakby fakt zgubienia się sto metrów od celu jest fizyczną niemożliwością, tyle że dla mnie to niemal codzienna rzeczywistość. Raz to nawet udało mi się zgubić w szkole, do której chodziłam już dwa lata. Gdyby ktoś mógł mnie obdarzyć nadludzkimi umiejętnościami, to z pewnością poprosiłabym o zdolność nawigacji. Albo lepiej — o zdolność do teleportacji, dzięki czemu raz na zawsze skończyłby się problem z nawigacją.

— Jak tam kolacja? — pyta BF, gdy tylko wyruszam w drogę.

— Miło… dużo gadania o domach i wakacjach. Całkiem interesujące, ale czasami trochę…

— …do dupy?

— No — uśmiecham się.

— No cóż, dopóki będziesz się upierać przy samotności…

Zaczynam się śmiać.

— To nie tak, że oni sprawiają, że czuję się wyłączona. Tyle tylko że to całe gadanie o domach i wakacjach przypomina mi, jak bardzo jestem daleko od takich spraw. — Nawet ja słyszę smutek barwiący mój głos. Nie rozpaczam z powodu bycia singielką, ale przez ostatnie sześć miesięcy dojrzewa we mnie poczucie, że zostaję z tyłu…

— No, mam to samo — odpowiada BF i jej głos też zabarwił się na smutno, przez co kocham ją jeszcze bardziej.

A potem mówi:

— Słuchaj, w cholerę z tym wszystkim. — Zanim się rozłączymy, upewnia się jeszcze, że wiem, dokąd idę, zapewnia, że zadzwoni jutro, i mówimy sobie dobranoc. Przechodzę przez zielony skwer i dalej według jej wskazówek i wychodzę na główną ulicę, gdzie wszystko wygląda już bardziej znajomo, w szczególności pieprzona turecka restauracja, która śmieje się ze mnie na końcu ulicy po lewej stronie. Skręcam w prawo. Cholerna geografia.

Do domu docieram o wpół do drugiej w nocy. Oona, jedna z moich współlokatorek, jeszcze nie śpi; siedzi na sofie i czyta gazetę z laptopem na kolanach i z gadającym telewizorem gdzieś w tle.

— Jak tam kolacja? — pyta, kiedy wchodzę do środka.

— Miło, dzięki. — Idę do kuchni po szklankę wody. Resztki czegoś, co w przeszłości mogło być truskawkami i bananami, zabrudziło cały blat, a w upapranym zlewie topią się wnętrzności blendera. Wystawiam głowę z drzwi. — Czy Harriet…?

— Już zostawiłam jej kartkę na drzwiach.

Mieszkanie z Harriet, moją drugą współlokatorką, to sama radość, póki nie przechodzi na jedną z tych szalonych diet z soków owocowych, co — przyznaję bez bicia — doprowadza mnie do szału. Rano muszę jej napisać SMS-a i ostrzec ją przed kartką Oony. Oona znów to… swoiste wyzwanie, jeśli chodzi o wspólne mieszkanie. Odkąd w moim życiu nastał czas singielki i wprowadziłam się tutaj, w ciągu roku zdążyła już dwa razy zagrozić mi wyrzuceniem z mieszkania, wprowadziła racje papieru toaletowego i przeprowadziła (nieudaną) próbę sprzedaży telewizora z powodu „samych bzdur”, które jakoby oglądam z Harriet.

Napełniam szklankę wodą i oznajmiam Oonie, że idę do łóżka.

— Jutro jadę do Dublina, ale powinnam wrócić w niedzielę — oznajmia, co, wmawiam sobie, znaczy „dobranoc”. Oona pracuje w finansach. Nie wiem dokładnie, czym się zajmuje, ale z tych wszystkich anegdot, którymi nas częstuje, wynika, że jej praca polega głównie na podróżowaniu i wrzeszczeniu na ludzi. Czasami też ich zwalnianiu. Harriet jest nauczycielką w szkole podstawowej. Jej praca, o niebo łatwiejsza do zrozumienia, wydaje się całkiem interesująca, szczególnie w zestawieniu z moimi obowiązkami na stanowisku opiekuna klienta w branży PR, a biorąc pod uwagę fakt, że za biurkiem muszę usiąść za siedem godzin, to naprawdę powinnam już być w łóżku.

* * *

Jestem wykończona. Długo nie mogłam zasnąć (winą obarczam hummus), więc jeszcze w autobusie opracowuję strategię, jak przetrwać ten poranek, nie przepracowując się zbytnio. Dochodzi dziesiąta rano i do tego czasu powinnam przejrzeć pocztę, napisać i rozesłać codzienną prasówkę oraz zacząć opracowywać sprawozdanie z naszej ostatniej kampanii. Jak dotąd udało mi się skreślić dwie z siedemnastu pozycji na mojej liście zadań do zrobienia (trzynaście punktów przeszło z piątku). Na miejscu pierwszym: napić się kawy, a ja zamiast robić to, za co mi płacą, wybieram gapienie się w monitor komputera i w głowie odtwarzam odcinek Allo, Allo.

— Rosy! — Podskakuję na dźwięk głosu Helen. Stoi nade mną, dzięki Bogu, z rozbawieniem w oczach. Moja szefowa jest dwanaście lat starsza ode mnie, urodziła dwoje dzieci, a mimo to jej kasztanowe włosy błyszczą jak w telewizyjnej reklamie. Codziennie maluje usta szminką i jest właścicielką całej kolekcji designerskich płaszczy, które zebrane do kupy stanowią równowartość sześciomiesięcznego czynszu za moje mieszkanie. Dobrze wiem, że dzisiejszy wybór padł na MaxMara. Zawsze sprawdzam metki, kiedy odwieszam jej płaszcze. Helen zjawia się dziś spóźniona i ma ze sobą torbę na siłownię (tak drogą, że nawet nie rozpoznaję marki), co oznacza, że wyciskała siódme poty z Dermotem, eksżołnierzem marynarki, a obecnie jej osobistym trenerem.

— I jak było? — pytam.

— Och — wzdycha Helen — okropnie. Najwyraźniej Arsenal wczoraj przegrał i coś mi się wydaje, że Dermot wyładował swoją frustrację na moich mięśniach w łydkach. Zmusił mnie do takiej liczby przysiadów, że w końcu padłam na twarz.

Proponuję jej filiżankę herbaty, na co przystaje z taką wdzięcznością, że zastanawiam się, czy może dostanę podwyżkę. Posuwam się nawet do tego, że zaparzam jej ziołową herbatę (która wygląda jak siki i śmierdzi jak siki) i podaję jej parującą filiżankę, w drugiej ręce trzymając kubek z herbatą dla normalnych ludzi.

— Perfekt, dziękuję ci. — Helen wzdycha i zapada się wygodnie w swoim fotelu. — Wiem, że marudzę, ale tak naprawdę to on jest świetny. Wróciłam już do wagi sprzed ciąży z Sylvie, a może nawet ważę trochę mniej. — Obraca się twarzą do mnie. — Dostałam kolejny voucher na darmowy trening, powinnaś z niego skorzystać, mówię ci.

— Dermot by mnie popsuł.

Helen śmieje się.

— W tej siłowni aż się roi od przystojniaków — dodaje, włączając swój komputer. — Kto wie, może byś tam kogoś poznała.

Skupiam się na monitorze. Nie mogę winić logiki Helen: wyobrażam sobie, że w jej ekskluzywnej siłowni za sto dwadzieścia funtów miesięcznie, machając ciężarkiem kettlebell, trudno nie trafić (albo nie zranić) muskularnego i atrakcyjnego mężczyzny, który ściąga z siebie połyskujący T-shirt z takim samym szykiem co garnitur marki Savile Row. Niestety, nie zarabiam tyle samo co Helen ani nie wyszłam za jej męża maklera, więc siłownia, do której chodzę, jest prowadzona przez lokalną radę osiedla i kosztuje mnie całe czterdzieści pięć funtów miesięcznie. Tam nie ma ozdobnych falbanek ani przystojnych mężczyzn. Jeśli twój typ to panowie w wieku pięćdziesięciu pięciu lat z zaczeską i wystającym brzuchem lub żonaci faceci albo napompowane sterydami karki tudzież okazy trenujące w ortalionowych kombinezonach, emitujące z siebie bezbożną woń — to moja siłownia jest idealnym miejscem na spotkanie ich wszystkich. Młodzi i przystojni pojawiają się okazjonalnie, aczkolwiek moje szanse na zapoznanie się z nimi znacznie by wzrosły, gdybym zdołała ruszyć tyłek na siłownię częściej niż raz w miesiącu. Chciałabym mieć lepszą formę w lepszej oprawie fizycznej; kiedyś, do ostatniego roku na uniwersytecie, to nawet ćwiczyłam trzy razy w tygodniu, ale odkąd przyjechałam do Londynu, stopień mojej aktywności fizycznej zmniejszył się wprost proporcjonalnie do zwiększenia się ogólnie trwonionego czasu.

Zanim zegar wskazał południe, Helen wybyła na spotkanie, a Pip, moja pokrewna dusza w nicnierobieniu, siedzi na telefonie od piętnastu minut i nie wygląda na to, by miała szybko skończyć. Wracam do prasówki cierpliwie czekającej na moją edycję i próbuję się skoncentrować. Słowa Helen o siłowni zawiązały węzeł w mojej głowie, który zaciska się z każdą mijającą minutą do tego stopnia, że mam przed oczami jedynie moją chudą, bogatą, zamężną szefową mówiącą: „Dopóki nie ruszysz się z tym grubym tyłkiem na siłownię, to zapewne już nigdy nie spotkasz żadnego faceta”. I że moim przeznaczeniem będzie smutne życie singielki. Bardzo chętnie zmieniłabym się w taką kobietę jak Helen: z przyjemnością wkładałabym płaszcze MaxMara i cieszyłabym się z kubka pełnego parujących soków z chwastów. I z pewnością nie miałabym nic przeciwko posiadaniu jej mięśni brzucha. Jedyna rzecz, która powstrzymuje mnie przed napluciem do wspomnianego kubka z chwastami, jest świadomość, jak bardzo ciężko Helen pracuje na to wszystko. Porzucam prasówkę, by uszczypnąć fałdkę mojego brzucha. Wyciągam przynajmniej jeden centymetr tłuszczu, no, trzy przy dobrym naciągnięciu, co oczywiście robię w sadystyczny sposób.

Doszłam do wniosku, że mam nadwagę. Nie idę więc do Pret na lunch, by w dzikim tłumie, zanim zostanę zadeptana, dorwać cokolwiek nadającego się do jedzenia. Zamiast tego wybieram w przyzwoitym miejscu mały zestaw sushi i wyobrażam sobie ciasto czekoladowe na deser. Siedząc z powrotem za biurkiem późnym popołudniem, zauważam, że moja lista rzeczy do zrobienia skróciła się jedynie o trzy punkty. Nie potrafię myśleć o niczym innym jak tylko o moim obecnym stylu życia: w pracy przesiaduję mniej więcej osiem godzin dziennie, a jedyna aktywność fizyczna to krótki spacer w tę i z powrotem po zakup czegoś do jedzenia. Wieczorami zamieniam biurowe krzesło na sofę, oglądam telewizję i jem kolację, czasami spotykam się z BF lub Kate i Sophie na koktajle w czasie Happy Hour, które są bombą kaloryczną, tak samo zresztą jak podwójne cheeseburgery, skonsumowane, zanim dotoczymy się do domu. A weekendy to istne święto obżarstwa.

O szesnastej trzydzieści przestaję już nawet udawać, że wpatruję się z zaangażowaniem w monitor, i piszę SMS-a do BF.

Rosy: Chodźmy dziś na siłownię.

BF: Nie.

Rosy: Zatem do zobaczenia na miejscu o dziewiętnastej.

Tak naprawdę uważam, że chodzenie na siłownię to mniej więcej to samo, co chodzenie do nocnego klubu. Za wejście do środka musisz bulić i jeśli miało się nadzieję na genialnego drinka, wygodne miejsce i pogawędkę, to rzeczywistość szybko rozwiewa te nadzieje. Zewsząd dudnią wysokoenergetyczne hity z list przebojów i każdy poci się i podryguje, chociaż zaledwie garstka wygląda przy tym wdzięcznie i zgrabnie.

Woń potu, pomimo włączonej klimy, ciężko zalega w powietrzu, a mężczyźni i kobiety wszelkiej maści sączą swoje drinki, testując się przy tym wzajemnie. BF napełnia butelkę wody, a ja się rozglądam, miętosząc w palcach rąbek mojej koszulki; jestem już cała spocona, chociaż jedyne, co zrobiłam do tej pory, to wejście do środka. Coś mi się wydaje, że nie zostałam przystosowana do uczęszczania na siłownię. Obowiązkowy dress code dla dziewczyn to krótko, kuso i obciśle. Ja reprezentuję matki, którym po raz pierwszy od porodu udało się wyrwać z domu. Szkoda, że te moje legginsy są tak fatalnie wypchane w kolanach. Szczupłe i umięśnione siostry z siłowni ubrały się w wystrzałowe topy do wyboru, do koloru, których zakup na fizyczne wygibasy nie przyszedłby mi nawet do głowy. W porównaniu z nimi mój wyblakły T-shirt z napisem „The Eartquake Album” wygląda, jakbym uratowała go ze śmietnika. Kiedyś naprawdę dużo czasu spędzałam na siłowni, szczególnie wtedy, gdy byłam jeszcze z Charliem. On sam chodził tam bardzo często i zdołał mnie zachęcić do tego samego. Moja pewność siebie wzrastała proporcjonalnie do poprawiającej się stopniowo kondycji. W następstwie naszego zerwania moje poczucie własnej wartości zdołało jakoś tam dojść do siebie, ale pojemność płuc z pewnością jeszcze nie.

BF obiera kurs na orbitreka, więc ja wchodzę na bieżnię, wciskam jakieś guziki i próbuję przynajmniej sprawiać wrażenie osoby wiedzącej, co robi. Taśma zaczyna się przesuwać, co dobrze wróży na początek. Zerkam na maszynę sąsiada, monitor pokazuje, że biegnie z prędkością trzynastu i pół kilometra na godzinę, ale jego stopy, obute w jakiś przyszłościowy wynalazek gwarantujący osiągnięcie najlepszych rezultatów, dudnią na taśmie z taką siłą, że nie byłabym w stanie tego wytrzymać za żadne skarby świata. Zwiększam przechył i bardzo powoli również tempo, aż czuję, jak mięśnie w nogach zaczynają się naciągać i zatrzymuję się na żałosnym siedem i trzy dziesiąte. Wciskam słuchawki w uszy i dostrajam się do beztroskiego, nonszalanckiego joggingu, który mam nadzieję obwieszcza wszystkim, że to tylko rozgrzewka.

OK, biegnę. Nawet dobrze mi idzie, da się to znieść i jeśli zawieszę ręcznik na monitorze, to nikt nie zobaczy, jak wolno to robię. Nastawiłam licznik na dwudziestominutowy bieg i jak na razie biegnę już… czterdzieści pięć sekund. Rozglądam się po sali w poszukiwaniu BF i dostrzegam ją na orbitreku przy ścianie. Jej kitka podskakuje niczym cheerleaderka i nie wiem, jaki sportowy biustonosz założyła, ale zdziałał cuda, co nie pozostaje niezauważone przez podnoszącego ciężary mięśniaka naprzeciwko niej. Gościu ma genetyczny przerost tkanek tu i ówdzie, więc nie jest w typie BF, która obojętnie robi swoje i już. Moje włosy nie podskakują, piersi również nie wzbudzają zainteresowania, chociaż jeszcze nie przyuważyłam nikogo, kogo faktycznie chciałabym zainteresować. Być może mężczyzna pedałujący na rowerze przede mną wygląda nieźle, ale moje przypuszczenie opiera się jedynie na obserwacji tyłu jego głowy, a już nieraz dałam się nabrać na atrakcyjną czaszkę.

Od szesnastej minuty biegnę tylko dzięki resztkom dumy i po przebrnięciu dwudziestu minut w piekle schodzę z bieżni z poczuciem, że moje nogi są teraz zrobione z wodorostów.

— Muszę się rozciągnąć — sapię do BF przechodzącej obok. Spoglądam na nią, ale ona utkwiła wzrok gdzieś w przestrzeń z matami.

— Powinnaś się rozciągać obok tamtego faceta — mówi — tego w niebieskich spodenkach.

Podążam za jej wzrokiem na maty, na których wspomniany mężczyzna pochyla się do przodu, więc kilka chwil upływa nam na kolektywnym badaniu wzrokiem jego tyłka. Kiedy się wyprostowuje, dostrzegam w jego oczach ten sam odcień co na niebieskich szortach, lekko zadarty nos i poszycie z blond włosów nawet ładnie przystrzyżonych, tyle że bez tłustej warstwy żelu prezentowałyby się znacznie lepiej. Kropelki potu spływają po jego krótkiej szyi i co chwilę wyciera je ręcznikiem. Raczej nikt nie powiedziałby o nim, że jest wysoki, no ale ja przecież też nie jestem. Za to jest szczupły i ogólnie trzyma się dobrze. BF ściska mnie w talii.

— Powinnaś do niego zagadać.

— Czemu?

— Bo jest przystojny.

— Relatywnie — dodaję, rozglądając się za ewentualnymi rywalami. BF wpatruje się we mnie, jej oczy wypełnia optymizm. Myślę o Helen, jej mąż też nie jest wcale wysoki.

Podchodzę. Maty w siłowni przyprawiają mnie o mdłości, jeśli zbyt długo o nich myślę; chwytam pierwszą lepszą z brzegu i przykrywam ją moim ręcznikiem w nadziei, że tym sposobem zapewniam sobie ochronę przed wieloletnim potem wciśniętym w powierzchnię. Rozwijam ją i jednocześnie uświadamiam sobie, że Wysportowany Facet z Siłowni i ja jesteśmy jedynymi ludźmi w tej części sali i rozłożenie maty tak blisko niego wydaje się niedorzeczne i najprawdopodobniej będzie cholernie wkurzające; to nie rokuje dobrze na początek. On leży na plecach z kolanami przyciągniętymi do klatki piersiowej, więc ja padam na cztery kończyny, by podnosić nogę. On rozciąga ramiona, jakby miał się ukrzyżować, skręca ciało, by rozciągnąć plecy, i odwraca głowę w przeciwnym kierunku.

Kucam na piętach i bezskutecznie poszukuję wzrokiem BF. Nigdzie jej nie widzę, więc zaczynam odtwarzać zestaw ćwiczeń na rozciąganie, którego nauczyłam się w dziewiątej klasie, kiedy grałam w koszykówkę. Zaczynam od powolnych skrętów głowy (w lewo, powrót, w prawo, powrót), co — jak twierdziła pani Armond — miało kluczowe znaczenie przy przyzwoitym podaniu na klatkę. Wysportowany Facet z Siłowni wciąż leży na plecach, z lewej nogi uczynił dźwignię do rozciągania prawej i utkwił wzrok w suficie. Zwijam ramiona i macham rękoma. Facet zaś zastyga w perfekcyjnej pozycji L: plecy proste, nogi rozciągają się nad podłogą (mnie się tylko wydaje, że robię tę pozycję), no więc w końcu jesteśmy zwróceni do siebie twarzami. To moja szansa, by złapać z nim kontakt wzrokowy i/lub zwrócić jego uwagę. No więc przystępuję do ataku. Niezbyt udanego.

W pewnym sensie to nawet działa: jego oczy błyskają w moim kierunku, otwierając mi szansę na nieśmiały, ale przyjazny uśmiech. Okazuje się jednak, że przewartościowałam swoje możliwości ataku i żeby przetrwać to starcie, muszę zastosować jakiś unik. Chcę odwrócić wzrok, ale jeśli przestanę się koncentrować na wybranej plamie na ścianie, z pewnością się wywrócę i najprawdopodobniej wyląduję tuż przed jego nosem. Jedynym manewrem ratunkowym wydaje się zejście do pozycji leżącej i nie można powiedzieć, że jest to wdzięczne lądowanie.

Gdy znów spoglądam w jego stronę, on zupełnie obojętny rozciąga się, chwytając palce u stóp, więc leżę na boku i udaję, że robię coś w rodzaju podnoszenia nogi, co — mam nadzieję — przypomina ćwiczenie fizyczne. Czeka mnie naprawdę długa droga, zanim z powrotem wpasuję się w to miejsce. Tu można uciec z domu, wepchnąć słuchawki w uszy i udawać, że bierze się udział w nagrywaniu teledysku albo w treningu do olimpiady. Przebywanie tutaj jest też lepsze od samotnego wieczoru spędzonego w piżamie i ze wzrokiem utkwionym w głupoty pokazywane w telewizji. Ale z pewnością to miejsce nie nadaje się do zapoznawania z mężczyznami, przynajmniej jeśli chodzi o mnie. Spada mi kamień z serca, gdy Wysportowany Facet z Siłowni roluje swoją matę i nie muszę już udawać, że jestem dobra w ćwiczeniach ani próbować mu się przedstawić, tkwiąc w pozycji dziecka. Rozciągam się jeszcze ostatni raz i kiedy wstaję, widzę, że BF została osaczona przez gościa od ciężarków. Obserwuję ją sobie do momentu, gdy mój brak reakcji staje się okrucieństwem, więc w końcu podchodzę do niej litościwie i udaję, że jestem jej partnerką życiową.

* * *

Myślałam, że wracam do pustego mieszkania, ale kiedy porzucam torbę, z pokoju Harriet dobiega mnie jej wesołe wołanie (Harriet to ta moja nierasistowska współlokatorka). Kiedy podążam za jej głosem, odnajduję ją w jej pokoju na łóżku, gdzie maluje paznokcie u nóg.

— Jak tam na siłowni?

— Boleśnie. — Kładę się obok niej i postanawiam zignorować fakt, że nogi bolą mnie równie mocno, co urażona duma. Dla zwykłych obserwatorów, których w siłowniach nie brakuje, moja żałosna próba nawiązania kontaktu z Wysportowanym Facetem musiała się wydawać śmieszna; mogłam powiedzieć po prostu „cześć” lub „co tam słychać?” albo „czy ciebie też te maty przyprawiają o mdłości?” — słowem wszystko, tylko nie przystępować do ataku wzrokowego. Wzdrygam się na wspomnienie absurdalności tej sytuacji. Czuję na sobie badawcze spojrzenie Harriet.

— Moja szefowa wmówiła mi, że siłownia to idealne miejsce na zapoznanie się z mężczyzną mojego życia — mówię, zamykając oczy. — Ale wcale tak nie jest.

— A chcesz kogoś poznać?

— Hmm? — otwieram jedno oko, potem oba.

— Myślę, że znam kogoś, jeśli faktycznie szukasz. Może mogłabym was zapoznać?

Moje oczy, nieczęsto otwierane w tej pozycji, zwężają się jeszcze bardziej. Bycie „zapoznawanym” ze znajomymi moich znajomych, którzy są „zabawni” (czytaj stuknięci, absolutnie wkurzający) lub „słodcy” (brzydcy) oparte na jedynym kryterium, że oboje jesteśmy singlami, jest nieodłącznym problemem życia w pojedynkę. Ostatnim razem, gdy Sophie próbowała swoich sił (Josh, 32 lata, współlokator jej siostry), prawie już się zainteresowałam, do momentu gdy zapytałam ją, czy sama umówiłaby się z nim na randkę. „Boże, nie — roześmiała się — co ty, moim zdaniem to tępak”.

— To jakiś kolega Jamesa? — pytam Harriet, podpierając się na łokciach. Gdyby się nad tym dłużej zastanowić, to nie jestem pewna, czy pójście na randkę z kumplem chłopaka Harriet to dobre posunięcie: James do wszystkiego nosi swoje buty do biegania, bez względu na okazję.

— Nie. Poznałam go kiedyś na szkoleniu, nazywa się Craig.

Wstaje i ostrożnie kuśtykając, by uchronić mokre paznokcie, przynosi telefon.

— Zerwał ze swoją dziewczyną kilka miesięcy temu i kiedy gadaliśmy w zeszłym tygodniu, dał jakby do zrozumienia, że znów zaczął się rozglądać.

— „Dał jakby do zrozumienia”? Nie brzmi to, jakby robił to na serio, co?

— Ale to wspaniały gość — mówi Harriet i koncentruje się na swoim telefonie. Nie omieszkam nie zauważyć, że nie odpowiedziała na moje pytanie. Dobrze wiem, że szuka zdjęcia tego całego Craiga, żeby mi pokazać, i wiem też, co się stanie: facet ma dwie głowy albo szesnaście dziurek od nosa, albo jest jakieś trzydzieści centymetrów niższy ode mnie lub półtora metra wyższy. Ma włosy do pasa albo wytatuowaną swastykę na czole. Jeszcze nie wiem dokładnie co, ale z pewnością mi się nie spodoba.

— OK, i co myślisz? — pyta Harriet, podając mi telefon.

Jestem zdziwiona — myliłam się pod każdym względem. Craig wcale nie jest zdeformowanym potworem, jego włosy są normalnej długości i zdaje się, że mieści się w normach wzrostu, a przy tym jego twarz ma ciepły i przyjacielski wyraz. Jest tylko jeden problemik: z tego, co widzę, Craig ma ze czterdzieści pięć lat, o ile nie więcej. Spoglądam na Harriet, która zastygła w pełnym nadziei oczekiwaniu na mój wyrok.

— Sorry, Haz, ale coś mi się wydaje, że on jest dla mnie trochę za stary.

Harriet wyciąga rękę po telefon.

— No co ty, naprawdę? — Słyszę rozczarowanie w jej głosie. Spogląda na zdjęcie. — No jest trochę starszy, ale to taki miły facet, na pewno byście się dogadali. On też pracuje w PR.

Craig jest prawie dwukrotnie starszy ode mnie, nie jest w moim typie, ale łączy nas życie zawodowe, choć i w tej kwestii mam nadzieję na rozbieżności, ponieważ jeżeli w wieku czterdziestu pięciu lat nadal będę tkwiła na stanowisku podrzędnej urzędniczki u boku swojej szefowej, to pakuję manatki, wyprowadzam się na Fidżi i zaczynam życie od nowa. Nie sadzę, żebyśmy stanowili potencjał na dobraną parę.

— Sama nie jestem pewna, czy szukam kogoś na stałe — mówię Harriet. — W każdym razie nie jakoś czynnie, tak czy siak.

Przynajmniej to jest prawdą. Kiedy wychodzę czasami z Parkami, myślę sobie, że miło byłoby mieć kogoś u boku, i jeśli (załóżmy) trafiłby mi się jakiś mężczyzna, pewnie bym się nie obraziła. Czynne poszukiwania kogoś wydają mi się sporym wysiłkiem, a do tego nie miałabym pojęcia, od czego zacząć.

— To taki miły facet — powtarza znów Harriet, blokując telefon.

Oni są zawsze tacy mili. Nie jestem w miejscu, gdzie randka z Craigiem wchodzi w rachubę.

Jeszcze nie.

2. Przystojniak z kabiny

W pracy opowiedziałam Pip o usługach matrymonialnych Harriet, a ona słuchała uważnie i przytakiwała w skupieniu głową.

— Hmm. Myślę, że znam kogoś, z kim mogłabym cię zapoznać — powiedziała, gdy zakończyłam swoją opowieść, i zanurkowała do torebki w poszukiwaniu telefonu. Mam wrażenie, że słowo „singielka” i „zapoznać” wywołują w ludziach odruchy behawioralne i od razu zabierają się do szukania odpowiednich kandydatów.

— Sama nie wiem, Pip — mówię. — Tak naprawdę nie szukam nikogo…

— Ma na imię Elliot. To mój były chłopak, ale sprzed miliona lat, więc to się nie liczy. Od zawsze się ze sobą przyjaźnimy i nie mogę powiedzieć, że Geoff jest tym szczególnie zachwycony. W sumie to wyświadczyłabyś mi przysługę, gdybyście się sobie spodobali.

No proszę, najwyraźniej doszłam do kolejnego etapu: mam być kołem ratunkowym dla koleżanek, które muszą uspokoić swoich mężów. Pip macha w moją stronę telefonem (czasami chciałabym, żeby telefony znów stały się tylko telefonami), więc wlepiam wzrok w monitor, na którym został mi wyświetlony czyjś profil na Facebooku i zdjęcia. Daje mi do zrozumienia, że mam sama przeglądać fotografie.

Mój starszy brat, którego wciąż nazywam Bru (chociaż już dawno skończyłam trzy lata i mój słownik nie składa się jedynie z jednosylabowych wyrazów), powiedział mi kiedyś, że wystarczy jedna dziesiąta sekundy, by wyrobić sobie zdanie na temat drugiej osoby na podstawie pierwszego wrażenia. Pamiętam dobrze, że wtedy pomyślałam, że to niedorzeczne: przecież w ciągu tak krótkiej chwili można co najwyżej rzucić okiem na człowieka, może dostrzec, co ma na twarzy, ale ocenić jego charakter? A gdyby ten człowiek akurat zmarszczył czoło? Można by wyjść z założenia, że to jakiś gbur i napastliwy typ, a w rzeczywistości byłby to osobnik z promiennym sercem. A więc ocena oparta na pierwszym wrażeniu byłaby całkowicie błędna. Wtedy powiedziałam Bru, że był głupi i żeby się lepiej zamknął (miałam jedenaście lat), ale teraz słyszę wyraźnie jego słowa, przeglądając zdjęcia Elliota. Nie wiem, czy jest to możliwe, by wyrobić sobie pełne zdanie na podstawie zdjęć, ale jeśli tak, to uważam, że Elliot wygląda… na miłego człowieka. Ma ciemne włosy i jasne oczy, które się marszczą od szerokiego uśmiechu. Może nie powiedziałabym, że to „absolutne ciacho”, ale ma ku temu zadatki, z pewnością jest przystojny, bardziej w typie „Boden” niż „GQ”. Z własnego (niezmiennego w tej kwestii) doświadczenia wiem, że zdjęcia potrafią zmylić (patrząc na niektóre moje zdjęcia, można by pomyśleć, że cierpię na jakieś genetyczne deformacje), ale wszelkie wątpliwości postanawiam rozstrzygnąć na korzyść Elliota.

— Jest nawet całkiem, całkiem — mówię Pip. — Czym się zajmuje?

— Coś z ubezpieczeniami, tak mi się wydaje. Jest kochany, naprawdę miły i mądry. Może z nim pogadam i dam mu twój telefon?

To dość duży przeskok z anonimowego śledzenia fejsbukowego profilu do werbalnej komunikacji w realu i nie jestem do końca pewna, czy powinnam się na to zdobyć. Tyle że ja bardzo rzadko jestem pewna czegokolwiek: na przykład nie jestem pewna, czy to był dobry pomysł, by wydać siedemnaście funtów na szampon, a nie na jedzenie; nie jestem pewna, czy nadal wypada mi wkładać topy odsłaniające brzuch, a mimo to nadal je noszę. W PR zaczęłam pracować w wieku dwudziestu jeden lat jako świeżo upieczona absolwentka gotowa na podbój świata, a mimo to wciąż nie jestem pewna, czy sprawia mi to przyjemność. W takim razie równie dobrze mogę umówić się na randkę z Elliotem. Mówię Pip, że może działać, co wywołuje na jej twarzy radosny uśmiech, i chociaż zapewnia mnie, że pisze wiadomość do Geoffa, mam przeczucie, że w rzeczywistości wymienia SMS-y z Elliotem. Wracam do listy rzeczy do zrobienia, która w ciągu tych dziesięciu minut naszej rozmowy chyba wydłużyła się jeszcze bardziej.

O tej całej pogawędce zdążyłam zapomnieć, aż do chwili, gdy cztery dni później dostałam tajemniczego SMS-a. Nie bardzo rozumiałam, dlaczego z nieznanego mi numeru ktoś przysłał wiadomość z tekstami w stylu „trochę niezręczna sytuacja!” i że pomyślał, że „i tak się skontaktuje”. Potem przyszedł drugi SMS.

Aaa, tak przy okazji: to ja, Elliot, kumpel Pip!!

…i wszystko stało się jasne.

Odpowiedziałam i przez ponad tydzień pisywaliśmy do siebie, więc gdy Elliot zaproponował spotkanie dzisiaj wieczorem, nie uznałam tego za coś niewłaściwego. Stałym elementem jego wiadomości były wykrzykniki (przyznaję, że zapaliła mi się w głowie czerwona lampka), ale poza tym trzymaliśmy się neutralnych tematów: wczoraj opowiadał mi o łodzi należącej do jego rodziny i o lasagne, które przygotował dla współlokatora z okazji urodzin. Z tych informacji wywnioskowałam: lubi żeglowanie oraz włoskie jedzenie i wie, że podzielam te zainteresowania, ponieważ tak mu napisałam (prawda jest taka, że obie te rzeczy przyprawiają mnie o mdłości). Nigdy wcześniej nie byłam na spotkaniu zaaranżowanym przez osoby trzecie i minęło już tyle czasu od mojej ostatniej randki, że sama nie jestem pewna obowiązującej etykiety: nie chcę kłamać (więcej niż do tej pory), ale zbudowanie obszaru wspólnych zainteresowań wydało mi się szczególnie ważne przed naszym pierwszym spotkaniem. Sophie i Kate wychodzą z siebie z podniecenia: doszły do wniosku, że Elliot to mężczyzna pisany mi na resztę życia, i właśnie dopracowują ostatnie szczegóły weekendu dla nowożeńców w Cotswolds.

Spowalniam ruchy: jest osiemnasta czterdzieści pięć, a my umówiliśmy się na dziewiętnastą. Osoba, która przybywa kwadrans przed wyznaczonym czasem, wygląda na taką, której zależy za bardzo, ale przyjście spóźnionym jest niegrzeczne (no chyba że jesteś świadkiem niegroźnego wypadku samochodowego i pędzisz z pomocą; to miała być moja wymówka. I oczywiście nikomu nic się nie stało, to był cud…). Przybycie na miejsce punkt dziewiętnasta wydaje mi się jednak jakieś takie dupowate, no więc jestem trochę zbita z tropu. Wysiadłam z autobusu trzy przystanki wcześniej i szłam pieszo, by zabić czas, ale pomimo dwóch zapewnień z różnych źródeł o bezchmurnym niebie, zaczęło siąpić. Schowanie się pod kapturem wyglądałoby na nieco przesadzoną reakcję, ale jeśli zostawię głowę bez przykrycia, to moje misternie wyprostowane włosy natychmiast szlag trafi. No więc naciągam kaptur. Na dworze jest ciemno, zimno i okropnie — luty w pełnej odsłonie — a mimo to myśl o spotkaniu z Elliotem napełnia mnie ciepłym wrażeniem gdzieś w okolicach żołądka. Co prawda bardzo podobnie czułam się, gdy miałam zatrucie pokarmowe, ale dzisiejsze odczucia spowodowane są czystą ekscytacją. To nie tylko moja pierwsza randka z Elliotem, lecz także pierwsza najprawdziwsza randka od czasu rozstania z Charliem. Dwa dni temu leżałam w łóżku spanikowana, bo dotarło do mnie, że chyba zapomniałam już, jak to się robi. Z Charliem byliśmy ponad dwa lata i choć po zerwaniu przytrafiło mi się kilka przelotnych przygód, to żadna nie wymagała większego niż zwyczajowe uwiedzenie wysiłku (a jedna to nawet nie wymagała słów). Pozostaje mi więc zaufać zapewnieniom BF, że dopóki się nie przewrócę ani nie rzucę na niego w pożądaniu przez pierwsze dwadzieścia minut, wszystko będzie w porządku.

Elliot wybrał miejsce na spotkanie. Znam ten pub: nie jest zły, ale trochę brakuje mu charakteru. Do dziewiętnastej zostało jeszcze pięć minut, ale siąpanie przechodzi w ulewę z prawdziwego zdarzenia i postanawiam iść prosto do pubu. Widzę, jak na kolorowym neonie rozbryzgują się rzęsiste krop le, a że światła na przejściu dla pieszych zmieniają się właśnie na zielone, mogę przejść na drugą stronę ulicy bez zatrzymywania się, jeśli przyspieszę kroku. Cieszą mnie takie rzeczy. Przy przejściu czeka już dwóch ludzi: przemoczona kobieta i mężczyzna w lichej wiatrówce, która wygląda dziwnie znajomo, ale nie wiem czy… a tak, no właśnie: Bru miał bardzo podobną, kiedy byliśmy dziećmi. Można ją było zwinąć w małą torebkę i zazwyczaj ścigaliśmy się, kto pierwszy upcha kurtkę w małe zawiniątko. Bru zostawił wiatrówkę na promie, jak wracaliśmy z wakacji na wyspie Wight, i jęczał z powodu tej straty przez jakiś dobry tydzień, aż mama w końcu dała za wygraną i kupiła mu nową. Nie pamiętam jednak, by choć raz ją później włożył. Dochodzę do świateł, a zarówno kobieta, jak i mężczyzna przechodzą już przez ulicę, kobieta wysuwa się na prowadzenie. Chłopak w wiatrówce uważnie sprawdza samochody z lewej i z prawej, potem wchodzi na chodnik i kieruje się do baru. Odwraca się, by otworzyć drzwi, i wtedy widzę, że to Elliot we własnej osobie. Chłopak w Wiatrówce to Elliot.

Ciekawe, czy mnie dostrzegł. A gdybym teraz wzięła nogi za pas? Czy na tym etapie byłoby to obrzydliwe i niemoralne? Gdyby sytuacja była odwrotna i to ja byłabym śledzona, a potem została porzucona, to wróciłabym prosto do łóżka i już nigdy nie mogła spojrzeć w oczy mojej rodzinie, nie wspominając nawet o ochocie na kolejną randkę… Summa summarum to byłoby straszne doświadczenie. Przecież głupia wiatrówka nie może mnie zniechęcić; co z tego, że nie jest w moim guście, przecież ona w żaden sposób nie unienożliwia bycia czarującym i zabawnym, a poza tym miłość odpowiedniej kobiety i wyprawa do Topman może naprawić nawet najbardziej bezbarwną szafę. Ta cała historia z wiatrówką i odczarowaną garderobą mogłaby nawet stać się inspiracją dla Elliota w jego przemówieniu weselnym.

Wtaczam się do środka i gdy tylko przestępuję próg pubu, zanurzam się w cieple. Elliot, wciąż w wiatrówce, opiera się o bar i studiuje wybór piw real ale.

— Elliot?

— Rosy?

— Tak!

— Ha! Miło cię poznać. — Uśmiecha się szeroko i zaciska mnie w mokrym objęciu (to tylko brzmi seksownie) i czuję, że zaczynam się rozluźniać. Odsuwamy się od siebie i przyglądamy sobie w milczeniu.

— Wspaniałe miejsce! — stwierdza Elliot.

— Tak, fajnie, byłam tu już parę razy. Nie jest zbyt głośno, a drinki mają niewygórowane ceny. — Zauważam, że brzmię zupełnie jak mój ojciec, co nie wróży nic dobrego.

— Tak, jest ekstra. — Elliot rozgląda się, kiwa głową bez widocznego powodu i się uśmiecha. Ściągam płaszcz, mając nadzieję, że on pójdzie w moje ślady.

— Masz ochotę na drinka? — pyta.

— Wódka z wodą gazowaną, proszę.

— Mała czy podwójna?

Wybieram podwójną.

Nietrudno znaleźć wolny stolik, tylko cztery są zajęte, więc namierzam jeden w kącie, podczas gdy Elliot składa zamówienie przy barze. Po chwili dołącza do mnie, kładzie na stół nasze drinki i ściąga wiatrówkę, odsłaniając nijaką, ale nieodrażającą szarą koszulę.

— Ładna koszula — oznajmiam.

— Dzięki. — Siada i bierze łyk z kufla real ale. — Coś mi się wydaje, że kupiłem ją na pogrzeb dziadka. — Uśmiech nie znika z jego ust, gdy to mówi. Odczekuję stosowną chwilę, mam nadzieję, że to wystarczy na oddanie szacunku zmarłemu dziadkowi Elliota.

— Jak dojechałeś? — pytam. Dokładnie takim samym pytaniem witają mnie rodzice, gdy przyjeżdżam do nich w odwiedziny.

— Nieźle, to tylko sześć przystanków metrem. Northern Line.

— To dobra linia, jeżdżę nią do pracy. Chociaż rano jest straszny tłok.

— No, może się naprawdę zatłoczyć — przytakuje Elliot. Ja też kiwam głową. Sączymy nasze drinki. — A jak tobie minęła podróż?

— Och, świetnie. Przyjechałam autobusem. Mieszkam bardzo niedaleko. — Elliot zaczyna się śmiać, a ja nie bardzo wiem dlaczego, nie wydaje mi się, żebym powiedziała jakiś żart. Śmiech stopniowo zamiera. Między nami zalega cisza.

Elliot opowiada o żeglarstwie: używa terminów takich jak „bom” oraz „knaga”, które nic mi nie mówią, ale jestem taka wdzięczna, że ktoś w tym towarzystwie się odzywa, że bardzo się koncentruję i zadaję dużo pytań. (Pierwsze pytanie: „Co to jest bom”?. Drugie pytanie: „Co to jest knaga”?) Słuchanie kogoś, kto opowiada z pasją, nawet jeśli temat jest nudny i niezrozumiały, to sama radość. Mam też możliwość przyjrzeć się szczegółowo Elliotowi. Jego jasne oczy, tak błyszczące na zdjęciach, na żywo są bardziej bezbarwne, a elegancko przystrzyżona głowa straciła nieco fason pod miesięcznym odrostem i podczas gdy jego przekrzywiony uśmiech jest ujmujący, nie mogę zrozumieć, dlaczego używa go bez przerwy. W sumie to nawet bardzo przypomina swoje zdjęcia; to nie jego wygląd stanowi problem. Powód, dla którego chcę iść do domu dziesięć po dziesiątej, jest taki, że on mi się po prostu nie podoba. Wiedziałam to od samego początku, gdy tylko zobaczyłam go w wiatrówce, i kolejny drink nie pomoże mi zmienić zdania. Nie uważam, że jest czarujący, nie ma między nami ani krzty seksualnej chemii i nie sądzę, byśmy mieli cokolwiek wspólnego poza faktem, że oboje oglądaliśmy Rodzinę Soprano. Jestem pewna, że Elliot pewnego dnia spotka na swojej drodze odpowiednią miłośniczkę żeglarstwa i razem wyruszą w stronę zachodzącego słońca, ciągnąc za sobą bomy i knagi. Wpojona mi mądrość głosi, że kobieta „wie od razu”, kiedy spotyka Tego Jedynego, i myślę, że ta sama zasada obowiązuje, gdy się go nie spotyka.

Nagle uświadamiam sobie, że Elliot przestał mówić. Chcę powiedzieć coś, cokolwiek i próbuję znaleźć właściwe słowa, ale nic mi nie przychodzi do głowy. Uśmiechamy się do siebie, a właściwie to ja się uśmiecham, zapewne Elliot uśmiechał się już wcześniej. Dopijam ostatniego łyka drinka.

— Masz ochotę na jeszcze jednego? — pyta Elliot z rękami na kolanach i w pełnej gotowości do skoku.

— Właściwie… no, czemu nie. — Marszczę czoło i kiwam głową nieśmiało, przekonując samą siebie.

— Może ja też zafunduję sobie jeszcze jednego — mówi i zanim zdążę cokolwiek odpowiedzieć, on zrywa się w kierunku baru, podejmując decyzję, że jeszcze jeden kufel real ale odmieni nasz los.

Elliot pije bardzo powoli. Nasza randka zaczyna przypominać sen, w którym człowiek próbuje biec, ale jego nogi nie chcą się ruszać. Z trudem przebrnęliśmy przez konwersację na temat świąt Bożego Narodzenia, hipotetycznych wygranych na loterii i innych takich. Minęło całe siedemnaście minut, a Elliot wypił zaledwie jedną trzecią kufla.

— Masz może… rodzeństwo? — pytam.

— Nie, niestety jestem jedynakiem — odpowiada Elliot. Nie wiem czemu mnie to złości, nie powinno, ale to kolejny przykład naszej dogłębnej niekompatybilności.

— A ty? Jacyś bracia lub siostry?

Mówię mu, że mam starszego brata, który jest właśnie gdzieś na Oceanie Indyjskim.

— Marynarz? — Elliot siada prosto w stanie pogotowia. Mam wrażenie, że zadaję mu cios prosto w serce, gdy wyjaśniam, że jest biologiem morskim. — Aha — mówi, uśmiechając się.

Elliot (w końcu) dopija swoje piwo i pyta mnie, czy miałabym ochotę pójść gdzie indziej. Przez kolejne kilka sekund przetwarzam jego pytanie. Czy on naprawdę sądzi, że ta randka jest udana? Czy on uczestniczy w tej randce?

— Jutro muszę wcześnie wstać. — Przemawiam cienkim i wysokim głosem. To nie jest kłamstwo: chcę być w biurze o wpół do ósmej, żeby dokończyć raport, który obiecałam Helen na dzisiaj. Ale to nie z tego powodu chcę już iść.

— Pewnie, nie ma problemu — mówi Elliot. — Ja właściwie też.

— No to może się ruszymy? — bardziej stwierdzam, niż pytam i już jestem na nogach. — Daleko masz do domu?

— Jakieś sześć przystanków Northern Line.

— No to nie tak daleko.

— No, jest w porządku. O tej porze nie powinno być zbyt tłoczno.

Przed barem, na chodniku Elliot odwraca się do mnie.

— Wydajesz się taka urocza, Rosy, bardzo miło spędziłem z tobą ten czas.

Spoglądam na niego, on patrzy na mnie. Jego jasne oczy są szeroko otwarte pod ciemnymi brwiami i zauważam, że lewą dłonią szarpie delikatnie za wiatrówkę. I potem, zanim zdążyłam się powstrzymać, z jakiegoś niezgłębionego powodu stwierdzam:

— Powinniśmy to powtórzyć.

Elliot przytakuje, on też bardzo chciałby się ze mną ponownie spotkać, jest wolny w przyszłym tygodniu.

— Muszę sprawdzić w terminarzu — odpowiadam, chociaż nie mam żadnego terminarza.

— Nie ma sprawy. Napiszę do ciebie i się umówimy. — Ściskamy się na do widzenia i ruszam w przeciwną stronę niż Elliot, dokładnie w przeciwną stronę niż mój dom.

Właściwie to sama nie wiem, co się właśnie stało. Elliot powiedział, że jestem „urocza”, i to mnie rozbroiło. Minęło sporo czasu, odkąd jakiś mężczyzna, który nie jest moim ojcem, komplementował mnie w taki sposób, i pewnie dlatego nie potrafiłam go odtrącić, nie tak od razu, nie kiedy stał i patrzył mi w oczy. Z dystansu, myślę sobie, że sugerując drugie spotkanie, przegięłam jednak w drugą stronę. Elliot mnie zanudził, ani trochę nie pociągał seksualnie, a ten jego nieustanny uśmiech zaczął mnie w końcu bardzo irytować, ale ogólnie starał się i był miły i z pewnością nie zasłużył na okrucieństwo z mojej strony. A teraz, po tym jak sama go zachęciłam, to znacznie trudniej będzie go odtrącić… Kurde. Chodzenie na randki to sztuka podlegająca całemu szeregowi zasad i konwencji i najwyraźniej zapomniałam ich wszystkich. Zastanówmy się… absolutnie niedopuszczalne jest plucie, bicie lub rasistowskie uwagi, podobnie jak pojawienie się w brudnych ubraniach albo w ogóle bez ubrań tudzież w ubraniach z lateksu. Zaproponuj kupno drinka, i to nie tylko dla siebie. Rozmawiaj, śmiej się, okazjonalnie sprawdzaj, czy jedzenie nie utknęło ci między zębami: to są oczywiście podstawy. Ale w jaki sposób zakończyć randkę? Musi istnieć schemat pożegnania się, jednocześnie uprzejmy i definitywny, pozwalający dwóm stronom na oddalenie się bez naruszenia godności. Jeśli czeka mnie więcej randek podobnych do tej z Elliotem, to muszę się tego, cokolwiek to jest, szybko nauczyć.

3. Dlaczego powinnam się w tobie zakochać?

Internet: międzynarodowo uznany lazaret dla dziwaków, nocnych marków oraz wszelkiego rodzaju konspiracyjnych spiskowców, a w chwili obecnej — moje wrota do miłości.

Powinnam wytłumaczyć.

Elliot nie napisał do mnie żadnego SMS-a. Istnieje możliwość, że jeszcze to zrobi, ale sześć dni po spotkaniu wydaje się to mało prawdopodobne. Przede wszystkim czuję ulgę i jeśli mimo wszystko się odezwie, to najprawdopodobniej poświęcę chwilę, by skomponować uprzejmą i empatyczną odpowiedź, która jednak nie zakończy się przypadkowym zaproszeniem na kolejną randkę. Nie oczekiwałam, że Elliot odezwie się zaraz następnego dnia po naszym spotkaniu czy nawet na drugi dzień. Ale już trzeciego zauważyłam, że coś bardzo często sprawdzam telefon, tak na wszelki wypadek, a czwartego praktycznie się z nim nie rozstawałam. Rankiem dnia piątego, po bezsennej nocy spędzonej na analizowaniu wszelkich możliwych powodów, dla których nie spodobałam się mężczyźnie chodzącemu po mieście w wiatrówce, zmuszona byłam przyznać, że część mnie (bardzo mała część; właściwie słowo „część” wydaje się wygórowane, tak naprawdę ułamek mnie albo tyci kawałeczek) była rozczarowana, że on się nie odezwał i że to nie dlatego (naprawdę wstyd się przyznać), że Elliot mi się podobał… ale dlatego, że to ja chciałam się spodobać jemu. Nie jestem z siebie dumna. Uświadomiłam sobie wczoraj, że mam prosty wybór: mogę podpalać się papierosami, by złagodzić poczucie wstydu, lub pogodzić się z faktem, że randka z Elliotem obudziła we mnie uśpione przyzwyczajenie do towarzystwa. Bliższe od samotności i gwałtownej palcówki w łazience są mi przebywanie z drugim człowiekiem i intymność. Myślałam już, że te potrzeby wymarły wraz z końcem znajomości z Charliem… Kto mógł przewidzieć, że Elliot — Chłopak w Wiatrówce — będzie tym, który przywróci je ponownie do życia? A ponieważ nie mogę już dłużej polegać na matrymonialnych zapędach moich znajomych, postanowiłam samodzielnie zabrać się do tematu. To oznacza Internet.

Kiedy miałam siedem lat, zaplanowałam urzędowo i na piśmie ślub Barbie Baleriny z Willym, moją anatomicznie prawidłową lalką płci męskiej. To było już trzecie małżeństwo Barbie: wcześniej wyszła za Kapitana Scarlett — figurkę należącą do Bru — oraz mojego misia. Barbie prowadziła więc szczęśliwe pożycie małżeńskie z trzema mężami. Jako dziecko nie miałam absolutnie żadnych powodów, by nie wierzyć, że miłość nigdy się nie kończy, że małżeństwo to błogi i nieprzerwany stan i że pobrać może się każdy z każdym, jeśli taka jest obopólna wola. Powinnam przekonać się do Twittera i rozpocząć kampanię na rzecz Barbie Poliamorystki, żeby oszczędzić zmieszania następnym pokoleniom. Barbie i Willy tańczyli na swoim przyjęciu ślubnym, a ja doszłam do wniosku, że chcę być dorosła i po pierwsze, wyglądać jak Barbie, a po drugie, wyjść za mąż, mieć dużo dzieci i wykonywać pracę marzeń jako artystka/fryzjerka/kierowca testowy marki Aston Martin. Nie miałam żadnego konceptu, co to jest „chodzenie na randki”; nic nie wiedziałam o nieodwzajemnionej miłości albo odtrąceniu. Pierwsze doświadczenie z rozwodem zaliczyłam w trzeciej klasie szkoły podstawowej, gdy (według rozeznania matki) ojciec Poppy Mason miał romans z ich opiekunką do dzieci i został nakryty przez żonę. Wydawało się, że jedynymi konsekwencjami doświadczonymi przez Poppy były podwójne prezenty urodzinowe i bożonarodzeniowe, układ, który uznałyśmy z przyjaciółkami za całkiem fajny, i przez następne trzy tygodnie łudziłam się, że moi rodzice również się rozwiodą. Dopiero w wieku dojrzewania zobaczyłam brudną rzeczywistość rodzicielskiego zerwania i zrozumiałam w pełni, że uroczyste przysięgi małżeńskie, podobnie jak wyroki dla morderców i zabójców szczeniaczków, nie zawsze są dożywotnie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki