Copyright © Garth Nix 2003
© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Literackie, 2004
Background illustration by Larry Rostant
Cover layout design © HarperCollinsPublishers Ltd 2004
Tytuł oryginału: "Abhorsen"
OPRACOWANIE KOMPUTEROWE OKŁADKI ORAZ STRON TYTUŁOWYCH: Piotr Kołodziej
UKŁAD TYPOGRAFICZNY: Robert Oleś

REDAKTOR PROWADZĄCY: Anita Kasperek
REDAKCJA: Marianna Cielecka

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
fax: (+48-12) 430 00 96 tel.: (+48-12) 619 27 70

ISBN: 978-83-08-05715-5

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Dla Anny i Thomasa
Henry’ego Niksów

Mapa

Dom i posiadłoć Abhorsenów

Prolog

Prolog

Mgła podniosła się znad rzeki. Ogromne białe kłęby mieszały się z sadzą i dymem dryfującymi nad miastem Corvere, tworząc hybrydę, którą mniej ambitne gazety codzienne określały mianem smogu, natomiast „Times” nazywał „miazmatycznymi wyziewami”. Zimna, wilgotna, cuchnąca mgła była po prostu niebezpieczna i nazwa nie odgrywała tu większej roli. Gęstniejące opary wywoływały duszności i najbardziej nawet niewinny kaszel potrafił zamienić się w ciężkie zapalenie płuc.

Jednakże chorobotwórcze działanie mgły nie stanowiło najpoważniejszego zagrożenia. Znacznie bardziej niebezpieczne były inne jej właściwości. Mgła unosząca się nad Corvere tworzyła przede wszystkim bardzo skuteczną zasłonę. Spowijała osławione latarnie gazowe, niczym welon, ograniczając widoczność i zniekształcając dźwięki. Gdy kładła się nad miastem, ulice pogrążały się w mroku, zewsząd dobiegały dziwne odgłosy, a wokół czaiły się zbrodnia i zamęt.

— Nie zanosi się na to, by mgła miała się rozproszyć — stwierdził Damed, główny ochroniarz króla Touchstone’a. — W jego głosie pobrzmiewał ton niezadowolenia. Nie znosił tych gęstych oparów, chociaż zdawał sobie sprawę, że to tylko jedno ze zjawisk natury, mieszanka przemysłowych spalin i nadrzecznej mgły. Daleko, w rodzinnych stronach, na terenie Starego Królestwa, podobne mgły często wywoływali czarownicy posługujący się Wolną Magią. — W dodatku… telefon… przestał działać, a eskorta jest mniej liczna niż zazwyczaj i tworzą ją nowi, niesprawdzeni ludzie. Nie ma wśród nich oficerów, którzy towarzyszyli nam do tej pory. Bezpieczniej byłoby nigdzie się stąd nie ruszać, Wasza Wysokość.

Touchstone stał przy oknie i usiłował coś dojrzeć przez zamknięte okiennice. Założono je jakiś czas temu, gdy część demonstrantów oblegających Ambasadę Starego Królestwa zaopatrzyła się w proce. Wcześniej rzucali w stronę budynku kawałkami cegieł, nie mogli jednak nikomu zagrozić, jako że otoczona parkiem i murem rezydencja była oddalona od ulicy o dobre pięćdziesiąt jardów.

Nie po raz pierwszy Touchstone żałował, że znajduje się zbyt daleko, by móc liczyć na wsparcie ze strony magicznych sił Kodeksu. Przebywali w odległości pięciuset mil na południe od Muru, a powietrze było tu przeważnie zimne i zastygłe w bezruchu. Jedynie wówczas, gdy z północy wiał bardzo silny wiatr, Touchstone czuł, że nawiązuje łączność ze swoim magicznym dziedzictwem.

Brak Kodeksu jeszcze bardziej doskwierał Sabriel, o czym Touchstone doskonale wiedział. Spojrzał na żonę. Jak zwykle siedziała przy biurku, zajęta pisaniem listu bądź to do przyjaciółki z czasów szkolnych, bądź do jakiegoś wpływowego biznesmena, albo też do członka Zgromadzenia Ludowego Ancelstierre. Obiecywała złoto, wsparcie lub pomoc w nawiązywaniu kontaktów. Możliwe, że wysuwała także słabo zawoalowane groźby pod adresem tych, którzy bezmyślnie popierali Coroliniego i jego plany osiedlenia za Murem, na terenie Starego Królestwa, setek tysięcy uchodźców z Southerling.

Touchstone nadal nie mógł przywyknąć do widoku Sabriel odzianej w strój typowy dla Ancelstierre, a już szczególnie dziwne wydawały mu się tutejsze ubiory dworskie. Właśnie taki miała na sobie Sabriel. Zamiast błękitnosrebrnej opończy, przerzuconego przez pierś pasa z dzwonkami Abhorsenów oraz miecza nosiła teraz srebrzystą sukienkę, futrzaną pelisę przewieszoną przez jedno ramię i mały, zabawny toczek upięty na kruczoczarnych włosach. Miała także niewielki pistolet automatyczny, który przechowywała w srebrnej siatkowej torebce, z pewnością nie mógł się on jednak równać z mieczem.

Strój, który nosił Touchstone, również pozostawiał sporo do życzenia. Sztywny kołnierzyk oraz krawat ograniczały swobodę ruchów, a garnitur nie stanowił żadnego zabezpieczenia. Dwurzędowa marynarka uszyta była z tak cienkiej i delikatnej wełny, że każde ostrze weszłoby w nią jak w masło, nie wspominając już o kuli z pistoletu…

— Czy mam przesłać wiadomość, że Wasza Wysokość nie będzie mógł wziąć udziału w przyjęciu? — zapytał Damed.

Touchstone zmarszczył brwi i spojrzał na Sabriel. Ponieważ ukończyła szkołę w Ancelstierre, o wiele lepiej niż on znała miejscowych ludzi, a także elity sprawujące władzę. Dlatego na południe od Muru to ona podejmowała dyplomatyczne rokowania, zawsze tak było.

— Nie — odpowiedziała Sabriel. Wstała i zdecydowanym ruchem zapieczętowała ostatnią kopertę. — Dzisiaj wieczorem odbędzie się debata. Być może Corolini przedstawi swój projekt Ustawy o Przymusowej Emigracji. Niewykluczone, że ugrupowanie Dawfortha wesprze nas swymi głosami i opowie się za odrzuceniem wniosku. Musimy tam pójść.

— Bez względu na mgłę? — upewniał się Touchstone. — Swoją drogą ciekawe, jak w takich warunkach uda mu się zorganizować garden party?

— Na pewno nie zamierzają oglądać się na pogodę — odparła Sabriel. — Będziemy wszyscy stać, sączyć zielony absynt, opychać się plasterkami wykwintnie podanej marchewki i udawać, że świetnie się bawimy.

— Zaserwują nam marchewkę?

— To wymysł Dawfortha. Te kulinarne fanaberie wprowadził jego hinduski guru — wyjaśniła Sabriel. — Wiem to od Sulyn.

— No, skoro ona tak twierdzi — powiedział Touchstone, krzywiąc się niemiłosiernie na myśl o surowych marchewkach i zielonym absyncie, a nie z powodu Sulyn.

Była jedną z oddanych przyjaciółek Sabriel, jeszcze z czasów szkolnych, i wiele razy im pomogła. Dwadzieścia lat wcześniej Sulyn, podobnie jak pozostałe uczennice z Wyverley College, miała okazję zobaczyć, do czego może doprowadzić rozpowszechnianie się Wolnej Magii, której potęga wzrosła na tyle, że zaczęła przenikać poza Mur i w sposób zupełnie niekontrolowany zdobywać coraz większe wpływy w Ancelstierre.

— Pójdziemy na to przyjęcie, Damed — powiedziała Sabriel. — Rozsądek wymaga jednak, żebyśmy wdrożyli plan, który wcześniej omówiliśmy.

— Proszę wybaczyć moją śmiałość, pani — odparł Damed. — Wydaje mi się jednak, że ten plan nie zapewni wam bezpieczeństwa. Wręcz przeciwnie, sprawy mogą przybrać jeszcze gorszy obrót.

— Przynajmniej się trochę rozerwiemy — zaoponowała Sabriel. — Czy samochody są już gotowe do drogi? Narzucę tylko płaszcz i włożę buty.

Damed skinął niechętnie głową i wyszedł z pokoju. Ze sterty okryć przewieszonych przez oparcie szezlonga Touchstone wyciągnął ciemny płaszcz i narzucił go sobie na ramiona. Sabriel wybrała spośród nich inny — także męski, po czym usiadła, żeby zmienić pantofle na buty.

— Damed na pewno ma jakieś uzasadnione powody do niepokoju — powiedział Touchstone, podając Sabriel rękę. — Mgła jest rzeczywiście bardzo gęsta. Gdybyśmy znajdowali się w Starym Królestwie, nie miałbym najmniejszych wątpliwości, że ktoś zesłał ją specjalnie.

— Wygląda na naturalną — odparła Sabriel. Stali blisko siebie i zawiązywali sobie nawzajem szaliki, po czym wymienili delikatne pocałunki. — Chociaż zgadzam się, że równie dobrze mogłaby zostać użyta przeciwko nam. Jednakże może już wkrótce uda mi się zawrzeć sojusz wymierzony przeciwko Coroliniemu. Jeśli przybędzie Dawforth, a Sayresowie nie będą się wtrącać…

— Niewielka jest na to szansa, chyba że potrafimy udowodnić, iż to nie my wykradliśmy ich najdroższego syna i siostrzeńca — mruknął Touchstone, skupiając całą uwagę na pistoletach. Sprawdził, czy w komorach tkwią naboje, spust jest opuszczony, a broń zabezpieczona. — Wolałbym znać bliżej tego przewodnika, którego wynajął Nicholas. Jestem pewien, że słyszałem już kiedyś imię Hedge — i niestety nie kojarzy mi się najlepiej. Szkoda, że nie spotkaliśmy ich wcześniej, gdy podążaliśmy Wielką Drogą Południową.

— Jestem przekonana, że już wkrótce dotrą do nas jakieś wieści od Ellimere — oświadczyła Sabriel, zajęta kontrolowaniem stanu technicznego swojego pistoletu. — Być może Sam także prześle nam jakieś informacje. W tej kwestii musimy zdać się na zdrowy rozsądek naszych dzieci, sami natomiast zajmujmy się bieżącymi sprawami.

Touchstone skrzywił się, gdy Sabriel mówiła o zdrowym rozsądku dzieci, po czym podał jej szary filcowy kapelusz obwiązany czarną tasiemką, bliźniaczo podobny do tego, jaki sam nosił, pomógł zdjąć toczek i upiąć włosy pod nowym nakryciem głowy.

— Jesteś gotowa? — zapytał, gdy zapinała pasek płaszcza. Identyczne kapelusze, postawione wysoko kołnierze i szyje opatulone szalami upodabniały ich do Dameda i innych strażników. Na tym właśnie polegał ich plan.

Na zewnątrz czekało dziesięciu ochroniarzy, nie licząc kierowców dwóch opancerzonych aut marki Hedden-Hare. Sabriel i Touchstone dołączyli do nich i natychmiast wtopili się w grupę. Jeżeli ktoś miał względem nich wrogie zamiary i obserwował, co dzieje się za murami ambasady, z pewnością nie było mu łatwo ustalić, kto jest kim, zwłaszcza że wszystko spowijała mgła.

Na tylnym siedzeniu każdego pojazdu zasiadły po dwie osoby, natomiast osiem pozostałych stanęło na stopniach obok drzwi. Kierowcy uruchomili silniki i czekali na sygnał. Z rur wydechowych wypływał ciepły strumień spalin, który unosił się w górę i mieszał z oparami mgły.

Gdy Damed dał znak, samochody wyjechały na drogę dojazdową i zabrzmiały głośne klaksony. Był to sygnał dla strażników stojących przy bramie, że należy ją otworzyć, a także informacja dla czekającej na zewnątrz ancelstierrańskiej policji, iż ma utorować przejście. W tamtych czasach przed ambasadą zawsze zbierało się mnóstwo ludzi, przeważnie zwolenników Coroliniego — podejrzanych zbirów i przekupionych agitatorów z czerwonymi opaskami na rękawach, symbolizującymi przynależność do Partii Ojczyźnianej.

Wbrew ponurym przewidywaniom Dameda, policja dobrze wywiązała się ze swojego zadania. Przejście było na tyle szerokie, że samochody swobodnie mogły pomknąć do przodu. Wprawdzie poleciało za nimi kilka cegieł i kamieni, nie trafiły one jednak w strażników stojących na stopniach ani nie uszkodziły pojazdów, odbijając się od opancerzonych szyb i karoserii. Już po chwili wrzeszczący tłum zamienił się w ciemną, bezkształtną masę majaczącą we mgle.

— Nie mamy eskorty — oznajmił Damed, który stał przy kierowcy auta jadącego z przodu.

Królowi Touchstone’owi i królowej Abhorsen przydzielono specjalny oddział policji konnej, którego zadaniem było towarzyszenie królewskiej parze podczas wszelkich wyjazdów do miasta. Do tej pory eskorta wywiązywała się należycie z powierzonych jej zadań, postępując zgodnie z wytycznymi obowiązującymi służby policyjne w Corvere. Tym razem jednak policjanci zostali w tyle.

— Być może otrzymali jakieś sprzeczne rozkazy — powiedziała kierująca autem kobieta, zwracając się do Dameda przez otwarte okno. W jej głosie wyczuwało się niepewność.

— Musimy zmienić trasę — zarządził Damed. — Jedź przez Harald Street. To pierwsza ulica na lewo.

Samochody pomknęły do przodu, wyprzedzając wolniejsze pojazdy — wyładowaną po brzegi ciężarówkę i wóz konny. Przed zakrętem gwałtownie zahamowały i wjechały w szeroką Harald Street. Była to jedna z głównych ulic miasta, unowocześniona i lepiej oświetlona. Po obu stronach stały w równych odstępach latarnie gazowe. Mimo tych udoskonaleń gęsta mgła powodowała, że i tak nie można było jechać szybciej niż piętnaście mil na godzinę.

— Przed nami coś się dzieje! — poinformowała kobieta.

Damed spojrzał we wskazanym kierunku i zaklął. Gdy tylko światła samochodu zdołały przedrzeć się przez mgłę, zobaczył, że ulicę blokuje tłum ludzi. Nie mógł rozróżnić napisów, które widniały na transparentach, bez trudu się jednak domyślił, że demonstrację zorganizowała Partia Ojczyźniana. Co gorsza, w pobliżu nie było policji, która mogłaby ich powstrzymać, ani jednego błękitnego hełmu w zasięgu wzroku.

— Stać! Wycofujemy się! — krzyknął Damed. Dwukrotnie machnął ręką, dając znak pojazdowi nadjeżdżającemu z tyłu. Umówiony sygnał oznaczał „Problemy” i „Odwrót!”.

Gdy tylko samochody zaczęły zawracać, tłum ruszył wielką falą do przodu. Panującą do tej chwili ciszę przerwały gniewne okrzyki: „Cudzoziemcy do domu!”, „To nasz kraj!”. W ślad za okrzykami poleciały cegły i kamienie, na razie chybiając celu.

— Wycofujemy się! — wrzeszczał Damed. Wyciągnął pistolet i trzymał go w pogotowiu, opuściwszy rękę wzdłuż tułowia. — Szybciej!

Gdy pierwszy samochód dojeżdżał już prawie do zakrętu, jezdnię nagle zatarasowały ciężarówka i wóz konny, które przed chwilą mijali. Z obu pojazdów pod osłoną mgły wyskoczyli zamaskowani mężczyźni. W rękach trzymali karabiny.

Damed, zanim jeszcze zauważył broń, uświadomił sobie nagle, że tego właśnie przez cały czas się obawiał. Wpadli w zasadzkę.

— Szybko! Wysiadać z samochodów! — krzyknął, wskazując biegnących w ich kierunku uzbrojonych mężczyzn. — Przygotować się do ostrzału!

Pozostali strażnicy szybko wyskoczyli z samochodów i uchylili drzwi, traktując je jako osłonę. Sekundę później otworzyli ogień. Na donośny huk wystrzałów z pistoletu nakładało się ostre terkotanie nowoczesnych karabinów maszynowych, które okazały się o wiele bardziej poręczne niż stare lewiny, stanowiące dotychczasowe wyposażenie Armii. Żaden ze strażników nie lubił broni palnej, przez cały czas jednak wszyscy ćwiczyli się w jej używaniu, odkąd tylko znaleźli się po drugiej, południowej stronie Muru.

— Nie strzelać w tłum! Tylko w uzbrojonych! — Zamachowcy nie byli jednak tak ostrożni. Ogromna fala ognia wydobywała się spod samochodów, zza skrzynki na listy i spoza klombów okolonych niewysokim murkiem.

Kule, świszcząc przeraźliwie, odbijały się rykoszetem od ścian budynków oraz opancerzonych pojazdów. Wszędzie panował niesamowity huk i hałas, krzyki i nawoływania ludzi mieszały się z trzaskiem i terkotem karabinów maszynowych. Tłum, który jeszcze przed chwilą tak chętnie ruszał do natarcia, przemienił się w potworną skotłowaną masę ludzi, próbujących się za wszelką cenę wyrwać i uratować.

Damed popędził do grupy strażników, którzy skryli się za maską drugiego z samochodów.

— Rzeka! — krzyknął. — Przetnijcie plac i kierujcie się w stronę Warden Steps. Gdy będziecie już przy schodach, zbiegnijcie na dół. Znajdziecie tam dwie zacumowane łodzie. Mgła pomoże wam zmylić pogoń.

— Możemy próbować przedrzeć się z powrotem na teren ambasady! — zaoponował Touchstone.

— Tę akcję zbyt dobrze zaplanowano! Policjanci, a przynajmniej znaczna ich część, podjęli z nimi współpracę. Musicie wydostać się z Corvere. Opuścić Ancelstierre!

— Nie — krzyknęła Sabriel. — Jeszcze nie skończyliśmy…

Urwała w pół słowa, Damed gwałtownie bowiem natarł na nią i na Touchstone’a, przewracając oboje na ziemię, po czym przeskoczył ponad leżącymi. Błyskawicznie, tak jak tylko on to potrafił, wyciągnął dłoń po spory czarny cylindryczny przedmiot, który nadleciał ku nim, wlokąc za sobą smugę dymu. Był to granat. Damed schwycił go w locie i natychmiast odrzucił za siebie, nie był jednak wystarczająco szybki.

Granat eksplodował w powietrzu. Nafaszerowano go materiałami wybuchowymi o niespotykanej sile rażenia oraz kawałkami metalu. Damed zginął na miejscu. Wybuch zmiótł szyby w oknach w promieniu pół mili, a także na krótki czas ogłuszył i oślepił wszystkich w obrębie stu jardów. Największe szkody poczyniły jednak rozpryskujące się na boki tysiące metalowych odłamków, które przecinały ze świstem powietrze i odbijały się od kamieni i metalu, bezlitośnie rozrywając na strzępy ludzkie ciała.

Po wybuchu nastąpiła cisza, zakłócana jedynie sykiem płomieni podsycanych gazem wydobywającym się z roztrzaskanych latarni. Podmuch był tak potężny, że nawet ściana mgły rozstąpiła się, tworząc lej otwierający się ku niebu. Przez powstałą w ten sposób wyrwę prześwitywały delikatne promienie słońca, wydobywając z półmroku obraz straszliwych zniszczeń.

Pod samochodami i wokół nich leżały porozrzucane ciała. Nawet pancerne szyby aut nie oparły się eksplozji, a ci, którzy pozostali w środku, zastygli w pozach, w jakich dosięgła ich śmierć.

Ocaleli zamachowcy odczekali kilka minut, zanim zdecydowali się wyczołgać zza osłony, którą stanowił niewysoki mur okalający klomby. Po chwili ruszyli przed siebie, śmiejąc się i gratulując jeden drugiemu. Karabiny nieśli niedbale wetknięte pod pachę albo nonszalancko przerzucone przez ramię, co miało stwarzać wrażenie beztroski i luzu.

Rozmawiali, śmiejąc się nienaturalnie głośno, choć nawet nie zdawali sobie z tego sprawy. Ich zmysły uległy stępieniu nie tylko na skutek szoku, będącego efektem eksplozji, ale także przerażających widoków, które przed nimi się roztaczały. Zdawali sobie sprawę z tego, że cudem przetrwali pośrodku morza śmierci i zniszczenia.

Najbardziej przerażająca była jednak świadomość, że ostatnie królobójstwo zdarzyło się na ulicach Corvere ponad trzysta lat temu. Teraz się powtórzyło znowu — i to oni przyłożyli do tego rękę.